Sponsored Links
Sponsored Links
Penmai eMagazine November! | All Issues

User Tag List

Like Tree238Likes

Women's Day - Short Story Contest


Discussions on "Women's Day - Short Story Contest" in "Special Contest" forum.


  1. #21
    Mary Daisy's Avatar
    Mary Daisy is offline Registered User
    Blogger
    Guru's of Penmai
    Real Name
    Daisy
    Gender
    Female
    Join Date
    Dec 2011
    Location
    Little Roma Puri
    Posts
    5,047
    Blog Entries
    4

    Smile Re: Women's Day - Short Story Contest

    பெண்மை

    கார்த்திகேயனுக்கு ஒருவிதமான பதட்டம் உடல் முழுவதும் சில்லிட்டு பாய்ந்தது.பெற்றோர் இறந்துவிட்டதால் சிறு வயதிலிருந்தே அவன் வளர்ந்தது அவன் தாய் மாமா வீட்டில் தான்.அங்கு அவனை வேலைக்காரனாக யாரும் நடத்தவில்லை என்றாலும் குடும்பத்தில் ஒருவனாகவும் யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.அவன் தேவைக்கு படிக்க வைத்தார்கள்.அதுவே இந்நாளில் பெரிய விஷயம் என்று அவனுக்கு தோன்றும்.தன்னைப் பற்றி சொல்ல விருப்பமில்லாமல் அவன் யாரோடும் நெருங்கி நட்போடு பழகியதும் இல்லை.வேலையில் சேர்ந்த இந்த இரண்டு மாதங்களில் அவனோடு இரண்டு மூன்று பேர் அலுவலகத்தில் நன்றாக பழகினார்கள் தான்.ஆனால் அவர்களுக்கு காதல் பற்றி பேசும் வயதில்லை.அத்தோடு இப்போது தான் வேலையில் சேர்ந்திருக்கும் இவனுக்கும் அவர்களோடு அந்த மாதிரி பேசி பழக தயக்கமாக இருந்தது.ஒரு மாதிரிப்பட்ட ஆளோ என்று இவனை அவர்கள் நினைத்துவிட்டால்? இந்த சாதாரண பேச்சு வார்த்தைக்கே பஞ்சம் வந்துவிடாதா?

    அவளை அவன் முதன்முறையாக பார்த்தது கூட அவன் வேலை செய்யும் அதே வங்கியில் தான்.அப்போது அவன் அதை பெரிதாக காதல் என்று எண்ணிவிடவில்லை தான்.பார்க்க கண்ணுக்கு அழகாய் தெரியும் கன்னிப்பெண்.அவ்வளவுதான்!அவன் இரண்டாவது முறை அவளைப் பார்த்தது ஒரு அநாதை ஆசிரமத்தில்.மாதா மாதம் அவன் அந்த அநாதை இல்லத்துக்கு சென்று வருவது வழக்கம்.இரண்டு மாதங்களாக தான் பணம் கொடுத்து உதவுகிறான் என்றாலும் அந்த பிள்ளைகளோடு சிரித்து பேசி விளையாடுவது தான் அவனின் அப்போதைய ஒரே சந்தோஷமாக இருந்தது.அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய இடத்தில் அவளைக் காணவும் அவன் மனம் இரட்டிப்பு உற்சாகத்தில் துள்ளியது.அவள் வாரா வாரம் அந்த இல்லத்துக்கு உதவ வருகிறாள் என்பதும் அவளுக்கு பொழுதுபோக்கே இந்த மாதிரியான சமூக சேவைகள் தான் என்பதும் அந்த தேவதையின் பெயர் காருண்யா என்பதும் அன்று அவனுக்கு கிடைத்த உபரி தகவல்.அன்றிலிருந்து அவன் அவளை, யாரும் அறியாமல் கவனிக்க தொடங்கினான்.அவள் வரும் நாட்களைத் தெரிந்துக்கொண்டு அவனும் அதே நாளில் இல்லத்துக்கு சென்றுக்கொண்டிருந்தான்.

    அவன் எதிர்ப்பார்த்தது போலவே அவளோடு சிநேகமாய் பழக முடிந்தது. ஆயிற்று....இன்றோடு அவளைச் சந்தித்து ஐந்து மாதங்கள் ஆயிற்று.இன்னுமா காதலைச் சொல்லாமல் தவிப்பது? கைக்கு கிடைத்த மாணிக்கம் நழுவி போய்விட்டால்? அதற்கான வாய்ப்பை அவனே அளிப்பதா? என்னவானாலும் சரிதான் என்று வீரமகனாய் அவன் அவள் வீட்டை நோக்கி சென்றான்.கதவைத் தட்டிவிட்டு காத்திருந்தான்.அவன் தேவதை தான் மகிழ்ச்சியோடு அவனை வரவேற்றாள்.

    "வாங்க..வாங்க..என்ன இது ஆனந்த ஆச்சர்யமா இருக்கு!"

    இதைவிட அதிகமான ஆனந்தத்தை அவளுக்கு தரப்போவதை எண்ணி உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தவனாய் அவன் சொன்னான்."உன்னோடு ஒரு விஷயம் பேசலாம் என்று வந்தேன்."

    "ஓ பேசலாமே! ஆனால் காபி குடித்துக்கொண்டே பேசலாம்." என்றவள் உள்ளே சென்று ஐந்தே நிமிடத்தில் இரு காபி கோப்பைகளோடு வந்து அவன் முன் அமர்ந்தாள்.நிதானமாக காபி குடித்து முடித்துவிட்டு தயக்கத்தோடு அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.அவள் முகத்தில் சிரிப்பு தவழ்ந்தது.

    "என்ன கார்த்திக்? என்னிடம் என்ன தயக்கம்?"

    "இல்லை.நீ எப்படி எடுத்துக்கொள்வாயோ என்று பயமாக இருக்கிறது."

    "நான் எப்படியும் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டேன்.தைரியமாக சொல்ல வந்ததைச் சொல்லுங்கள்.பட்டென்று சொல்லிவிடுங்கள்,அப்போது பயம் போய்விடும்."

    வந்ததே அதை சொல்வதற்குத்தானே! இன்னும் என்னடா கார்த்திக் தயங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்? அவன் மனம் இடித்துரைத்தது.அவனும் உடைத்துவிட்டான் விஷயத்தை!

    "நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் காருண்யா.மணந்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.உனக்கு என்னை பிடித்திருக்கிறதா?"

    அவள் சிரிப்பு உறையவில்லை தான்.ஆனால் அது நீடிக்கவும் இல்லை அதற்கு மேல்! "நாம்....இல்லையில்லை நீங்கள்....நீங்கள் என்னைப் பற்றி இன்னும் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் கார்த்திக்.அதற்குள் அவசரப்பட்டு விட்டீர்கள்." அவள் பெருமூச்சோடு நிறுத்திக்கொண்டாள்.

    அவனுக்கு மறுபடியும் பதட்டம் பிடித்துக்கொண்டது."நீ எப்படிப்பட்டவளாக இருந்தாலும் எனக்கு ஓகே.நீ கோபக்காரியாக இருந்தாலும் கூட பரவாயில்லை காருண்யா!"

    அவள் சிரித்தாள்."என்னைப் பார்த்தால் கோபக்காரியாக ராங்கியாகவா தெரிகிறது?"

    இல்லைதான்! ஆனால் வேறு என்ன? அவன் வேகமாக சொன்னான்."உனக்கு ஏதாவது குணப்படுத்த முடியாத வியாதியாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை காருண்யா.உன்னோடு ஒரு நாள் வாழ்ந்தாலும் அதுவே போதும் எனக்கு."

    அவள் மனதுக்குள் அழுதாள்.அவளைப் பற்றிய உண்மைத் தெரிந்தால் அவனல்லவா அவளை வெறுத்து ஒதுக்கிவிடுவான்?

    "சாரி கார்த்திக்! நீங்கள் வந்த விஷயம் இது தான் என்றால் நீங்கள் போகலாம்." அவள் குரலில் கட்டுப்பாடோடு சொன்னாள்.

    அவன் அதிர்ந்து போனான்."ஏன்....ஏன் காருண்யா? ஏன் என்னை மறுக்கிறாய்? நான் அநாதை என்பதாலா? நான்....நான் உன்னை அன்பாக பார்த்துக்கொள்வேன்.நா....நான் உன்னை என் கைகளில் தாங்குவேன் காருண்யா.உன்மீது எனக்கு....நான்...என்னால்...." அவன் கைகளில் முகம் புதைத்து அழுதான்.

    அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.அவனைத் தன்னருகில் அமர்த்தி தண்ணீர் கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தினாள்.சிறிது நேரம் அங்கே மௌனம் நிலவியது.அவனே மௌனத்தைக் கலைத்து பேசினான்.

    "நான் சிறு வயதிலிருந்தே அன்புக்காக ஏங்கியவன் காருண்யா.அநாதை இல்லத்து பிள்ளைகளைப் பார்த்தால் எனக்கு என்ன தோன்றும் தெரியுமா? இவர்களுக்காவது கூட சேர்ந்து சிரிக்க மற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்.நான் மட்டும் தனிமையில் அனாதையாக துணையில்லாமல் தவிக்கிறேனே என்று தோன்றும்.மாமா வீட்டில் என்னதான் வேளைக்கு சாப்பாடு போட்டு பார்த்துக்கொண்டாலும் என்னோடு பேச அங்கே யாருக்குமே விருப்பம் இருக்காது.சொல்லப்போனால் நான்...என்னிடம் அதிகமாய் சிரித்து பேசி பழகியவள் நீ தான்.அதையெல்லாம் நினைத்து தான் நான்...." அவன் எழுந்துக்கொண்டான்."சாரி காருண்யா! என் தகுதி என்னவென்று தெரிந்துக்கொள்ளாமல் உன்னையும் வருத்தப்படுத்தி விட்டேன்.இனி உன்னை நான் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன்." அவன் சோர்வாக திரும்பினான்.அவன் கண்ணில் வலி தெரிந்தது.

    அவளால் அதற்குமேல் தாங்க முடியவில்லை.எழுந்து சென்று அவனை இழுத்து திருப்பினாள்.அவன்மீது சாய்ந்துக்கொண்டு கதறினாள்.எத்தனை நாள் சேர்த்து வைத்த கண்ணீரோ என்று அறிய முடியாமல் அவள் அழுகை தொடர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது.அவன் திகைத்து போனான்.

    அவளே தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவளாக அவனை அழைத்துக்கொண்டு படுக்கையறைக்கு சென்றாள்.அவன் முன்னால் சில காகிதங்களைப் போட்டாள்.அவை மருத்துவ குறிப்புகள் அடங்கிய ஃபைல்! தான் நினைத்தது போல வியாதி தானோ? அதனால் தான் தயங்கினாளோ? அவன் ஒருவித தெளிவோடு அதை கைகளில் எடுத்து படித்தான்.பிரமைப் பிடித்தவனாய் அவளைப் பார்த்தான்.

    "கா....காருண்யா......நீ......நீ பெண் என்று...."

    "இப்போது புரிகிறதா கார்த்திக்? நான் ஏன் தயங்கினேன் என்பது இப்போது தெரிகிறதா? ஒரு நாளாவது உன்னோடு வாழ வேண்டும் என்று சொன்னீர்களே! அதற்கு கூட எனக்கு தகுதியில்லையே? ஐயோ..." அவள் தன்னைத்தானே அறைந்துக்கொண்டு கதறினாள்.கார்த்திக்கேயன் பேச்சு மூச்சில்லாமல் நின்றான்.

    "பிறவியில் ஆணாக இருந்தாலும் நான் ஒரு திருநங்கை! அந்த ஒரே காரணத்துக்காக பெற்றவர்களாலும் உறவினர்களாலும் நண்பர்களாலும் கைவிடப்பட்டவள்.என்ன ஒரே வித்தியாசம்....பார்ப்பவர்களுக்கு நான் பெண் என்று தான் நினைக்க தோன்றும்.கடவுளுக்கு அந்த அளவாவது என்மேல் கருணை இருந்ததே! எத்தனை அசிங்கப்பட்டேன் தெரியுமா? எப்படியெல்லாம் உதாசீனப்படுத்துவார்கள் தெரியுமா? வார்த்தையால் ஒவ்வொருவரும் மனதில் அடித்து புரிய வைத்திருக்கிறார்கள் கார்த்திக்...நான் ஒரு கேவலமான பிறவி என்று! நான் போய் எப்படி உங்களை...? ஆனால் இதற்கு மேல் நீங்களும் என்னைத் திரும்பி பார்க்க மாட்டீர்கள் இல்லையா?" அவள் விரக்தியோடு கட்டிலில் அமர்ந்தாள்."என் ஒரே நிம்மதி,சமூக சேவையால் கிடைக்கும் அமைதி தான்! இந்த பிறப்புக்கு யாருக்காவது பயன்பட மாட்டோமா என்று தான் என் சம்பளத்தில் முக்கால்வாசியை மற்றவர்களுக்காக செலவழிக்கிறேன்.யார் எப்படி இழிவுப்படுத்தினாலும் கருணையோடு நாம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து தான் எனக்கு நானே காருண்யா என்று பெயர் வைத்துக்கொண்டேன்.புரிகிறதா கார்த்திக்? யாருமில்லாத அநாதை என்றீர்களே? என் நிலைமை எத்தனை மோசம் என்று தெரிகிறதா? நான் செய்த புண்ணியங்கள் தானோ என்னவோ உங்கள் உறவு கிடைத்தது.எங்கே உங்களின் அந்த நட்பும் கிடைக்காதோ என்ற பயத்தில் தான் இத்தனை நாள் இதை சொல்லவில்லை கார்த்திக்.இன்று உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக்கொள்வது பிடிக்காமல் தான்....."

    அவனும் இப்போது அவள் அருகில் அமர்ந்தான்.அவள் தோள் மீது கைப்போட்டான்."என்னை உனக்கு பிடித்திருக்கிறதா?"

    "பிடித்து என்ன செய்ய? மனம் நிறைய அன்பு இருக்கிறது.காதல் இருக்கிறது.உங்களுக்காக உயிரை விடும் அளவுக்கு உங்களை எனக்கு பிடித்திருக்கிறது.ஆனால் ஒருநாளும் என்னால் உங்களுக்கு...." அவள் மீண்டும் அழுதாள்.

    அவன் அவளை தட்டிக்கொடுத்து அமைதிப்படுத்தினான்."அன்பு இருக்கிறது என்றாயே காருண்யா? அதை அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கும் நிறைவான மனது உனக்கு இருக்கிறதே? அது போதாதா உன்னை நான் விரும்ப? கணவன் மனைவி உறவுக்கு ஏங்கி உன்னை காதலித்தேன் என்றா நினைத்தாய்? உன் அன்பு தான் என்னை உனக்கு அருகில் கொண்டு வந்தது.இப்போது என் காதல் இன்னும் அதிகரித்திருக்கிறது.இப்படியானோமே என்று சோர்வாக நினைக்காமல் உறுதியாக நின்று உனக்கென ஒரு வேலையையும் தேடிக்கொண்டு அதிலும் மற்றவர்களுக்காக உதவுகிறாயே....இதை விடவா பெரிய காரணம் வேண்டும் உன்னை காதலிக்க? உன் தன்னம்பிக்கைக்கு முன் மற்றவர்கள் தான் தலைக்குனிய வேண்டும் காருண்யா!"

    அவள் மலர்ந்த விழிகளால் அவனைப் பார்த்தாள்."கார்த்திக்?"

    "வெறும் உடல் சுகம் மட்டும் அன்பு இல்லை என்று நீ நம்பினால் என்னை ஏற்றுக்கொள் காருண்யா! இதற்கு மேல் உன்னை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன்."

    ஆண்மையோடு கம்பீரமாக இருக்க வேண்டிய வயதில் தனக்குள் பெண்மை இருப்பதை உணர்ந்த காருண்யாவின் மனது,அதை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு அரவணைக்கும் தாய் மடிக்காக ஏங்காத நாள் இல்லை.ஆனால் அவளுக்கு தாயின் மடியை விட மேலான இந்த மனிதனின் மனம் சொந்தமாக கிடைத்திருக்கிறதே? இது போதாதா? கடவுள் கருனையற்றவர் என்று நினைத்தாளே? அவர் அவளுக்காக தன்னையே உரித்து வைத்திருக்கும் மனிதனை அல்லவா அவளுக்காக அனுப்பியிருக்கிறார்?

    "நான் அதிர்ஷ்டசாலி கார்த்திக்!"

    "இல்லை காருண்யா! நான் தான் கொடுத்து வைத்தவன்! உன்னிடம் முதலில் என்னை ஈர்த்தது உன் பெண்மை தான்.ஆனால் இல்லத்து சிறுவர்களோடு சிரித்து பேசி தாயாக அவர்களுக்கு துணை இருந்தாயே? மருத்துவமனை நோயாளிகளுக்கு பணிவிடை செய்து தாதியாக உயர்ந்து நின்றாயே? அது தான்....அந்த தாய்மை தான் உன்னோடு வாழ வேண்டும் என்ற தாகத்தை ஏற்படுத்தியது."

    "கார்த்திக்...நம் திருமணத்துக்கு பிறகும் நான் அது போல எல்லாம் செய்யலாம் இல்லையா?"

    "முடியாது!"

    "கார்த்திக்?" அவள் அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள்.

    "அது என்ன பிரித்து பேசுகிறாய்? நாம் இருவரும் சேர்ந்தே அப்படிப்பட்ட உதவிகளைச் செய்யலாம் என்று உரிமையாக சொல்லு!"

    "தேங்க்ஸ் கார்த்திக்!அதோடு....எனக்கு......நமக்கு பிள்ளைகளாக அந்த இல்லத்து சிறுவர்களில் யாரையாவது தத்து எடுத்துக்கொள்ளலாமா?" அவள் ஒரு வித ஆர்வத்தோடு கேட்டாள்.

    அவன் சம்மதமாய் தலையசைத்தான்."இனி உன் விருப்பம் தான் என் விருப்பம்!"

    தாய்மை பெண்ணிடம் மட்டுமல்ல திருநங்கைகளிடமும் கூட இருக்கும்.கருணை தான் தாய்மை! அந்த தாய்மை தான் பெண்மை! அப்படிப்பட்ட பெண்மை குடியிருக்கும் மனது தான் கடவுள் வாசம் செய்யும் கோயில்!
    Romba differenta story kuduthu irukinga. ahrumaiyana story. . .congratz. . .


    Sponsored Links
    Last edited by Parasakthi; 8th Mar 2012 at 02:06 PM.
    nithyakarthigan and usha.s like this.

  2. #22
    Mary Daisy's Avatar
    Mary Daisy is offline Registered User
    Blogger
    Guru's of Penmai
    Real Name
    Daisy
    Gender
    Female
    Join Date
    Dec 2011
    Location
    Little Roma Puri
    Posts
    5,047
    Blog Entries
    4

    Cool Re: Women's Day - Short Story Contest

    "தாய்மை பெண்ணிடம் மட்டுமல்ல திருநங்கைகளிடமும் கூட இருக்கும்" nala ahrumaiyana lines. .

    nala differantana story. . .
    congratz. . .

    Aarthika likes this.

  3. #23
    gomathy.arun's Avatar
    gomathy.arun is offline Penman of Penmai
    Blogger
    Minister's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Jun 2011
    Location
    chennai
    Posts
    2,642

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    பெண்மை!

    இறுக்கமான மன நிலையுடன் தனது வீட்டு கம்ப்யூட்டர் திரையில் தெரிந்த Programயை ஆராய்ந்துக் கொண்டிருந்தாள் அமுதா.

    "இந்தா ஆனந்தமே இல்லாத உன் ஆனந்தன் அழைகிறார்"என்று அமுதாவின் கைபேசியை கொடுத்தால் அவளது தங்கை பவித்ரா.
    [
    ஆனந்தன் - பெற்றோர்கள் அமுதாவிற்கு நிச்சத்திற்கும் மாப்பிள்ளை]
    அவளை முறைத்து விட்டு, மனதில் இருக்கும் வேலை பளுவை மறைத்து உற்சாகத்தை வரவைத்துக் கொண்டு,
    "ஹாய்" என்றாள் அமுதா.

    உற்சாகம் சிறிதும் இல்லாத குரலில்,
    "ஹாய்" என்றான் ஆனந்தன்.

    "என்ன பிரச்சனை
    ?"

    "பிரச்சனைக்கா பஞ்சம்.."

    "என்ன நடந்து
    து?"

    "இன்னைக்கு 10 பேர தூக்கிட்டாங்க? டெய்லி டென்ஷன்.
    எப்படி இருக்க வேண்டிய டைம் இது..இன்னும் ஒரு மாசத்துல நமக்கு கல்யாணம்..ஆனா நானோ..உனக்கு என்னை உண்மையிலேயே பிடிச்சுருக்கா அமுதா?"

    "என்ன லூசு தனமான கேள்வி இது ஆனந்த்?ஐ லவ் யூ வெரி மச்.. நீ சொல்றது கரெக்ட் தான் இப்ப நாம லவ் பண்ற டைம் தான் பட் இப்ப மட்டும் தான் லவ் பண்ண முடியும்னு இல்லையே! வாழ்க்கை fullஆ நாம லவ் பண்ண தான் போறோம்..சோ தேவை இல்லாம குழம்பாத"

    "
    ஹ்ம்ம்..வாரத்துக்கு பலரை வேலைல இருந்து தூக்குறாங்க..எப்போ அந்த லிஸ்ட் ல நான் இருப்பேனோ!"

    "உனக்கு எப்பவும் அந்த நிலை வராது..
    உன் மேல் உன்னை விட எனக்கு 200% confidence இருக்கு"
    ஆனந்தன் வெறுமையாக புன்னகைத்தான்.

    "
    நான் எழுதிய ஒரு கவிதை சொல்லட்டுமா?"

    "ஹ்ம்ம்.."

    "தேடு வாழ்வின் இறுதிவரை
    நன்றாய் தேடு..
    தேடல் ஒன்றே வாழ்வின்
    வெற்றிப்படி!

    கஷ்டங்கள் யாவும் வானில்
    கரையும் மேகமே..
    கஷ்டங்களில் புதைக்க படவில்லை
    விதைக்க படுகிறாய்!

    வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே நீ
    துவண்டு போகாதே..
    வீழ்வது தவறல்ல நீ
    நதியாய் பெருக்கெடு!

    எந்த தருணத்திலும் வாழ்வின்
    மகிழ்ச்சியை தொலைக்காதே..
    தருணங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு
    அனுபவம்தரும்!

    எந்த இருட்டிற்கும் இறுதி
    சூரிய ஒளி..
    இருட்டை கண்டுகலங்காதே
    நீ பக்குவபடுவாய்!

    உன்னுள் சக்தி கோடி
    அதை உணரு..
    சக்தியெல்லாம் ஒன்றுக் கூட்டி
    முளைத்து உயர்ந்திடு!"

    சிறு மௌனம் நிலவியது.
    "தேங்க்ஸ் அமுதா.." என்றான்
    ஆனந்தன் உணர்ச்சிபூர்வமாக.
    "மனசுல புது தெம்பு வருது.. நீ எனக்கு கிடைத்த அமுதம்.. பேருக்கு ஏற்றபடி நீ எனக்கு அமுதமாய் இருகிறாய்.. என் பேரில் இருந்தும் என்னிடம் இல்லாத ஆனந்தத்தை நீ எனக்கு தருகிறாய்.. தேங்க்ஸ் அம்மு..நான் தான் பேருக்கு ஏற்றார் போல் இல்லை.. கொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்கோ அமுதா.. கண்டிப்பா நாம சந்தோசமா வாழ்வோம்.."

    "கண்டிப்பா.. இப்போ நீ சமத்தா நல்ல பிள்ளையா நிம்மதியா போய் தூங்கு" என்று புன்னகைத்தாள்.

    "ஹ்ம்ம்..குட் நைட்"

    அமுதா மீண்டும் கம்ப்யூட்டருக்குள் தன் தலையை குடுத்தாள். ஒரு வழியாக போராடி வேலையை அவள் முடித்த போது மணி 11.

    கோபமாக அமர்ந்திருந்த பவித்ராவிடம் அமுதா,"கோபமா பவி?"
    "...."
    "ச்ச்.. அர்ஜென்ட் வொர்க் டி அதான் லேட்"

    "இது நீ பல தடவ செய்றது தானே!"

    "அப்பறம் என்ன கோபம்?"

    "அரை மணி நேரம் புலம்பலை கேட்க நேரம் இருக்கு 5mins சாப்ட நேரம் இல்லை"

    "புரிஞ்சு தான் பேசுறியா?"

    "நீ சந்தோசமா இருக்குரியா அமுதா?"

    "ஏண்டி எனக்கு என்ன குறைச்சல்?"

    "ஏன் உனக்கு தெரியாது?"
    அமுதா புன்னகைத்தாள்.

    "உன் வொர்க் டென்ஷனை எப்பவாது அவர் புரிஞ்சுகுறாரா?"

    "நான் அதை அவர்ட காட்டலையே!.. அப்பறம் எப்படி அவருக்கு தெரியும்?"

    "கல்யாணம் ஆக போறவங்க பேசிக்குற மாதிரியா பேசிக்குறீங்க? ஒரு நாளைக்கு ஒரே ஒரு தடவ நைட் ல 5mins பேசுறீங்க.. எப்பவாச்சும் 30mins பேசுறீங்க.. அந்த 30mins ல 30secs 'சாப்டாச்சா?என்ன சாப்ட?' னு கேட்டுட்டு மீதி 29mins30secs அவர் புலம்புறத கேட்குற.."

    "எனக்கு ஒன்னும் கஷ்டமா இல்லையே!"

    "பொய் சொல்லாத..
    உன் வருங்கால கணவருக்கு 'ரோமன்ஸ்'னா என்னனு தெரியுமா? கல்யாணம் ஆக போற எல்லா பெண்களுக்கும் இருக்கும் ஆசைகள் எதிர் பார்ப்புகள் உனக்கும் இருக்கும் தானே!"


    அமுதா ஒரு புன்னகையுடன்,"எனக்கும் இருக்கிறது.. இதே ஆசைகள் ஆனந்தனுக்கும் இருக்கும் தானே!"


    "சந்தேகம்
    தான்"

    "இருக்கிறது.. பட் அத வெளி காட்ட நேரமும் சூழ்நிலையும் அவரை அனுமதிப்பதில்லை.
    இப்போ இருக்குற ரிசர்ஷன் டைம் ல அவருக்கு எவ்வளவோ டென்ஷன், பிஸிகல்
    அண்ட் மெண்டல் ஸ்ட்ரெஸ்..
    இந்த கஷ்டங்களிலும் மன அழுத்தத்திலும் தினமும் ஐ..ந்ந்ந்..து நிமிடங்கள் என்னிடம் பேசுறாரே! உடனே வைத்துவிடுவது அவரது கஷ்டம் என்னை பாதிக்க கூடாது என்ற எண்ணத்தில்.. இதில் அவர் என் மேல் கொண்ட ஆழமான காதலை உணர்கிறேன்..
    மெண்டல் ஸ்ட்ரெஸ் தாங்க முடியாமல் அவரையும் மீறி எப்பாவது என்னிடம் புலம்புறார்.என்னால் சிறு ஆறுதல் அவருக்கு தர முடிதேனு நான் சந்தோஷ படுறேன்..
    தாய்க்கு பின் தாரம்.. சோ அந்த தாய்மையை என்னிடம் எதிர்பார்த்து ஆறுதல் தேடுகிறவர்கிட்ட போய் 'உனக்கு ரோமன்ஸ் பண்ணவே தெரியாதா? னு கேட்குறது கொலை செய்றதுக்கு நிகர்"

    பவித்ராவின் அதிர்ச்சியை கண்ட அமுதா,
    "எஸ் பவி.. அந்த வார்த்தைகள் அவரது மனதை காயபடுத்தி அவரது மனதையும் மன நிம்மதியையும் கொன்றுவிடும்.. அதை ஒரு நாளும் நான் செய்ய மாட்டேன்"

    "எப்படி டி இப்படி ஒரு அன்னை தெரஸா வா இருக்க?"

    "பவி.. தாய்மை என்றாள் அன்பு,கருணை,அரவணைப்பு..
    குழந்தை பெற்றால் தான் இந்த தாய்மை வரணும்னு இல்லை. ஒரு ஐந்து வயது சிறுமியின் உள்ளத்திலும் இந்த தாய்மை இருக்கும்.. அதான் பெண்மையின் சிறப்பு" என்று புன்னகைத்தாள்.


    தன் வருதங்ககளை கஷ்டங்களை தன்னுள் புதைத்து பிறருக்கு தன்னால் முடிந்த அளவு மகிழ்ச்சியை தரும் அமுத-சுரபியாய் திகழ்வதே பெண்மையின் குணம்.
    பவித்ராவிற்கு
    இப்போது ஏதோ புரிவது போல் இருந்தது. அமுதா ஏதோ ஒரு வகையில் சந்தோஷமாக தான் இருக்கிறாள் என்ற நிம்மதியில் உறங்கினாள் பவித்ரா.
    தன் சகோதிரியின் சந்தோஷத்தை விரும்பும் இந்த உணர்வும் ஒரு தாய்மை உணர்வு தானே!

    -கோம்ஸ்.


    Live to Love & U will Love to Live

  4. #24
    sumathisrini's Avatar
    sumathisrini is offline Super Moderator Silver Ruler's of Penmai
    Real Name
    Sumathi
    Gender
    Female
    Join Date
    Jun 2011
    Location
    Hosur
    Posts
    33,556

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    பெண்மை

    சாத்வி கண்களை மூடியபடியே 'முத்துச் சிப்பி மெல்ல மெல்ல திறந்து வரும்ம்ம்ம்... முத்தம் ஒன்று சத்தமின்றி பிறந்து வரும்ம்ம்ம்' என்ற பாடலை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு எப்போதுமே இந்த பாடலில் ஒரு லயிப்பு ஏற்படும். அப்படி லயித்திருந்தவளின் காதில் அழைப்பு மணி ஓசை கேட்டது. கரைத்து வைத்திருந்த ஆரத்தித் தட்டுடன் கதவைத் திறந்தாள் சாத்வி. வாசலில் சாத்வியின் மாமனார் வாகீசன், மாமியார் சாந்தா, கணவன் சபரீஷ் ஆகியோர் புடை சூழ நாத்தனார் உத்ரா பம்மிய வயிற்றுடன், கை நிறைய வளையல்களுடனும் மங்களகரமாக நின்றிருந்தாள்.


    மலர்ந்த முகத்துடன் ஆரத்திச் சுற்றி உள்ளே அழைத்து வந்த அண்ணி சாத்வியை அன்புடன் அணைத்துக் கொண்ட உத்ரா, 'அண்ணி... என் மருமகன் என்ன சொல்கிறான்...?' என்ற கேள்வியுடன் நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருந்த சாத்வியின் மேடிட்ட வயிற்றை ஆசையுடன் தடவினாள். 'அவனுக்கு என்ன... இந்த உலகத்துக்கு எப்போ வரலாம்னு துடிச்சிகிட்டு இருக்கான்' என்ற சாத்வி, தன் மாமியார், மாமனாரின் பக்கம் திரும்பி, 'சீமந்தம் எல்லாம் நன்றாக நடந்ததா...? ம்ம்ம்ம்... எனக்குத் தான் நிறைமாதம் என்பதால் உத்ராக் குட்டியின் சீமந்தத்தில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை...' என்று வருந்தினாள்.


    அதற்கு சாத்வியின் கணவன் சபரீஷ், 'அதனால் என்ன சாத்வி....?, இந்நேரத்தில் பிரயாணம் செய்வது சரியில்லை என்பதால் தானே உன்னை அழைத்திச் செல்ல முடியவில்லை... அதான் சீடி (cd) இருக்கிறதே... பிறகு போட்டு பார்த்து கொள்ளலாம்' என்று சமாதானப் படுத்தினான். புன்னகைத்த சாத்வி, உத்ராவின் பக்கம் திரும்பி, 'வா உத்ரா..., சாப்பிட்டுவிட்டு கொஞ்சம் ஓய்வு எடு பிறகு பேசலாம்' என்று அவளை உள்ளறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.


    சாப்பிட்டு கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்ட உத்ரா, தன் அண்ணியின் மடியில் தலை சாய்த்து, 'அண்ணி... இப்ப எனக்கு எட்டாம் மாதம்... ஆனால் எப்போதடா குழந்தை பிறக்கும்... என்று இப்போதே ஏங்கத் தொடங்கி விட்டேன்... உங்களுக்கு டாக்டர் எப்போது தேதி கொடுத்திருக்கிறார்கள்...?' என்று கேட்டாள். 'இந்த வாரத்தில் எப்போது வேண்டுமானாலும் பிரசவம் நடக்கலாம்... எல்லாம் நார்மலாக இருப்பதாக டாக்டர் சொன்னார் உத்ரா' என்று பதிலுரைத்தாள் சாத்வி.


    சாத்விக்கு தாய் கிடையாது. தந்தை மட்டும் தான். கடவுள் கிருபையால் அவளுக்கு அன்பான மாமியார், மாமனார் கிடைத்ததால் அவளை மகளைப் போல் அரவணைத்தார்கள். அதனால் சாத்வியின் பிரசவமும் அவளுடைய புகுந்த வீட்டிலேயே நடக்கவிருக்கிறது. சாத்வியும் அவளுடைய பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் சாத்வீகமான குணத்துடன், எல்லோருடனும் இனிமையாகப் பழகி, மற்றவர் துன்பம் கண்டு இரங்கும் சுபாவம் கொண்டவள்.


    சாத்வியின் பதிலால் திருப்தியுற்ற உத்ரா... 'அண்ணி... எனக்குக் குழந்தை பிறந்தவுடன் தான் என் மாமியார் கிழவியின் முன்னால் என் ராஜகுமாரனுடன் கம்பீரமாக நடக்க முடியும்.... அப்பப்பா.... கல்யாணமாகி இரண்டு வருடத்தில் குழந்தைப் பிறக்கவில்லை என்று என்னவெல்லாம் பேசி என்னை ரணப்படுத்தினார்கள்... ஏதோ என் கணவர் என்னை புரிந்து கொண்டு, அன்புடன் அரவணைத்ததால் எல்லாத்தையும் சகித்துக் கொண்டேன்... அண்ணி, உங்களுக்கே தெரியும், எனக்கு குழந்தைகள் என்றால் கொள்ளை பிரியம் என்று... ஏதோ கடவுள் இப்போது தான் கண் திறந்து பார்த்து என்னையும் தாயாக்கியுள்ளார்... இனிமேல் என் வீட்டில் நான் என் ராஜகுமாரனோடு மகாராணியாய் வலம் வருவேன்' என்று குதூகலித்தாள். உத்ரா சாத்வியை போல் அல்லாது சற்று துடுக்கானவள்.


    அதற்கு சாத்வி, ' சரி விடும்மா...அவங்களுக்கும் பேரக்குழந்தையை சீக்கிரம் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆவலில் ஏதோ சொல்லி விட்டார்கள். இப்போது அவர்களும் சமாதானம் ஆகி இருப்பார்கள்... இனி எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் மனதை சந்தோஷமாக வைத்துக்கொள்.... அப்போது தான் என் மருமகனும் நல்ல படியாக பிறப்பான்... சரியா?' என்று உத்ராவின் தலையை ஆதுரத்துடன் கோதி விட்டாள்.


    இரவு கணவனுடன் கிடைத்த தனிமையில் உத்ராவுடனான உரையாடலை பகிர்ந்து கொண்ட சாத்வி திடீரென 'அம்மா... என்று இடுப்பைப் பிடித்துகொண்ட சாத்வி வலியால் முகம் சுளித்தாள். பதறிப்போன சபரீஷ், 'என்ன சாத்வி... என்னாச்சும்மா' என்று பதைபதைத்தான். அந்த வலியிலும் லேசாக முறுவலித்தபடி, 'ஒன்னுமில்லீங்க... உங்க பையன் வெளிய வர ரெடியாகிட்டான்... சீக்கிரம் அத்தையிடம் விஷயத்தைச் சொல்லி காரை எடுங்க... ஆஸ்பத்திரி போகலாம்' என்றாள் சாத்வி.


    சபரீஷ் உடனே தன் தாயிடம் விஷயத்தைச் சொல்லி, அவளின் துணையுடன், ஏற்கனவே எடுத்து வைத்த பொருட்கள் அடங்கிய பையுடன் தன் மனைவியை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றான். சாத்வியின் இரண்டு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு அவளுக்கு சுகப் பிரசவத்துடன், புஷ்பக் குவியலாய் ஆண் குழந்தைப் பிறந்தது. சபரீஷ் இந்தச் சந்தோஷச் செய்தியை வீட்டிற்கு போன் மூலம் தெரியப் படுத்த முயற்சித்தபோது உத்ரா தான் போனை எடுத்தாள். செய்தியறிந்து சந்தோஷப்பட்டாள் உத்ரா. 'உத்ரா அப்பாவிடமும் இந்தச் செய்தியை சொல்லிவிடு' என்று கூறி போனை வைத்தான்.


    தந்தையிடம் செய்தியை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டி மாடிப்படியில் ஏறிய உத்ரா கால் தடுக்கி 'அம்மாஆஆஆ...' என்ற அலறலுடன் படிகளில் உருண்டாள். மகளின் குரல் கேட்டு பதறிப்போய் தன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்த வாகீசன் அவளுடைய நிலையைக் கண்டு... தன் மகனுக்கும், மருமகனுக்கும் போனில் தகவல் தந்து விட்டு, பக்கத்து வீட்டாரின் துணையுடன், சாத்வி பிரசவித்துள்ள மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றார். மருத்துவமனை வாசலிலே காத்திருந்தனர் சபரீஷும், சாந்தாவும். உத்ராவின் நிலையை பரிசோதித்த டாக்டர்... 'இவங்க கண்டிஷன் ரொம்ப சீரியசா இருக்கு... உடனே ஆப்பரேஷன் செஞ்சு குழந்தையை வெளியே எடுக்கலேனா, தாயின் உயிருக்கே உத்தரவாதம் கொடுக்க முடியாது... ' என்று சொல்லிகொண்டிருந்த வேளையில் உத்ராவின் கணவன் உதயகுமாரும் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். விஷயத்தை கேள்விப் பட்டு தன் மனைவியின் ஆப்பரேஷனுக்கு அவர்கள் கொடுத்த ஆவணங்களில் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்தான். மருத்துவர் செவிலியர் புடை சூழ அறுவை சிகிச்சை அறைக்குள் நுழைந்து விட்டார்.


    மணித்துளிகள் வேகமாகக் கரைய, சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு வெளியே வந்த டாக்டர், 'சாரி சார்... எங்களால் தாயின் உயிரை மட்டும் தான் காப்பாத்த முடிந்தது, குழந்தை வயிற்றிலேயே இறந்து விட்டது. மேலும் மாடிப்படியில் உருண்டு விழுந்ததில் அவருடைய கர்ப்பப்பையும் சேதமடைந்ததால், இனிமேல் அவரால் தாயாக முடியாது. ஆனால் இதை அவருக்கு உடனடியாக தெரிவிக்காதீர்கள்... இந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்கும் நிலையில் அவருடைய உடல் நிலையோ, மன நிலையோ கிடையாது. அதனால் இந்த பிரச்னையை லாவகமாக கையாளவேண்டும்' என்றார்.


    இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு அதிர்ந்த உத்ராவின் கணவன், பெற்றோர் மற்றும் அண்ணன் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றனர். கனத்த மனத்துடன் சாத்வி பிரசவித்த அறைக்குச் சென்றார்கள். அங்கே சாத்வி தன் குழந்தையை அன்புடன் வருடிகொடுத்துக் கொண்டு இருந்தாள். அனைவரையும் சந்தோஷத்துடன் ஏறிட்ட சாத்வி... அவர்களின் கலக்கமான முகத்தைக் கண்டு என்னவென்று வினவ, அந்தத் துயரச் செய்தியைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். உத்ராவின் கணவன் உதயகுமாரின் பரிதாப முகத்தைக் கண்ட சாத்வி மிகவும் மனம் நொந்தாள்.


    ஒரு திடமான முடிவுடன் அனைவரையும் பார்த்த சாத்வி, ' எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்... உத்ராவால் இந்தத் துயரத்தை ஒரு போதும் தாங்க முடியாது. சரி இந்தக் குழந்தை போனாலும் பரவாயில்லை... வேறு குழந்தைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்றால், அந்த வழியையும் அந்தக் கடவுள் அடைத்துவிட்டான்... நான் இப்போது எடுத்த இந்த முடிவு உத்ராவின் நலம் கருதி என்பதை நீங்கள் அனைவரும் புரிந்து கொண்டு இதற்கு ஒத்துழைப்புக் கொடுங்கள்...' என்ற பீடிகையோடு பேச ஆரம்பித்தாள். 'எனக்குப் பிறந்த இந்தக் குழந்தையை உத்ராவின் குழந்தை எனக்கூறி அவள் பக்கத்தில் போட்டு விடுங்கள்... எனக்குப் பிறந்த குழந்தை பிறந்த சில மணி நேரத்தில் இறந்து விட்டதாகக் கூறிவிடலாம்...' என்ற சாத்வியின் பேச்சை இடை மறித்துப் பேச வாய் எடுத்த சபரீஷிடம், 'நீங்கள் என்ன சொல்லப் போறீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்... அப்ப நமக்குக் குழந்தை... என்று தானே கேட்கிறீர்கள்...? நமக்கு வயதும் இருக்கிறது, வாய்ப்பும் இருக்கிறது. ஆனால் உத்ராவுக்கோ இதுதான் கடைசி வாய்ப்பு...' என்று கண்ணில் நீர் வழியக் கூறினாள்.


    அவளின் இந்த முடிவைக் கேட்ட அனைவரும் அவளின் பெருந்தன்மையை எண்ணிப் பேச்சிழந்து நின்றனர். சாத்வியின் அருகில் சென்ற சபரீஷ் அவளின் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டு... தன் குழந்தையை எடுத்து அதன் பட்டுக் கன்னத்தில் தன் இதழ் பதித்து, தன் தங்கையின் கணவன் உதயகுமாரிடம் கொடுத்தான்.


    பெண்மையின் சிறப்புக் கொடையான தாய்மையையே விட்டுகொடுத்த சாத்வியின் பெண்மை மேலும் பல மடங்கு பிரகாசித்தது. இதை உணர்ந்ததாலோ என்னவோ அந்தச் சின்னக் கண்ணன் தூக்கத்தில் தன் சின்ன இதழ் விரித்து சிரித்து 'ஒருத்தி மகனாய் ஓர் இரவில் பிறந்து, ஒருத்தி மகனாய் வேறு இடத்தில் வளர' அத்தை மடியை, அன்னை மடியாக்கிக் கொள்ள தயாராகி விட்டான்.





  5. #25
    anusiva is offline Newbie
    Gender
    Female
    Join Date
    Mar 2012
    Location
    salem
    Posts
    2

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    hey i happy to join my hands in this forum especially today

    the story is simply superb.....

    even today we use to think for others than for us........

    Parasakthi likes this.

  6. #26
    sowmyasri0209's Avatar
    sowmyasri0209 is offline Registered User
    Blogger
    Guru's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Sep 2011
    Location
    Trichy
    Posts
    5,039
    Blog Entries
    2

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    இது ஓர் உண்மை சம்பவத்தை தழுவி எழுதியது. சில காட்சிகளும் முடிவும் மாற்றப்பட்டுள்ளது


    பெண்மை!




    அன்று ஏனோ கருத்தம்மாவுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. காலாற சிறிது தோட்டத்தில் நடக்கலாம் என்றாலும் அடுத்த சில தினங்களில் அம்மாவசை வரப்போவதால் எங்கும் இருள். பிறந்தது முதல் கிராமத்திலேயே வளருவாதல் பொதுவாக அவளுக்கு இருள் என்றால் அவளக்கு அச்சமும் கிடையாது. ஆயினும் சில நாட்களாக தன் அருகில் உறங்கும் குருவம்மா காலையில் உடை மாற்றி கிடப்பதும், தினமும் உச்சி பகல் பொழுதில் எழுவதும், உறக்கத்திற்கு முன் தங்கள் வேட்டை சுற்றி ஏதோ பூஜை செய்வதும், கேட்டால் ஏதோ காத்து கருப்பு வீட்டை சுற்றுவதாக ஆயி அப்பன் சொல்வதால் சிறிது அச்சம் கிளப்பி அவளை இன்னும் தூங்கவிடாமல் படுத்தியது.

    இத்தனை நாள் இந்த வீட்டில் பணம் காசு இல்லாவிட்டாலும், உறக்கமும் நிம்மதியும் இருந்தது. இன்று ஏனோ அவை தன்னிடம் இல்லை. தங்கையாவது நிம்மதியாக உறங்குகிறாளே என சிறிது சந்தோஷபட்டாள். தான் பிறந்த பொழுதாவது சிறிது காடு இருந்து, அப்பனுக்கு அந்த பாழாப்போன சாராய வாடை இல்லாமல் வீடு சில ஆண்டுகள் நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் குருவம்மா நினைவு தெரிந்தது முதல் ஒரு வேலை சோறு கூட வயிறார உண்டதில்லை. இன்றும் கூட பசியில் துடித்துவிட்டாள். தனது பங்கையும் சாப்பிட்டதும் தான் பசி அடங்கியது என்றாள். எப்படியாவது இவளுக்கு இனி வயிறார சோறு கிடைக்க செய்ய வேண்டும் என எண்ணி கொண்டிருந்தாள்.

    தீடிரென்று கீத்து தட்டியின் அருகே பேச்சு சத்தமும் காலடி ஓசையும் கேட்க என்ன நடக்கிறது என்று உற்று கவனிக்க ஆரம்பித்தாள். வெள்ளை உடை உடுத்திய ஏதோ ஓர் உருவம் நுழைந்ததும் மூச்சை பிடித்துக்கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டாள். அந்த உருவத்துடன் கூடவே வந்த பெண் இவள் உறங்குகிறாளா? ஏன் அசைத்துப் பார்த்து உறுதி செய்து கொண்டாள். அருகில் இருந்த தங்கையை தூக்குவதும் அங்கு வேறோர் ஆள் படுப்பதும் தெரிந்தது.

    "ஏ புள்ள தங்கம், செத்த நேரத்துல அங்கன வந்துபுடு. மேல சோலிய நீ தான் புள்ள பாக்கணும்" என அப்பனின் குரல் கேட்டு அதிர்ச்சி அடைந்தாள் கருத்தம்மா.
    "ஆவட்டும் மச்சான். நீ இம்புட்டு கத்தினா ஏதாவதொரு பொட்ட முலுசிக்க போகுது. தினிக்கும் போல தான நான் சரியா வந்து புடுவேன்" என்ற ஆயியின் பதிலில் இருந்த தங்களுக்கு தெரியாமல் இங்கு என்னமோ நடக்கிறது என புரிந்து கொண்டாள் அவள்.
    "அதெல்லா(ம்) ஒன்னு(ம்) முலுசிக்காதுங்க. சாமி குடுத்த பொடிய சோத்துல கலகிட்டோமுள்ள நாள பொழுது விடிஞ்சதும் தான முளிப்பலுக" என கேட்டதும் தாங்கள் தினமும் அடித்து போட்டது போல் உறங்குவதின் மர்மம் புரிந்தது.

    தான் எண்ணிக்கொண்டே இருக்கையில் வந்த அவர்கள் தங்கையை எடுத்துக்கொண்டு திட்டியை மூடி விட்டு செல்வது புரிந்தது. 'என்ன ஆவுது இங்கன. தங்கச்சிய இவுக எங்கன இட்டுகிட்டு போறாக' என யோசித்துகொண்டே இருந்தாள் கருத்தம்மா. சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் ஆயியும் எழுந்து செல்வது தெரிந்து ஓசை படமால் அவளை தொடர்ந்தாள்.

    அருகில் இருந்த சுடுகாட்டின் நடுவே தங்கை படுத்திருப்பது தெரிந்தது.
    "தங்கம், இந்த பெண்ணோட உடையை எடுத்துண்டு அந்த கோவிலுக்கு போய் யக்ஷினிக்கு போட்டு அவளோட உடைய கொண்டா" என்றான் அந்த வெள்ளை உடை ஆசாமி.
    பெண்ணின் ஆடையை களைந்து பிறந்த மேனியாய் இரு ஆண்களின் முன்னால் அவளை கிடத்தி சிறிது கூட விசனம் இல்லாமல் செல்லும் பெற்றவளை பார்த்து ஆத்திரமாக வந்தது அவளுக்கு. என்னதான் நடக்கிற இங்கே என புரியாமல் அதிர்ச்சியால் உறைந்தாள் சில நிமிடங்கள்.
    அதற்குள் அந்த சாமியார் "மாணிக்கம் இங்கன கிடக்கறது உன்ற புள்ள இல்ல. இப்பதிக்கு அவ ஒன் பொஞ்சாதி அந்த நெனப்ப மனசல வெச்சு அவகூட இரு புரியுதா. அம்மாவசைக்கு இன்னும் மூணு நாள் தான் இருக்கு அதுக்குள்ள நீ ரெண்டு நாள் அவளோட புருசனா இருதா தான் பொதயல் நமக்கு கிடைக்கும். ஏற்கனவே நாலு நாளா அந்த புத்து பாம்பு வந்த நம்ம வேலைய தடுத்துடுச்சு இன்னு எத்தினி நாள் தான் அட கெடுக்குமோ தெரியல. இனிக்கு பூசய எப்டியாவது முடிச்சு புடனும். நான் போய் தெக்கால யக்ஷிணி பூசய பண்றேன். நீ வேலைய பாரு" என்றான்.
    இதை கேட்ட கருத்தம்மா தங்கையின் மானத்திற்கு வந்த கேட்டை கண்டு கொதித்தாள்.

    இப்பொழுது எப்படியாவது தங்கையை காப்பாற்ற வேண்டும் என யோசித்தாள். அருகில் இருந்த பாம்பு புத்தை கண்டவுடன் மினலேன ஓர் எண்ணம் தோன்றி அருகில் இருந்த குச்சியை விட்டு அதை குடைந்தாள். தன் புற்றை குடைந்ததும் சீறிவந்த பாம்பை கையில் எடுத்து தங்கை இருந்த இடம் நோக்கி எறிந்தாள்.

    பாம்பை கண்ட மாணிக்கம் உயிருக்கு பயந்து எழுந்து ஓட ஆரம்பித்தான். தன் மீது கிடந்த குருவம்மாவையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடினான். மாணிக்கம் ஓடுவதை கண்டு அங்கு வந்த தங்கமும் நடந்ததை கேட்டு இன்றும் இப்படி தடங்கலாயிற்றே என வருந்தினர். நாளையும் மறுநாளும் எப்படி பூஜையை நடத்தவது என யோசித்துக்கொண்டே சாமியாருடன் வீடு வந்தனர். அதற்குள் வீட்டிற்கு வந்த கருத்தம்மா ஒன்றம் தெரியாதது போல் இவர்களிடமிருந்து எப்படி தப்புவது என கண் மூடி யோசித்து கொண்டிருந்தாள்.

    மறுநாள் காலை விடிந்த சில நேரங்களுக்கு பின் தங்கையின் மானம் காத்த பாம்பிற்கு பால் ஊற்ற புத்துக்கு சென்றாள் கருத்தம்மா. முன்னிரவு இருந்த புத்து விடியலில் தரைமட்டமாய் காண்கையில் இந்து அந்த மூவர் வேலை தான் என புரிந்துகொண்டாள். தங்களின் பூஜைக்கு இனிமேலும் தடங்கல் ஏற்படாமல் இருக்க வேண்டி யக்ஷினிக்கு ஓர் சிறப்பு பூஜை செய்தனர்.

    யக்ஷிணி பூஜை நல்ல விதமாக முடிந்ததும் புதையல் பூஜையும் நன்றாய் முடியம் என எண்ணி பூஜை பிரசாதத்தை உண்டு சிறிது இளைப்பாறினர் மூவரும். அன்றிரவு யக்ஷினிக்கு பூஜை நெருப்பு எரிவதற்கு பதில் இவர்கள் மூவரின் பிணங்களும் எரிந்தது சுடுகாட்டில்.

    ஒன்றும் தெரியாமல் அழுது கொண்டிருந்த குருவம்மாவை தோள் சாய்த்து ஆறுதல் அளித்த கருத்தம்மாவின் மனதில் 'பயிரை காப்பதற்கு தான் வேலி ஆனால் இங்கு வேலியே பயிரை மேய்ந்ததால் அந்த வேலி இனி தேவையில்லை. பிடுங்கி ஏறிய வேண்டிய வேலிக்காக விட(விஷ) மூலிகை எடுத்துண்டது தப்பில்ல. யக்சினியின் படையல் சோத்துல தான் கலந்தது தப்பில்ல' என நினைத்தாள்.


    நல்லவர்களை உருவாக்குவதும் அவர்களை காப்பது மட்டும் பெண்மை இல்லை. தீமையை அழிப்பதும் பெண்மையே. கொலையும் செய்வாள் பெண். அசுரனை அழித்த துர்கையை போல் மாணிக்கம், சாமியார் மற்றம் தங்கத்தை அழித்த கருத்தம்மாவும் பெண் தெய்வமே.

    Last edited by sowmyasri0209; 8th Mar 2012 at 11:00 PM.

  7. #27
    sowmyasri0209's Avatar
    sowmyasri0209 is offline Registered User
    Blogger
    Guru's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Sep 2011
    Location
    Trichy
    Posts
    5,039
    Blog Entries
    2

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    Sorry Judges for the late submission of my story.

    I want the comments about my story and the ending.


  8. #28
    Athip is offline Newbie
    Gender
    Female
    Join Date
    Feb 2012
    Location
    Kovai
    Posts
    70

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    மிக்க நன்றி மேரி :-)


  9. #29
    thilagam321's Avatar
    thilagam321 is offline Commander's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Feb 2012
    Location
    Karur
    Posts
    2,375

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    pathini kolaiyum seival endra pzhamozhi than nabakam varukirathu .ithil pathini yarukkakavum kolai seival enbathai guuriyirukkirai sowmiya.matrum enakku intha kathayai anuppiyatharkku nanri sowmiya


  10. #30
    sowmyasri0209's Avatar
    sowmyasri0209 is offline Registered User
    Blogger
    Guru's of Penmai
    Gender
    Female
    Join Date
    Sep 2011
    Location
    Trichy
    Posts
    5,039
    Blog Entries
    2

    Re: Women's Day - Short Story Contest

    Quote Originally Posted by thilagam321 View Post
    pathini kolaiyum seival endra pzhamozhi than nabakam varukirathu .ithil pathini yarukkakavum kolai seival enbathai guuriyirukkirai sowmiya.matrum enakku intha kathayai anuppiyatharkku nanri sowmiya
    Thanks thilagam. This is a real incident. But the ending was different.


loading...

Bookmarks

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
Like It?
Share It!







Follow Penmai on Twitter