அனுபவம் புதுமை

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#11
நிதானத்துடன் கையாளுங்கள்



ளைஞர்களின் மனநிலையைத் தெரிந்துகொள்வது பெரிய சவாலான விஷயம்தான். அவர்களது செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் தனி அகராதியே தேவைப்படலாம். ஆனால், ஒருவரைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்து மதிப்பிடுவது ஒரு வகையில் பெரிய கலைதான். படிக்கும்போது, வேலைக்குச் செல்லும்போது, காதலில் விழும்போது, திருமண வாழ்க்கையில் ஈடுபடும்போது என எல்லாத் தருணங்களிலும் சுயமாக சிந்தித்து செயலாற்றுவது நல்லதுதான்.

ஒருவர் தன்னுடைய உணர்ச்சிகளையோ மற்றவர்களுடைய உணர்ச்சிகளையோ அடையாளம் கண்டு மதிப்பீடு செய்வது எளிமையான விஷயம் அல்ல. ஆனால், அந்தக் கலையை அறிந்து வைத்திருப்பது அவர்களுக்கு எல்லையில்லாச் சந்தோஷத்தை வாழ்க்கையில் நிச்சயம் கொடுக்கும். இதை ‘உணர்வுசார் நுண்ணறிவு’ (Emotional Intellegence) என்று சொல்வார்கள்.
இளமைப் பருவத்தில் முடிவு எடுக்கும்போது, அதில் உணர்ச்சி சற்று மேலோங்கி இருக்கும். அத்தகைய முடிவை எடுக்கும்போது அதில் நன்மை, தீமைகளை இளமைப் பருவத்தில் யாரும் பார்ப்பதே இல்லை. உணர்ச்சிவசப்படுதல், உணர்வுகள் ஆகியவை பற்றிக் கல்லூரி வகுப்புக்கு இடையே மாணவர்களிடம் அடிக்கடி சில கேள்விகள் கேட்பதுண்டு. ‘உன்னுடைய உணர்வுகளை உனக்குக் கையாளத் தெரியுமா, அடுத்தவர் உணர்வுகளை மதிக்கத் தெரியுமா?’ ஆகிய கேள்விகளை அடிக்கடி கேட்பேன். இதற்குப் பதிலாய், ‘என்னைப் பற்றியே எனக்குத் தெரியாது” என்றுதான் மாணவர்களிடமிருந்து பதில் வரும்.
மாணவர்களுக்குத் தெளிவாகப் புரியவைப்பதற்காக சில உதாரணங்களைச் சொல்வதுண்டு. வழக்கமாக மொட்டைத் தலையில் ஒருவரைப் பார்த்தால், “எந்த ஊர் மொட்டை திருப்பதியா, பழனியா?” என்று யாராக இருந்தாலும் கேட்டுவிடுவார்கள். உறவுகளை இழந்தவர்களும்கூட மொட்டை அடிப்பார்கள் அல்லவா? அப்படிப்பட்டவரிடம் எழுப்பப்படும் இந்தக் கேள்வி மன வருத்தத்தை ஏற்படுத்தும்தானே.
‘இங்கேதான் உணர்வுசார் நுண்ணறிவு’ தேவை என்று மாணவர்களிடம் சொல்வேன். எந்தச் செயலைச் செய்வதாக இருந்தாலும் சரி, பேசுவதாக இருந்தாலும் சரி சம்பந்தப்பட்டவரின் மனநிலையை அறிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம். ஒரு விஷயத்தைக் கேட்பதற்கு முன்பு சம்பந்தப்பட்டவரை மதிப்பிட்டுக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கேற்ப நம் செயல்களையோ கேள்விகளையோ அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
வீட்டுச் சூழலில்கூட ஒரு அனுபவத்தை நீங்கள் எதிர்கொண்டிருக்கலாம். வீட்டம்மா கஷ்டப்பட்டு செய்த இனிப்பு சுமாரா இருந்தாலும், ‘சூப்பர்’ என்று பாராட்டினால், அடுத்தமுறை அதைவிடப் பிரமாதமான இனிப்பும் காரமும் கிடைக்கும். மற்றவர் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பும் அங்கீகாரமும் தருவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஏனென்றால், சங்கடமில்லாத நீடித்த உறவுகளுக்கு இந்த ‘உணர்வுசார் நுண்ணறிவு’தான் அஸ்திவாரமே.
எதற்கு இந்த ‘உணர்வுசார் நுண்ணறிவு’ புராணம் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ‘உணர்வுசார் நுண்ணறிவு’ இல்லாமல் செயல்பட்ட மாணவி ஒருவரின் கதை மற்றவர்களுக்கெல்லாம் ஓர் உதாரணம்.
என் மாணவி மனிஷா படிப்பில் கெட்டி. கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலை கிடைத்தது. வேலையில் சேர்வதற்கு முன்பு என்னிடம் வாழ்த்து பெறுவதற்காக வந்திருந்தார். வேலையில் சேரப்போவதாகச் சொன்ன அவர், “நேற்றுதான் எனக்குக் கல்யாணம் ஆனது” என்ற தகவலையும் சொன்னார். சந்தோஷமாக வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு, “கல்யாணத்துக்குக் கூப்பிடவேயில்லையே” என்றேன்.
“இது என் வீட்டுக்கே தெரியாது சார். இது பதிவுத் திருமணம்” என்று அதிர்ச்சி தந்தார்.
“நல்லா யோசித்துத்தான் இந்த முடிவை எடுத்தியா, இல்ல உணர்ச்சிவசப்பட்டு எடுத்தியா” என்று மனிஷாவிடம் கேட்டேன். “எங்களுடைய காதல் உண்மையானது. என் காதலை விட்டுத் தராமல் இருக்க எடுத்த முடிவு” என்று பெருமையாகச் சொன்னார் மனிஷா.
“நல்லது. ஒருத்தருக்கொருத்தார் விட்டுக்கொடுத்து புரிஞ்சுகிட்டு வாழ்க்கையைத் தொடங்குங்கள்” என்று வாழ்த்தி அனுப்பினேன்.
ஓராண்டு கழித்து மனிஷாவின் அப்பாவைப் பார்த்தபோதுதான், அந்த மாணவி பற்றி வருத்தமான விஷயம் தெரிய வந்தது. ஒரே வீதியில் வசித்த பையன், நல்ல படிப்பு, பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை என்பதையெல்லாம் பார்க்கத் தெரிந்த மனிஷாவுக்குக் காதல் திருமணம் கசந்துவிட்டது. காதலிக்கும்போது இருந்த உணர்வு, திருமணத்துக்குப் பிறகு கரைந்துவிட்டது. இருவரும் ஒருத்தரையொருத்தர் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல், அடுத்தவரின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்புக் கொடுக்கத் தெரியாமல், இப்போது விவாகரத்துக் கோரி இருவரும் நீதிமன்றத்துக்கு அலைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.
மனிஷா வேலையை விட்டுவிட்டு உயர் கல்வி படிக்க விரும்பியிருக்கிறார். அவரது கணவரோ வேலைதான் முக்கியம்; படிப்பு தேவையில்லை என்று சொன்னதிலிருந்து இருவருக்கும் பிரச்சினை வெடித்திருக்கிறது. அது நாளடைவில் பெரிதாகி விவகாரத்து ஆகும் அளவுக்கு முற்றியிருக்கிறது.
நம்முடைய உணர்வுகளைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக்கொள்வது, அடுத்தவர் உணர்வுகளைக் காலில் போட்டு மிதிப்பது என இருந்தால் மனக்கஷ்டம், ஏமாற்றம், நஷ்டம் எல்லாம் நமக்குதான். முன் கோபத்தில், உணர்ச்சிவசப்பட்டு கொட்டும் வார்த்தை, எடுக்கிற முடிவு எல்லாம் எதிர்மறை விளைவைத்தான் தரும். உணர்வு சமநிலைதான் சீரான உறவுக்கு உத்திரவாதமே.
எப்போதும் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளவர்களை கையாள்வது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. ஆனால், இன்றைய சூழலில் மற்றவர்களுடனான நமது அணுகுமுறை மிகவும் முக்கியமானது. சூழ்நிலையும் தருணமும் இணக்கமற்று, எதிர்நிலையில் இருக்கும்போதும்கூட, சிலர் விஷயங்களைச் சிறப்பாகக் கையாண்டு தங்களுக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொள்வதும் உண்டு.
மனிஷாவுக்கும் அவருடைய கணவருக்கும் அது இல்லாமல் போனதால்தான் இன்று நீதிமன்றத்தின் படிக்கட்டுகளில் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#12
நீங்க உஷார் பார்ட்டியா?


கு
டும்பம் குடும்பமாகச் சென்று கடை கடையாக ஏறி இறங்கி ஷாப்பிங் செய்ததெல்லாம் ஒரு காலம். இன்றைய இளைஞர்களின் டிரெண்ட் ‘ஆன்லைன் ஷாப்பிங்’. உணவு, உடை, எலெக்ட்ரானிக் பொருட்கள் என இளைஞர்கள் விரும்பும் அனைத்துமே இன்று ஆன்லைன் மூலம் எளிதாகக் கிடைத்துவிடுகின்றன.

“உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே குண்டூசி தொடங்கி ஹோம் தியேட்டர் வரை ஆன்லைனில் வாங்கிவிடலாம். தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை வளர்ச்சி தரும் சொகுசு இது. கடை கடையாக ஏறி இறங்க வேண்டாம். மால்களில் பார்க்கிங்குக்காகக் காத்திருக்க வேண்டாம்; 3 மணி நேரத்துக்கு அநியாயமாகக் கட்டணம் தர வேண்டாம். எந்தப் பொருள் வேண்டுமோ அதைக் கடையில் வாங்குவதைவிட குறைவான விலையில் இணையத்தில் வாங்க முடிகிறது" - ஆன்லைன் ஷாப்பிங் உங்களை ஏன் ஈர்க்கிறது என வகுப்பறையில் மாணவர்களிடம் கேட்டபோது அவர்கள் இப்படிச் சொன்னார்கள்.
உண்மைதான். நவீனமும் பலரகமும் கணினியில் கண் முன்னே விரிகின்றன. பிடித்த பொருளை நினைத்த நேரத்தில் வாங்க முடிகிறது. ஆன்லைன் ஷாப்பிங்கிலேயே ‘பேக் ஆபர்’ கிடைக்கிறது. குறைந்தபட்சம் 10 முதல் 15 சதவீதம் வரை கொடுக்கிறார்கள். அதை அடுத்தடுத்த ஷாப்பிங்கில் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். இப்படி ஆன்லைன் ஷாப்பிங் பற்றி நேர் மறையான விஷயங்கள் நிறைய உள்ளன. இதன் காரணமாகவே இளைஞர்கள் மட்டுமல்ல; இணைய வசதியும் ஆன்லைன் ஷாப்பிங் மீது மோகமும் கொண்ட அனைவருமே இதை விரும்புகிறார்கள்.
விரும்புகிற, தேவையான பொருட்களை உலகில் எந்த மூலையில் உற்பத்தி செய்தாலும், ஒரு ‘கிளிக்’கில் வீடு தேடி வரவழைக்கத் தன்னால் இயலும் எனப் பெருமைபடக் கூறும் இளைஞர்களே இன்று அதிகம். ‘ஆன்லைன் ஷாப்பிங்’கில் வாங்கிய பொருள் என்றால், அதற்கு மரியாதையே தனி என நினைக்கும் இளைஞர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். ஆன்லைன் ஷாப்பிங் எந்த அளவுக்கு எளிதோ அந்த அளவுக்கு அதில் வில்லங்கமும் இருக்கிறது. அதற்கு உதாரணமாக என் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் நடந்த இரண்டு இளைஞர்களின் கதையைச் சொல்லலாம்.
ராகுலும் விமலும் எப்போதுமே எல்லாப் பொருட்களையுமே ஆன்லைனில் வாங்கும் பழக்கம் உள்ளவர்கள். சில மாதங்களுக்கு முன்பு, ‘உயர் ரக மொபைல் போன் ஒன்று மிகக் குறைந்த விலையில்..’ என ஒரு குறுஞ்செய்தி ராகுலுக்கு வந்திருக்கிறது. அந்தக் குறுஞ்செய்தியை அவர்கள் தோண்டி துழாவியபோது, அவர்கள் நினைத்துப் பார்த்திராத அந்த போன் வெறும் ஆயிரம் ரூபாய்க்குக் கிடைக்கும் என்பதைத் தெரிந்து இருவரும் துள்ளிக் குதித்தார்கள்.
ராகுலும் விமலும் உடனடியாக அந்த போனை ஆன்லைன் மூலம் பதிவுசெய்தார்கள். ‘தான் பெற்ற இன்பம் இவ்வையகம் பெற வேண்டும்’ என்று இருவரும் ஒரு சேர நினைக்க, உறவினர்கள், நண்பர்கள் எனப் பலருக்கும் அந்தக் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பியிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய நண்பர்கள், உறவினர்கள் என 15 பேர் அடுத்தடுத்து முன்பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். சில மணி நேரத்துக்குப் பிறகு அந்த இணையத்தில் ‘ஸ்டாக் இல்லை’ என்று வந்தது. தங்களுக்கு எப்படியோ அந்தப் பொருள் கிடைத்துவிட்டதை எண்ணி விமலும் ராகுலும் மனம் மகிழ்ந்தார்கள்.
ஆனால், அந்த நொடி வரை அவர்கள் தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டதை உணரவில்லை. ஒரு வாரத்தில் மொபைல் கிடைக்கும் என்று காத்திருந்தார்கள். கடைசியில் ஒரு மாதம் ஆகியும் அவர்களுடைய கைகளுக்குப் பொருள் வந்து சேரவே இல்லை. செலுத்திய பணமும் வங்கிக் கணக்கில் சேரவே இல்லை. பிறகுதான் மொத்தமாக ஏமாற்றப்பட்ட விஷயமே இவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இவர்கள் சொன்னதை நம்பி முன்பதிவு செய்த உறவினர்களும் நண்பர்களும் அவர்களை ‘அர்ச்சனை’ செய்ய அவமானத்தில் தலைகுனிந்தார்கள்.
ஆன்லைனில் அநியாயத்துக்கு மலிவு விலையில் விளம்பரப்படுத்தப்படும்போது, அது நமக்கு வைக்கும் கண்ணி வெடி என்பதை நினைக்காமல் போனது யார் தவறு? கனிணியில் மெய்நிகராகக் காண்பதற்கும், நேரில் பார்ப்பதற்கும் உள்ள இடைவெளி எப்போதுமே கவனத்துக்குரியதுதான். அதைக் கடைப்பிடிக்காமல் போனதால் இருவருக்கும் வந்த பிரச்சினை இது.
இந்தியாவில் இதுவரை நகரத்து இளைஞர்களுக்கு மட்டுமே கிடைத்த உயர் ரக பிராண்ட்கள் இன்று சாதாரண ஊர்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. இளைஞர்கள் மத்தியில் ஆன்லைன் ஷாப்பிங் பிரபலமாகக் காரணம் இதுதான். ஆன்லைனில் எல்லாமே மெய் என்று நினைப்பது பெரிய தவறு. அதல பாதாளத்தில் தள்ளிவிடும் அளவுக்கு மோசமான இன்னொரு முகமும் அதற்கு உண்டு. ஆனால், இந்தக் கால இளைஞர்கள் அதைப் பற்றிய புரிதலுடன் இருக்கிறார்களே என்பது சந்தேகமே.
இன்று ஏராளமான இளைஞர்கள் ‘ஆன்லைன் ஷாப்பிங் மேனியா’வுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்கள் என்கிறார்கள் சைபர் துறை வல்லுநர்கள். அதாவது, குறைந்த விலையில் பொருட்களை வழங்கும் ஷாப்பிங் இணையதளங்களுக்குச் சென்று ஏதாவது ஆஃபர் இருக்கிறதா எனப் பார்ப்பதை வாடிக்கையாக வைத்திருக்கும் ரகத்தினர். இவர்களுக்கு ஆன்லைனில் எதை வாங்கலாம் என்று மனம் துடிக்கும். கணினியைத் திறந்தாலே ஷாப்பிங் தளத்துக்குச் சென்று ஆஃபர் தேடும் அளவுக்கு அதன் தாக்கம் அதிகரித்திருக்கிறது.
ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர், இன்ஸ்டாகிராம் போன்ற சமூக ஊடகங்களைக் கண்மூடித்தனமாகப் பயன்படுத்துவதைப் போலவே ஆன்லைன் ஷாப்பிங்கையும் வகைதொகை இல்லாமல் இளைஞர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆன்லைனில் அடிக்கடி ஏதாவது ஒரு பொருளை வாங்குவதும்கூட ஒருவித போதையாகவே மாறிவிட்டது. டிஜிட்டல் யுகம் பரவலாகிவிட்ட இந்தக் காலத்தில் ஆன்லைன் ஷாப்பிங்கை யாராலும் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால், அதற்கு அடிமையாகாமல் சரியாகக் கையாள்வதும் உபயோகிப்பதும் இளைஞர்களின் கையில்தான் இருக்கிறது.
ஆன்லைன் ஷாப்பிங் என்பதே சிறு புழுவைக் காட்டி மீனைப் பிடிப்பது போலத்தான். ஆனால், அதில் கழுவுற மீனில் நழுவுற மீனாக இருந்துவிட்டால், யாருக்கும் பிரச்சினை இருக்காது!
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#13
பொறுப்பான பசங்களா நீங்க?


பொ
றுப்பு என்பதைக் கேட்ட உடனே நிறையப் பேருக்குப் பச்சை மிளகாயைக் கடித்ததுபோல் இருக்கும். கல்லூரியில் நடைபெறுகிற நிகழ்ச்சியில் ஏதாவது பொறுப்பு எடுத்துக்கொள்ள வாருங்கள் என்று சொன்னால், சில மாணவர்கள் பின்னங்கால் பிடரியில் அடிக்கத் தெறித்து ஓடுவார்கள். இன்னும் சிலரோ இலவச ஆலோசனைகளை வாரி வழங்குகிற பார்ட்டிகளாகவும் இருப்பார்கள். ஆனால், அந்த ஆலோசனையை முன்னெடுத்துச் செய்யுங்கள் என்று சொன்னால் பட்டென்று மறைந்துவிடுவார்கள்.

‘இனி, பத்துப் பேருக்கு நீங்கதான் பொறுப்பு’ என்று கல்லூரியிலோ பணி புரியும் இடத்திலோ சொல்லும்போது பலரும் வானத்தில் பறக்கிற மாதிரி நினைக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். ஆனால், ‘அந்தப் பத்துப் பேரும் சரியாகச் செயல்படவில்லை என்றால், உங்களைத்தான் கேள்வி கேட்போம்’ என்று சொன்னால், ‘ஆள விடுங்க சாமி’ என்று சொல்கிற கூட்டமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.
உண்மையில சந்தோஷமும் சுதந்திரமும் நிலையாக இருக்க வேண்டுமென்றால், நம் பொறுப்பை நிறைவேற்றுவதன் மூலமே அதை அடைய முடியும். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நமக்கு ஒவ்வொரு பொறுப்பு இருக்கிறது. பிள்ளைகளாக, மாணவர்களாக, கணவன், மனைவியாக, பெற்றோராக, சமுதாயத்தின் பிரதி நிதியாக என நமக்கான பொறுப்புகள் விரிந்துகிடக்கின்றன. அந்தந்தக் காலகட்டத்தின் சூழ்நிலைக்கேற்ப இந்தப் பொறுப்புகளைத் தட்டிக் கழிக்க முடியாது.
‘நான் எந்த வேலை செஞ்சாலும் தப்பு பண்ண மாட்டேன். ஏன்னா, அப்படியொரு வேலையைச் செய்யவே மாட்டேன்’ எனச் சொல்லும் மனிதர்களும் உண்டு. ஆனால், நம் ஆற்றல் வெளிப்பட வேண்டுமென்றால், நமக்கான பொறுப்புகளை எடுத்துக்கொண்டே ஆக வேண்டும். இல்லையென்றால், தோல்விக்குச் சொந்தக்காரனாவது நிச்சயம். பொறுப்புகளை வாய்ப்புகளாகவும்; இடையூறாகவும் பார்த்த இரண்டு பேருடைய அனுபவத்தையே அதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.
அண்மையில் கல்லூரி முன்னாள் மாணவர்கள் சந்திப்பை ஒரு பெரிய ஹோட்டலில் ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். அதில் பலர் தங்களுடைய அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். இரண்டு பேர் மீது எனது கவனம் சென்றது. தினேஷ், ராகுல் ஆகியோர்தான் அவர்கள். தினேஷ் பள்ளிப் படிப்பைத் தமிழ்வழிக் கல்வியில் பயின்றவர். படிப்பு சுமார்தான். ஆனால், படிக்கிறபோதே கல்லூரியில் நடைபெற்ற பயிலரங்கம், கலைநிகழ்ச்சிகள் என எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்ளத் தானாக முன்வருவார். ஒவ்வொரு பொறுப்பும் தன் திறமையை நிரூபிப்பதற்கான வாய்ப்பு என்று சொல்லி அந்த வேலையை உற்சாகமாகச் செய்வார்.
ராகுல் நல்ல படிப்பாளி. வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். ஆனால், பொறுப்பு என்று சொன்னால் தூர ஓடிவிடுவார். கல்லூரி விட்டால் வீடு; வீடு விட்டால் படிப்பு என்று இருப்பவர். படிப்பைத் தாண்டி எதிலும் ஈடுபாடு காட்டாமல் ஒதுங்கியே நிற்பார். ஆனால், பல்கலைக்கழகத் தேர்வில் தங்கப் பதக்கம் பெற்று படிப்பில் அசத்தியவர்.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களைப் பார்த்தபோது, ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது. கல்லூரியில் படித்த காலத்தில் அவர்கள் பொறுப்பை எடுத்துக்கொண்ட விதம் அவர்கள் வாழ்க்கையை எப்படி மாற்றியிருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாக உணர முடிந்தது. தினேஷ் இப்போது ஒரு முன்னணி சமையல் எண்ணெய் நிறுவனத்தின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கிறார். ஆனால், ராகுல் ஒரு சிறிய நிறுவனத்தில் துணை மேலாளராகப் பணியாற்றிவருகிறார்.
ராகுல் போன்றவர்கள் பொறுப்பு களால் கிடைக்கிற வாய்ப்புகளை எப்போதும் தன்னை நிரூபிப்பதற்கான ஒரு களமாகப் பார்ப்பதில்லை. அதில் எதிர்கொள்ளக்கூடிய சங்கடங்களை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் எதிலும் விலகி நிற்கிற போக்கையே கடைப்பிடிக்கிறார்கள். சிறு வயதிலிருந்து ஒதுங்கி நிற்கும் இந்தப் போக்கு, அவர்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உண்மையில் இந்தப் போக்கைப் பின்பற்றுவோர், அதை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய தருணம் இது. இளம் வயதிலே பொறுப்புணர்வு, தலைமைப் பண்பை ஏற்கிற மனப்பாங்கு தேவை. இவை இரண்டும் இருந்ததால்தான் படிப்பைத் தாண்டி தினேஷின் வெற்றிக்கு அது அஸ்திவாரமாக இருந்திருக்கிறது.
பொறுப்பை முன்னெடுத்துப் போக வேண்டிய திறன் இல்லாவிட்டால் ஓரிடத்திலேயே தேங்கிவிடுவோம். கிடைத்த வாய்ப்பையெல்லாம் வீணடித்துவிட்டோமே என்று நாளை எண்ணி வருந்தாமல் இருக்க வேண்டுமென்றால், பொறுப்புகளும் வாய்ப்புகளும் தேடி வரும்போது அதை வீணடிக்காமல், அதில் சிறப்பாகச் செயல்பட்டு உங்கள் திறமைகளை நிரூபியுங்கள்.
பொறுப்போ ஆளுமையோ ஒட்டுமொத்தமாக நம்மை அடையாளப்படுத்தக்கூடிய ஓர் அம்சம். படிப்பும் வேறு திறன்களும் உள்ள ஒருவர் சிறந்த ஆளுமையாக விளங்குவார் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்ளக்கூடிய ஆளுமைத் திறன்தான் சாதாரண மனிதர்களையும் வெற்றியாளர்களையும் பிரிக்கிறது. சாமானிய நபர்களையும் சமூகத்தையே மாற்றக்கூடிய வலிமை படைத்தவர்களையும் அது வேறுபடுத்துகிறது.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#14
அஞ்சாதே!


பெண்களுக்கு சம உரிமை என்பது எப்போதும் தேவையானதாவே இருக்கிறது. முக்கியமாக அவர்களுக்கு எதிரான வன்முறை தொடர்ந்து பேசு பொருளாகவே இருந்துவருகிறது. இந்த வன்முறை நடக்கிறபோது பலருக்கும் வருத்தமும் கோபமும் ஏற்படும். ஒரு பேராசிரியராக மாணவிகளிடம் அடிக்கடி இதைப் பற்றியெல்லாம் பேசுவதுண்டு.
உடல்ரீதியான தாக்குதல் மட்டுமல்ல; மனரீதியான தாக்குதலும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைதான். ஆசிட் தாக்குதல், வாகனத்தில் செல்லும்போது அச்சுறுத்துவது, தேவையில்லாமல் பெண்களிடம் பேச முயல்வது, தொலைபேசியில் அழைப்பது, வாட்ஸ்அப் அனுப்புவது, இரட்டை அர்த்தத்துடன் உரையாடுவதெல்லாம்கூட வன்முறைதான்.​

இருபாலரும் இருக்கிற இடத்தில் சிலர் பெண்கள் பக்கம் மட்டுமே பார்த்துப் பேசுவார்கள். ஆண்கள் ஏதாவது கேள்வி கேட்டால்கூடப் பெண்களைப் பார்த்தே பதில் சொல்பவர்களும் உண்டு. ஆனால், இதையெல்லாம் எச்சரிக்கையாக அணுக வேண்டுமே தவிர, ஒரு போதும் கூண்டுக்குள்ளே முடக்கிப் போடும் விதமாக எடுத்துகொள்ளக் கூடாது.
தன்னம்பிக்கையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அதை வலிமைப்படுத்தும் காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும். வங்கிக்குச் செல்வது, வாகனத்தை ஓட்டிப் பழகிக்கொள்வது என வெளியுலக வேலைகளைச் செய்ய முன்வர வேண்டும். பெற்றோரும் பெண் பிள்ளைகளை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.
இன்றைய காலகட்டத்தில் தற்காப்புக் கலையும் பெண்களுக்கு மிகவும் அவசியம். ஏனென்றால், பெண்களுக்கெதிரான அச்சுறுத்தல்கள், வன்முறைகள் எல்லாம் நெருங்கிய உறவுகள், தெரிந்த வட்டாரங்கள் மூலமே அதிகம் நடக்கின்றன. இதுபோன்ற சம்பவங்களில் ஈடுபடும் நபர்களின் மனவோட்டத்தை அறிந்துகொள்கிற கலையையும் பெண்கள் வளர்த்துகொள்ள வேண்டும்.
ஒரு ஆண் எந்த மாதிரி பேசுகிறார். எந்த மாதிரியான உடல்மொழியுடன் இருக்கிறார் என்பதையெல்லாம் இளம் பெண்கள் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும். படிக்கிற இடத்தில், சமுதாயத்தில், வேலை பார்க்கிற இடத்தில் இந்த எச்சரிக்கை உணர்வு ரொம்பவே அவசியம். ஒரு பெண்ணின் வேலையை வலிய வந்து செய்யும் ஆணைக் கண்டால், ‘எல்லா வேலையும் செய்துகொடுக்கிறான், ஆனா என்ன, தேவையில்லாம வழியுறான். பரவாயில்லை’ என்று சகித்துக்கொள்ள பழகிக்கொண்டால், பிறகு சிக்கல்தான். அந்த எச்சரிக்கை உணர்வு எப்பவுமே தேவை.
கனிவாகப் பேசுகிற அதிகாரிகள், சக அலுவலர்கள் ரொம்பவே நல்லவர்கள். குறைவாகப் பேசுகிற, தவறு செய்யும்போது கோபப்படுகிற அதிகாரிகள் எல்லாருமே கெட்டவர்கள் என்ற மாதிரியான பொதுப்புத்தியும் இருக்கக் கூடாது! சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மனத்தைப் படிக்கிற கலை உங்கள் கைவசம் இருந்தால், பிரச்சினை வருவதற்கு முன்பே சரி செய்துவிடலாம்.
இதைப் பற்றிப் பேசுகிறபோது நினைவுக்கு வருகிற கவிதா. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் என்னிடம் படித்த மாணவி. கிராமப்புறத்திலிருந்து படிப்பதற்கு ஆர்வத்துடன் வந்தவர். அவருடைய தந்தை என்னிடம் வெளிப்படையாகவே சொன்னார்.
“மகள் படிக்க வேண்டுமென்று ஆசைப்படுகிறாள். ஆனால், எனக்கு இஷ்டம் இல்ல சார்” என்றார்.
“படிப்பு அறிவை மட்டுமல்ல தன்னம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் சேர்த்தே தரும்” என்று கூறிய பிறகு அவர் சமாதானமடைந்தார்.
கவிதா நினைத்ததுபோலவே படிப்பை முடித்துவிட்டு நல்ல நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். நேரில் வந்து என்னுடைய வாழ்த்துகளைப் பெற்றுக்கொண்ட அவர், இரண்டே மாதத்தில் தொலைபேசியில் என்னை அழைத்தார்.
“சார், வேலையே புடிக்கல, ராஜினாமா செய்யலாம்னு இருக்கேன்” என்று அழுகிற தொனியில் பேசினார். அவரைச் சமாதானப்படுத்தி பேச வைத்த பிறகுதான், பிரச்சினை தெளிவாகப் புரிந்தது. அலுவலகத்தில் அவருடைய அதிகாரி தேவையில்லாமல் தொந்தரவு செய்கிறார் என்று!
“காரணமே இல்லாமல் அழைத்துப் பேசுகிறார். இரவு பத்து மணிக்கு மேல் அலைபேசியில் அழைத்து, சந்தேகம் கேட்கிறார். எனக்குப் பிடிக்கவே இல்ல, எங்கப்பாவுக்கு இந்த விஷயமெல்லாம் தெரிஞ்சா வேலையைவிடச் சொல்வார். இன்னும் நம்ம சமூகத்துல ஆண், பெண் வேறுபாடு இருக்கத்தான் செய்யுது. வேலையைத் திறமையா செஞ்சு சொந்த முயற்சியில உயர்ந்தால், அதுலேயும் பாகுபாடும் குறை கண்டுபிடிக்கிற கூட்டமும் இருக்கத்தான் செய்யுது” என்று வருத்தப்பட்டார்.
“எங்கேயுமே கெட்ட எண்ணம் உள்ள மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். அதனால வேலையை விடுவது சரியான தீர்வு இல்ல. முதல்ல அவரிடம் கடுமையா எச்சரிக்கை பண்ணு. மேலதிகாரியிடம் புகார் பண்ணு. பயந்து ஓட வேண்டாம். நிமிர்ந்து நில்லுங்க” என்று தைரியம் சொன்னேன்.
இதன் பின்னர் தேவையில்லாமல் பிரச்சினை செய்யும் அதிகாரியிடம் நேரிடையாகவே தன்னுடைய எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கத் தொடங்கினார் கவிதா. மேலதிகாரியிடமும் புகார் தெரிவித்தார். இரண்டு நாள் கழித்து கவிதா மகிழ்ச்சியுடன் தொலைபேசியில் அழைத்தார். “சார் பிரச்சினை தீர்ந்தது. அந்த வழியுற பார்ட்டி இனி என் பக்கம் வரமாட்டார்” என்று தெரிவித்தார்.
எப்போதும் நியாயமான கோபமும் தைரியமும் சேர்கிறபோது யாருக்குத்தான் வாலாட்டத் துணிவு இருக்கும்? அதை என் மாணவி கவிதா உணர்ந்துகொண்டார். இளம் பெண்கள் பயத்தைத் தள்ளிவைக்க விரும்பினால், முதலில் தைரியத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அதேநேரம் மனத்தை அமைதியாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொள்ள வேண்டும். என்ன பிரச்சினை ஏற்பட்டாலும் மனம் நிலைகுலையாத அளவுக்குப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி இருந்தால்தான் கவிதாவைப் போல அச்சுறுத்தலுக்கு அடிபணியாமல் லாகவமாகச் சமாளித்து வெற்றிபெற முடியும்!​
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#15
வாழ்க்கையைச் செதுக்கும் வார்த்தைகள்


பொதுவாக, தெரிந்தவர்களையோ நண்பர்களையோ பார்க்கிறபோது நலம் விசாரிப்பது நமது பண்பாடு. ஆனால், நன்றாகவே இருந்தாலும், ‘ஏதோ இருக்கேன்’ என்று சொல்பவர்களே நம்மிடம் அதிகமாக இருக்கிறார்கள். ஏன் என்று கேட்டால், ‘நல்லா இருக்கேன்னு சொன்னா, மத்தவங்க பொறமைப்படுவாங்க’ என்ற பதிலை இவர்கள் தயாராக வைத்திருப்பார்கள். நம் பழக்க வட்டத்தில் அப்படியானவர்கள் இருந்தால், அவர்களைத்தான் தவிர்க்க வேண்டுமே தவிர, எதிர்மறைச் சொற்களுக்கு ஒரு நாளும் பலியாகிவிடக் கூடாது.
“நிறைய செலவழிச்சு படிக்க வைக்கிறேன். ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. உனக்கு கட்டற காலேஜ் ஃபீஸ், போடுற சாப்பாடு, வாங்கி கொடுத்த பைக், அதற்கு பெட்ரோல் எனப் பண்ற செலவு எல்லாம் தண்டம்தான். நீ கொஞ்சம்கூட உருப்படற வழிய காணோம்” என விளாசும் பெற்றோர்கள் அதன் பொருளை உணர்ந்து சொன்னாலும், உணராமல் சொன்னாலும் விளைவு ஒன்றுதான். எதிர்மறைச் சொற்களால் காயம்பட்ட பிள்ளைகளும் அதையேதான் எதிரொலிக்கிறார்கள்.

“எப்படி மச்சான் எக்ஸாம் எழுதியிருக்க” என்றால், “பாஸ் பண்ணா ஆச்சரியம்தான்” என்று சொல்வதும், “படிச்சு முடிச்சிட்டு என்ன பண்ணலாம்னு இருக்க” என்று கேட்டால், “படிச்சு என்ன பிரயோஜனம். என்ன பண்ணினாலும் உதவாக்கரைங்கிற பட்டம் நிச்சயம்” என்று விரக்தியாகப் பதில் சொல்லும் மாணவர் வட்டம் கவலைக்குரியது மட்டுமல்ல; கவனத்திற்குரியதும்கூட.
நாம் தேர்ந்தெடுக்கிற சொற்கள்தாம் நம் வாழ்க்கையையும் தேர்ந்தெடுக்கும். இதை இளைய தலைமுறை மனத்தில் அழுத்தமாகப் பதியவைக்க வேண்டிய கடமை பெற்றோருக்கு உண்டு. ஏனெனில், பிள்ளைகளின் சந்தோஷம், கோபம், முடிவெடுக்கிற திறன், விட்டுக்கொடுக்கிற மனப்பான்மை, இப்படி எல்லாவற்றிலும் சொற்கள்தாம் முக்கியமானவை.
இதைப் பற்றி பேசக் காரணம் அண்மையில் என்னைச் சந்தித்த, எனது கல்லூரிக் கால நண்பர் இளங்கோ. அவருடைய மகனைப் பற்றி முழு நீள குற்றப்பத்திரிகை வாசித்தார். “நான் ஒரு அரசு ஊழியர். ஆனா, வேலை விஷயமா வெளியூரிலேயே இருக்கிறவன். என் பையன் மனோஜை நினைச்சா கோபம் கோபமா வருது. ஒரு பிடிப்பும் இல்லாம இருக்கான். கல்லூரி முடித்து ஒரு வருஷம் ஆச்சு. படிப்பெல்லாம் சுமார்தான்.
பட்டப் படிப்பு முடிச்சதாலேயே ஏதோ பெரிசா சாதிச்ச மாறி நினைப்பு வேற. இண்டர்வியூவுக்குப் போகக்கூட ஆர்வம் இல்லாம இருக்கான். வேலைக்கு விண்ணப்பிக்க டிடி எடுக்கணும்னு 500 ரூபாய் கேட்டான். ஆனா, அந்த டிடியை எடுக்கவே இல்லை, இப்படி இருக்கிறவனை நான் என்னான்னு சொல்றது. கொஞ்சம்கூடப் பொறுப்பே இல்லாம இருக்கான். நீ அவனைக் கூப்பிட்டுப் பேசிப் பாரேன்” என்றார் இளங்கோ.
மனோஜை அழைத்துப் பேசினேன். ஆனால், அவனது பார்வை முற்றிலும் வேறுவிதமாக இருந்தது. அவனது படிப்பு, ரசனை, விருப்பம் என எல்லாவற்றையும் பேசிவிட்டு விஷயத்துக்கு வந்தேன். அவன் மேல் உள்ள புகாரைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன்னால் ஒரு தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்தான். “ஒவ்வொரு முறையும் கல்லூரி ஃபீஸ் கட்டுறப்ப, புத்தகங்கள் வாங்குறப்ப, டிரஸ் எடுக்குறப்பல்லாம் என் பணம் வீணா போகுதுன்னுதான் அப்பா சொல்வார். படிப்பு முடிச்சிட்டு என்ன பண்ணப் போறியோன்னு நம்பிக்கை இல்லாமத் திட்டுவார். ஒரு வேளை எனக்கு நல்ல வேலை கிடைச்சாகூட, உன்னை நம்பி எப்படிடா வேலை கொடுத்தான்னு கிண்டலாதான் கேட்பார். இப்படி இருந்தால், நான் எப்படித் தன்னம்பிக்கையோடு யோசிக்கிறது, செயல்படறது” என்று வருத்தப்பட்டான் மனோஜ்.
நான் இளங்கோவை அழைத்துப் பேசினேன். “அவனுக்கு கவுன்சலிங் தர்றதுக்கு முன்னாடி முதலில் அதை உனக்குத் தரணும். மனோஜைக் கண்டிக்க நீ பயன்படுத்தின வார்த்தைகள்தாம் அவனுக்கு பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கு. பெத்தவங்க எதிர்பார்ப்பு ரொம்பவே சரியானது. ஆனால், அதில் ஏமாற்றம் வர்றப்ப அதைப் புரிய வைக்கணுமே தவிர, வார்த்தைகளால காயப்படுத்தக் கூடாது. இப்போ பாரு, பாதிக்கப்பட்டது மனோஜ் மட்டுமல்ல; நீயும்தான்” என்றேன்.
மனோஜிடம் இருந்த பிரச்சினையே தன் அப்பாவை எப்படித் திருப்திப்படுத்துவது என்ற பயம்தான். மனோஜிடம் சரியான அணுகுமுறையில் அவனுடைய அப்பா பேசினாலே எல்லாமே தீர்ந்துவிடும் என்பதை இளங்கோவுக்கு முதலில் உணரவைத்தேன்.
ஒரு மாதம் கழித்து தொலைபேசியில் மனோஜ் தொடர்புகொண்டான். “அங்கிள், எங்கப்பாவ முழுசா மாத்திட்டீங்களே, இப்பெல்லாம்
அவரு என்கிட்ட நேர்மறையா பேசறார்” என்றான். “நீ இப்போ என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க” என்று பதிலுக்குக் கேட்டேன். “வேலைக்குப் போகிறேன்” என்று பதில் வந்தது.
எப்போதும் பயன்படுத்துகிற சொற்கள் நம்பிக்கையை வளர்க்கும் விதத்தில் இருக்க வேண்டுமே தவிர விரக்தியின் விளிம்பை நோக்கி தள்ளிவிடக் கூடாது. ஏதோ ஒரு விஷயத்துக்காகத் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் குறைபட்டுக்கொண்டு அவர்களிடம் சரியான அணுகுமுறையுடன் அணுகுவதைப் பெற்றோர் தவிர்க்கிறார்கள். அது தேவையற்ற எதிர்மறையான சொற் பிரயோகங்களை கொண்டுவந்துவிடுகிறது. பிள்ளைகளிடம் எதிர்மறைச் சொற்களைப் பெற்றோர் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது நல்லது.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#16
இக்கட்டில் நிறுத்தும் ஒப்பீடு!


பொதுவாகவே நம் மக்களிடம் ஒரு கெட்ட பழக்கம். எந்த ஒரு விஷயத்திலும் தன்னை மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துச் சந்தோஷப்படுவார்கள் அல்லது வருத்தப்படுவார்கள். மனிதனுடைய பிறப்பதிலிருந்தே ஒப்பிடலும் தொடங்கிவிடுகிறது. 'இரண்டரை வயதிலேயே பக்கத்து வீட்டு பையனுக்குப் பேச்சு வந்துவிட்டது.
நம் பையன் இன்னும் பேசவே ஆரம்பிக்கவில்லை', 'உன்னோட வயசுதான் பக்கத்து வீட்டு பெண்ணுக்கு, அவள் எடுக்கிற மார்க்கை உன்னால் ஏன் எடுக்க முடியல'. இப்படியான விமர்சனத்தை யாரும் கடக்காமல் வந்திருக்க மாட்டார்கள். இந்த ஒப்பிடல் மனோபாவம் வளர்ந்து பதின்ம வயதினர் மீது இன்னும் எதிர்பார்ப்பைக் கூட்டிவிடுகிறது.

ஒப்பிடல் சரியா, இல்லையா என்று கேட்கிறீர்களா? ஒப்பிடல் தவிர்க்க முடியாதுதான். ஆனால், ஒவ்வொருவருடனும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தால், நமக்கான தனித்தன்மையை இழக்கிற ஆபத்து உண்டு. தன்னோட தனித்தன்மையும் இலக்கையும் புரிந்துகொள்ளாமல் ஒப்பிடலில் சிக்கிக்கொள்பவர்கள்தாம் ஏமாற்றத்தை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
சின்ன வயதில் பிள்ளைகளிடம் டாக்டராக வேண்டும், இன்ஜினீயராக வேண்டும் என்று சொல்லி ஊக்குவிக்கிற பெற்றோர்கள், அதைத் தாண்டி பல பாடப் பிரிவுகள், வேலை வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்வதில்லை.
பதின் பருவத்தினர் தங்களுடைய வட்டத்துக்குள் ஒப்பிடும் வேலைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு சுய ஆய்வுகள் மூலமாக இலக்கைத் தீர்மானித்துவிட்டால், பின்னர் வரும் ஏமாற்றத்தை முன்கூட்டியே தவிர்க்கலாம். என் வீட்டருகே இருக்கிற கவுதம், கதிர் என்ற இளைஞர்களைப் பற்றி இங்கே சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும். இருவரும் ஒரே வீதி, ஒரே பள்ளி என்பதால், அவர்களுடைய நட்பு பெவிகால் போட்டு ஒட்டாத குறையாகப் பலமானது. பள்ளிப் படிப்பை முடித்த பிறகு கவுதம் தெளிவாக ஒரு முடிவை எடுத்தான்.
“குறும்படங்கள் எடுக்கிறதுதான் எனக்குப் பிடிச்ச விஷயம். அதனால, விஷுவல் கம்யூனிகேஷன் எடுத்துப் படிக்கப் போறேன். பிடிச்ச வழியில என்னைப் போகவிடுங்க, கண்டிப்பா நல்லா வருவேன்” எனப் பெற்றோரைச் சம்மதிக்கவைத்து பிடித்த பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
கவுதமைப் போல கதிரும் அதே பாடப் பிரிவைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பியபோது, அவனுடைய தந்தை இடைமறித்தார். “ஏம்பா, விளையாட்டுத் துறையிலதானே உனக்கு ஆர்வம் அதிகம். பள்ளியில படிக்கிறப்பவே நிறையப் போட்டியில கலந்துகிட்டு ஜெயிச்சிருக்கே. எதுக்கு சம்பந்தம் இல்லாம வேற படிக்க விரும்புற” என்றார்.
“இல்லப்பா, மீடியாவுக்குப் போனா ஒரே நாள்ல புகழ் கிடைக்கும். விளையாட்டு துறையைவிட விஷுவல் கம்யூனிகேஷன் எனக்குச் சரிப்பட்டு வரும்னு தோணுது” என்று தந்தையின் யோசனையை நிராகரித்தான் கதிர்.
ஆனா, ஒரே ஆண்டில் தான் எடுத்த முடிவு தவறானது என்பதை உணர்ந்தான் கதிர். அந்தப் படிப்பின் மீது ஈடுபாடு இல்லாமல் கல்லூரிக்குச் செல்வதையே குறைத்துக்கொண்டான். ஒரு கட்டத்தில் இந்தப் படிப்பு வேண்டாம் என்று சொல்லி வீட்டில் எல்லோரையும் கவலையில் மூழ்கடித்தான். கவுதமுடன் தன்னை ஒப்பிட்டுக்கொண்டு அவனைப் போலவே தானும் வர வேண்டும் என்று நினைத்தது, தேர்ந்தெடுக்கப் போகிற தொழில் மீதான கவர்ச்சி, புகழில் மயங்கியது போன்றவை கதிரின் மிகப் பெரிய பிழையாகிப் போனது.
மனிதனின் இயற்கையான குணமே ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது. ஆனா அந்த ஒப்பீடு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றால் தன்னுடைய விருப்பு, வெறுப்பு, பலம், பலவீனம் என ஆராய்ந்து, அதன்படி செயல்படும் வகையில் இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, யுவன் யுவதிகள் தங்களுடைய வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து அதற்கேற்ப முடிவை எடுக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு எதையும் முடிவுசெய்தால் கதிரின் முடிவுதான் ஏற்படும். படிப்போ வேலையோ அதைத் தேர்ந்தெடுத்த பிறகு அதில் சிறந்து விளங்கும் நபர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதுதான் சரியாக இருக்க முடியும்.
ஒன்றாகப் பள்ளியில் படிப்பதால், ஒரே பைக்கில் சேர்ந்து பயணிப்பதால், நண்பனுக்குப் பொருத்தமான படிப்பு தனக்கும் பொருத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை என்பதை கதிர் தெளிவாக உணர்ந்தான். ஓராண்டு வீணாகிப் போனாலும், தன்னை சுயமதிப்பீடு செய்து இனியும் பிடிக்காத படிப்பைத் தொடர்ந்து படிக்கத் தேவையில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தான் கதிர். தனக்கு விருப்பமான விளையாட்டுக் கல்வியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். இப்போது கவுதம் படிப்பை நிறைவு செய்து முன்னணித் தொலைக்காட்சியில் நிகழ்ச்சி இயக்குநராக இருக்கிறான். கதிர் விளையாட்டுக் கல்வி ஆசிரியராகப் பணிபுரிகிறான்.
ஒப்பிடல், போட்டி ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க முடியாது. ஒரு வகையில் இது ஆரோக்கியமானதும்கூட. ஆனால், ஒரே துறையில் உள்ளவர்களுத்தான் இது சாத்தியம். எப்போதும் ஒப்பீடு செய்வது எனும் கெட்ட பழக்கம் இல்லாமல் இருந்தால், வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரையும் அரவணைக்க வெற்றி காத்துக்கொண்டிருக்கும்!
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#17
அத்தனையும் நடிப்பா கோபால்?


வாழ்க்கையில் உங்களால் எவற்றையெல்லாம் சமாளிக்க முடியும்? இதைக் கேட்டால், பணப் பிரச்சனை, போட்டி, பொறாமை என்ற நிறைய பதில் வரலாம். உண்மையில் பலரும் சமாளிக்க முடியாத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. அதுதான் நம் முதுக்கு பின்னால் இருந்து விமர்சனம் செய்வது. அதில் இல்லாததையும் பொல்லாததையும் சேர்த்து அள்ளிவிட்டு கோபத்தைக் கிளப்பிவிடும் 'எக்ஸ்பர்ட்டு'கள் நம்மைச் சுற்றியேதான் இருப்பார்கள். இது போன்றவர்கள் புகழ் மாலையை வலிய வந்து சாற்றிவிட்டு பிறகு முதுகுக்கு பின்னால் கழுவி கழுவி ஊற்றாத குறையாய் விமர்சனம் செய்துகொண்டும் இருப்பார்கள்.
“அப்பா ஊரில் இல்லை” என்று நட்பு வட்டாரத்தில் யதார்த்தமாகச் சொல்லும் விஷயம்கூட, இரண்டே நாளில் வேறுமாதிரியாக நம்மிடமே திரும்பி வருவதும் உண்டு.

“என்னங்க, உங்கப்பா உங்கக்கூட இல்லையாமே, கேள்விப்பட்டேன்.” இந்த மாதிரி கேட்கும்போது சம்பந்தப்பட்டவர் மீது உச்சகட்ட கோபம் வரும். “ஏன்யா அப்படி சொன்னே”ன்னு கேட்டால், “நானா.. சேச்சே, என்னைப் போய் சந்தேகப்படலாமா?” என்று கழுவுகிற மீனில் நழுவுவதைப்போல பதில் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுவார்கள். புறம் பேசும் நபர்களை எப்படி சமாளிப்பது என்று தெரியாமல் சில தலையைப் பிய்த்துக்கொள்ளவும் செய்வார்கள். இதற்கு என்ன உத்தியை கையாளலாம் என்று கேட்கறீர்களா?
இந்த மாதிரி புறம் பேசும் மனிதர்களிடம் தொண்டை வறண்டு போகிற அளவுக்குச் சண்டை போட முடியாது. பின்னே எப்படிதான் சமாளிப்பது?அதற்கு முன்னால் என்னுடைய முன்னாள் மாணவர் ஒருவன் புறம் பேசி பட்ட கதையைப் பார்க்கலாம். அவனுடைய பெயர் கோபால். ஆனால், சக மாணவர்கள் அவனுக்கு வைத்த பெயரோ ‘கொல்லைப்புற கோபால்’.
நண்பர்களிடம் முகத்துக்கு நேரா சிரித்து பேசிவிட்டு, முதுக்கு பின்னால் நண்பர்களை இட்டுக்கட்டி பேசுவதில் மன்னன். “ஏண்டா அப்படி பேசுனே”ன்னு சட்டையைப் பிடிச்சு கேட்காத குறையாகப் பேசினாலும், “மச்சான், நான் அப்படியெல்லாம் சொல்வேன்னு நீ நம்புறியா” என டயலாக் பேசிவிட்டு சத்தியம் செய்யாத குறையாய் நம்ப வைக்கும் பார்ட்டி. அதற்காக அவனை பலமுறை கண்டித்திருக்கிறேன். ஒரு முறை எப்போதும் பிரச்சினையின் வேராக இருக்க கூடாது என்றும் அவனிடம் அறிவுறுத்தினேன். அதன் விளைவு இரண்டே நாட்களில் தெரிந்தது. என்னைப் பற்றி தப்பாக கோபால் சொன்ன விஷயம் என் காதுக்கு வந்தது. கோபாலைக் கூப்பிட்டு விளக்கம் கேட்டால், அதற்கொரு சமாளிப்பு கதையைத் தயராக வைத்திருப்பான் என்பதால் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டேன்.
படிப்பை நிறைவு செய்த கோபாலுக்கு ஒரு நல்ல நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஆனால், அங்கேயும் புறம்பேசும் பழக்கத்தை விடவில்லை. ஆனால், அதுவே அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பியது. சம்பந்தமே இல்லாமல் ‘மேலாளருக்கு கமிஷன் தந்தால்தான் எந்த வேலையும் நடக்குது. முக்கியமான ஃபைல் கையெழுத்து ஆக வேண்டுமென்றாலும் பணம் கேட்கிறார்’. இப்படி இல்லாததையும் பொல்லாததையும் கோபால் அள்ளிவிட்டிருக்கிறான்.
தொடர்ந்து இதுபோல புறம்பேசுவதை கோபால் வாடிக்கையாக வைத்திருந்ததால், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் கோபாலைப் பற்றி நிர்வாகத்தில் புகார் செய்தனர். இது பற்றி அவனிடம் நிர்வாகம் விளக்கம் கேட்டது. ஆனால், அதற்கு பதில் சொல்லாமல், சமாளிப்பும் கோள்மூட்டலும் வளர்ந்ததே தவிர பிரச்சினை தீர்ந்தபாடில்லை. பொறுத்து பார்த்த நிர்வாகம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. அவனை வட இந்தியாவுக்கு மாற்றம் செய்தது. கூடவே அவனைவிட ஜூனியரை அவனுடைய அதிகாரியாய் நியமித்தது. வேறு வழியில்லாமல் கோபால் அங்கே செல்ல நேர்ந்தது.
படிப்பும் திறமையும் இருந்து கோபாலை பின்னுக்கு இழுத்தது, அவனுடைய மனப்பான்மையும் தவறான செயல்பாடுகள்தான். இப்போது அவனுடைய வாழ்க்கையில் அது விளையாடிவிட்டது. தற்போது பணிபுரிகிற ஊரிலாவது திருந்தி விட்டானா அல்லது ஆங்கிலத்திலும், புதிதாக கற்றுக்கொண்ட மொழியினும் புறம்பேசுகிற வேலையை தொடர்கிறானா எனத் தெரியவில்லை.
கோபால் போன்ற நபர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள், வேலை செய்யும் இடம் என எல்லா இடங்களிலும் உண்டு. புறம் பேசுவதினாலோ கோள்மூட்டுவதினாலோ உண்மையை அது சற்று அசைத்து பார்க்குமே தவிர, முழுமையாக மாற்றிவிடாது. இந்த மாதிரி புறம்பேசுவது காதுக்கு வந்தாலும் அதை மனதில் போட்டு குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது. இதை சாதுர்யமாகவும் கவனமாகவும் கையாள்வது அவசியம். ஏனென்றால், புறம்பேசும் வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தமும் குறைவு... ஆயுளும் குறைவு!
 

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.