Sponsored Links
Sponsored Links
Penmai eMagazine November! | All Issues

User Tag List

Like Tree238Likes

Women's Day - Short Story Contest


Discussions on "Women's Day - Short Story Contest" in "Special Contest" forum.


  1. #11
    a_hat's Avatar
    a_hat is offline Registered User
    Blogger
    Commander's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Aug 2011
    Location
    சிங்கார சென்னை
    Posts
    2,047
    Blog Entries
    29

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    hi ani,

    super ma, adilum போட்டியே இல்லாம ஜெயிக்கிறதுல பெருமை இல்லீங்க. அடிக்கறது மட்டுமே வீரம் இல்லைங்க...எத்தனை அடி விழுந்தாலும் தாங்கி நிமிர்ந்து நிக்கிறோமே அது தாங்க வீரம். அது தாங்க வலிமை. அது தாங்க பெண்மை. அப்படி ஒரு பெண்ணை என் வயத்துல சுமக்குறதும் எனக்கு பெருமை தாங்க...

    romba super, yadarthanamaga iruku romba perumaiya iruku idai padikum podum ketkum podhum, manam niraintha valthukal vetri pera


    Sponsored Links
    Last edited by a_hat; 6th Mar 2012 at 10:09 AM. Reason: words missing
    anitha.sankar likes this.
    Everything is "Pre-Written " .Nothing Can "Re-Written "
    Live The Best & Leave The Rest To God

  2. #12
    a_hat's Avatar
    a_hat is offline Registered User
    Blogger
    Commander's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Aug 2011
    Location
    சிங்கார சென்னை
    Posts
    2,047
    Blog Entries
    29

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    hi indra,

    unga story nalla iruku, oru positive attitute alaga solli irukeenga, valuthukal vetri pera

    Everything is "Pre-Written " .Nothing Can "Re-Written "
    Live The Best & Leave The Rest To God

  3. #13
    devibalahrd's Avatar
    devibalahrd is offline Commander's of Penmai
    Real Name
    Devi
    Gender
    Female
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    Chennai
    Posts
    1,118

  4. #14
    devibalahrd's Avatar
    devibalahrd is offline Commander's of Penmai
    Real Name
    Devi
    Gender
    Female
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    Chennai
    Posts
    1,118

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    ஏன் என்னை படைத்தாய் என்று ஆயிரம் முறையாவது உன்னிடம் கேட்டு இருப்பேன் கண்ணா.....
    விடை சொல்ல வில்லை நீ ஒரு முறை கூட.....


    பள்ளியில் நான் மாணவியரில் முதலிடம் என்ற அறிவிப்பை கேட்டு மகிழ
    எனது பெற்றோர் வரவில்லை, பணியின் மும்முரத்தில்
    அன்று நினைத்தேன் கண்ணா..... ஏன் பெண்ணாய் பிறந்தோம் என்று......


    மனதுக்கு பிடித்த காதலனை கல்யாணம் செய்த பின்
    ஊராரும் உறவினரும் துச்சமாய் பேசியபோது
    ஏன்னடா என்னை பெண்ணை படைத்தாய் கண்ணா என்று கண்ணீருடன் உன்னிடம் மண்டி இருப்பேன்.....


    ஏழு வருடம் ஆனா பின்பும் எனக்கு ஒரு
    மழலை செல்வம் தர மறுக்கும் உன்னை
    சபித்தும் இருக்கிறேன் கண்ணா....
    ஒருவளுக்கு பிறந்து அவளை ஏமாற்றி
    மற்றொருவளை அம்மா என்று அழைத்து அவளையும் ஏமாற்றிய
    திருடனாகிய உனக்கு எப்படிடா தெரியும் பெண்ணை பற்றியும் அவளது பெண்மை பற்றியும் என்று
    உன்னை சாடி இருக்கிறேன் கண்ணா....


    நான் என் மருத்துவரை காண கண்மூடி காத்து இருக்கையில்
    ஒரு சிறு குழந்தை என் அருகில் வந்து என்னை தொட்டவுடன்,
    என் விழி திறந்து நான் பார்கையில்
    அந்த சின்னஞ்சிறு கழந்தை தன் கொள்ளை அழகு சிரிப்பில்
    என் அணைத்து துக்கங்களையும் குணமடைய செய்தாள்


    இப்பொழுது புரிந்து கொண்டேன் கண்ணா...
    நீ ஏன் பெண்களை படைக்கிறாய் என்று...


    என்னையும் நீ யாரோ ஒரு துன்ப படுவோர்க்கு
    ஒரு மருந்தாய் படைத்திருக்கிறாய் என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன் கண்ணா....


    இப்பொழுது ஒத்துகொள்கிறேன்...
    பெண்ணாய் பிறபதற்கு மாதவம் செய்ய வேண்டும் கண்ணா......!!!!








  5. #15
    nandhunive's Avatar
    nandhunive is offline Newbie
    Real Name
    NANDHINI
    Gender
    Female
    Join Date
    Sep 2011
    Location
    Chennai
    Posts
    52

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    பெண்மை
    அன்றைய நாள் மிக பதற்றத்துடனும் எதிர்பார்ப்புடனும் காணப்பட்டார் ராமமூர்த்தி. தன் அன்பு மனைவி லட்சுமி பிரசவ வலியால் துடித்துக் கொண்டிருக்க மனதில் கணத்துடன் தன் பெயர் சொல்ல போகும் வாரிசை எதிர்பார்த்திருந்தார். குறிப்பாக சொல்லப் போனால் தம்பதியர் இருவரும் ஆண் வாரிசை எதிர்பார்த்திருந்தனர்.அன்னையின் அழுகுரல் அடங்கி குழந்தையின் அழுகுரல் ஆனந்தமாய் ஒலித்தது. ஒரே நேரத்தில் தோன்றிய இரு மின்னல்களாய் லட்சுமியின் முகத்தில் நிம்மதியும் ராமமூர்த்தியிடம் மகிழ்ச்சியும் தோன்றின.

    "சார் அம்மாவும் குழந்தையும் சுகமாக இருக்காங்க. நீங்க குழந்தையை போய் பார்க்கலாம்" என்று ராமமூர்த்தியிடம் அந்த வார்டுக்குரிய நர்ஸ் சொல்லிச் சென்றாள்.அகமகிழ்வுடன் உள்ளே நுழைந்த ராமமூர்த்தி தன்மனைவி மயக்கத்திலிருப்பதுகண்டு குழந்தையிடம் சென்றார்.தெளிவாய் இருந்த அவரது முகம் ஏனோ இறுகத் தொடங்கியது. "ஐயோ ! என் மகன் ஐபிஎஸ் ஆகி போலிஸ் உடையில் வருவது போல் கண்ட கனவு கனவாகவே போய் விட்டதே !"என்று இரு துளிக் கண்ணீருடன் கதறியது அவர் மனம். ராமமூர்த்தி இவ்வாறு இடிந்து போகும்படி நடந்தது தான் என்ன? வேறொன்றுமில்லை அவரது வாரிசாக பிறந்திருந்தது பெண் குழந்தை.

    அன்றலர்ந்த மலராய் இருந்த அந்த குழந்தை தன் பிஞ்சு காலால் தந்தையின் முகத்தை எட்டி உதைத்தது. அந்தப் பிஞ்சு விரல்கள் அவர் கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரை எதேச்சையாய் துடைத்துவிட "அப்பா ! உங்களுக்காய் நானிருக்கிறேன் " என்று சொல்லாமல் சொல்லியது அந்த மழலையின் குரல். கண்விழித்த லட்சுமிக்கும் அது அதிர்ச்சியாய் தான் இருந்தது. தன் கணவன் விரும்பிய ஆண் மகவை தரமுடியவில்லை என்று வருக்தமிருந்தது.ராமமூர்த்தியின் பொருளாதார நிலை இன்னொரு குழந்தைக்கு இடமளிக்காது போகவே தன் மகளையே மகனாய் வளர்க்கத் தொடங்கினர் பெற்றோர் இருவரும். தாங்கள் பெற்றெடுத்த அழகு பதுமைக்கு 'பவித்ரா' என்று பெயரிட்டனர்.

    சின்னஞ்சிறு விதை தளிர்த்து மரமாவது போல் பவியும் வளரத் தொடங்கினாள். மகனுக்காக ஏங்கிய அவள் குடும்பம் அவளை ஆண் பிள்ளையாகவே வளர்த்தனர். பெண்களுக்குரிய பண்பும் ஆண்களுக்குரிய கம்பிரமும் ஒருங்கிணைந்து வளர்ந்தாள் பவித்ரா. தன் மகள் பணம் கொட்டும் ஐ டி துறையில் சாதிக்க வேண்டும் என்று எண்ணினார் ராமமூர்த்தி. ஆனால் மகளுக்கோ அறிவியலில் ஆர்வம் அதிகம். "அப்பா ப்ளிஸ் பா! யாராயிருந்தாலும் அவங்களுக்கு எதுல இன்ட்ரஸ்ட் இருக்கோ அதுல தான்பா முன்னேற முடியும். அதனால என்ன பயோடெக் -ல சேர்த்து விடுங்கப்பா " என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள். இறுதியில் மகள் சொல்வதையே ராமமூர்த்தி கேட்க வேண்டியதாயிற்று.

    தான் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் மேற்படிப்பு வரை முடித்து திருமண வாழ்வில் நுழைந்திருந்தாள் பவித்ரா."அப்பா ,அம்மா நீங்க ரெண்டு பேரும் என் கூடவே வந்துடுங்க" என்று புகுந்த வீட்டின் அனுமதியுடன் பெற்றோரை அழைத்தாள் பவித்ரா.மகளுடன் இருக்கும் ஆவலிருந்தாலும் தன் மகளது புகுந்த வீட்டில் தஞ்சம் புக மனமின்றி செல்ல மறுத்து விட்டனர். இந்த நிலையில் தான் ராமமூர்த்தி தன் நண்பன் ஒருவனை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவருக்கு இரு மகன்கள் இருந்தும் முதியோர் இல்லத்தில் கண்டபோது அதிர்ந்து போனார் ராமமூர்த்தி.

    இருமகன்களிருக்கும் அவனுக்கே இந்நிலை என்றால் யாருமில்லாத தன் நிலை எண்ணி கவலைப்பட ஆரம்பித்தார் ராமமூர்த்தி. அந்தக் கவலையே அவரை மரணப் படுக்கையில் தள்ளியது. இடையே பவித்ராவிற்கு அவளுடைய புதிய கண்டுபிடிப்பிற்காக 'இளம் விஞ்ஞானி 'விருது அறிவிக்கப் பட்டது. அன்றிலிருந்து தானும் தன் மனைவியும் மகளை ஆண் மகனுக்குரிய குணங்களோடு வளர்த்ததை அசை போட்டார். அதில் வெற்றியும் பெற்றதாக உணர்ந்தார். அந்தத் திருப்தியே அவரை மரணத்தின் விளிம்பில் நிறுத்தியது. நாளை விருது பெறும் விழாவிற்கு இன்று புறப்பட தயாராகிக் கொண்டிருந்த பவிக்கு தந்தையின் நிலை எட்டவே அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில் நின்றிருந்தாள் அவள் தந்தைக்கு அருகில்.

    அப்பொழுது அவள் 'உங்களுக்காக நானிருக்கிறேன் ' என்று தந்தையின் விழிநீரை துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது தான் அவருக்கு தோன்றியது "அடடா ! இவளை மகனாய் எண்ணி வளர்த்ததால் பெண்ணுக்குரிய குணங்களை காண மறந்து விட்டோமே " என்று. அன்றும் இன்றும் கண்ணீர் துடைத்திடும் விரல்களை கண்டு அகமகிழ்ந்தார். முதன்முதலாக தான் ஒரு பெண்ணை பெற்றதற்காக பெருமிதம் கொண்டார் ராமமூர்த்தி.எத்தனையோ ஆண்மை பண்புகளுக்கிடையில் விழிநீர் துடைத்திடுவது பெண்மையோன்றே என்றுணர்ந்தார்.

    Last edited by nandhunive; 6th Mar 2012 at 06:19 PM.
    சிநேகமுடன்
    சிவசக்தி

  6. #16
    indiramura is offline Newbie
    Gender
    Female
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    muscat
    Posts
    35

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    Thank you really i struggled a lot to achive positive waves

    a_hat likes this.

  7. #17
    anitha.sankar's Avatar
    anitha.sankar is offline Commander's of Penmai
    Real Name
    Anitha dhaan.
    Gender
    Female
    Join Date
    May 2011
    Location
    Salem
    Posts
    2,263

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    Quote Originally Posted by Anupriya86 View Post
    Hai Anitha...


    How r u???? neenda idaivelikku piragu naam santhikirom..

    Super ma.. unga kathai... penmaiyin kunangal apdinu intha samoogam othukki vachirukkira gunangalai azhaga saadi... athe samayam nijama ponnunga evlo arumaiya etharthama vittukoduthu vazhkaiyai ethirkolranganu solli... kadaisila epdi ponguranganum supera solliyirukeenga ma... super ennoda manamaarnta vazhthukal...

    apram heroine per "ANU" nu vachathukku ungalukku marupadiyum oru "OOOOHHHHH"

    Anu
    hi anu,

    thank u ma....

    ennoda short storyku ungaloda comment.... wow... (enakku romba sandhosam anu...)

    heroineku name yosichappo sattunu 'anu' nu thonuchu... so vechuten....(ovvoru murai 'anu'nu eludhumbodhum unnai ninaichenpa...)

    once again thanks anu for such lovely coment....

    anitha.sankar.

    ANITHA.SANKAR

    Dont think how many moments in your life;
    Just think how much life is there in a moment.

  8. #18
    Mary Daisy's Avatar
    Mary Daisy is offline Registered User
    Blogger
    Guru's of Penmai
    Real Name
    Daisy
    Gender
    Female
    Join Date
    Dec 2011
    Location
    Little Roma Puri
    Posts
    5,047
    Blog Entries
    4

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    இக்கதையில் வரும் பெயர்கள், சம்பவங்கள் யாவும் கற்பனையே.. யாரையும் குறிப்பிடுவது அல்ல..

    கதை: பெண்மை

    திருச்சி மாவட்டத்தில் புங்கனூர் என்ற கிராமம். அங்கு ஒரு அழகான குடும்பம் வசித்து வந்தது. அக்குடும்பத்திற்கு கண்ணன் என்ற ஒரே மகன் இருந்தான். கண்ணனின் மூன்றாம் வயதில் அவன் தந்தை சேகர் இறந்து போனார். இதனால் தாய் செல்வியின் அரவணைப்பில் வாழ துவங்கினான் கண்ணன். செல்வி தன் மகன் கண்ணன் மீது அளவுக்கு அதிகமாகவே அன்பு வைத்திருந்தாள். கண்ணன் தன்னுடன் படிக்கும் சிறுவர்கள் தங்கள் தந்தையுடன் ஊர் சுற்றுவதை பார்த்து தனக்கும் தந்தை இருந்தால் அவ்வாறு மகிழ்ச்சியாக ஊர் சுற்றலாம் என பல நாட்கள் ஏங்குவான். இதனால் செல்வியிடம் தன்னை வெளியே அழைத்து செல்லும்படி கண்ணன் அடம்பிடிப்பான். ஆனால் செல்வி இளம் வயிதிலே கணவனை இழந்த துக்கம் தீராமலும் மற்றும் தனக்கு ஒரே மகன் எனவே இவனை பத்திரமாக வளர்க்க வேண்டும் என்ற காரணத்தினாலும் வீட்டிற்குள்ளேயே வைத்து வளர்க்க நினைத்தாள். அவனுக்கு சுதந்திரம் கொடுப்பதில்லை. இதன் காரணத்தால் பெண் என்றாலே சுதந்திரத்திற்கு தடையானவள் என்று எண்ணி சிறுவயது முதலே பெண்களை வெறுக்க தொடங்கினான். தாய் பேச்சை மதிக்காமல் பொய் சொல்லி ஏமாற்றினான். வளர வளர தாயை மதிக்காமல் ஊதாரித்தனமாகவே சுற்றினான். அவன் தாயை வாய்க்கு வந்தபடி எதிர்த்து பேசுவான். ஆனால் அத்தாயோ அவனுக்கு பிடித்ததை சமைத்தும், கேட்டதை வாங்கி கொடுத்தும் வளர்த்து வந்தாள். பட்ட படிப்பு ஒன்றை படிக்கவும் வைத்தாள்.
    கண்ணன் தன் படிப்பை முடித்து ஒரு நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தான். சம்பாதிக்கும் பணத்தை குடித்து அளிக்க தொடங்கினான். வீட்டிற்கு ஒழுங்காக பணம் கொடுப்பதில்லை. இப்படி நாசமாகி விடக்கூடாது என்பதற்காக கண்ணனுக்கு திருமணம் செய்ய அவன் தாய் முடிவு எடுத்தாள். இவனும் அதற்கு சம்மதிக்கவே கொட்டு மேளத்துடன் டும் டும் டும் முழங்க ஊரார் முன்பு விருந்து நிகழ்ச்சிகளுடன் திருமணம் இனிதே நிறைவேறியது. அபிராமி என்ற அழகான பெண் அவனுக்கு மனைவி ஆனாள். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் மூன்று குழந்தைகளை பெற்றான். மூன்றுமே பெண் குழந்தைகள். அவர்களுக்கு ரம்யா, நிதர்ஷனா, ஷாலினி என்று பெயரிட்டார்கள்.
    நாட்கள் சென்றது. கண்ணன் பல நாட்கள் குடித்து விட்டு வீட்டிற்கு மிக தாமதமாகி வருவான். இதை அபிராமி கண்டித்தாள். இதனால் ஆரம்பத்தில் இனித்த திருமண வாழ்க்கை அவனுக்கு சலிக்க தொடங்கியது. மனைவி அபிராமி பாசமாக பேசினாலும் இவன் பேசுவதில்லை. எரிந்து விழ தொடங்கினான். இதனால் அவன் மனைவி மனம் உடைந்து நொறுங்கி போனாள். வேலைக்கு செல்லும் இடத்திலும் இவன் பெண்களை மதிப்பதில்லை. பெண்கள் என்றாலே கேலி செய்வான். இதை கேள்விப்பட்ட அபிராமி அவனுக்கு அறிவுரை கூறினாள். ஆத்திரம் அடைந்த கண்ணன் ஒரு நாள் அவளை அடித்து உதைத்தான். அவளை அவள் பிறந்த வீட்டிற்கு விரட்டி விட்டான். பின்னர் மாமியார் மாமனார் அபிராமிக்கு அறிவுரை சொல்லி மீண்டும் வாழ அனுப்பி வைப்பார்கள். இது அவர்களுக்கு வழக்கமாகி விட்டது. ஆனால் அபிராமியோ ஒருபோதும் யாரிடமும் கண்ணனை குறை சொன்னது இல்லை. ஆனால் இதை கண்டு பொறுக்காத கண்ணனின் தாய் அவனை கண்டிக்கவே தாயையும் குடித்து விட்டு அடித்தான்.
    அம்மா அபிராமி மற்றும் பாட்டி செல்வியிடம் பாசமாக வளர்ந்த கண்ணனின் குழந்தைகள், தந்தையின் அரவணைப்பும் பாசமும் கிடைக்காமலேயே வளர்ந்தது. கண்ணன் குடித்து விட்டு தன் பெண் பிள்ளைகளை கொடுமையாக அடிப்பான். தன் மகள்களே அவனுக்கு குடிக்க ஊத்தியும் கொடுக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் மகள்கள் மறுத்தால் பாட புத்தகத்தை கிழித்து விடுவான். ஆனால் அவனின் மூன்று பெண்களோ படிப்பில் கில்லாடிகள்.! ஒருபோதும் யாரிடமும் அப்பாவை அவர்கள் விட்டுகொடுத்து பேசியதில்லை. இப்படியே வருஷங்கள் கழிந்தது.
    ஒரு நாள் கண்ணனின் தாய் செல்வியின் உடல் நலம் குன்றியது. இதனால் தாய்க்கு செலவு செய்ய வேண்டி இருக்கும் என்ற காரணத்தினால் வேலை விஷயமாக மும்பை செல்வதாக பொய் ஒன்றை சொல்லி தன் நண்பன் ஒருவன் வீட்டிற்கு சென்று தங்கி கொண்டான். தாய் செல்வியின் உடல்நலம் மேலும் மோசமாகவே திடீரென மூச்சு திணறல் ஏற்பட்டு இறந்து போனாள். இதை அறிந்து கொண்டு குடித்து விட்டு தாய்க்கு செய்யவேண்டிய இறுதி சடங்குக்கும் வராமல் ஒழிந்து கொண்டான் அக்கொடியவன். செல்வியின் தம்பி குமார் இறுதி சடங்கை நடத்தினார். இதை பார்த்து வெறுத்து போன ஊர் மக்கள் கண்ணனை வாய்க்கு வந்தபடி திட்டனர். மனம் உடைந்த அபிராமி மற்றும் மகள்கள், கண்ணன் திருந்துவதற்காக அவனை விட்டு பிரிந்து சென்றனர். ஆனால் அவனோ தனிகாட்டு ராஜா போல தன் இஷ்டபடி மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தான். கண்ணன் மீது உள்ள அளவற்ற அன்பினால் இரண்டே வாரத்தில் மீண்டும் சேர்ந்து வாழ அபிராமியும் அவன் மகள்களும் வந்தனர். ஆனால் இவன் அவர்களை ஏற்கவில்லை. கடைசி வரை விரும்பிய படியே வாழலாம் என்று இருந்தான்.
    மனம் உடைந்த அபிராமி இனி இவனுடன் வாழ்ந்தால் தன் மகள்களுக்கு பாதுகாப்பும் இருக்காது, படிப்பும் கிடைக்காது. இவர்கள் எதிர்காலம் கேள்வி குறி ஆகிவிடும் என்ற காரணத்தினால் கண்ணனை விட்டு பிரிந்தாள். மேலும் தனியாக இருந்து சிறந்த வழியில் மகள்களை வளர்க்க முடியும் என்ற தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையும் அபிராமி வளர்த்து கொண்டாள். மூன்று மகள்களும் தாயின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு வளர்ந்தனர். பெண் பிள்ளைகள் என்ற காரணத்திற்காக மேற்படிப்பு படிக்க வைக்ககூடாது என்ற முடிவை அபிராமியிடம் கண்ணன் ஏற்கனவே தெரிவித்துருந்தான். ஆனால் அபிராமி கடனுக்கும் வட்டிக்கும் வாங்கி தன் மகள்களை படிக்க வைத்தாள். தையல் தொழிலும் செய்து கொண்டாள். அரசு உதவியும் அவளுக்கு கிடைதது. கல்லூரி படிப்பிலும் அவர்களே முதல் மதிப்பெண்களை பெற்றார்கள். இறுதியில் அபிராமியின் முயற்சியில் பிள்ளைகள் மூவரும் பட்ட படிப்பை முடித்து வேலைக்கு சென்றனர். இதில் தான் அபிராமியின் சாதனை அனைவருக்கும் தெரிந்தது. அவள் தனியாக நின்று கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைத்த கண்ணனின் முதல் மகள் ரம்யா இன்று ஒரு டாக்டர். இரண்டவாது மகள் நிதர்ஷனா ஒரு மென் பொறியாளர். மூன்றாவது மகள் ஷாலினி ஒரு வக்கீல். இப்படி அவர்கள் சமுதாயத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடைய காரணம் அவன் மனைவி அபிராமி தான் என்று மக்கள் அனைவரும் அவளை பாராட்டினர்.
    வருஷங்கள் மேலும் நகர்ந்தது. கண்ணனின் முதல் இரண்டு மகள்களுக்கு திருமணமும் நிறைவேறியது. தன் விருப்பபடி தனியாக பிரிந்து வாழ்ந்த கண்ணனின் வயது அறுபதை தொட்டது. கண்ணனின் உடல் நலம் மோசமாகியது. சமைக்க முடியாமலும், குடிக்க தண்ணீர் கூட எடுக்க முடியாமலும் அவன் படுக்கையிலே கிடந்தான். அவனுக்கு உதவி செய்ய ஊர் மக்கள் கூட யாரும் முன் வரவில்லை. மனைவி மற்றும் மகள்களுக்கும் விஷயம் தெரியவில்லை. குற்ற உணர்ச்சியால் அவர்களை சென்று பார்க்கவும் இவன் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. மனைவி தன்னுடன் இல்லையே மகள்களும் இல்லையே என்ற ஏக்கத்தில் கதறி அழுதான். தன் தாய் செல்வியை நினைத்து அம்மா என்று கதறினான். தாயின் கல்லறையை தேடி சென்று படுத்து கொண்டு அம்மா அம்மா என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதான். அங்கேயே படுத்து கொண்டு உயிரை விட நினைத்தான். அப்போது எதார்த்தமாக மூன்றாவது மகள் ஷாலினி தன் தந்தை கண்ணனை அங்கு பார்த்தாள். உடனே கண்ணீர் விட்டு அழுதபடி அப்பா அப்பா என்று ஓடி வந்தாள். மகளை பார்க்க தகுதி இல்லாமல் தலை குனிந்து நின்றான் கண்ணன். இவ்வளவு நாட்கள் கழிந்தும் நான் பெற்ற மகளுக்கு என்னை கண்டவுடன் இவ்வளவு பாசமா என்று தன் மனதிற்குள்ளேயே நினைத்து பெருமை அடைந்து கொண்டான். பின்பு நான் சாக போகிறேன், எனக்கு வாழ தகுதி இல்லை என்று அழுது கதறினான். ஆனால் மகள் ஷாலினியோ அப்பா நீங்கள் என்றுமே எங்களுக்கு முதல் படி. தயவு செய்து வாருங்கள் என்று கெஞ்சி கதறி வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தாள்.
    குற்ற உணர்வுடன் வீட்டிற்குள் அழுது கொண்டே நுழைந்தான். அவன் மனைவி அபிராமியும் மீதி இரண்டு மகள்கள் ஓடி வந்து கண்ணனை கட்டி அணைத்தனர். மன்னித்து விடுங்கள் என்று கண்ணன் அழுதான். இன்றும் தன் மீது அதே அன்பு வைத்துள்ள மனைவி அபிராமியின் உண்மையான காதல் அவன் கல் மனதை உருக்கியது.
    "பெண்கள் இவ்வுலகின் கண்கள்" என்றான். பெண்மை என்றால் என்னவென்று அவனுக்கு புரிந்தது. தன் உதவி இல்லாமல் தன் மூன்று மகள்களையும் வளர்த்து ஆளாக்கிய மனைவியின் தைரியம் தன்னம்பிக்கை மிகுந்த பெண்மை அவனுக்கு புரிந்தது. உடல் நலம் சரி இல்லாத போது தாயின் உதவி அரவணைப்பு கிடைக்காமல் தனியாக இருந்து வேதனை அடைந்த நேரத்தில் தாயின் பெண்மையும் புரிந்தது. அடித்து கொடுமை செய்த பின்பும் அப்பாவை இன்றும் தூக்கி வைத்து கொண்டாடும் மகள்களின் பெண்மை குணமும் அவனுக்கு தெரிந்தது. தன் மகள்களுக்கு இப்படி ஒரு தாயாகவும், இன்னும் என்மேல் பாசமுள்ள ஒரு நல்ல மனைவியாகவும், தன் தாய் செல்விக்கு சிறந்த மருமகளாவும் இருந்ததற்காக அபிராமியை அவன் பாராட்டினான். இவ்வுலகில் சிறந்தது பெண்மை என்றான். தன்னுடைய அடுத்த ஜென்மத்தில் பிறந்தால் "பெண்"ணாகவே பிறக்க வேண்டும் என்று புலம்பினான். பேசும் போதே கண்ணனின் உடல் நிலை மேலும் மோசம் ஆனது. தாயின் கல்லறை அருகே அடக்கம் செய்யுமாறு கடைசி ஆசையை தன் மனைவி அபிராமியிடம் தெரிவித்து அவள் மடியிலே உயிரை மாய்த்தான்.

    பெண்மையின்றி மண்ணில் இன்பம் ஏதடா......?....!!!

    இப்படிக்கு,

    எஸ்.மேரி டெய்சி

    intha story konjam longa or bore adikra mari feel ahchina manichidunga.


  9. #19
    nithyakarthigan's Avatar
    nithyakarthigan is offline Friends's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Aug 2011
    Location
    Chicago
    Posts
    421

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    பெண்மை
    அழைப்புமணி ஒலிக்கும் சத்தத்தை கேட்டு கதவை திறந்த ஆர்த்தி, தன் முன் மாலையும் கழுத்துமாக நிற்கும் மணமக்களை கண்டு அதிர்ந்தாள். மணபெண்ணுக்கு ஆர்த்தியை விட நிச்சயம் ஐந்து வயதாவது குறைவாக இருக்க வேண்டும்.

    "என்ன பாத்துகிட்டு நிக்கிற... போயி ஆரத்தி கரைச்சு எடுத்துகிட்டு வா...." கட்டளையிட்டான் மணமகன் நாகரத்தினம்.

    ஆர்த்தி அமைதியாக ஆரத்தி கரைக்க உள்ளே சென்றாள்.

    "தீர்க்கசுமங்கலி..... இவ தான் உன் மகள் ஆர்த்தி... ஹி... ஹி..." அவன் தன் புத்தம் புது மனைவியிடம் வழிந்தான்.

    ஆர்த்தி ஆரத்தி தட்டுடன் வெளியே வரும் போது அவளுடன் மற்றொரு பெண்ணும் கையில் ஒரு குழந்தையுடன் வெளியே வந்தாள். அவள் முகத்தில் வெறுப்பு அப்பியிருந்தது.

    அக்கம் பக்கத்து வீட்டு வாசல்களிலும் ஜன்னல்களிலும் சிலர் எட்டி பார்ப்பது தெரிந்தது. ஆர்த்தி அவமானத்தில் குன்றினாள்.

    ஆரத்தி சுற்றி தந்தையையும் புது அம்மாவையும் உள்ளே அழைத்த ஆர்த்தியின் முகத்தில் உணர்ச்சிகள் துடைக்கப்பட்டிருந்தன.

    "அம்மா போயி பத்து நாள் கூட ஆகல. அதுக்குள்ள நீங்க இப்படி செய்தது ஞாயமா...?" வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் வாசல் கதவை அறைந்து சாத்திய ஆர்த்தி தந்தையிடம் கேட்டாள்.

    "அவ போயிதான் பதினஞ்சு நாள் முடிஞ்சிருச்சே... கருமாதி செஞ்சுட்டு தானே என்னோட வாழ்க்கையயை நான் முடிவு பண்ணியிருக்கேன்...." அவன் அலட்டிக்காமல் பதில் சொன்னான்.

    "உங்களுக்கு கல்யாணமான ஒரு மகனும், கல்யாணம் செய்யும் வயதில் ஒரு மகளும் இருப்பது மறந்து போச்சா...? போதா குறைக்கு ஒரு பேரக்குழந்தை வேற.... "

    "என்னடி பேச்செல்லாம் ஒரு தினுசா போகுது....? உனக்கு கல்யாணம் செய்யாம நான் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டேன்னு வயித்தெரிச்சலா...? பெத்த அப்பனுகிட்டையே கல்யாணம் செஞ்சுவைக்க சொல்லி வந்து நிக்கிறியே உனக்கு வெக்கமா இல்ல...?" அவனுடைய வார்த்தைகள் ஆர்த்தியை சாட்டையாக விளாசியது. அவனிடம் இதற்கு மேல் பேசுவது, தெரிந்தே சாக்கடையில் இறங்குவதற்கு சமம் என்பதை தெரிந்திருந்த ஆர்த்தி அமைதியாக உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

    ஒரு வாரம் ஓடிவிட்டது. அந்த வீட்டு மருமகள் செல்வியும் ஆர்த்தியும் தீர்க்கசுமாங்கலியை ஒரு ஜடப்பொருளாக மட்டுமே பாவித்தார்கள்.

    வீட்டில் உடன் இருக்கும் மற்ற இரு பெண்களின் நிராகரிப்பு தீர்க்கசுமங்கலியை குன்றச் செய்து, அவளை அவளுடைய அறையிலேயே முடங்கசெய்தது.

    "தீர்க்கா... தீர்க்கா..." நாகரத்தினம் வாசலிலிருந்தே கூவியபடி உள்ளே வந்தான்.

    ஜீன்சும் டி-ஷர்ட்டும் அணிந்து தன்னை இளமையாக காட்ட முயன்றிருந்தவனை பார்த்து மகளும் மருமகளும் முகத்தை சுளித்தார்கள்.

    "தீர்க்கா... கிளம்புடி செல்லம்... கிளம்பு... சினிமாவுக்கு ரெண்டு டிக்கெட் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். போயிட்டு... வெளியே சாப்பிட்டுவிட்டு.... பீச்சுக்கு போயிட்டு வரலாம்டி... என் தங்க கட்டி..." கிழவன் துள்ளி குதித்தான். அவன் அவனுடைய அறையில் ஜல்சா செய்வது பக்கத்து வீட்டிற்கே கேட்டுவிடுமோ என்று பயந்து மகளும் மருமகளும் அவசரமாக ஜன்னல் கதவை எல்லாம் சாத்தினார்கள்.

    "என்னடி ராஜாத்தி எதுவும் பேசாம இருக்க...? எந்....தி...ரி...டி என் சக்கர கட்டி... " அவனுடைய மன்மத பேத்தல்களை அதற்கு மேலும் கேட்கமுடியாத பெண்கள் இருவரும் அவசரமாக வெளியேறி வாசல் கதவையும் அடைத்தார்கள்.

    "நீங்க செய்றது உங்களுக்கே நல்லா இருக்கா... உங்களுக்கு ரெண்டு பிள்ளைகள் இவ்வளவு பெரியவர்களா இருப்பது தெரிஞ்சிருந்தா நான் இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சிருக்கவே மாட்டேன்... வயசு பொண்ண வச்சுகிட்டு உங்களால எப்படி இப்படி கேவலமா நடந்துக்க முடியுது...?" தீர்க்கசுமங்கலியின் மெல்லிய குரல் அவளுடைய அறை ஜன்னல் சாத்தப்படாததால் கசிந்து வெளியே இருந்த பெண்கள் இருவருக்கும் தெளிவாக கேட்டது.

    அடுத்து நாகரத்தினத்தின் இடி குரலில், எழுத்தில் வடிக்க முடியாத கொச்சை வார்த்தைகள் தாண்டவம் ஆடின.

    "உன்ன கல்யாணம் பண்ணிக்க உங்கப்பனுக்கு ரெண்டு லட்ச ரூபா குடுத்துருகேன்டி... ஆசையா ஒரு படத்துக்கு கூப்பிட்டா மூஞ்சிய காட்டுர... உன் மூஞ்சிக்கு ரெ...ண்டு லட்சம் அதிகம்ன்னு தெரியல... மரியாதையா கெளம்பி வாடி..." அவன் ஆணையிட்டான்.

    "............" தீர்க்கசுமங்கலியின் குரல் வெளியே கேட்கவில்லை.

    "தட்.. தட்... டம்..." என்று அடி விழும் சத்தமும் யாரோ கிழேவிழும் சத்தமும் கேட்டது. தொடர்ந்து தீர்க்கசுமங்கலியின் அழுகுரலும் முனகல் சத்தமும் கேட்டது.

    ஆர்த்தி பணத்திற்காக வந்த பெண் அல்ல என்பதும், தனக்கு தங்கை வயதில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை தன் தந்தை அழித்துவிட்டான் என்பதும் ஆர்த்திக்கு புரிந்தது.
    கிழவனின் அட்டகாசம் தாங்காமல் மகன் தனிக் குடித்தனத்திற்கு ஏற்ப்பாடு செய்து போய்விட்டான்.

    மகன் வீட்டில் இல்லாமல் போனது நாகரத்தினத்திர்க்கு இன்னும் வசதியாகிவிட்டது. அவனே தனி குடித்தனம் நடத்துவது போல் நடந்துகொண்டான். அதற்கு ஒத்துழைக்க மறுத்தால் மனைவிக்கு அடி, உதை மற்றும் கொச்சை வார்த்தைகளை பரிசளிப்பான்.

    நாட்கள் நகர்ந்தன... நாகரத்தினத்தின் ஆட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்து, ஒரு கட்டத்தில் வேகம் குறைந்தது. அவனுடைய செல்லரித்துப் போன உடலால் அதற்கு மேல் தாக்குபிடிக்க முடியவில்லை.

    திருமணமாகி இரண்டே மாதத்தில் தன் புத்தம் புது மனைவியை விட்டுவிட்டு மேலுலகம் சென்றுவிட்டான். பதினெட்டே வயது நிரம்பிய அந்த இளம்பெண்ணை பூவருத்து, பொட்டழித்து, வளையல் உடைத்து வெள்ளை சீலை போர்த்தி அலங்கோலப் படுத்தினார்கள்.

    அன்றிலிருந்து அந்த வீட்டில் அவள் ஒரு சம்பளம் இல்லாத வேலைக்காரியாக மாறினாள். ஓராண்டு காலம் ஓடியது.

    தந்தையின் மரணத்திற்கு பின் சொந்த வீட்டிற்கே திரும்ப குடிபுகுந்திருந்த ஆர்த்தியின் அண்ணன் ஷங்கரும் அவன் மனைவி செல்வியும் ஆர்த்திக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கும் படலத்தை ஆரம்பித்தார்கள்.

    "அண்ணா... எனக்கு திருமணம் வேண்டாம்...." ஆர்த்தி தீர்மானமாக சொன்னாள்.

    "கல்யாணம் பண்ணிக்காம என்ன செய்யப் போற?" ஷாங்கர் விபரம் கேட்டான்.

    "தீர்க்கா என்ன செய்றாங்கலோ அதை தான் செய்யப் போறேன்..." நாகரத்தினத்தின் மறைவுக்கு பின் முதல் முறையாக அந்த வீட்டில் தீர்க்கசுமங்கலியை பற்றி பேச்சை எடுத்தாள் ஆர்த்தி.

    "என்ன நீ.... அவங்களை பேர் சொல்லி கூப்பிடற...?"

    "அவங்க என்னை விட சின்ன பொண்ணு தானே... பேர் சொல்லி கூப்பிட்டா என்ன தப்பு...? "

    "உன்கிட்ட வாதாட நான் தயார் இல்ல. உன் கல்யாண விஷயத்துல அவங்களை ஏன் இழுக்குற...? அதை முதல்ல சொல்லு..."

    "அவங்களுக்கு ஒரு நல்லது செய்யாமல் நான் கல்யாணம் செஞ்சுக்குறதா இல்ல..." ஆர்த்தியின் குரலில் உறுதி இருந்தது.

    அவள் என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்பதை ஓரளவு ஊகித்த ஷங்கர் அதிர்ந்தான்.

    "ஆர்த்தி... நீ என்ன சொல்ற... அவங்க நம்ம அம்மா ஸ்தானத்துல இருக்கவங்க... அவங்களுக்கு எப்படி...!?"

    "அவங்களை உன்னால அம்மாவா பார்க்க முடியுதா...?"

    "............" அவன் பேச்சிழந்தான்.

    "என்னை விட ஐந்து வயது சின்ன பொண்ணு அண்ணா... நம்ம அப்பா அந்த பொண்ணுக்கு அநியாயம் செஞ்சிருக்கார். அதுக்கு நீ என்ன பதில் சொல்ல போற...?"

    "ஊர் என்ன சொல்லும் ஆர்த்தி... நம்ம குடும்ப மானம் போயிடாதா...?"

    "நம்ம அப்பா ஆடின ஆட்டத்துல போகாத நம்ம குடும்ப மானம் இப்போ போனா பரவால்ல விடு..." அவள் அடித்து பேசினாள்.

    ஷங்கர் ஆர்த்தியின் பேச்சில் இருந்த ஞாயத்தை புரிந்து கொண்டு அவளுடைய விருப்பத்திற்கு இசைந்தான்.

    ஆர்த்தியின் உதவியுடன் தீர்க்கசுமங்கலி பட்டப்படிப்பு படித்தாள். சுய சம்பார்த்தியத்திர்க்கு வழி செய்து கொண்டு தன் சொந்த காலில் நிற்க கற்றுக் கொண்டாள். அதன் பிறகு அவளுகென்று இன்ப துன்பங்களை பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு வாழ்க்கை துணை வேண்டும் என்பது ஆர்த்தியின் கருத்து. அதை அவளுக்கு எடுத்து சொல்லி புரிய வைத்து தீர்க்க சுமங்கலியின் சம்மதத்துடன் அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்து திருமண ஏர்ப்படுகளையும் செய்தாள். திருமணமும் சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது.

    தாய்மையும் பெண்மை தான். ஒரு குழந்தைக்கு தாயானால் தான் தாய்மை உணர்வு வரவேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. தாய்கே தாயாக மாறி, ஒரு தாய் மகளுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகளை ஆர்த்தி தீர்க்கசுமங்கலிக்கு சிறப்பாக செய்தாள். தீர்க்கசுமங்கலி இனி மகிழ்ச்சியாகவும், சுயமரியாதையுடனும் தீர்க்கசுமங்கலியாக வாழ்வாள்.

    சுபம்




  10. #20
    Athip is offline Newbie
    Gender
    Female
    Join Date
    Feb 2012
    Location
    Kovai
    Posts
    70

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    வணக்கம் தோழிகளே!பெண்மை என்ற தலைப்பில் இந்த கதை உங்கள் அனைவருக்கும் பிடிக்கும் என்று நம்புகிறேன்!இப்படியொரு கதை எழுத வாய்ப்பளித்த இளவரசிக்கும் மற்ற அனைத்து உறுப்பினர்களுக்கும் என் நன்றிகள்!

    பெண்மை

    கார்த்திகேயனுக்கு ஒருவிதமான பதட்டம் உடல் முழுவதும் சில்லிட்டு பாய்ந்தது.பெற்றோர் இறந்துவிட்டதால் சிறு வயதிலிருந்தே அவன் வளர்ந்தது அவன் தாய் மாமா வீட்டில் தான்.அங்கு அவனை வேலைக்காரனாக யாரும் நடத்தவில்லை என்றாலும் குடும்பத்தில் ஒருவனாகவும் யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.அவன் தேவைக்கு படிக்க வைத்தார்கள்.அதுவே இந்நாளில் பெரிய விஷயம் என்று அவனுக்கு தோன்றும்.தன்னைப் பற்றி சொல்ல விருப்பமில்லாமல் அவன் யாரோடும் நெருங்கி நட்போடு பழகியதும் இல்லை.வேலையில் சேர்ந்த இந்த இரண்டு மாதங்களில் அவனோடு இரண்டு மூன்று பேர் அலுவலகத்தில் நன்றாக பழகினார்கள் தான்.ஆனால் அவர்களுக்கு காதல் பற்றி பேசும் வயதில்லை.அத்தோடு இப்போது தான் வேலையில் சேர்ந்திருக்கும் இவனுக்கும் அவர்களோடு அந்த மாதிரி பேசி பழக தயக்கமாக இருந்தது.ஒரு மாதிரிப்பட்ட ஆளோ என்று இவனை அவர்கள் நினைத்துவிட்டால்? இந்த சாதாரண பேச்சு வார்த்தைக்கே பஞ்சம் வந்துவிடாதா?

    அவளை அவன் முதன்முறையாக பார்த்தது கூட அவன் வேலை செய்யும் அதே வங்கியில் தான்.அப்போது அவன் அதை பெரிதாக காதல் என்று எண்ணிவிடவில்லை தான்.பார்க்க கண்ணுக்கு அழகாய் தெரியும் கன்னிப்பெண்.அவ்வளவுதான்!அவன் இரண்டாவது முறை அவளைப் பார்த்தது ஒரு அநாதை ஆசிரமத்தில்.மாதா மாதம் அவன் அந்த அநாதை இல்லத்துக்கு சென்று வருவது வழக்கம்.இரண்டு மாதங்களாக தான் பணம் கொடுத்து உதவுகிறான் என்றாலும் அந்த பிள்ளைகளோடு சிரித்து பேசி விளையாடுவது தான் அவனின் அப்போதைய ஒரே சந்தோஷமாக இருந்தது.அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய இடத்தில் அவளைக் காணவும் அவன் மனம் இரட்டிப்பு உற்சாகத்தில் துள்ளியது.அவள் வாரா வாரம் அந்த இல்லத்துக்கு உதவ வருகிறாள் என்பதும் அவளுக்கு பொழுதுபோக்கே இந்த மாதிரியான சமூக சேவைகள் தான் என்பதும் அந்த தேவதையின் பெயர் காருண்யா என்பதும் அன்று அவனுக்கு கிடைத்த உபரி தகவல்.அன்றிலிருந்து அவன் அவளை, யாரும் அறியாமல் கவனிக்க தொடங்கினான்.அவள் வரும் நாட்களைத் தெரிந்துக்கொண்டு அவனும் அதே நாளில் இல்லத்துக்கு சென்றுக்கொண்டிருந்தான்.

    அவன் எதிர்ப்பார்த்தது போலவே அவளோடு சிநேகமாய் பழக முடிந்தது. ஆயிற்று....இன்றோடு அவளைச் சந்தித்து ஐந்து மாதங்கள் ஆயிற்று.இன்னுமா காதலைச் சொல்லாமல் தவிப்பது? கைக்கு கிடைத்த மாணிக்கம் நழுவி போய்விட்டால்? அதற்கான வாய்ப்பை அவனே அளிப்பதா? என்னவானாலும் சரிதான் என்று வீரமகனாய் அவன் அவள் வீட்டை நோக்கி சென்றான்.கதவைத் தட்டிவிட்டு காத்திருந்தான்.அவன் தேவதை தான் மகிழ்ச்சியோடு அவனை வரவேற்றாள்.

    "வாங்க..வாங்க..என்ன இது ஆனந்த ஆச்சர்யமா இருக்கு!"

    இதைவிட அதிகமான ஆனந்தத்தை அவளுக்கு தரப்போவதை எண்ணி உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தவனாய் அவன் சொன்னான்."உன்னோடு ஒரு விஷயம் பேசலாம் என்று வந்தேன்."

    "ஓ பேசலாமே! ஆனால் காபி குடித்துக்கொண்டே பேசலாம்." என்றவள் உள்ளே சென்று ஐந்தே நிமிடத்தில் இரு காபி கோப்பைகளோடு வந்து அவன் முன் அமர்ந்தாள்.நிதானமாக காபி குடித்து முடித்துவிட்டு தயக்கத்தோடு அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.அவள் முகத்தில் சிரிப்பு தவழ்ந்தது.

    "என்ன கார்த்திக்? என்னிடம் என்ன தயக்கம்?"

    "இல்லை.நீ எப்படி எடுத்துக்கொள்வாயோ என்று பயமாக இருக்கிறது."

    "நான் எப்படியும் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டேன்.தைரியமாக சொல்ல வந்ததைச் சொல்லுங்கள்.பட்டென்று சொல்லிவிடுங்கள்,அப்போது பயம் போய்விடும்."

    வந்ததே அதை சொல்வதற்குத்தானே! இன்னும் என்னடா கார்த்திக் தயங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்? அவன் மனம் இடித்துரைத்தது.அவனும் உடைத்துவிட்டான் விஷயத்தை!

    "நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் காருண்யா.மணந்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.உனக்கு என்னை பிடித்திருக்கிறதா?"

    அவள் சிரிப்பு உறையவில்லை தான்.ஆனால் அது நீடிக்கவும் இல்லை அதற்கு மேல்! "நாம்....இல்லையில்லை நீங்கள்....நீங்கள் என்னைப் பற்றி இன்னும் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் கார்த்திக்.அதற்குள் அவசரப்பட்டு விட்டீர்கள்." அவள் பெருமூச்சோடு நிறுத்திக்கொண்டாள்.

    அவனுக்கு மறுபடியும் பதட்டம் பிடித்துக்கொண்டது."நீ எப்படிப்பட்டவளாக இருந்தாலும் எனக்கு ஓகே.நீ கோபக்காரியாக இருந்தாலும் கூட பரவாயில்லை காருண்யா!"

    அவள் சிரித்தாள்."என்னைப் பார்த்தால் கோபக்காரியாக ராங்கியாகவா தெரிகிறது?"

    இல்லைதான்! ஆனால் வேறு என்ன? அவன் வேகமாக சொன்னான்."உனக்கு ஏதாவது குணப்படுத்த முடியாத வியாதியாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை காருண்யா.உன்னோடு ஒரு நாள் வாழ்ந்தாலும் அதுவே போதும் எனக்கு."

    அவள் மனதுக்குள் அழுதாள்.அவளைப் பற்றிய உண்மைத் தெரிந்தால் அவனல்லவா அவளை வெறுத்து ஒதுக்கிவிடுவான்?

    "சாரி கார்த்திக்! நீங்கள் வந்த விஷயம் இது தான் என்றால் நீங்கள் போகலாம்." அவள் குரலில் கட்டுப்பாடோடு சொன்னாள்.

    அவன் அதிர்ந்து போனான்."ஏன்....ஏன் காருண்யா? ஏன் என்னை மறுக்கிறாய்? நான் அநாதை என்பதாலா? நான்....நான் உன்னை அன்பாக பார்த்துக்கொள்வேன்.நா....நான் உன்னை என் கைகளில் தாங்குவேன் காருண்யா.உன்மீது எனக்கு....நான்...என்னால்...." அவன் கைகளில் முகம் புதைத்து அழுதான்.

    அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.அவனைத் தன்னருகில் அமர்த்தி தண்ணீர் கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தினாள்.சிறிது நேரம் அங்கே மௌனம் நிலவியது.அவனே மௌனத்தைக் கலைத்து பேசினான்.

    "நான் சிறு வயதிலிருந்தே அன்புக்காக ஏங்கியவன் காருண்யா.அநாதை இல்லத்து பிள்ளைகளைப் பார்த்தால் எனக்கு என்ன தோன்றும் தெரியுமா? இவர்களுக்காவது கூட சேர்ந்து சிரிக்க மற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்.நான் மட்டும் தனிமையில் அனாதையாக துணையில்லாமல் தவிக்கிறேனே என்று தோன்றும்.மாமா வீட்டில் என்னதான் வேளைக்கு சாப்பாடு போட்டு பார்த்துக்கொண்டாலும் என்னோடு பேச அங்கே யாருக்குமே விருப்பம் இருக்காது.சொல்லப்போனால் நான்...என்னிடம் அதிகமாய் சிரித்து பேசி பழகியவள் நீ தான்.அதையெல்லாம் நினைத்து தான் நான்...." அவன் எழுந்துக்கொண்டான்."சாரி காருண்யா! என் தகுதி என்னவென்று தெரிந்துக்கொள்ளாமல் உன்னையும் வருத்தப்படுத்தி விட்டேன்.இனி உன்னை நான் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன்." அவன் சோர்வாக திரும்பினான்.அவன் கண்ணில் வலி தெரிந்தது.

    அவளால் அதற்குமேல் தாங்க முடியவில்லை.எழுந்து சென்று அவனை இழுத்து திருப்பினாள்.அவன்மீது சாய்ந்துக்கொண்டு கதறினாள்.எத்தனை நாள் சேர்த்து வைத்த கண்ணீரோ என்று அறிய முடியாமல் அவள் அழுகை தொடர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது.அவன் திகைத்து போனான்.

    அவளே தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவளாக அவனை அழைத்துக்கொண்டு படுக்கையறைக்கு சென்றாள்.அவன் முன்னால் சில காகிதங்களைப் போட்டாள்.அவை மருத்துவ குறிப்புகள் அடங்கிய ஃபைல்! தான் நினைத்தது போல வியாதி தானோ? அதனால் தான் தயங்கினாளோ? அவன் ஒருவித தெளிவோடு அதை கைகளில் எடுத்து படித்தான்.பிரமைப் பிடித்தவனாய் அவளைப் பார்த்தான்.

    "கா....காருண்யா......நீ......நீ பெண் என்று...."

    "இப்போது புரிகிறதா கார்த்திக்? நான் ஏன் தயங்கினேன் என்பது இப்போது தெரிகிறதா? ஒரு நாளாவது உன்னோடு வாழ வேண்டும் என்று சொன்னீர்களே! அதற்கு கூட எனக்கு தகுதியில்லையே? ஐயோ..." அவள் தன்னைத்தானே அறைந்துக்கொண்டு கதறினாள்.கார்த்திக்கேயன் பேச்சு மூச்சில்லாமல் நின்றான்.

    "பிறவியில் ஆணாக இருந்தாலும் நான் ஒரு திருநங்கை! அந்த ஒரே காரணத்துக்காக பெற்றவர்களாலும் உறவினர்களாலும் நண்பர்களாலும் கைவிடப்பட்டவள்.என்ன ஒரே வித்தியாசம்....பார்ப்பவர்களுக்கு நான் பெண் என்று தான் நினைக்க தோன்றும்.கடவுளுக்கு அந்த அளவாவது என்மேல் கருணை இருந்ததே! எத்தனை அசிங்கப்பட்டேன் தெரியுமா? எப்படியெல்லாம் உதாசீனப்படுத்துவார்கள் தெரியுமா? வார்த்தையால் ஒவ்வொருவரும் மனதில் அடித்து புரிய வைத்திருக்கிறார்கள் கார்த்திக்...நான் ஒரு கேவலமான பிறவி என்று! நான் போய் எப்படி உங்களை...? ஆனால் இதற்கு மேல் நீங்களும் என்னைத் திரும்பி பார்க்க மாட்டீர்கள் இல்லையா?" அவள் விரக்தியோடு கட்டிலில் அமர்ந்தாள்."என் ஒரே நிம்மதி,சமூக சேவையால் கிடைக்கும் அமைதி தான்! இந்த பிறப்புக்கு யாருக்காவது பயன்பட மாட்டோமா என்று தான் என் சம்பளத்தில் முக்கால்வாசியை மற்றவர்களுக்காக செலவழிக்கிறேன்.யார் எப்படி இழிவுப்படுத்தினாலும் கருணையோடு நாம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து தான் எனக்கு நானே காருண்யா என்று பெயர் வைத்துக்கொண்டேன்.புரிகிறதா கார்த்திக்? யாருமில்லாத அநாதை என்றீர்களே? என் நிலைமை எத்தனை மோசம் என்று தெரிகிறதா? நான் செய்த புண்ணியங்கள் தானோ என்னவோ உங்கள் உறவு கிடைத்தது.எங்கே உங்களின் அந்த நட்பும் கிடைக்காதோ என்ற பயத்தில் தான் இத்தனை நாள் இதை சொல்லவில்லை கார்த்திக்.இன்று உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக்கொள்வது பிடிக்காமல் தான்....."

    அவனும் இப்போது அவள் அருகில் அமர்ந்தான்.அவள் தோள் மீது கைப்போட்டான்."என்னை உனக்கு பிடித்திருக்கிறதா?"

    "பிடித்து என்ன செய்ய? மனம் நிறைய அன்பு இருக்கிறது.காதல் இருக்கிறது.உங்களுக்காக உயிரை விடும் அளவுக்கு உங்களை எனக்கு பிடித்திருக்கிறது.ஆனால் ஒருநாளும் என்னால் உங்களுக்கு...." அவள் மீண்டும் அழுதாள்.

    அவன் அவளை தட்டிக்கொடுத்து அமைதிப்படுத்தினான்."அன்பு இருக்கிறது என்றாயே காருண்யா? அதை அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கும் நிறைவான மனது உனக்கு இருக்கிறதே? அது போதாதா உன்னை நான் விரும்ப? கணவன் மனைவி உறவுக்கு ஏங்கி உன்னை காதலித்தேன் என்றா நினைத்தாய்? உன் அன்பு தான் என்னை உனக்கு அருகில் கொண்டு வந்தது.இப்போது என் காதல் இன்னும் அதிகரித்திருக்கிறது.இப்படியானோமே என்று சோர்வாக நினைக்காமல் உறுதியாக நின்று உனக்கென ஒரு வேலையையும் தேடிக்கொண்டு அதிலும் மற்றவர்களுக்காக உதவுகிறாயே....இதை விடவா பெரிய காரணம் வேண்டும் உன்னை காதலிக்க? உன் தன்னம்பிக்கைக்கு முன் மற்றவர்கள் தான் தலைக்குனிய வேண்டும் காருண்யா!"

    அவள் மலர்ந்த விழிகளால் அவனைப் பார்த்தாள்."கார்த்திக்?"

    "வெறும் உடல் சுகம் மட்டும் அன்பு இல்லை என்று நீ நம்பினால் என்னை ஏற்றுக்கொள் காருண்யா! இதற்கு மேல் உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன்."

    ஆண்மையோடு கம்பீரமாக இருக்க வேண்டிய வயதில் தனக்குள் பெண்மை இருப்பதை உணர்ந்த காருண்யாவின் மனது,அதை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு அரவணைக்கும் தாய் மடிக்காக ஏங்காத நாள் இல்லை.ஆனால் அவளுக்கு தாயின் மடியை விட மேலான இந்த மனிதனின் மனம் சொந்தமாக கிடைத்திருக்கிறதே? இது போதாதா? கடவுள் கருனையற்றவர் என்று நினைத்தாளே? அவர் அவளுக்காக தன்னையே உரித்து வைத்திருக்கும் மனிதனை அல்லவா அவளுக்காக அனுப்பியிருக்கிறார்?

    "நான் அதிர்ஷ்டசாலி கார்த்திக்!"

    "இல்லை காருண்யா! நான் தான் கொடுத்து வைத்தவன்! உன்னிடம் முதலில் என்னை ஈர்த்தது உன் பெண்மை தான்.ஆனால் இல்லத்து சிறுவர்களோடு சிரித்து பேசி தாயாக அவர்களுக்கு துணை இருந்தாயே? மருத்துவமனை நோயாளிகளுக்கு பணிவிடை செய்து தாதியாக உயர்ந்து நின்றாயே? அது தான்....அந்த தாய்மை தான் உன்னோடு வாழ வேண்டும் என்ற தாகத்தை ஏற்படுத்தியது."

    "கார்த்திக்...நம் திருமணத்துக்கு பிறகும் நான் அது போல எல்லாம் செய்யலாம் இல்லையா?"

    "முடியாது!"

    "கார்த்திக்?" அவள் அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள்.

    "அது என்ன பிரித்து பேசுகிறாய்? நாம் இருவரும் சேர்ந்தே அப்படிப்பட்ட உதவிகளைச் செய்யலாம் என்று உரிமையாக சொல்லு!"

    "தேங்க்ஸ் கார்த்திக்!அதோடு....எனக்கு......நமக்கு பிள்ளைகளாக அந்த இல்லத்து சிறுவர்களில் யாரையாவது தத்து எடுத்துக்கொள்ளலாமா?" அவள் ஒரு வித ஆர்வத்தோடு கேட்டாள்.

    அவன் சம்மதமாய் தலையசைத்தான்."இனி உன் விருப்பம் தான் என் விருப்பம்!"

    தாய்மை பெண்ணிடம் மட்டுமல்ல திருநங்கைகளிடமும் கூட இருக்கும்.கருணை தான் தாய்மை! அந்த தாய்மை தான் பெண்மை! அப்படிப்பட்ட பெண்மை குடியிருக்கும் மனது தான் கடவுள் வாசம் செய்யும் கோயில்!

    Last edited by Athip; 7th Mar 2012 at 09:20 PM.

loading...

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
Like It?
Share It!







Follow Penmai on Twitter