என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!! - Ennai Muthamittu Mugizhthavaa By Raasitha

Status
Not open for further replies.

sumathisrini

Silver Ruler's of Penmai
Staff member
Super Moderator
Joined
Jun 28, 2011
Messages
34,885
Likes
76,688
Location
Hosur
#1
friends,

I am glad to introduce one more new writer to our 'Penmai' family. Pls. join with me in welcoming our friend Raasi @
raasitha .

Below goes her story
'என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!!'
and its introduction. We wish her very best and to have a long and fruitful association with 'Penmai'. Enjoy by reading her story and do support with your valuable feedback / comments.


என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!!


கதையின் தலைப்பு இது தாங்க. கதை நிச்சயமா ஒரு காதல் கதை தான். காதல் கூடவே சேர்த்து சில எதிர்பாராத திருப்பங்களும் இருக்குங்க. உங்களுக்கு பிடிச்சமாதிரி நான் கண்டிப்பா இந்தக் கதையைக் கொடுக்க ட்ரை பண்றேன்.

ஹீரோ பெயர் சஸ்பென்ஸ் 2 பேர் இருக்காங்க... அதுல யாரு ஹீரோன்னு நீங்க கதையில டிராவல் பண்ணும் போது சொல்றேங்க.

இனியன் & ஆதித்ய க்ரிஷ்ணவ்

ஹீரோயின் நேம் இளமதி

மொட்டுக்கள் எல்லாமே உடனடியாக பூக்களா மாறிடாது. அந்த மொட்டுகள் அரும்புவதற்கு நேரம் தருணம் எல்லாம் வரணும். அதே போல இங்க காதல் மலர்வதற்கு ஒரு முத்தம் காரணமா இருக்கு.

அதுனால தான் இந்த கதைக்கு இந்த தலைப்பை தேர்வு செய்தேங்க. அடுத்த வாரத்துல இருந்து அரும்பு முகிழ ஆரம்பிக்கும்.
வாரத்திற்கு 2 பகுதிகள் கண்டிப்பா தருவேங்க.

ப்ளீஸ் என்னையும் கொஞ்சம் கன்சிடர் பண்ணி இந்த கதைக்கும் ஆதரவு தாங்க மக்களே.

இப்படிக்கு,
ராசி
 

Attachments

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#3
இதோ முதல் பதிவோடு உங்களை பார்க்க வந்துவிட்டேன்..... படித்து விட்டு உங்கள் கருத்துக்களை சொல்லுங்க மக்களே. உங்களோட கமெண்ட்ஸ் காக நான் ரொம்பவே ஆவலா வெயிட் பண்றேன்..............

முதல்
2 பதிவு மட்டும் கொஞ்சம் சின்னதா இருக்கும். போக போக பெரிய பதிவா குடுக்குறேன்.....


முகிழ் - 1

இரவு 12.25 என்று கடிகாரம் யாருக்கும் காத்திராமல் தன் பணியை செய்து கொண்டு இருந்தது. மதியழகி மிகவும் படபடப்புடன் காணப்பட்டார். சாந்தமான முகமும் சாந்தியின் சுரூபமான அவர், அவரின் வாழ்நாளில் இன்று தான் மிகவும் படப்படப்புடன் இருந்ததாக அவர் கணவன் இளமாறனுக்கு தோன்றியது.

அதற்கு காரணமும் இருக்க தான் செய்தது, அவர்களின் ஒரே செல்ல மகள் 'இளமதி'. தங்களின் கரைகாணா காதலில் கலங்கரை விளக்காக பிறந்தவள். அவர்க்களின் காதலின் அடையாள சின்னம், அவர்களின் இருவர் பெயரும் இணைத்தே அவளுக்கு இளமதி என்று வைத்து மகிழ்ந்தார்கள்.

தன் மனையாளை தேற்றினாலும் அவருக்கும் உள்ளுர கலக்கமாகவே இருந்தது என்னவோ மறுக்க முடியாத உண்மை. இப்பொது மணி நடு இரவு 1.00, இன்னமும் இளமதி வந்த பாடில்லை.

மனையாளுக்கு ஆறுதல் சொன்னாலும், அவரும் முதல் முறையாக தன் மகளின் விருப்ப படி பத்திரிகை நிருபர் ஆக்கியது தவறோ என்று கவலை கொண்டார். இருப்பினும் தன் மகள் சிறு வயதில் அந்த பிரபலமான பத்திரிகை நிறுவனத்தில் நல்ல பதவியில் இருந்தது அவளின் திறமையை எடுத்துக்காட்டியது. அதை நினைத்து மனதை தேற்றி கொண்டார், தன் மகளின் சந்தோசத்துக்கு தாம் தடையாக இருக்க கூடாது என்று எண்ணி அவர் தற்காலிக ஆறுதல் தேட முயன்று தோற்று கொண்டு இருந்தார். .

அவர்கள் இதய துடிப்பு அவர்களுக்கே கேக்கும் அளவு பதட்டத்துடனும் படபடப்புடனும் இருந்த வேலை கதவு தட தட என்று இடி போல முழங்க ஆரம்பித்தது. கதவு திறந்த நொடி அவர்களின் மகள் வாடிய கொடி போல் உடல் முழுதும் ரத்த காயத்துடன் மயங்கி சரிந்தாள். இளமதி என்ற கதறல் உடன் அழைத்த தாயிற்கு உணர்வு தப்பவில்லை அதற்கு பதில் அவர் அப்போது தான் விழித்துக்கொண்டார். தான் கண்டது வெறும் கனவு மட்டுமே என்று நம்புவதற்கு அவருக்கு சில மணி துளிகள் தேவை பட்டதாய் இருந்தது.

மதியழகி யின் அலறல் கேட்டு கண்விழித்து வந்த இளமாறனும், இளமதியும், மதியழகியின் அருகில் அமர்ந்து அவருக்கு தண்ணீர் குடுத்து அவரை தேற்ற முயன்றார்கள். இளமைதியோ அவரிடம் காரணம் கேட்கவில்லை, காரணம் அவள் அறிந்தது தானே, தன்னை பணியை விட சொல்லி தன் அன்னை வற்புறுத்துவார் என்று அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

அவளோ தன் மகளிடம் கெஞ்சும் பார்வை ஒன்றை வீசினால், ஆனால் சின்னவளோ இதற்க்கு எல்லாம் நான் சளைத்தவள் அல்ல என்ற தோரணையில், அம்மா எதுக்கும் பயப்படாதா எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது, நான் கண்டிப்பா என்ன பார்த்துப்பேன், எந்த வேலையில் தான் ரிஸ்க் இல்ல, நீ வீனா டென்ஷன் ஆகாம தூங்கு என்று கூறி விட்டு அவள் சென்று விட்டாள்.


ஆனால் அவள் அன்னைக்கு தான் தூக்கம் துளைந்தது.கணவன் மீது ஆற்றமையோடு ஒரு பார்வை பார்த்தார்..அவரும் அனைத்தும் சரி ஆகும் என்று கண்களால் ஆறுதல் சொன்னார்...

அன்று காலை அழகாக விடிந்ததாக மதி க்கு தோன்றியது, அவள் அன்னையிடம் காபி கேட்டபடியே தந்தையின் தோளில் சலுகையாக சாய்ந்து சிரித்து விளையாடி கொண்டு இருந்தாள்.

அம்மா காபி கேட்ட நீ என்ன காப்பி தோட்டம் போட்டு பயிர் செய்ற அளவு டைம் எடுக்குற எப்படி இளா இந்த அழகிய லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணினியோ என்று வம்பு வளர்த்தாள், அவள் தந்தை சிரித்து கொண்டே என்ன கண்ணு பண்றது, காதலிக்கும் போது கண்ணு இல்ல இப்ப பேசுற உரிமையும் இல்ல, அப்பா பாவம்- ல ட குட்டிமா என்று அவர் பங்குங்கு அவரும் அவர் மனைவியின் காலை வாரினார்.


இவர்களின் பேச்சை கேட்ட அன்னை, முன்னிரவு கண்ட கனவை மறந்து அவர்களோடு வம்புக்கு இறங்கினாள். அங்கே அழகான சந்தோஷமான சூழல் உருவாகியது. வேகமாக கிளம்பி அன்னையிடம், அம்மா நான் இன்னைக்கு சீக்கரம் போகனும் ரொம்ப முக்கியமான பேட்டி இருக்கு 'ஆதித்யன் க்ரூப்ஸ் ஆப் கம்பெனி ' ஓட எம்டி கூட மா என்றாள், இதை கேட்டு கொண்டு இருந்த தந்தை, மிஸ்டர் ஆதித்யன் கூட பேட்டியா? வெறி குட் குட்டிமா, ரொம்ப சின்ன வயசுல அவரு சாதிச்சது அதிகம், அங்க போய் உன் வாழு தனத்த காட்டாதட என்று தன்னுடைய செல்ல மகளுக்கு அறிவுரை கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

இடைவரை நீண்ட கூந்தலை ஒரு கிளிப்பில் அடகியவள், ஆலிவ் கிரீன் சல்வார் உடுத்தி அன்றைய பணிக்கு தயாரானாள். தன்னுடைய ஸ்கூட்டி பெப் -யை ஸ்டார்ட் செய்தவள், என்னடா நம்ம அப்பா ஏதோ 3-வது மனுசன அவ்ளோ உயர்வா பேசுறாரு அப்படி என்ன அவன் பெரிய ஆளா என்று உள்ளுர நினைத்தபடி சென்று கொண்டு இருந்தாள். அவளுக்கும் தெரியும் தான், அவன் வட்டாரத்தில் அவன் சிங்கத்துக்கு இணை ஆனவன் என்று இருந்தும் அவளுக்கு அவள் தந்தை பாராட்டியதை ஏற்று கொள்ள தான் ஏனோ மனம்வரவில்லை, இதுவும் ஒரு வகையான குட்டி பொறமை, அவள் தந்தை யின் ஒரே செல்ல பெண், தந்தை மற்றவனை புகழ்ந்ததை அவள் ஏற்க மனம் வரவில்லை..

ரூபி அப்பார்ட்மெண்ட்: ஆகாய நீலவண்ண ஷர்ட், ப்ளாக் பான்ட் என்று நேர்த்தியான உடை அணிந்து ஒரு கையில் லேப்பும் மறுகையால் தன் தலை முடி-யை கோதியவாறு மாடி படிகளில் இறங்கி கொண்டு இருந்தான் இனியன். மடி கணினியில் அன்றைய பணிக்கு தேவையான அனைத்தும் சரி செய்து எழுந்த அவன் தோற்றம் பெண்களை மறுபடியும் ஒரு முறை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் தோற்றம் தான். 5.8 உயரமும் அதற்கு ஏற்ற உடற்கட்டும் அவன் லாப் பாக் உடன் தன்னுடைய வோல்க்ச்வகோன் (Volkswagon) வெண்டோ ப்ளாக் கார் - யில் பயணம் ஆனான்.

இனியன், மதி இருவரும் எதிர் எதிர் திசையில் பயணித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். இருவரும் போகவேண்டிய இடமோ ஒன்று தான் என்பதை அறியாமல்.

இனியன், பெயருக்கு ஏற்றதுபோல் மிகவும் இனிமையானவன். ஆதித்யன் க்ரூப்ஸ் ஆப் கம்பெனியில், மேனேஜர் ஆக பணி புரிபவன். அன்று நடக்க வேண்டிய வேலைகளை பற்றியே சிந்தித்து கொண்டு, இன்று தனது எம்டி க்கு உண்டான நேர்காணலுக்கும் தக்க ஏற்பாடு செய்யவேண்டுமென குறித்துக்கொண்டு பயணித்துக்கொண்டு இருந்தான். அதே போல் மதியும் அன்றைய நேர்காணல் பற்றிய யோசனை உடன் அந்த முக்கிய பிரதான சாலையை கடக்கும் பொழுது அந்த விபத்து நடந்தது.


உங்களது கருத்துக்களை இங்கே பதிவுடுமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டு கொள்கிறேன் மக்களே ......

Comments : http://www.penmai.com/forums/serial...amittu-mugizhthavaa-comments.html#post1594332
 
Last edited:

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#4
முகிழ் – 2

இருசக்கர வாகனத்தில் வந்த, அந்த யுவதியை உரசி கொண்டு ஒரு மோட்டார் பைக் சென்றது. அதனால், அந்த பெண் (கண்டிப்பாக 20 வயதிற்கு மிகாமல் தான் இருப்பாள் போலும்) நிலைதடுமாறி, சாலையில் சரிந்தாள். அந்த இருச்சகர வாகனத்தை ஓட்டி சென்றவர்களுக்கு நிதானம் இருந்ததாக தெரியவில்லை, அதாவது குடிபோதையில் அவர்கள்.

அப்பொழுது கூட்டம் கூட, இனியன் தான் கூட்டத்தை ஒதிக்கி அந்த பெண்ணிற்கு முதலுதவி செய்தான். இதை எல்லாம் கவனித்து கொண்டு இருந்த மதி உடனே தனது கேமரா-வில் அனைத்தையும் பதிவுசெய்ய தொடங்கினாள். அப்பொழுது ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வரவும் அதில் இருக்கும் வார்டு பாய்-கள் அந்த பெண்ணை ஆம்புலன்சில் ஏற்ற முனைந்தார்கள். இத்தனை துரிதமாக அந்த ஆம்புலன்ஸ் வந்தது மதிக்கு அதிசயமே. இத்தனை நெரிசலில் இத்தனை துரிதமாக வந்த வண்டி ஓட்டுனரை நினைத்து பாராட்டமல் இருக்கமுடியவில்லை. உடனடியாக இவள் அனைத்தையும் புகைப்படங்களாக பதிவுசெய்து கொண்டு இருந்தாள். அடர்ந்த கூந்தலை கிளிப்பில் அடக்கி, அடர் பச்சை சுடிதாரில், மை தீட்ட பட்ட பெரிய விழிகளுடன் நின்றவளை இனியன் கண்டான். அவளை ஆராய்ந்து கொண்டு இருக்கும் பொழுதே அவள் தீவிரமாக புகைப்படம் எடுப்பதையும் கவனித்தான்.

ஆனால் இத்தனை தெளிவாக இனியனை அவள் கவனிக்கவில்லை, அவன் உருவம் மட்டும் அவளுக்கு தெளிவாக பதிந்தது அதை விடவும் அவன் செய்துகொண்டு இருக்கும் நற்செயல்.

பிறகு என்ன நினைத்தானோ அவன் ஆம்புலன்ஸ் அருகில் சென்று உதவி புரிந்தான், மறுகணமே அவன் வண்டியில், அலுவலகம் நோக்கி புரபடலானான். ஆனால், இனியன் மனகண்ணில் இருந்து மதி மறையவில்லை.

ஆம்புலன்ஸ் புறப்பட்டதும் மதியும் அவள் ஸ்கூட்டி-யை கிளப்பிக்கொண்டு ஆதித்தியன் க்ரூப்ஸ் ஆப் கம்பெனி நோக்கி பயணித்தாள்.

அந்த 7 மாடிக் கட்டிடம் கம்பீரமாக எழுந்து நின்றது. மதி தனது வண்டியை பார்கிங் ஏரியாவில் நிறுத்திவிட்டு, கிரௌண்ட் ப்ளோர் நோக்கி சென்றாள். அங்கு உள்ள வரவேற்பாளரிடம் தனது ஐடி
கார்டு-யை குடுத்து விட்டு காத்திருந்தவள் மனக்கண்ணில் அந்த விபத்தும் அந்த பெண்ணின் நிலைமையுமே ஒரு நிமிடம் வந்து சென்றது. மேலும் அவள் யோசிக்கும் முன்பு அதை கலைக்கும் விதமாக அவள் கைபேசி அழைத்தது.

கைபேசி பொத்தானை அழுத்திவிட்டு அதை காதுக்கு குடுத்தவள், தனது மேலதிகாரி அன்றைய நேர்காணல் பற்றி சில குறிப்புகள் குடுத்ததை கவனமாக உள்வாங்கி கொண்டாள். பிறகு, அன்றைய விபத்து பற்றியும், புகைபடங்கள் பற்றியும் அவள் கூறியபோது அதை அவர் அனாவசியம் என்று ஒதிக்கியதோடு மட்டும் அல்லாது இதுபோல நிறைய இருக்கு மதி, அதுவும் அந்த பெண்ணிற்கு தான் பெரிய அடி ஒன்று இல்லை என்று நீயே சொல்லுகிறாயே, அதற்கு மேல் இதை பத்திரிக்கையில் போட ஒன்றும் இல்லை, அதோடு ஒரு பெண்ணின் புகைபடங்களை அவள் பெற்றோர் அனுமதி இன்றி போடவும் முடியாது என்று கூறி முடித்தார்.

அவர் கூறிய பதிலில் உண்மை இருந்தாலும், அவள் மனம் ஒரு நிமிட யோசனைக்கு பின்பு அந்த பெண்ணிற்கு அடிபட்ட இடங்களை நினைவு கூர்ந்தது. கையில் சிறு சிராய்ப்புகளும், லேசான மயக்கம் மட்டுமே. அதை பார்க்கும்பொழுது இதற்க்கு ஆம்புலன்ஸ் சற்று அதிகப்படியாகவே தோன்றிட்டு அவளுக்கு. அப்போது அய்யோ மதி இந்த ஜர்னலிசிம் படித்துவிட்டு இப்படி எல்லாத்தையும் சந்தேகப்படாதே என்று அவள் மனமே அவளுக்கு ஒரு கொட்டு வைக்க அதற்கு மேலும் அதை யோசிக்க அவளுக்கு பைத்தியமா என்ன.

சரியாக அப்பொழுது ஒரு நவநாகரீக ஒடிசலான பெண், பார்க்க மிகவும் சாந்தமாகவும் அதே சமையும் அலட்டாத அழகுடனும் வந்து மதியை அழைத்தாள். அவள் பெயர் ஹர்சினி என்றும், அவள் அந்த கம்பனியோட மேனஜரியின் பி.ஏ. என்றும் தன்னை அறிமுகபடுத்திக் கொண்டாள். ஹர்ஷினி, மதியை மேனேஜர் காபினுக்குள் செல்லும் மாறு கூறி அவளது வரவைபற்றியும் மேனஜரிடம் இண்டர்காம் மூலமாக தகவல் தெரிவித்தாள்.

பேட்டிக்கான கேள்விகளை மனதினுள் சரிப்பார்த்தபடி சென்றவள், அங்கே இனியனை சற்றும் எதிர்ப் பார்க்கவில்லை. இனியனை கண்ட விநாடி அவன் முன் சென்று, அவன் அந்த பெண்ணிற்கு உதவியதை குறித்து அவனுக்கு வாழ்த்து கூறினாள். ஆனால், அதை அவன் அலட்டாமல் அதே நேரம் தன்மையாகவும் அந்த வாழ்த்தை ஏற்றுக் கொண்டதோடு, அதுக்கு முற்று புள்ளி வைத்து அவள் வந்த விவரத்தை கேட்கலானான். ஒரு நிமிடம் அவனின் செய்கை நினைத்து மனதினுள் அவனுக்கு ஒரு சபாஷ் போட்டாள்.

அவளிடம் விவரங்கள் சேகரித்த இனியன், தங்களது எம்டி முக்கியமான மீடிங்கில் இருப்பதாகவும் இன்னும் 15 நிமிடங்களில் அவர் தனது கேபின்க்கு வருவார் என்றும் இனியன் மூலமாக அறிந்துக் கொண்டாள். மற்றவர் பேசும்போது எப்பொழுதுமே மதிக்கு அவர்களது கண்களை நேராக சந்தித்துதான் பழக்கம். அதை தான் அவள் இப்பொழுதும் இனியனிடம் செய்தாள். ஒருவர் உதடுகள் பொய் உரைத்தாலும் அவர்கள் கண்கள் மெய் சொல்லும் என்பது அவளது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. இனியன் பார்வை ஏதோ, ஏதோ ஒன்று அவளுக்கு நிச்சயமாக உணர்த்தியது ஆனால் அது என்ன என்று அவளுக்கு புரியவில்லை. அதே நேரம் அது நிச்சயமாக தவறான பார்வை இல்லை என்பது அவளுக்கு திண்ணம்.

அவனிடம் அனுமதி பெற்று அறைக்கு வெளியில் வந்தவள், அங்கு இருந்த உயர் ரக குஷனில் அமர்ந்து அங்கு நடக்கும் காரியங்களில் கவனம் செலுத்தலானாள். ஆதித்யன் அவன், அவன் இல்லா நேரங்களில் கூட இத்தனை துரிதமாக வேலை நடக்க வேண்டும் என்றால் அவனின் ஆளுமை திறனை எண்ணி அவளால் வியக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை.

அங்கு இருந்தவர்களின் பரபரப்பு மேலும் தொற்றிக்கொள்வதை பார்த்தவள், நிச்சயமாக அவன் வருகிறான் என்று புரிந்துக்கொண்டாள். ப்ளாக் கலர் கோட் சூட் - யில் மிக, மிகவும் கம்பீரமாக, 6 அடிக்கு குறையாமல் நிமிர்ந்த, அதே சமயம் அவனை ஈடுகுடுத்து யாரும் நடக்க முடியாதபடி வேக நடையுடன், எதிரில் இருபவரை அக்குவேறு ஆணிவேராக கூறுபோடும் கூர் பார்வையுடனும் அவன் வந்த வேகம் அவளை அறியாமல் அவள் எழுந்து நின்றாள். அவன் அறைக்குள் நுழையும் முன் அவளை அவன் ஒருதரம் கூர்ந்து நோக்கி அவனது இடது புருவத்தை மட்டும் ஏற்றி கேள்வியாக அவன் நோக்கவும், இனியன் அவளை 'சத்யம்' தினசரி நாளிதழின் நிருபர் 'இளமதி' என்று கூறியது காற்றில் மிதந்ததோ என்று என்னும் அளவுக்கு அவன் புயலென அவன் அறைக்குள் நுழைந்து இருந்தான்.

எழுந்து நின்ற இளமதி வியப்பின் உச்சத்தை தொட்டிருந்தாள். அவள் உதடுகள் அவளே அறியாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே பெயரையே உச்சரித்து கொண்டு இருந்தது, 'க்ரிஷ்ணவ்', க்ரிஷ்ணவ்… அப்படி என்றால் க்ரிஷ்ணவ் தான் ஆதித்யனா? என்ற கேள்விக்கு பதில் தெரியமால் க்ரிஷ்ணவ் என்று ஒருமுறை வெளியில் கேட்கும்படி உச்சரித்துவிட்டாள். அவளை மீறி வந்த வார்த்தைகள் தெளிவாக இல்லாததால், அவளை அழைக்க வந்த ஹர்ஷினி அவளிடம் டிட் யு ஆஸ்க் சம்திங் என்று கேட்டாள். அப்பொழுது தான் உணர்வு வந்தவளாக சுற்றம் உணர்ந்தாள். ஹர்ஷினியிடம் நத்திங் என்று சிறு புன்னைகையோடு கூறிவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
உள்ளே சென்றவளின் பார்வை நிலைகுத்தி நின்ற இடம் டேபிள் மேல் இருந்த ஆதித்யனின் பெயர் தாங்கி நின்ற சிறு பலகை, 'ஆதித்ய க்ரிஷ்ணவ்'.


என்னவனே!
உன்னை வெறுக்கவும் முடியவில்லை
விரும்பவும் முடியவில்லை
உன் நினைவிலிருந்து வெளிவர
நித்தம் துடித்தாலும்
இறுதியில் உன் நினைவை
வெளியேற்ற நினைக்க,
என் மனமோ, அறிவுப்பின்றி
வெளிநடப்பு செய்கிறது
உன் நினைவுக்கு ஆதரவாக.

-- ராசி

உங்களது கருத்துக்களை இங்கே பதிவுடுமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டு கொள்கிறேன் மக்களே ......

Comments : என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!! - Ennai Muthamittu Mugizhthavaa (Comments)

 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#5


உங்ககிட்ட சொன்னது போலவே மூணாவது அப்டேட்-யோட வந்துட்டேன்......


முகிழ் - 3


மதி, ஆதித்யனின் நேர்காணலுக்கு சென்ற நிமிடம் முதல், இங்கு இனியனோ அவன் கண்கள் கணினிய கவனித்தாலும் அவன் எண்ணமோ மதியை சுற்றியே சுழன்று கொண்டு இருந்தது. மதிக்கு யாரை மறக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாளோ, அவனை மறுபடியும் சந்திக்க நேர்ந்த விதியை நொந்துக் கொள்ளமட்டும் தான் முடிந்தது. ஆதித்யன் ஆள் வரும் அரவம் உணர்ந்து கணினி-யை விட்டு நிமிர்ந்து பார்க்க அங்கே சிலையென நின்ற மதிதான் கண்ணில் பட்டாள்.

ஆதித்யன் மனதினுள் இடியட் இவள் எல்லாம் எப்படி தான் ஜர்னலிஸ்ட் ஆனாளோ, உள்ளே நுழைந்தவுடன் விஷ் இல்லை, சுறு சுறுப்பும் இல்லை, தன்னை அறிமுக படுத்திக்கொள்ளவும் இல்லை அப்படியே சிலைபோல நின்று கொண்டு என் நேரத்தையும் வீணாக செலவிடுகிறாள் என்று எண்ணியவன் அவன் தொண்டையை செருமி எஸ் டெல் மீ என்று கூறினான் இல்லை கர்ஜித்தான் என்று சொல்வதே சரியாக பொருந்தும். அவனின் குரலில் இருந்தே அவன் பொறுமை பறந்துகொண்டு இருப்பதை உணர்ந்தவள், தன்னை வேகமாக அவனிடம் அறிமுக படுத்திக்கொண்டாள்.

ஹெலோ சார், ஐ யம் ரிபோர்ட்டர் இளமதி ஃப்ரம் சத்யம் டெய்லி நியூஸ் பேப்பர். உங்ககிட்ட ஒரு சில கேள்விகள் அதுக்கு அப்புறம் உங்களோட போடோஸ் கேன் ஐ ஹேவ் யுவர் 30 மினிட்ஸ் என்று சகஜமாகவும், சரளமாகவும் தனது ஏக்கத்தையும், தனது தடுமாற்றத்தையும் மறைத்து அவனிடம் கேட்டு விட்டு ஒரு சிறு புன்னைகயுடன் நின்றவளை கூறுபோட்டு விடும் பார்வையுடன் அவளை அளந்தான். தனது தடுமாற்றத்தை தன் கண்கள் பிரதிபலித்து விடுமோ என்று அஞ்சியவளாக அவள் தன் இமைகளை எதார்த்தமாக தாழ்த்திக்கொண்டாள்.

அனைவரையும் ஒரு பார்வையில் அலசிவிடும் ஆதித்ய-னால் அவளை புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இப்பொழுது தான் முதல் முறையாக அவளை சந்திக்கிறான். ஆனால் ஏனோ அவள் கண்ணில் அந்நியத்தன்மை இல்லை. மாறாக ஒரு இனம் புரியாத உறவும், ஒரு ஏக்கமும் இருந்ததை அவன் கண்டுகொண்டான்.

மேலும் அவனை யோசிக்கவிடாமல், அவனது கைபேசி அழைத்தது. அழைப்பை ஏற்றவனின் முகமோ பல உணர்சிகளை பிரதிபலித்தது. உடனே இண்டர்காம்-யில் இனியனை அழைத்து, தனக்கு முக்கியமான வேலை இருப்பதாகவும், மதியை காண்பித்து டேக் கேர் ஆப் ஹெர் இண்டெர்வியூ அபௌட் ஔர் கன்சர்ன் எனக் கூறிவிட்டு அவளிடம் எக்ஸ்கியூஸ் மீ என்று கூறி செல்பவனை பார்வையால் மட்டுமே தொடர முடிந்தது அவளால்.

மதி தனது மனதை சமன்செய்து இனியனின் உதவிக் கொண்டு அவர்களது நிறுவனத்தை பற்றியும் அதன் வளர்சிக்கான காரணம், எக்ஸ்போர்ட்ஸ் அண்ட் இம்போர்ட்ஸ் பற்றி என சில கேள்விகளை கேட்டு விட்டு அந்த நிறுவனத்தின் முக்கியாமான ஒரு சில புகைபடங்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்ப எத்தனித்தாள்.

ஆனால் இனியனுக்கோ, மதியுடன் பேச வேண்டும் என்று எண்ணம், அவள் செல்வதை தடுப்பதற்காக, அவளிடம் அவன் பேச்சுக் குடுக்க எண்ணி அவளை ஒரு காபி சாப்பிட அழைத்தான். அவர்களது காபிடேரியாவில் அல்லாமல், வெளியில் இருக்கும் ஒரு காபி ஷாபிற்க்கு.

அவளுக்கு இதில் தவறு இருப்பதாகவும் தோணவில்லை. அவள் செய்யும் வேலை நிமித்தமாக அவள் இதுபோல இடங்களுக்கு சென்று அங்கயே நேர்காணலுக்கு தயார் ஆவதும் உண்டு என்பதால் அவள் இனியனோடு அருகில் இருக்கும் கடைக்கு சென்றாள்.

அவள் இருந்த மனநிலை சிறுது நேரத்திலே மாறியது. இனியன் மிகவும் கலகலப்பாகவும், மென்மையாகவும் பேசினான். கம்பெனி பற்றி மட்டும் அல்லாது அவனை பற்றியும் கூறினான்.

இன்று தான் அவனை சந்தித்தாள் அவள் என்பதை மறந்து அவன் மதியின் மனதில் நல்ல மனிதன் என்ற எண்ணத்திற்கு உயரத்திற்கு அவன் உயர்ந்தான். இனியனுக்கு, தாய் தந்தை யாரும் இல்ல. வீட்டிற்கு சென்றால் அவன் சாப்பிட்டானா? என்று கேட்க கூட அவனுக்கு யாரும் இல்லை. அதற்காக அவன் இதை அனைத்தையும் அழுது வடிந்துக்கொண்டும் கூற வில்லை. விளையாட்டுப் போலவே சொல்லி முடித்தான்.

சிறிது யோசித்து விட்டு இனியன் தொடர்ந்தான்.வேற... இந்த கம்பெனி ல சேர்ந்தத துணை மேலாளராக, இப்போ மேலாளர் ஆகியிருக்கேன் என்று இனியன் கூற, இவ்ளோ சீக்கரம் பதவி உயர்வு அப்படினா நீங்க ஆதி சார் -க்கு நண்பர் இல்ல நிஜமாகவே வேலையில கெட்டியா இருக்கனும், நீங்க எப்டி என குறும்பாக சிரித்தாள் மதி. உடனே இனியன் அய்யோ இல்லைங்க மதி, ஆதி சார்-க்கு தொழில்ல என் மேல நெறைய நம்பிக்கை. அத தவிர பெர்சனெல்லா ஏதும் இல்ல. அவரு எப்ப என்ன எதிர்ப்பர்கிராரோ அதுக்கு முன்னாடி நான் அத செய்து முடிச்சிருவேன். அதுனால தான். ஜஸ்ட் உங்கட்ட சொல்றேன் நீங்க கேட்டதுனால, சத்தியமா தற்பெருமை இல்லைங்க என்று கூறி நகைத்தான்.

என்ன மதி நான் என்னை பற்றியே சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறேன் உங்களை பற்றியும் கூறுங்களேன் என்றதுக்கு மதியோ "என்னை பற்றி சொல்ற அளவுக்கு ஒன்னும் பெருசா இல்லைங்க, அப்பா அம்மா - க்கு ஒரே செல்ல மகள், சொந்த ஊரு மதுரை, இப்போ வேலை நிமித்தமாக டிரான்ச்பர் ஆகி குடும்பத்தோட வந்து செட்டில் ஆகியாச்சு சென்னையில.

எனக்கு என்னோட வொர்க் வெறும் கார்ரியர் மட்டும் இல்லை அத நான் லவ் பண்றேன், ஆனா நிறைய பேர் அப்படி இல்ல. இந்த பத்திரிகை வெறும் தொழிலா மட்டுமே பாக்குறாங்க. காலையில நடந்த விபத்தும் அதுக்கு நீங்க சக மனிதரா உதவி செஞ்சதும் பேப்பர் ல போடணும் - னு எனக்கு ஆசை தான், ஆனா எங்க எடிட்டர் அதுக்கு வேற ரீசன் சொல்றாரு. சோ அந்த நியூஸ் இப்ப போடலன்னு முடிவு ஆகிருச்சு. அதுல எனக்கு கொஞ்சம் வருத்தம்ங்க, இந்த மாதி சின்ன சின்ன ஏமாற்றங்கலோடு வாழபழகிகிட்ட ஒரு சரா சரி பொண்ணு. பட் கண்டிப்பா ஒரு நாள் எனக்கு பிடிச்சமாதி உண்மைய மட்டும் பேப்பர்-ல எழுதுவேங்க அப்ப நான் ஒரு நல்ல நிலைமையில இருப்பேன்" என்று கூறி சிரித்தவளை இமை விளக்காமல் பார்த்தான் இனியன்.

அவர்கள் அமர்ந்து காபி அருதிக்கொண்டு இருந்த இடம் கடைக்கு வெளியில் (outside view) பார்த்துக்கொண்டே சாப்பிட வசதியாக பூங்கா போல அமைக்க பட்டு இருந்த ஒரு ரம்யமான இடம். அதை ஒட்டி உள்ள பிளாட்பார்மில் சிறுவர் சிறுமியர், வேலைக்கு செல்பவர்கள், நடைபாதையில் செல்பவர்கள் என அனவைரும் சென்றுக்கொண்டும் போய்க்கொண்டும் இருந்தனர். திடீர் என்று மதியும் இனியனும் எதிர்பாரா விதமாக மதியின் கேமரா-வை ஒருவன் தூக்கி கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தான்.

இதை முதலில் எதிர்பார்க்காத மதி பின்பு உடனடியாக சுதாரித்து அவனை பின் தொடர்ந்து ஓட ஆரம்பித்தாள். இனியனும் அவசரமாக டேபிள் மீது இரு நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை வைத்துவிட்டு மதியை தொடர்ந்து ஓடினான்.
அவள் துரிதமாக செயல்பட்டும் மதியால் அவனை பிடிக்க முடியவில்லை. பின்னோடு வந்த இனியன் தான் பின்பு மதி-க்கு ஆறுதல் கூறி அவளை அனுப்பிவைத்தான்.

இன்று ஒரே நாளில் காலையில் சந்தித்த விபத்து, எதிர்பாராத, பார்க்க கூடாது என்று நினைத்த ஆதித்யனின் சந்திப்பு, அவனை சந்தித்தும் அவனிடம் பேட்டி காண முடியாமல் போன ஏமாற்றம் இதற்கு மேலாக தனது நெருங்கிய தோழி போலான அவளது கேமரா-வை பறிக்குடுத்தது என அவள் அந்த சிந்தனையில் உலன்றுக் கொண்டே மதி தன் மேலதிகாரியை சந்தித்து விவரம் கூறினாள். ஆதித்யன் க்ரூப்ஸ் ஆப் கம்பெனியில் இன்னும் இரு தினங்களிக்கு பிறகு அப்பாயின்ட்மென்ட் கொடுத்திருப்பதாகவும் கூறி அவரிடமிருந்து விடைப்பெற்றாள்.

அவள் தொலைத்தது, அவளது சொந்த கேமரா என்பதால் அவளது பத்திரிக்கை நிறுவனமும் அதைபற்றி ஏதும் கூற வில்லை. ஆனால் மதிக்கு தான் அவளது வலதுகையே இல்லாதது போல உணர்ந்தாள்.
அவளது சக ஊழியர்கள் மட்டும் அவளிடம் காமெரா திருட்டு பத்தி போலீஸ் ல கம்ப்ளைன்ட் செய்யும்படி அறிவுறுத்தினார்கள்.

மனக்கலக்கத்தில் இருந்த அவளுக்கு அதை செயல் படுத்த தற்போது முடியாது என்று எண்ணி அவர்களிடம் மறுநாள் அதை செய்வதாக கூறியவள் சோர்ந்து அமர்ந்தாள்.


அதன் பின் மதிக்கு வேலையில் கவனம் செல்லவில்லை. ஆதி, ஆதி ஆதித்யனை சுற்றியே உலன்றுக் கொண்டு இருந்தது. இப்படியே இருப்பதில் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்தவள் அலுவலகம் விட்டுக் கிளம்பினாள். ஈ.சி.ஆர் யில் இருந்து கிளம்பிய மதி தனது வீடு இருக்கும் அடையார் செல்லாமல், அப்படியே பெசன்ட் நகர் -க்கு சென்று கனத்த மனதுடன் கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து விட்டாள்.


அவளது கால்கள் கடல் மணலில் நடந்தாலும் அவள் என்னமோ கொடைக்கானலை சுற்றி வலம் வந்துக் கொண்டு இருந்தது.
கால் போன போக்கில் நடந்து வந்தவள் எதிரில் தென்ப்பட்டது அறுபடை முருகன் சந்நதி. அவளையும் அறியாமல், கோவிலிற்குள் சென்று மனமுருகி 6 முருகனையும் ஒரே இடத்தில் தரிசித்தாள்.


பழனி மலை முருகன் சந்நதியில், அவளைக் கட்டிபோடும் குரல், அவள் மனம் நிலை இல்லாமல் தவிப்பதற்கு காரணமானவனின் குரல் கேட்க அந்த திசை நோகியவள், 55 வயது மதிக்க தக்க ஒரு பெண்மணியுடன் அவன் ஆதித்யனே வந்துகொண்டு இருந்தான். புது மஞ்சள் கயிறு அணிந்து அழகிய பின்க் டிசைனர் சாரி அணிந்து அழகிய பூவாக முன் இருபதுகளில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணும் அவன் அருகில் வர அதை பார்த்த அவள் இதயம் விம்மியது.


அவன் அருகில் வருபவள் யார் என்று தீர்மானிக்கமுடியாமல் அவள் மனம் தூரத்தில் இருக்கும் அலைக் கடலை போல அலை அடித்தது.


என்னவனே
இனி அப்படி உன்னை அழைக்க
உரிமையற்றவளோ நான்

உனக்காக காத்திருந்த
கணங்கள் யாவும் யுகங்களாக

உன்னைக் இக்கோலத்தில் பார்த்தப்பின்
கணங்கள் யாவும் ரணங்களாக

உன்னை சேரவும் துணிவில்லை
இப்போதோ உன்னை சேரவும் வழியில்லை

-- ராசி


உங்களது கருத்துக்களை இங்கே பதிவுடுமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டு கொள்கிறேன் மக்களே ......

Comments : என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!! - Ennai Muthamittu Mugizhthavaa (Comments)

 
Last edited:

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#6
முகிழ் - 4

அன்றே ஆதித்யனை அடுத்தமுறையும் சந்திக்க நேர்ந்ததில் அடியோடு துவண்டாள் மதி. மேலும் அங்கு இருக்க மனம் இல்லாமல், அந்த பெண் அவனின் மனைவி என்று ஐயமற அறிந்துக்கொள்ளும் துணிவும் இல்லாததாலும் அவள் கோவில் விட்டு உடனடியாக கிளம்பிச் சென்றாள்.


என்றும் அவளுக்கு நிம்மதி அளிக்கும் அறுபடை சந்நதி, இன்று ஏனோ மன பாரத்தை அதிகரித்தது.


ஓய்ந்து வந்த மதியை கண்டதும், அவள் அன்னை பதறி போய் அவளிடம் விவரம் கேட்க, மதியோ ஆதியை தவிர்த்து கேமரா பற்றி மட்டுமே பதிலுரைத்தாள்.


அவள் அன்னை அவள் சோர்வை போக்கும் விதமாக அவளுக்கு சூடான பில்ட்டர் காபி குடுக்க, அதை பருகியவள் உடனடியாக தனது அறைக்குள் முடங்க எத்தனித்த வேலை, அவளது தந்தை வாஞ்சையாக ஆதியுடன் நடந்த நேர்காணல் பற்றி விசாரிக்கவும் மறுபடியும் உடைந்துபோனாள்.


அவன் பேரே அவளுக்கு அவனை நினைவுக்கொள்ள செய்ய போதுமானதாய் இருந்தது. காலையில் இருந்து, எதை மறக்க முயற்சி செய்கிறாளோ அதுவே நினவு வர இடைவிடா தோல்வியை தழுவினாள் மதி.


அங்கு இனியனோ, மதியுடன் பேச வெகு நேரம் யோசித்து, மதியின் தொலைபேசி என்னை அவள் அலுவகத்தில் பேசி பெற்றான். அப்பாயிண்ட்மெண்ட்-யில் சிறு மாற்றம் என சரியான காரணம் தேடிப் பிடித்து அவள் மேலதிகாரியிடம் இருந்து அவள் நம்பர் பெற்றவன், தாமதிக்காது அவளுக்கு உடனே அழைத்தான்.


ஓர் நாளே சந்திதவளை, இப்படி அழைப்பது சரியா, மதி எப்படி புரிந்துக் கொள்வாள், தவறாக என்னுவாளோ, அவளுக்கு சந்தேகம் ஏதும் ஏற்படுமோ இப்படி பலவாறு சிந்தித்து இறுதியில் அவளுக்கு அழைப்பது என முடிவெடுத்தான்.


ஆனால் மதியோ அவனது அழைப்பை ஏற்கவில்லை. ஆதித்யனின் அலுவலக நம்பரே அவள் அறிந்தது. இனியனின் தனி என் அவள் அறியாத ஒன்று. புது எண்-ஆக இருக்கவும் அவள் அதை ஏற்க வில்லை.


எப்போதும் இருக்கும் மதியாக அவள் இருந்திருந்தாள், நிச்சயமாக எடுத்திருப்பாள். ஆனால் இன்று அவளுக்கு தனிமை தேவைப்பட்டதாய் இருந்தது. தந்தையிடம் ஏதோ கடமைக்காக பதில் உரைத்தவள் தனது அறையில் வந்து முடங்கினாள்.


வெகுநேரம் ஆகியும் உறக்கம் வந்தபாடில்லை மதிக்கு. "மதி தான் எனக்கு பிடிக்கும்" என்ற வார்த்தைகள், ஆதித்யனின் குரலில் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க மதி 4 வருடங்கள் பின் நோக்கி சென்றாள்.


2011 ஜனவரி மாதம், மதுரை, மதி தனது கல்லூரி வாழ்கையின் கடைசி வருடத்தில் இருந்தாள். எப்பொழுதும் போல் குயில் கூவும் சப்தம் கேட்டு கண்விழித்தவள், நேராக பின் வாசலுக்கு சென்று அங்கு இருக்கும் கருவேப்பில்லை மரத்தில் அமர்ந்து கூவும் குயிலை ரசிக்க ஆரம்பித்தாள். மதிக்கு இது ஒரு வழக்கம். முன்பு எல்லாம் அவள் இதுபோல குயில்களை அவள் வீடு அருகில் பார்த்தது இல்லை. சில மாதங்களாக, பூ பூர்த்து, காயாகி, கனியாகி இருக்கும் கருவேப்பில்லை மரத்தில் இருக்கும் பழத்திற்காக குயில் வர தொடங்கியது போலும். மிளகு அளவில் இருக்கும் அந்த பழம், பார்பதற்க்கும் மிளகு போல கருப்பாக தான் இருக்கும்.
மேலும் அது கொத்துக் கொத்தாக காய்த்து தொங்குவதை பார்க்கும்பொழுது சிறிய வகை கருப்பு திராட்சை போல தோன்றும். அதன் கறுப்பு நிறம் குயிலின் நிறத்தோடு போட்டி போடும்.


இதை தினமும் பார்க்கவிட்டால், மதிக்கு அன்று முழுவதும் ஏதோ மிஸ் செய்த உணர்வு அவளுக்கு தோன்றும் ஆதலால், ஞாயிறு கூட காலையில் கண்விழித்துவிடுவாள்.


அவள் வழக்கத்தைவிட மிக உற்சாகமாக கல்லூரி கிளம்பினாள். காரணம் அவளுக்கு ஒரு பெரிய பத்திரிக்கை நிறுவனத்தில் இருந்து இண்டர்ஷிப் - க்கு அனுமதி அளித்திருந்தார்கள். அந்த நிறுவனம் சத்யம் தினசரி (sathyam Daily News Paper). ஆம் மதி 3 ஆம் ஆண்டு பேச்சிலர் ஆப் ஜர்னலிசம் (Bachelor of Journalism) படித்துக் கொண்டு இருந்தாள்.


கோடைக்கானல் என்பதில் இருந்து மருவி கொடைக்கானல்-ஆகா மாறிய மலைத்தொடரில் 6 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் அழகியே காடு சார்ந்த கிராம பகுதியே 'அடுக்கம்' என்பதாகும்.
அடுக்கம் - அழகிய சிற்றூர், தெவிட்ட தெவிட்ட கண்களுக்கு விருந்தளிக்கும் பசுமை நிறைந்த மலை சரிவில் உள்ள கிராமம். குளுமையும், இயற்கையின் வளமும் அள்ளித் தெளிக்கப்பட்ட ரம்யமான இடம். அங்கே உள்ள மலைவாழ் மக்களின் வாழ்க்கை முறை, அவர்களின் நிறை குறை, நளிந்து வரும் அவர்கள் கலாசாரம் இதை பற்றி எல்லாம் ஆய்வு நடத்துவதே அவளது இறுதி ஆண்டு ப்ராஜெக்ட்.


தன் தோழிகளுடன் சென்றாள் மதி, அவர்கள் பிரிவில் வேறு சில மாணவ மாணவிகளும் கூட தங்கள் ப்ரோஜெக்ட்க்கு ஏற்ப அங்கு வந்து இருந்தார்கள்.


ஆய்வு செய்த நேரம் போக மீதி நேரங்களில் அவளுடைய கேமரா எடுத்துக்கொண்டு மதி தனியே கிளம்பிவிடுவாள்.


புகைப்படம் எடுப்பதில் மதிக்கு அத்தனை ஆர்வம்.


அப்படி ஒரு நாள், அவள் சென்ற பொழுது அவள் காதில் ஒலித்த குரலால் ஈர்க்கப்பட்டாள்.

"மதி தான் எனக்கு பிடிக்கும்", என்ற குரலை கேட்டவுடன் தன்னிச்சை செயலாக குரல் வந்த திக்கில் திரும்பியவள் கண்ணில் பட்டது முதுகுக்காட்டி முட்டியிட்டு அமர்ந்திருந்த அந்த குரலுக்கு சொந்தக்காரன். ஏதோ குழந்தையிடம் சமாதானம் கூறிக்கொண்டு இருந்தவனை மதி அவன் பின்னிருந்து வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அவன் குழந்தைக்கு சரி சமமாக அமர்ந்து வாய் அடித்ததை கண்டவள், அவனது குழந்தை போலும் என்று முதலில் எண்ணிக் கொண்டாள். ஆனால் சில நிமிடங்களில் ஒரு பெண்மணி வந்து அவனிடம் தேங்க்ஸ் அண்ணா என்று கூறிவிட்டு அங்கிள்-க்கு பாய் சொல்லு வெண்மதி என்று சொல்லும்போது தான் தெரிந்துக் கொண்டாள், அக்குழந்தை அவனுக்கு தெரிந்தவர்கள் குழந்தை என்று.

அத்தோடு அவள் அவளுடைய பணி செய்ய கிளம்பி விட்டாள், அவனை பார்க்கும் ஆர்வம் அப்பொழுது அவளுக்குத் தோன்றவில்லை.

அதன் பிறகு இரண்டொரு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் அதே குரல், "எனக்கு யாரும் ரோல் மாடல் இல்ல, நான்தான் மத்தவங்களுக்கு ரோல் மாடெல்லா இருக்கணும்னு ஆசைப்படறேன்", மீண்டும் அதே குரல், குரல் வந்த திசையில் கண்களை சுழற்றினாள் மதி.
இப்பொழுதும் அவளால் அவனது முகம் பார்க்கமுடியவில்லை. ஏனெனில், அவனை சுற்றி இன்னும் 4 பேர் இருந்தார்கள், அவனுடையே வயதே, அவனது நண்பர்களாக இருக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

ஆனால் இந்த முறை அவனை பார்க்கும் ஆசை துளிர் விட்டது. அவனது பேச்சு ஏதோ ஒரு வகையில் அவளை ஈர்த்தது உண்மையே. அவனுடைய தன்னம்பிக்கையே காரணமாக இருக்கும் என்று மதிக்கு தோன்றிட்டு.

அடுத்து ரொம்பவும் அவளை காக்க வைக்காமல் அவனை சந்திக்கும் வாய்ப்பு அவளுக்கு கிடைத்தது. அந்த வார இறுதியில், அருகில் இருக்கும் கொடைக்கானல் தாவரவியல் பூங்காவிற்கு செல்லலாம் என முடிவெடுத்த மதியும் அவள் தோழிகளும் அங்கே சென்றனர். வார இறுதி ஆனாலும் அவர்கள் சென்றது காலை என்பதால் அங்கை நெரிசல் இல்லாமல், அவள் தேடி வந்த அமைதியான சூழல் இருந்தது.
வித விதமான வண்ண மலர்களை தன் கேமரா மூலமாக பதிவு செய்தவள், அவனது குரல் போல கேட்கவும் ஒரு பெரிய மரத்தின் பின் மறைந்து அதை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அதே குரல் தான், இன்னும் கொஞ்சம் முயன்று அவன் என்ன கூறிகிறான் என்பதை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள். அப்போதும் அவன் முதுகுக்காட்டி தான் நின்றுக் கொண்டு இருந்தான். அவன் நண்பன் போலும், அவன் அந்த குரலுக்கு சொந்தக்காரனோடு கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தான், "ஏன்டா ஒரே ஒரு பூ தானே பறிக்கிறேனு சொல்றேன், அந்த பொண்ணுக்கு பூக்கள்னா ரொம்ப இஷ்டம் போல,
நான் இத பறிச்சு குடுத்தா அவ சந்தோசப்பட்டு என்கிட்ட பேசுவதான....... ஏன் டா அத புரிந்துகொள்ளாமல், பூ பறிக்க கூடாது சொல்லி என் காதலுக்கு குழி வெட்டுற பாவி பாவி' என்று புலம்பி கொண்டு இருந்தான்.


அவன் புலம்புவதை காதில் வாங்காமல் சிரித்தவன், "டே நான் நிஜமா உன் லவ்-அ டெவெலப் பண்ண தான் ஹெல்ப் பண்றேன். நீ இப்ப என்ன சொன்ன, அந்த பொண்ணுக்கு பூக்கள் ரொம்ப பிடிக்கும் அப்படினு தான?, அது உண்மை என்றால் அவள் நிச்சயமா பூக்கள பறிக்க விரும்பமாட்டா, அத செடியில வச்சுத் தான் அழகுப் பார்ப்பா. நீ அவ பின்னாடி சுத்துரப்ப நானு கவனிச்சிருகேன், அவளை சந்தித்த இரண்டொரு நாட்கள்ல அவ ஒரு முறைக் கூட பூ வச்சது இல்ல மச்சி, இந்த ஊர் ல பூவுக்கா பஞ்சம்? அப்புறமும் அவ ஏன் வைக்கல? யோசி மச்சி" என்று அந்த குரலுக்கு சொந்தக்காரன் கூற நண்பன்டா என்று அடுத்திருதவன் அனைத்துக் கொண்டான்.

"சரி நீ போய் அவக்கிட்ட உன் லவ் எப்படி சொல்றதுன்னு பாரு, நான் கொஞ்சம் வாக் போய்ட்டு வரேன்" என்று கூறிவிட்டு மதி இருந்த பக்கம் திரும்பாமலே அவன் நடையை தொடர்ந்தான்.
மதிக்கு தான் ஏமாற்றமாக உணர்ந்தாள். சரி அவனை பின்தொடர்ந்து போகலாம் என்று நினைத்தால், அவன் நண்பனோ மதி இருந்த திசை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான்.

சிறிது தூரம் நடந்து வந்தவன் (அவனின் நண்பன்), என்ன நினைத்தானோ "க்ரிஷ்ணவ்" என்று அழைத்தான். உடனே அந்த குரலுக்கு சொந்தக்காரன் நடையை நிறுத்தி அவன் திரும்பினான்.

அந்த காலைக் குளிருக்கு ப்ளாக் ஜெர்கின் அணிந்திருந்தவன் ஒருகையை பேன்ட் பாக்கெட்டுகள் விட்டிருந்தவன், மறுக் கையால் அவன் சிகை-யை ஸ்டைலாக கோதி அவனது இடது பிருவத்தை மட்டும் ஏற்றி இறக்கி என்ன என்பதாக பார்த்தான்.
அவனின் ஆண்மையில், அவனின் கம்பிரத்தில் மதி பிரமித்தாள். அவள் ஒன்னும் ஆண்களே கண்டிராதவள் அல்ல. ஆயினும் அவனது ஆறடி உயரத்தில், அவனது இடந்து பிருவம் வளைந்து ஏறி இறங்கியதில், ஒரு நிமிடம் அவளை மறந்து அவனை ரசித்தாள். ஆனால் அவளது மனமோ " ச்ச மதி என்ன நீ இப்படி சைட் அடிக்கிற" என்றது ஆனால் இன்னோரு மனமோ" ஆல் பார்க்க ஹீரோ மாதி இருக்கான் சோ கொஞ்சமே கொஞ்சம் மட்டும் சைட் அடிச்சே இதுல என்ன தப்பு" என்று வாதிட்டது.


இவை அனைத்தையும் மதியின் மனது காற்றை விட வேகமாக எண்ணி முடித்து மீண்டும் அவர்களின் பேச்சில் கவனமானது.
அவன் நண்பன் கூறினான், இல்லை கத்தினான் என்றே சொல்ல வேண்டும், "டே மச்சான் நான் உன் தங்கச்சிப் பாத்துட்டு குறுஞ்சி ஆண்டவர் கோவில் வந்திடறேன், நீயும் அங்க வந்திடு டா” என்று சென்று விட்டான்.


மதி வேகமாக மனதில் கணக்கிட்டாள், இன்னமும் நேரம் இருக்கிறது, அங்கேயும் சென்று தான் பார்க்கலாமே என்று நினைத்தவள் மேலும் இதற்கு பிறகும் அவனை சந்திக்கும் வாயிப்பு தற்செயலாக அமையாது, நாம் தான் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டு அவனை ஏன் நான் சந்திக்க வேண்டும் என்ற கேள்வியை சிரமப்பட்டு தவிர்த்து செயலில் இறங்கினாள்.


தன் தோழிகளை வற்புறுத்தி அங்கே சென்றவள் அவனது வருகைக்காக காத்திருந்தாள். சலிப்புற்ற தோழிகள், பக்கத்தில் சென்று விட்டு வருவதாக சொல்லிச் சென்றனர். மதி மட்டும் க்ரிஷ்ணவ் யின் வரவை நோக்கி காத்திருந்தாள்.


கோவில் வெளியில் ஏதோ சத்தம் கேட்க எழுந்து சென்றவள், அங்கே ஒரு பொண்ணை 4 பேர்கள் சூழ்ந்துக் கொண்டு கேலி செய்வதைப் பார்த்து அங்கே செல்ல முயன்ற கால்கள் தடைப் பட்டு நின்றது.
எதிரில் புயல் வேகத்தில், அவனே வந்து கொண்டு இருந்தான். அவனுடைய நீண்ட கால்களினால் நான்கே எட்டில் அவர்களை அணுகியவன் ஒருத்தனின் சட்டையை கொத்தாக பிடித்து ஒரு அறை விட்டான். அந்த சப்தத்தில், அடி வாங்கியவனின் கூட்டாளிகள் இருந்த இடம் தெரியாமல் மாயமாகினர்.


நன்றி தெரிவித்த அந்த பெண்ணிடம், சிறு தலை அசைப்பு, சிறு புன்னைகை மட்டுமே செய்து, பார்த்து போமா என்று கூறி மதியை கடந்து அவன் கோவிலுக்குள் சென்றான்.


அந்த நொடி க்ரிஷ்ணவ் கடந்து சென்று விட்டான் மதியை, ஆனால் மதியின் மனதோ நாய்க் குட்டி போல அவன் பின்னே சென்றுக் கொண்டு இருந்ததை மதியே அறிய வாய்ப்பில்லை அந்த தருணத்தில்.


முதலாம் சந்திப்பில் குழந்தையாக நீ
இரண்டாம் சந்திப்பில் தலைவனாக நீ
மூன்றாம் சந்திப்பில் தோழனாக நீ
நான்காம் சந்திப்பில் வீரனாக நீ
இன்னும் எத்தனை சந்திப்பு காத்திருன்கின்றதோ?
அதில் எந்த சந்திப்பில் நீ என்னை காண்பாயோ?
இல்லை காத்திருப்பவள் முகமறியாமலே மறைவையோ?
---ராசி



உங்களது கருத்துக்களை இங்கே பதிவுடுமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டு கொள்கிறேன் மக்களே ......

Comments : என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!! - Ennai Muthamittu Mugizhthavaa (Comments)
 
Last edited:

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#7
முகிழ்-5

பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பூக்கும் குறிஞ்சி மலர் செடிகள் கொண்டவை இந்த கொடைக்கானல், ஆதலால் முருகன் கோயிலான இக்கோயிலை குறிஞ்சி ஆண்டவர் கோவில் என்று வழங்குகிறார்கள்.


மதிக்கு முருகன் என்றால் அலாதி பிரியம். முருகனை விட்டு கண் எடுக்காமல் பார்ப்பவள், இன்று ஏனோ முருகனை தரிசித்தாலும் அவள் கண்கள் க்ரிஷ்ணவ் சென்ற திசைக்கே அவள் பார்வையும் சென்று மீண்டு வந்தது.


எந்த பக்கம் அவன் செல்கிறானோ அந்த பக்கமே அவள் கருவிழிகளும் அலைபாய்ந்தது.


அர்ச்சர்கரிடம் அவனின் நண்பன், இவன் தொழில்ல தொடங்கி இருக்க முதல் படி வெற்றிகரமா வரணும்னு அர்ச்சன செய்து தாங்க சுவாமி என்று அர்ச்சனை தட்டை அவரிடம் குடுத்துவிட்டு கூறினான்.


தனக்காக வேண்டும் நண்பனை பார்த்து ஒரு சிறு சிரிப்பை உதிர்த்தவன், வெற்றி பெறனும்-னா நாம உழைக்கணும் டா அதவிட்டுட்டு சாமிகிட்ட நிண்ட சாமி என்னடா பண்ணுவாரு என்று நண்பனை பார்த்து புன்னைகை புரிந்த க்ரிஷ்ணவ் என்ற ஆதியை அவன் நண்பன் பார்வையில் எரித்தான்.


உடனே ச……….ரி சரி கூ…….ல் கூல் அகில். இப்ப என்ன சொல்லிட்டேன், சரி நாம சாமி கும்பிடலாம் என்று சமாளித்த க்ரிஷ்ணவ்-ஐ பார்த்து அகில் அப்பாடா, இப்படி எப்பயோ தான் நம்மள பார்த்து இவன் பயப்படறான். இதே பிக் அப் பண்ணிட்டு போய்டுடா அகில் என்று வாய் விட்டே முனங்கியவனை பார்த்து தூண் மறைவில் இருந்த மதி சிரிப்பை வாயிக்குள் அடக்க பெரும் பாடுப் பட்டாள்.


மதி மனதிற்குள் இவன் என்ன தொழில் தொடங்கிருப்பான்...? தெரியவில்லையே.... சரி அத நம்ம கண்டுபிடிபோம், நீ ஜர்னலிஸ்ட் ஆக போறவ மதி உன்னால இந்த சின்ன விசயத்த கண்டுபிடிக்க முடியாத என்ன?, அதெலாம் அசால்ட்டா கண்டுபிடிக்கலாம் என்று மனதிற்குள் திட்டமிட்டாள்.

அவள் ஏன் அவனை பற்றி அறிய முற்படுகிறாள் என்று அன்று சிந்தித்திருந்தால், இன்று ஏன் அவளுக்கு இந்த மனவேதனை வரப்போகிறது. மனதை கட்டுபடுத்தும் வித்தை அறிந்தால் யாருக்கும் மன வேதனை வரதே.


இப்படி தன் நினைவுகளில் உலன்றுக்கொண்டிருந்தவளை, பழைய நினைவுகளில் இருந்து மீட்டது அவளது அறைக்கதவின் சப்தம். . . .


ஒரு நிமிடம் அவளுக்கு தான் எங்கே இருகின்றோம் என்றே புரியவில்லை. அடுக்கம் காட்டு பகுதியிலா? அல்லது சென்னையில் அவள் வீட்டில்லா?


சுற்றுப்புறம் உணர்ந்து தனது வீடு என்பதை உறுதி படுத்திக்கொண்டு சிவந்திருந்த அவள் விழிகளை அழுந்த துடைத்துவிட்டு, அவளது மொபைல் எடுத்து மணி என்ன என்பதை பார்த்தாள். நேரம் இரவு 9.00 என்று காண்பித்தது.


அம்மா இருங்க வரேன் என்று குரலை சரி செய்துவிட்டு குரல் குடுத்துக் கொண்டே சென்றாள் கதவை திறக்க.


கதவை திறந்து விட்டு, என்ன அம்மா நான்தான் தலை வலிக்கிதுன்னு சொன்னேன் இல்லையா? அப்புறமும் ஏன் அம்மா என்று வருத்தம் இழையோடிய குரலில் கூறும் மகளை பார்த்து சிரித்தார் அவள் அன்னை. உனது வருத்தம் இனி காணாம போக போது என்றத் தாய்-யை புரியாமல் பார்த்தாள் மதி.


என்ன அம்மா சொல்றிங்க, நீங்க.... என்ன சொல்றிங்கன்னு.... எனக்கு புரியவில்லை அம்மா என்று வார்த்தையை தேடி தேடி கோர்த்து பேசியவளை மதியின் அம்மா வினோதமாக பார்த்து என்ன மதி ஏன் இத்தனை குழப்பம்? உன்னோட கேமரா கிடைத்துவிட்டது மதி குட்டி இனிமேல் உனக்கு சந்தோசம் தானே, கீழ தான் இருக்கு என்று அவள் தலையை வாஞ்சையாக அவர் கோதிய போது தான் மதி சீராக மூச்சு விட்டாள்.


இதற்காக தான் அம்மா இப்படி கூறினார்களா என்று மனதினுள் நிம்மதி பெரு மூச்சுவிட்டவள், எப்படி அம்மா கேமரா கிடைத்தது என்று ஆவலுடன் கேட்டுக் கொண்டே வேக வேகமாக படி இறங்கினாள் மதி.


தன் தந்தையுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தவனை கண்டு முதலில் திகைத்து, தனது சுய உணர்வுக்கு மீண்டவள், அவனிடம் முகத்தை இயல்பாக வைத்துக்கொண்டு இனியன் நீங்க..... இங்க..... எப்படி என்று தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்து உடனடியாக வாங்க இனியன் எதுவும் முக்கியமான செய்தியா என்று கேள்வியோடு முடித்தாள்.


இனியன் உடனே எழுந்து, மதி நீங்க கேமரா திருட்டு போனதும் ரொம்ப சோர்வா தெரிந்திர்கள், நான் தானே உங்கள காபி சாப்பிடக் கூப்பிட்டேன். அதுதான் எனக்கு மனசு கேட்கல, நீங்க கிளம்பினதும் நான் மறுபடியும் அந்த பாதையில விசாரிச்சிட்டு போனேன். அப்போ அங்க இருந்த ஒரு அடகு கடையில இந்த கேமரா விற்கும் போது கையும் களவுமா பிடித்தேங்க, சரி உங்ககிட்ட இத தெரிவிக்கலாம்னு உங்க தொலைபேசிக்கு அழைத்தேன், ஆ....னா, நீங்க எடுக்கல. அதான் சரி உங்கள நேரில் சந்தித்து குடுக்கலாம்னு வந்தேன் சாரி டு டிஸ்டர்ப் யு இன் திஸ் டைம் மதி என்று நீளமாக பேசி முடித்தான் இனியன்.


உடனே மதி இனியனிடன் நன்றி செலுத்தும் விதமாக புன்னகை புரிந்தவள், இனியனிடம் தன் தந்தை, தாயை அறிமுக செய்துவிட்டு, அவனையும் " ஆதித்ய குரூப் ஆப் கம்பெனி " யின் மேனேஜர் என்று முறையாக அறிமுகம் செய்து வைத்தாள்.


ஒரு கண்ணியமான பேச்சோடு அவன் அவர்களிடம் இருந்து விடைபெற்றான். . . .


அவனை வழியனுப்பும் போது இனியன் பார்த்த பார்வையில் என்ன இருந்தது என்று மதிக்கு விளங்கவில்லை. ஆதித்யனின் நினைவலைகளில் மீளமுடியாமல் தத்தளித்தவள் அவனை பற்றி மேற்கொண்டு சிந்திக்காமல் தனது அறைக்கு வந்து உறங்க முயற்ச்சித்து அதில் ஓரளவு வெற்றியும் கண்டாள்.


ஆனால் இனியனின் விழியில் இருந்து மதி மறைந்தாலும், அவன் அகவிழியில் அவள் உருவம் மறையாமல் நிழலாடியது.


மறுநாள் கண்விழித்த மதி, ஒரு சோர்வுடன் சுற்றி வந்தாள், அதை கவனித்த அவளின் பெற்றோர்கள் முகத்தில் சிந்தனை ரேகை படிவதை உணர்ந்தவள் வெகுவாக சிரமப்பட்டு தன் உணர்ச்சிகளையும் உணர்வுகளையும் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தாள்.


அதன் பிறகு இரண்டுநாட்கள் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல் மதி பயணித்தாள், அன்று அவள் ஆதியுடன் நேர்காணலுக்கு செல்லவேண்டிய நாள்.


அதை எப்படி தவிர்ப்பது என்று தீவரமாக யோசித்தவள் அதே யோசனையுடன் குளித்து தயாராகி அவள் அன்னையின் கட்டயாத்திற்காக கோவிலுக்கு சென்றாள்.


கோவிலுக்கு சென்றவள் அது முக்கியமான சாலை, நெரிசல் அதிகமாக இருக்கும், ஆதலால் அருகில் உள்ள தெருவில் தனது வண்டியை நிறுத்தியவள், சாலையில் கவனம் இல்லாது நடந்து சென்றுக் கொண்டிருந்தாள்.


அப்பொழுது கோவிலில் இருந்து வெளிவந்த ஆதி கண்களில் மதி பட, இவளை எங்கயோ சந்தித்து.... என்று யோசிக்கும் போதே அவனுக்கு சட்டென்ன நினவு வந்தது இளமதி ரிபோட்டர் என்று.


அவன் கவனித்துக் கொண்டு இருக்கும்போதே எதிரில் வரும் லாரியை கவனிக்காது அவள் நடந்துவருவதை உணர்ந்துக் கொண்டவன் இளமதி என்று அழைத்தான், அவன் குரலில் நிதானத்திற்கு வந்தவள் அவனை கண் இமைக்காமல் பார்த்தவள், எதிரில் வரும் வண்டியை கவனிக்கவில்லை.


ஒருநொடியில் நிலைமையை உணர்ந்தவன் அவளை சட்டென்று இடையோடைனைத்து அவளை தூக்கி சாலையோரத்தில் விட்டான். அவன் பார்வையில் ஏளனம் இருந்தது. அவனுடைய இடது பிருவத்தை ஏற்றி இறக்கி நீ எப்பொழுதுமே இப்படித்தானா? என்ற அவன் குரலில் ஏளனம் தெளிவாக வெளிப்பட்டது.


அதற்கு பதில் சொல்லாமல், அவன் கரம் பதிந்த தன் இடை குறு குறுப்பதை உணர்ந்து தன் மீதே மதிக்கு கோவம் துளிர் விட்டது. அவன் எப்படி பட்டவன் என்பதை அறிந்தும் அவள் மனம் அவன் பின்னால் செல்லவும், அன்று கோவிலில் பார்த்த பெண் வேறு இலவச இணைப்பாக நினைவு வரவும் அவள் கண்கள் அவள் கட்டுபாட்டை மீறி கண்ணீர் துளிர்த்தது.


கண்களை அவன் அறியாமல் துடைத்துக் கொண்டவள், ஹெலோ மிஸ்டர் க்ரிஷ்ணவ் நீங்க என்ன காப்பாத்தினதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் அதுக்காக என்கிட்டே இப்படி மறுபடியும் பேசவேணாம் என்று கோவத்துடன் செல்பவளை, ஆதி புரியாமல் பார்த்தான். அவள் கண்கள் கலங்கியது போல இருந்ததே என்று யோசிக்க தொடங்கி அதை தவிர்த்து விட்டு தன் கார் நிறுத்தியிருக்கும் இடத்திற்கு விரைந்தான்.

எல்லாம் இந்த அம்மா பண்ற வேலை, கோவிலுக்கு போ அதை செய் இத செய் னு.... என்று புலம்பியவாறே வண்டியை கிளப்பியவன் இவள் எல்லாம் என்ன பேர் சொல்லி கூப்டறா வரட்டும் இன்று அவள் என் அலுவலகம் தானே வந்தாகணும் என்று மனதில் குறித்துக் கொண்டான்.

ஆனால் அவன் மூலையில் சட்டென்று நினைவு வந்தது அவள் அவனை உச்சரித்தது "க்ரிஷ்ணவ்”.... ஏதோ நினைத்துக் கொண்டு பின் இல்லை அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை அப்படி இருக்காது என்று வண்டி ஓட்டுவதில் முனைந்தான் ஆதித்யா.

இது என்ன? ஏன் இத்தன்னை வருடத்திற்கு பிறகு அவனை ஏன் நான் சந்திக்க வேண்டும் மறுபடியும் என் மனதில் ஏன் சலனம்? இல்லை மனம் அவனை வெறுக்கவே இல்லையோ? அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை அவனை எனக்கு பிடிக்கவில்லை அது தான் எனக்கு இத்தன்னை மனவேதனை தருகிறது வேறொன்றுமில்லை என்று தனக்கு தானே கூறிக் கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தாள் மதி.

உன்னை தேடி தேடி

என் கண்ணின் கண்மணிகள்

நின் பிம்பத்தை தீண்டி தீண்டி

நித்தம் உயிர்பெற்ற நிமிடங்கள் யாவும்

எந்தன் மனதின் தாபமோ?


உன்னை தேடாமலே

நின் பிம்பத்தை பருக

என் கருவிழிக்கு தருணம் வந்தும்

அதை தவிற்க்க துடிக்கும் என்நிலை

முன் ஜென்ம சாபமோ?

-- ராசி


தனது காமெராவை எடுத்தவள், இன்று எப்படியும் அவனை சந்திப்பதை தவிர்த்தாக வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டே அதை தன் பையிற்குள் வைக்க போனவள் அப்போது தான் கவனித்தாள் காமெராவின் ஒரு பகுதியில் தெறித்து உடைந்திருந்தது. அவளுடையது கேனான் (Canon EOS 7D 18MP Digital SLR) கேமரா. தெறித்திருந்த பகுதி மெமரி கார்டு போடும் பகுதியாகும். உடனே ஆராய்ந்து பார்த்தவள் மெமரி கார்டும் அதில் இல்லாமல் போனதில் அவளுக்கு ஆச்சர்யம் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை.



காரணம், அது மெமரி கார்டு வைத்து லாக் போடும் பகுதியாகும், அது உடைந்துவிட்டதால், அவளுடைய மெமரி கார்டும் விழுந்திருக்க வாயிப்பு அதிகமே.


உடைந்த தனது காமெராவை எடுத்துக் கொண்டு தன் தந்தையிடம் சென்றாள். காமெராவை பற்றி கூறியதுமே அவள் அன்னை அடுப்படியிலிருந்து வெளிப்பட்டவர் அப்பாவும் மகளும் சேர்ந்து ஏன் தான் இப்படி ஆட்டமா ஆடுகின்றிர்களோ, நான் சொல்லுவதை கேட்காமல் அவளுக்கு லட்சத்துக்கு பக்கமா அந்த கேமரா வாங்கி தந்தீர்கள் இப்பொழுது என்ன ஆச்சு அந்த 90,000 இருந்தா என் பொண்ணுக்கு 4 பவன் நகை வாங்கி இருப்பேன் என்று கரண்டியோடு வந்து நின்றவரை பார்த்து மதியின் தந்தை சிரிக்க தொடங்கினார்.


மதிக்கும் சிரிப்பு தொற்றிக் கொள்ள, மதியின் தந்தை அவளிடம் மதி குட்டி அதில் எதும் முக்கியமானது இருந்ததா அல்லது எதும் முக்கியமான கேஸ் எதும் ஹான்டில் பன்றியாமா என்றுக் கேட்க மதியோ மறுப்பாக இல்லை இப்பொழுது அப்படி எதும் பார்கவில்லை அப்பா அதே போல என்கிட்ட எல்லா போட்டோஸ் கும் காப்பி இருக்கு என் சிஸ்டம்ல, எக்ஸ்செப்ட் தி ஒன் விச் ஐ ஹேவ் டுக் எஷ்டர்டே என்று முடித்தாள்.


மதி யோசிப்பதை பார்த்து அவள் தந்தை, நீ சொல்றத வச்சு பார்க்கும் பொழுது அவன் திருடிட்டு போகும்போது கிழ விழுந்தோ அல்லது வேற ஏதோ காரணத்தினால தற்ச்செயலா நடந்துருக்கும் மதி குட்டி சோ நீ கவலை படாம இத சரி பண்ண குடு டா என்று கூறினார்.


தந்தை சொல்வது உண்மையே என்று உணர்ந்தவள், உடனடியாக அவள் சிந்தையில் இதை காரணம் கொண்டே நம்ம ஏன் இன்று நேர்காணலை தவிர்க்ககூடாது என்று எண்ணம் தோன்றவும் அவள் மனமோ தீமையிலும் நன்மை இது தான் போல என்று சற்று நிம்மதி அடைந்தது.


இதை எதுவும் பொருட்படுத்தாது மதியின் அன்னை, ஏங்க நான் கேட்டது உங்கள் காதில் விழுந்ததா இல்லையா என்று முறைக்கவும், இளமாறன் சட்டென்று மதியழகியிடம் சரணடைந்து ஐயோ அப்படி மட்டும் என்னை பார்க்காத ரொம்பவும் மோசமாக இருக்கிறது என்னால் சகிக்க முடியவில்லை என்று கூறி சிரிக்க அவளின் அன்னை தந்தையின் பேச்சு மெல்ல மெல்ல காற்றில் தேய்ந்துவிட மதி தன் அறைக்கு சென்று தயாராகி அழுவலகம் கிளம்பினாள்.


அழுவலகம் சென்ற மதி தன் மேலதிகாரியை சந்தித்து நிலைமையைக் கூற எத்தனிக்க அவரோ மிஸ்.மதி இன்று நீங்க மிஸ்டர்.ஆதித்யனோடு நேர்காணலுக்கு போக வேண்டாம் என்று கூறி மதியின் வயிற்றில் லிட்டர் லிட்டராக பாலை வார்த்தார். சந்தோசம் அடைந்தாலும் அவள் உள்ளே சிறு ஏமாற்றம் பரவுவதை உனாராமல் இல்லை மதி.


அவரது பேட்டிக்கு வேறு ரிபோர்டரை அனுப்பிக் கொள்கிறேன் என்றும் கூறினார்.


காரணமும் அவரே, திரு சதா சிவமே தொடர்ந்தார்.
(மதியின் மேல் அதிகாரி தலைமை ஆசிரியர் (Chief Editor) திரு.சதா சிவம் கண்ணியமிக்க மனிதர், சமுதாயத்தின் அத்தன்னை அவலங்களையும் தட்டிகேட்க முடியாவிட்டாலும் ஓரளவேனும் அவரால் முடிந்த நன்மையை இந்த பணி மூலம் செய்பவர். அவருக்கு கீழ் உள்ள ஆசிரியர் (Editor) மலைச்சாமி கொஞ்சம் வளைந்துக் குடுப்பவர். ஆதாயம் இல்லாத செய்தியை போட விரும்பமாட்டார். நேற்று இனியன் செய்த நற்செயலை தேவையற்றது என ஒதிக்கி அதற்கு ஓரளவு நம்பும்படியான காரணம் குடுத்தவரும் இவர் தான்)

சதா சிவம் மதியின் தந்தை வயதிருக்கு உரியவர், வேலை நிமித்தமாய் மிஸ்.மதி என்றழைப்பவர், மற்ற நேரங்களில் மதிமா என்றே அவளை அழைப்பார்.


மிஸ்.மதி இப்ப உங்க கிட்ட குடுக்க போறது ரொம்பவும் ரகிசயம்மா செய்யவேண்டியது. இது நம்ம நிறுவனத்தில கூட இப்போதைக்கு யாருக்கும் தெரியவேண்டாம் என்று கூறி அவர் சொன்ன தகவல்கள், மதிக்கு அதிர்ச்சியே முதலில், அதன் பின் சுதாரித்து ரிபோர்டர் மதியாக மாறி அந்த வேலையை கவனமாக செய்ய வேண்டுமென உறுதிபூண்டாள்.


இறுதியாக மதிமா, ரொம்பவும் நீ கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று முடித்தார். அந்த கேஸ் மதியை எந்த பாதையில் இழுத்து செல்லவிருகின்றது என்பதை விதி மட்டுமே அறிந்தது.

முகிழும்.......

கிழே உள்ள திரியில் உங்கள் கருத்துக்களை பதிவிடுங்கள் பிரண்ட்ஸ்.

Comments : என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!! - Ennai Muthamittu Mugizhthavaa (Comments)


 
Status
Not open for further replies.

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.