ஆயிரம் வாசல்

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
36,839
Likes
73,805
Location
Chennai
#11
‘நானே செய்தது பார்!’


‘குழந்தைகளுக்கு இணக்கமான பள்ளிகள் நகரங்களில் மட்டுமே இருக்கும் என்பதும் ஒரு மூடநம்பிக்கைதான். இதை உடைத்து கிராமத்தில் வெற்றிகரமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது ஒரு பள்ளி.
‘எனக்கு இப்படி நடந்தால்...’ என்ற பாடம் அந்தப் பள்ளியின் இரண்டாம் வகுப்புக் குழந்தைகளின் பாடப் புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருக்கிறது. அந்தப் பாடத்தில், பாம்பு உள்ளிட்ட உயிரினங்கள் நம்மை நெருங்கினால், அடிபட்டால், யாராவது நம்மை அடித்தால், பெரியவர்கள் யாராவது எதாவது செய்தால் என்பது உள்ளிட்ட அம்சங்கள் விவாதத்துக்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன. இதன்மூலம் பாலியல் தொல்லை உட்படப் பலவற்றை ஏழு வயது குழந்தைகள்கூடப் புரிந்துகொண்டு, அது குறித்துப் பேச முன்வரும் சூழல் பெரம்பலூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தேனூர் கிராமத்தில் உள்ள ‘பயிர்’ பள்ளியில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அரசுப் பள்ளிகளில் படிக்கும் குழந்தைகளை வளர்த்தெடுக்க மாலைக் கல்வி மையமாக ஆரம்பிக்கப்பட்டதுதான் ‘பயிர்’ அமைப்பு. பிறகு மாவட்ட நிர்வாகத்துடன் இணைந்து அரசுப் பள்ளி மாணவிகளுக்கான சிறப்புக் கல்வித் திட்டமும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதையடுத்துப் பெரம்பலூர் மாவட்ட அரசுப் பள்ளிக்கான சுகாதாரம், உடல்நலம் தொடர்பான பணிகளும் முன்னெடுக்கப்பட்டன. 2014-ல் இந்தத் திட்டங்கள் அனைத்தையும் முறைப்படுத்தி ‘பயிர்’ பள்ளிக்கூடமாகச் செயல்படத் தொடங்கியது.

பச்சைமுத்து
புதியன தேடும் ஆசிரியர்கள்

“எங்களிடம் விளிம்புநிலைக் குழந்தைகள், மாற்றுத் திறனாளிக் குழந்தைகள், கற்றல் குறைபாடுடைய குழந்தைகள், வித்தியாசமான கல்விமுறையை எதிர்பார்க்கும் பெற்றோர்களின் குழந்தைகள் ஆகியோர் படித்துவருகின்றனர். இது ஆரம்பப் பள்ளி என்பதால் விளையாட்டு, கைவினை, செயல்பாடுகள் அதிகமாக இருக்கும். சமச்சீர் பாடத்திட்டத்தைப் பின்பற்றுகிறோம்.
அதைத் திறம்பட மாணவர்களுக்குக் கொண்டு சேர்க்க ஆசிரியர்களுக்குத் தொடர் பயிற்சிகள் அளிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறோம். மாற்றுக் கல்வி முறைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் பள்ளிகளுக்கு எங்களுடைய ஆசிரியர்கள் செல்கிறார்கள். அங்குள்ள செயல்பாடுகளைத் தெரிந்துகொண்டு எங்கள் மாணவர்களுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கிறார்கள். இத்தகைய முயற்சிகள் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன” என்கிறார் ‘பயிர்’ பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் பச்சைமுத்து.
‘காகிதத்தில் பொம்மைகள் வடிவமைத்தல்’ என்பது போன்ற ஒரு பாடப் பகுதியை எடுத்துக்கொண்டு மாணவர்களுக்குத் தொப்பி, கூடை, மயில், குருவி, கொக்கு, படகு, பட்டாம்பூச்சி, பூ...என வடிவமைக்கப் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இத்தகைய செயல்பாடுகள் குழந்தைகளுக்குள் இருக்கும் படைப்பாற்றலைத் தூண்டுகின்றன.
“இது போன்ற செயல்பாடுகளை முழுப் பள்ளிக்குமான பயிற்சி, பயிலரங்கமாக நடத்துவோம். தான் ரசித்து வடிவமைத்ததை ஒவ்வொரு குழந்தையும் சக குழந்தையிடம், ‘நானே செய்தது பார்!’ என்று தன்னம்பிக்கையோடு காட்டுவதைப் பார்க்கிறோம். ஒரு குழந்தை மற்றொரு குழந்தைக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதும் இதன்மூலம் நிகழ்கிறது. குழந்தையிடமிருந்து ஆசிரியர் கற்றுக்கொள்வதையும் காண முடிகிறது” என்கிறார் பச்சைமுத்து.
வெற்றி பொருட்டல்ல

ஒரு குழந்தைக்குக் காயம்பட்டால் பெரிய காயமா சின்ன காயமா என்பதைப் பொறுத்து மூலிகை எண்ணெய் எடுத்துத் தடவுதல், காயத்தைச் சுத்தப்படுத்தும் முறை…இது போன்ற செயல்பாடுகளும், பாடல்கள் மூலமாக இங்கே கற்றுத் தரப்படுகிறது. சுகாதாரம், சத்துணவு, மரபு உணவு, இயற்கை உணவு ஆகியவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்துவதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

ப்ரீத்தி
“எங்களுடைய மாணவர்கள் மாவட்ட அளவில் நடைபெறும் விளையாட்டு, யோகா, கராத்தே போட்டிகளில் கலந்துகொள்வதும் பரிசு பெறுவதும் வழக்கம். ஆனால் போட்டியை, பரீட்சையை, வெற்றி தோல்வியை நம்பாத நிலையில் இதுபோன்ற போட்டிகளுக்கு மாணவர்களை அனுப்புவது சரியா என்கிற கேள்வி எங்களுக்குள் ஆரம்பத்தில் எழுந்தது.
இருந்தாலும், மாவட்ட அளவிலான பரிசைப் பெறும்போது, அது அவர்களுக்கு முக்கிய அனுபவமாகவும் அடையாளத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியதாகவும் மாறுகிறது. அதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொண்டோம். ஆனால், வெற்றி பெற்றுத்தான் ஆக வேண்டும் என்றோ வெற்றிதான் முக்கியம் என்பது போன்ற நம்பிக்கைகளை உடைக்கும் உரையாடலைத் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறோம்” என்கிறார் பயிற்றுநர் ப்ரீத்தி.
இந்தப் பள்ளியில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் நடைபெறும் ஆண்டு விழாவில் பெரியவர்கள், ஆசிரியர்கள் என ஒருவர்கூட இருப்பதில்லை. மாணவர்கள் மட்டுமே அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து அழகாக நடத்தி முடிக்கின்றனர். இப்படிக் கிராமத்தில் இருக்கும் இவர்களுக்கு இந்தத் திறமை எல்லாம் எப்படி வந்தது என்று வியக்கும்படி இருக்கும்.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
36,839
Likes
73,805
Location
Chennai
#12
சுனாமி தந்த பள்ளி!


“சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டு உருக்குலைந்துபோன நாகப்பட்டினத்தில் சீரமைப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தபோது அதே பகுதியில் சில குழந்தைகள் பிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டோம். அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தபோது அவர்கள் நாடோடிச் சமூகமான பூம்பூம் மாட்டுக்காரர்கள் என்பது தெரியவந்தது.
அவர்களுக்கான சுனாமி உதவிகளைப் பெற்றுத் தந்ததோடு நாங்கள் வீடு திரும்பிவிடவில்லை . தலைமுறை தலைமுறையாக அவர்களைச் சென்றடையாத கல்வியை வழங்குவது என்று தீர்மானித்து ‘வானவில்’ பள்ளியைத் தொடங்கினோம்” என்கிறார் ப்ரேமா ரேவதி.

பொதுவாகப் பள்ளியில் அனுமதி பெற ரேஷன் கார்டு, சாதிச் சான்றிதழ் உள்ளிட்ட ஆதாரங்கள் தேவைப்படுகின்றன. நாடோடிச் சமூகத்தினருக்கு இவை இன்றும் எட்டாக்கனியாகவே உள்ளன. இந்நிலையில் பிற சமூகப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மாணவர்களைப் போலவே இவர்களையும் பொதுப் பள்ளியான அரசுப் பள்ளியில் படிக்க வைக்க முயற்சிகள் எடுத்துவருகிறார் ப்ரேமா ரேவதி.
நாடோடிச் சமூகமான பூம்பூம் மாட்டுக்காரர்கள், நரிக்குறவர்கள் ஆகியோரின் வாழ்க்கை முறையைப் புரிந்துகொள்வதிலும் அவர்களைப் பற்றிய தவறான புரிதலிலிருந்து விடுபட்டுச் சக மாணவராக அவர்களைப் பாவிக்கும் பழக்கத்தைப் பள்ளிகளில் ஏற்படுத்துவதிலும் சிக்கல் நீடித்துவருவதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இத்தனை சிக்கல்களையும் புரிந்துகொண்டு நாடோடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளின் நலனை மையமாகக்கொண்டு செயல்பட்டுவருகிறது ‘வானவில்’ பள்ளி.
பாசனத்தைப் பற்றிய பாடம்

செயல்வழிக் கற்பித்தல் முறை, வகுப்பறையைக் கடந்த பாடத்திட்டம் என வெவ்வேறு உத்திகளை இணைத்து இங்கே கல்வி கற்பிக்கப்படுகிறது. உதாரணத்துக்கு, நாகப்பட்டினம் காவிரிப்படுகை என்பதால் காவிரிப் பாசனத்தைப் பற்றிய பாடம் ஒன்று இவர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது. “அந்தப் பாடப் பகுதியை மாணவர்களுடன் சேர்ந்து உருவாக்கினோம். அது தொடர்பாகப் பள்ளியைச் சுற்றியுள்ள இரண்டு ஊர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். அங்குள்ள நீர்ப்பாசனம், அதன்மூலம் நடக்கும் விவசாயம், விவசாயத்தில் ஈடுபடும் சமூகம், காவிரியை மையப்படுத்திய திருவிழாக்கள் எனத் தலைப்புகள் பிரித்தோம். மாணவர்கள் கேள்விகளைத் தயாரித்தனர்.
பின் கேள்விகளைச் செழுமைப்படுத்தினர். ஊர் மக்களிடம் எப்படிக் கேள்விகளைக் கேட்கலாம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது, திரட்டிய தகவல்களைக் குறிப்பெடுப்பது, அதை வகுப்பறையில் உரையாடலுக்குக் கொண்டுவருவது எனத் திட்டமிட்டோம். ஆவணப் பட இயக்குநர் தீபா தன்ராஜ் கல்வி குறித்துத் தயாரித்த ஒரு ஆவணப்படத்தை மாணவர்களுக்குத் திரையிட்டபோது மேலும் விழிப்புணர்வு பெற்றார்கள். அதன் அடிப்படையில் மாணவர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளைக் கொண்டு ஊர் மக்களிடம் சென்றோம். அவர்களுடன் உரையாடி, திரட்டிய தகவல்களை மாணவர்களே தொகுத்தனர். மாணவர்களே களப்பணியாளர்களாக உருவெடுத்து அறிக்கையை வடிவமைத்தனர்” என்கிறார் ரேவதி.
வகுப்பறைக்கு வெளியே கற்றல் விரிவடைந்த பின்பு பாடப் பகுதியானது வாழ்க்கையின் பகுதியாக உணரப்படும் என்பதை இந்தத் திட்டம் நிரூபித்திருக்கிறது. ஏனென்றால் காவிரிப் பாசனம் குறித்த ப்ராஜெக்டைச் செய்த மாணவர்கள் அதன்மூலம் அவர்களுக்குக் கிடைத்த கருத்துகளை ஒரு சில மாணவர்கள் படங்களாக வரைந்து கண்காட்சி அமைத்தனர். சிலர் குழுக்களாகப் பிரிந்து வில்லுப்பாட்டு பாடுவது, நாடகம் அரங்கேற்றுவது, கூத்து நிகழ்த்துவது எனக் கற்றதைக் கலையாக்கி அரங்கேற்றினர். கதை எழுதுதல், கதைக்கு ஓவியம் வரைதல். கதைக்கேற்ப ஒளிப்படமெடுத்தல் என வெவ்வேறு வகையான தொடர் பயிற்சிகளில் மாணவர்கள் இங்கு ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள்.
இப்படிப் பாடத்தைக் கல்வியின் நோக்கத்தோடு இணைத்து விரிவாக்கும்போது மாணவர்களின் அனுபவம் அறிவார்த்தமாக மாற்றப்படுவதையும் அறிவு அனுபவமாக மாற்றப்படுவதையும் கண்கூடாகப் பார்க்க முடிகிறது.
உணவு, இடம், கல்வி

“இதைச் சாத்தியப்படுத்த ஆசிரியர்களும் உத்வேகமாகச் செயல்பட்டுவருகிறோம். வரலாற்றாசிரியர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பது, கருத்தியலைக் கலைநயத்தோடு வெளிப்படுத்த ஓவியர்களின் பயிலரங்குகளில் பங்கேற்பது போன்ற செயல்பாடுகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுவருகிறோம்” என்கிறார் இந்தப் பள்ளியின் ஆசிரியை ஷாலினி.

ப்ரேமா ரேவதி - Prema Revathi
பூம்பூம் மாட்டுக்காரச் சமூகத்தில் பெரும்பாலான ஆண்களும் பெண்கள் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டோடு இருக்கிறார்கள். குடும்பத்துக்கு ஐந்து குழந்தைகள் வீதம் இருக்கிறார்கள். பாக்கு போடுதல் போன்ற பழக்கங்கள் குழந்தைகளிடமே இருக்கின்றன. மாட்டுடன் சென்று குறி சொல்லும் அவர்களுடைய பாரம்பரியத் தொழிலும் கிட்டத்தட்ட இல்லாமல் போய்விட்டது. புதிதாக மேற்கொள்ளும் தொழிலாகப் பழைய பிளாஸ்டிக் பொருட்கள், துணி, இரும்புப் பொருட்களை வாங்கி விற்பதில் ஈடுபடுகின்றனர்.
கடனால் தவிக்கும் குடும்பங்கள் தங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகளை வேலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். குழந்தைத் திருமண முறை அருகியிருந்தாலும் 18 வயதுக்கு முன்பே காதல், உறவு என்பது வழக்கத்திலுள்ளது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகச் சாதிச் சான்றிதழ் பெறவே பெரும் பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய சூழலில்தான் பூம்பூம் மாட்டுக்காரர்கள், நரிக்குறவர்களின் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி அளித்துவருகிறது இந்தப் பள்ளி.
“கடந்த 15 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இச்சமூகத்துக் குழந்தைகளுடன் பணியாற்றுவதன் மூலம் என்ன செய்யமுடிந்துள்ளது என்று கேட்டால், ஒரு பாதுகாப்பான இடம், சத்தான உணவு, பள்ளிக் கல்வி ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தியுள்ளோம். பள்ளிக் கல்வியைத் தாண்டி கல்லூரிக்குள் அடியெடுத்துவைத்திருக்கிறார்கள் சிலர். அடுத்து அவர்களுக்கான பணிகளைத் திட்டமிட்டுக்கொண்டு வருகிறோம்” என்கிறார் ப்ரேமா ரேவதி.
வரலாற்றில் புறந்தள்ளப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் வாரிசுகளுக்கு சமூக மரியாதையை, கல்வியின் வழியாக மீட்டுத்தந்து அவர்களுடைய வாழ்க்கையை வண்ணமயமாக்க முயன்றுகொண்டிருக்கிறது இந்த ‘வானவில்’ பள்ளி.
நாடோடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளின் நலனை மையமாகக் கொண்டு செயல்பட்டுவருகிறது வானவில் பள்ளி. செயல்வழிக் கற்பித்தல் முறை, வகுப்பறையைக் கடந்த பாடத்திட்டம் இங்கு பின்பற்றப்பட்டுவருகிறது.
 

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.