காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறகே !

Status
Not open for further replies.

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#1
ஹெலோ தோழிகளே.....

உங்கள் எல்லாரையும் என் கதையின் மூலமா சந்தித்து கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் ஆச்சுன்னு நினைக்கிறேன்.... நான் சொன்னது போலவே அடுத்த கதையோடு உங்கள பார்க்க வரணும் இல்லையா.... ?

என்னோட முதல் கதையான
என்னை முத்தமிட்டு முகிழ்த்தவா!!!க்கு நானே எதிர்ப்பார்க்காத ஆதரவ பெரிய அளவுல கொடுத்தீங்க... அதுனால பெண்மை தோழிகளுக்கும், என்னோட அழுவலக மற்ற இதர நண்பர்களுக்கும், தோழிகளுக்கும் என்னோட நன்றி....

அடுத்த கதை-க்கு போகும் முன், உங்ககிட்ட ஒரு ரிக்யுஸ்ட்....அது என்னனா என்னோட முதல் கதை, த்ரில்லெர் கலந்த காதல் கதை...இப்ப நான் ஆரம்பிக்க போறது குடும்ப பின்னணி, பாசம், வெறுப்பு, சிரிப்பு னு எல்லாம் நிறைந்த ஒரு காதல் கதை.....
அதுனால முதல் கதையை ஒரு பெரிய நடராஜ் ரப்பர் வைத்து அழித்துவிட்டு, இந்த கதையை படிக்குமாறு கேட்டு கொள்கிறேன்.... ரிக்யுஸ்ட் தான் மக்களே
வளவளனு பேசுறேன்ல, சரி கதையோட தலைப்பை பார்ப்போம்.....

இந்த கதைக்கு நான் தேர்வு செய்திருக்கும் பெயர்....

காதலெனுந் தீவினிலே
கால்பதித்த மயிலிறகே !!!

கதையின் தலைப்பு ஒருவேள நீளமா இருந்தால் நம்ம (ktkm) இப்படியும் இந்த கதையை அழைக்கலாம்....

இந்த கதை முழுக்க முழுக்க கிராம/டவுன் பின்னணி நிறைந்தது... கண்டிப்பா ஒரு மெட்ரோ சிட்டி ல நடக்குற கதை இல்லை....

குடும்ப சூழல்ல, என்னோட பாணியில கொஞ்சம் விறுவிறுப்பும் நிறைய பாசமும் சேர்த்து எழுதி இருக்கேன்.... நீங்கலாம் படிப்பீங்கன்னு நம்பிக்கையில் மட்டுமே....

அட இதை மறந்துட்டேன் பார்த்தீங்களா....


அது என்ன மேட்டர் னா... இந்த கதையில நான் கொடுக்க போகிற ஊர் மற்றும் அதனுடைய சிறப்புகளா பதிவிடுற விஷயங்களும் உண்மை தழுவியவை.

இந்த கதையில, நான் ஒரு குறிப்பிட்ட மக்களை பற்றி பேசுவேன்... அதில் வரும் விஷயங்கள் யாவும் நிஜத்தில் நிகழும் பழக்கவழங்கள்....கதை கூட சேர்த்து என்னால முடிந்த, எனக்கு தெரிந்த தகவல்களையும் நான் சேர்கிறேன்....

அப்புறம் அந்த மக்கள், அவர்கள் வாழ்க்கை முறை தான் உண்மையே தவிர, இந்த கதை, மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் முழுக்க முழுக்க கற்பனை...

அடுத்த வாரத்திலிருந்து... இந்த கதையோடும் என்னோடும் பயணிக்க வாங்க மக்களே....

அப்புறம், ப்ளீஸ்... படித்திவிட்டு ஒரு வரி, இல்லை ஒரு வார்த்தையாவது உங்க கருத்தை சொன்னா... ஐ வில் பீ வெரி ஹாப்பி...
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#2

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#3
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&#301

மயிலிறகு– 1

'ஜெயம்’ என்ற வார்த்தையை பார்த்துக்கொண்டே மனதில் இனம் புரியா சந்தோசம் குமிழியிட அன்றைய நாள் காட்டியை கிழித்தாள் இழையினி.

அவளது ராசிக்கு இன்றைய தினம் ஜெயமாம்... என்னவாக இருக்கும் என்ற எண்ணத்தோடு, பொழுது விடிந்ததும் பார்த்த முதல் வார்த்தையே மங்களமாக இருக்க மகிழ்ச்சியுடன் முருகன் கோவிலிற்கு புறப்பட்டாள் இழையினி அந்த உதயகாலத்தில்.

அவள் சந்தோசத்திற்கு காரணம், நாள் காட்டியில் அவள் பார்த்த வார்த்தை மட்டும் அல்ல, அவள் வெளி தாழ்வாரம் வந்தவுடன் அவளது மனதுக்கு இனிய விராலிமலை முருகன் கோவிலில் இருந்து ஒலித்த கோவில் மணி ஓசையும் தான்.

ஆம் விராலிமலை. இது தான் இழையினி பிறந்து வளர்ந்த ஊர். திருச்சியில் இருந்து 30 கி.மீ தொலைவில் இருக்கும் அழகிய ஊர், விராலிமலையின் குன்றின் உச்சியில் அழகே உருவான முருகன் வீற்றுருக்க, முருகனின் வாகனமான அழகு மயில்கள் அவ்வூரில் குழுமி இருக்க, விராலி மலையோ அல்லது மயிலின் இருப்பிடமோ என்று ஐயமுறும் விதம் அழகு மயில்கள் நிறைந்திருந்தன.

மயில் கழுத்து நிறத்தில் சுடிதார் அணிந்திருந்தவள், அவளது பின்னழகையும் தாண்டி நீண்டிருக்கும் நீளமான கூந்தலை பின்னலிட்டு, அவள் நடக்கும் போது கொடியிடையோடு சேர்ந்து பின்னலும் அசைந்தாட ஒரு அன்னத்தை போல நடந்து சென்றாள்.

நேர்வகுடு, சிறு அளவான நாசி, பால்சருமம், அகன்ற விழிகள் என மொத்த அழகையும் தத்தெடுத்தவள் போல், பார்பவரை ஒருமுறை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் அழகுடன் மிளிர்ந்த இழையினி, நடந்து தான் செல்கிறாளா? அவள் பாதம் பூமியில் படுகிறதா? இத்தனை அமைதியாய்க் கூட ஒரு பெண்ணால் நடக்க இயலுமா என்று சிந்திக்கும் அளவு கோவிலை நோக்கி நடந்து சென்றாள்.

அமைதியான நடையிலும் சற்று துரித்தம் காட்டத்தான் செய்தாள், அவளின் தந்தையை நினைத்து....

கோவிலுக்கு வெகு அருகில் தான் அவள் வீடு இருந்தது. வீடு என்று சொல்வது சரிதானா? இல்லை அதை மாளிகை என்று சொல்ல வேண்டுமோ, அத்தனை கம்பீரமாய் எழுந்து நின்றது அந்த மாளிகை.

புதுமையின் சாயல் ஒரு சதவீதம் கூட இல்லாது, எழுந்து நின்ற மாளிகை அவ்வூரில் பெரிய தலைக்கட்டான ராகவன் என்பவருடையது. ராகவனுக்கு தொழில் என்று சொல்லவதை விட, ராகவனால் தான் அங்கே பலருக்கு தொழில் நடந்துக்கொண்டு இருந்தது. விவசாயம், பால்பண்னை, கோழி பண்னை, தென்னந்தோப்பு, மாந்தோப்பு, சாமந்தி, சம்பங்கி, செண்டுமல்லி தோட்டம் என அனைத்துக்கும் சொந்தகாரர். ஆனால் ராகவனோ அவரது சொத்தாக கருதுவது அவளது மூத்த மகளான இழையினியை தான். சின்னவள் இருக்கிறாள், இழையினியை விட ஒரே வயது சிறியவள் ‘இதழா’. துரு துருக் குணமும், ஓயாத வாயாடி பேச்சும் இதழா வரும் முன்னே அனைவர்க்கும் அது தெரிந்துவிடும் அளவு கலகலப்பானள்.

சின்னவளும் ராகவனின் செல்லமே, ஆனால் மூத்தவளே அவரது உயிர் நாடி.....

ராகவனுக்கு பெரியவர்கள் நிச்சயித்த திருமணம்... மரகதம், அவரின் மனையாளின் பெயர். பெயரில் மட்டும் அல்லாது குணத்திலும் மரகதத்துக்கு இணையானவர்.

"பாப்பா... பாப்பா.. எங்க இருக்க டா... " என்று குரல் கொடுத்துக்கொண்டே முன் அறைக்கு வந்தார் ராகவன்.

அவரை பார்த்து ஒரு மென்மையான சிரிப்பை உதிர்த்தவர் அவரின் குரலைக் கேட்டு வெளியில் வந்த அவரின் மனையாள் மரகதமே. மரகதத்தின் சிரிப்பை உணர்ந்துக் கொண்டவராய், "ஒ வெள்ளி கிழமை-ல மறந்துட்டேன்... பாப்பா எப்ப கிளம்புச்சு... " என்று கேட்டவர் வாசலை பார்த்தார் மகள் வருகின்றாளா என்று.

காரணம் எப்பொழுதும் அவர் எழுந்ததும், முதலில் இழையினின் முகம் காணவே அவளை தேடி வந்திடுவார். இழையினி இப்பொழுதும் அவருக்கு குழந்தையே.

இழையினிக்கு 2.5 வயது இருக்கும் பொழுது, இழையினி அவரிடம் மழலை மொழியில், "அப்பா... காலையில எங்க போன.. பாப்பா தேடுச்சு, அப்பா காணோம்" என்று கூற, அந்த சமயம் அறுவடை நேரம் என்பதால் அதிகாலையில் சென்று விட்டவர் தாமதமாக வர, காலையில் கண் விழித்ததும் தந்தையை காணாமல் முதல் முறையாக இழையினி கேட்க அந்த கேள்வியில், மகள் தன்னை தேடுகிறாள் என்று உணர்ந்துக் கொண்ட அவரோ பெருமிதத்தின் உச்சத்திற்கு சென்றார்.

"அப்பா, வேலையா போனேன் பாப்பா, என் செல்லம் தேடுச்சா?" என்று கேட்டுவிட்டு அவளை தூக்கி சுற்ற, மழலை சிரிப்பை உதிர்த்தவள் அவரிடம் குழந்தை தனம் மாறாமல், "அப்பா, டாட்டா போய்ட்டியா? நீ தூங்கி, ... தூங்கி முடிச்சிட்டு, நாளைக்கு வரும்ல அப்ப, பாப்பா'அ பாத்துட்டு தான் டாட்டா போகணும்..இல்ல பாப்பா பாவம்" என்று கூற, அதை இன்றுவரை அவரின் செல்ல மகளின் பேச்சை அப்படியே பின்பற்றி வருகிறார்.

காலையில் எழுந்ததும் முதல் வேலையாக மகளை சந்தித்த பிறகே மற்றது அவருக்கு.....

கோழி கூவித்தான் விடியலை உணரும் மக்கள் இருக்க, தன் மகளின் முகத்தில் தான் அவரது விடியலே இருந்துவந்தது.

நேற்று காய்கறி சாகுபடி விஷயமாக மதுரை சென்று வந்தவர், பின்னிரவு 3 மணிக்கே வந்து சேர்ந்திருக்க, தந்தையை எழுப்ப மனம் இல்லாத இழையினி, வாடிக்கையாக செல்லும் முருகன் கோவிலிக்கு சென்று விட, காலை 7 மணிக்கு விழிப்பு தட்டிவிட, மகளை தேடி ராகவன் வந்தார்.....

ஏதோ சிறுவயதில் இழையினி கூறியதை வைத்துக்கொண்டு அவர் இன்னமும், மகளின் முகத்தை பார்க்காமல் எங்கும் கிளம்பாமல் இருப்பதும், அதையே தொடர்வதும், இவை அனைத்தையும் இத்தனை காலமாய் பார்த்துக்கொண்டே வந்த மரகதம், இழையினியை தேடி வந்தவரை நோக்கி சிறு கிண்டல் கலந்த சிரிப்பை உதிரவிட்டார்.

"இப்ப எதுக்கு சிரிக்கிற... பாப்பா, என்ன எழுப்ப வேணாம்னு போயிருப்பா... அவ கிளம்புறதுக்கு முன்ன, நா பாப்பாவ பார்க்கலாம்னு வந்தேன்... காரணம் இன்னைக்கு ஒரு முக்கியமான தாக்கல் வருது... " என்று மரகதத்தின் சிரிப்புக்கு பதில் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தார் ராகவன்.

இவர் தேடுகின்ற அவரது தவ புதல்வியோ, தந்தையின் செயல் அறிந்து வழக்கத்தைவிட வேக வேகமாக முருகனை தரிசித்து விட்டு, கையில் கொண்டு சென்ற தானியம் அடங்கிய பனை ஓலையால் செய்யப்பட்ட கூடையில் இருந்து அவளின் மனம் கவர்ந்த மயில்களுக்கு இரை போட்டுக் கொண்டு இருந்தாள்.

மயில் தான் அழகா இல்லை மயிலுக்கும் அன்னமிடும் மங்கைதான் அழகோ என்று பார்ப்பவர் குழம்பும் வகையில் சற்று எட்ட நின்று குழுமி இருந்த மயில்களுக்கு தானியத்தை தூவிக்கொண்டு இருந்தாள்.

ஆம் விராலிமலை முருகனுக்கு மட்டும் அல்லாது, அழகனின் வாகனாமா மயிலுக்கும் பிரசித்தம். பாரம்பரிய மிக்க இடம் என்று அரசாங்கமே ஆணைபிறப்பிக்கும் அளவு அதிக அளவில் தோகைகள் உறையுமிடம்.

முருகன் கோவிலை அடுத்துள்ள அடர்ந்த காடோ மயில்களின் உய்வகம்…..

அந்த அடர் காட்டின் முகப்பில் நின்றபடி தான் இழையினி மயில்களுக்கு தானியம் இட்டாள். கொறித்து முடித்த மயில்களில் ஒன்றோ, அவளது முகம் பார்த்து அகவ, அந்த மயில், இழையினியிடம் தான் பேசியதோ என்ற பிரம்மை தந்தது.

அன்னமிடும் தோகையை கண்டு
ஆண்மயிளுக்கும் காதல் வர,
காதல் கொண்ட ஆண்மயிலும்
அகவுகிறது காதல் மொழியை.....

மானிடர் போல மயில்களும்
மைவிழியின் மனம்கவர
மன்னரின் சாமரம்போல்
கொடைவிறித்தி கூத்தாடுகிறது வண்ணத்தோகையை........

--- ராசி
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#4
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&

சில நிமிடங்களில் இவை யாவையும் செய்தவள், வேகமாக அவள் தந்தையை காண விரைந்தாள்....

"ஏங்க, பொண்ண பார்த்தா தான் போகணும்னு காத்திருந்தா, அவ பெண் பிள்ளைங்க..வேற வீட்டுக்கு போய் வாழபோறவ, எப்பொழுதும் இதே தொடர முடியாதுங்க .... " என்று மரகதம் நிதர்சனத்தை எடுத்துக் கூற, அவரோ, "என் பொண்ணு என்கூடவே இருக்குறது போல இங்கயே ஒரு மாப்பிளை பார்ப்பேன் டி..." என்று கூறினார் ராகவன்.

மேலும் அவரே தொடர்ந்து, "அதோட இன்னைக்கு பாப்பவ பார்க்கமட்டும் நா ஆவலா காத்திருக்கல, நம்ம பாப்பா படிப்ப முடுச்சதும் வரன் பார்க்கலாம்னு நினைச்சோம்... ஆனா பாப்பா தான் இன்னும் ஒரு வருடம் போகட்டும்னு பிடிவாதமா இருந்துச்சு... இன்னைக்கு தான் பாப்பா சொன்ன ஒரு வருஷம், அதான் என் பொண்ணுக்காகா காத்துட்டு இருக்கேன்" என்று கூறினார்.

ராகவன், மரகதத்தின் உரை நிகழ்ந்துக்கொண்டிருந்தபொழுதே உள்ளே நுழைந்தாள் இழையினி, தான் அவகாசம் கேட்டிருந்த தேதி இதுதான் என்பதையே மறந்தவளாய் முகம் முழுக்க புன்னகையுடன்....

"அப்ப்பா.... ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சா... இந்தாங்க பிரசாதம்... ஏன் இப்பவே எழுந்தீங்கப்பா, இன்னும் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்கவேண்டியதுதானே.... நைட் ரொம்ப லேட்டா தானே உறங்க போனீங்க..." என்று செல்லம் கொஞ்சியவளையும், கணவரையும் மரகதம் பெருமையுடன் பார்த்தார்.

காரணம், வெளி உலகில் அவரிடம் பேசவே தயங்குவோர் இருக்க, மகளின் கண் அசைவிற்கு காத்திருக்கும் கணவனின் பாசமும், கண்ணை கட்டிவிட்டு கிணற்றிலே விழு என்றாலும் , ஒரு நொடிக் கூட தாமதிக்காது தந்தை சொன்னதை செய்யும் மகளின் பாசமும் தான் அந்த பார்வைக்கு அர்த்தம்.

"என்ன அங்க சத்தம், என்ன அங்க சத்தம்ம்ம்..... " என்று கரகாட்டக்காரன் கோவைசரலாவின் கரகாட்டகாரன் பட வாக்கியத்தை கூறியபடி, கலைந்த கேசத்துடன், வாயை திறந்தபடி கொட்டாவிவிட்டுக்கொண்டு படி இறங்கி வந்த சின்னவளை பார்த்த ராகவன் முறைக்க, அதை கண்டுக் கொள்ளாமல் மரகதத்தின் அருகில் நின்றுக் கொண்டு, "என்ன மா... மீச என்ன சொல்லறாரு" என்று நக்கல் இழையோட அன்னையின் காதில் கிசுகிசுத்தாள் அவரின் பெரிய மீசையை குறிவைத்தப்படி.

அவள் கேட்டதுக்கு, அவளின் அன்னையோ, "ஏண்டி நீயும் உன் அக்காவ போல கொஞ்சம் பொறுப்பா இருக்கலாம்ல, அது தான் அவரு உன்ன திட்டுறாரு..." என்று மெதுவாக கூற, சின்னவளோ "ஏன் மா பொறுப்பா இருந்தா மட்டும்... அப்படி என்ன ஆகபோது... இல்ல பொறுப்பா இருக்கவங்களுக்கு பருப்பு வட தரபோறதா யாராச்சும் சொன்னாங்களா, திட்றதுக்கு மட்டும் அந்த மீசைக் கூட சேந்திடுவியே…. மிஸ்டர் ராகத்துக்கு ஏற்ற தாளம் தான் நீ..." என்று மீண்டும் முணுமுணுக்க, "அங்க என்ன சத்தம்...." என்று ராகவன் அவருடைய கம்பீரமான குரலில் கேட்க, அதை சட்டை செய்யாமல் சின்னவளான இதழாவோ கம்மிய குரலில், "சும்மா பேசிட்டு இருக்கே மாமா..." என்று சினிமா பாணியில் கூற அவளுக்கும் சேர்த்து வழக்கம் போல மரகதமே அவரிடம் சமாளிக்க நேர்ந்தது.

ராகவனுக்கு இதழாவையும் பிடித்தமே... ஒரு சில விஷங்களில் மட்டும் சிறுது ஏட்டிக்கு போட்டியாக நடந்து அவரிடம் மாட்டிக்கொண்டு விழிபிதுங்க நிற்பாள். அதுவும் சில நிமிடங்களே, அதன் பிறகு, சிறகு விரிக்கும் பட்டாம் பூச்சியாய் கவலை மறந்து சென்றுவிடுவாள். ராகவனுக்கு, இழையினி மீது எத்தனை அன்போ, அதவிட ஒரு படி மேலாக இதாழவிற்கு, இழையினி மீது அன்பு அதிகம்.

"என்ன வழக்கம் போல உன் பொண்ணுக்கு சப்போர்ட்டா..?" என்று சமாளிக்க தடுமாறிக் கொண்டு இருந்த மரகதத்தை பார்த்து ராகவன் வினவ, மரகதமோ, "இதே பொண்ணு, இந்த வருஷம் சிலம்பு சுத்துரத்துல முதல்ல வந்த பொழுது என் பொண்ணு-னு பெரும புடுச்சீங்க... இப்ப இவ பல்லுக்கூட தேயிக்காம வந்து நின்னதும் என் பொண்ணு ஆகிடாளா?" என்று கேட்க, அவரோ, "அதுக்கு காரணம்...." என்று ராகவன் தொடங்கும் முன்னமே அவரை தடுத்தாள் இதழா.

"மை டியர் மீசை டாட்...இருங்க நான் சொல்றேன் உங்க மனசுல இருக்குறத" என்று தொடங்கிவிட்டு, அவரது துண்டை தூக்கி அவளது தோளில் போட்டுக் கொண்டு குரலை செருமிக்கொண்டு, "மரகதம்... பொண்ணோ, ஆணோ எப்படி இருக்கணும் தெரியுமா...? யார இருந்தாலும் காலை 6 மணிக்கு மேல தூங்க கூடாது, எப்பயும் யாருக்கும் நாம தப்பான உதாரணமா வாழக் கூடாது, நம்ம மண்ணோட கலாச்சாரத்தை கைவிட கூடாது, நாகரிகத்த ஏற்குற அதே சமயம் பழமையையும் மறக்க கூடாது. இதழா, எத்தனையோ விளையாட்டு இருக்கும் போது சிலம்பு கத்துகிட்டா, அது எனக்கு பெருமை.

நம்ம பாப்பா இழையினி, அது வாங்குன மார்க்குக்கு வேற படிப்பு படிக்காம அப்பா-க்கு பிடிக்குமே னு வரலாறு படிச்சுச்சு....

ஒரு பையன விட பொண்ணுக்கு தான் கல்வி அறிவு தேவை, ஒரு பெண் படிச்சாதான் அவளோட சங்கதியே பட்டறிவு பெரும்....

அப்படி அவுங்க இரண்டு பேரும் நா ஆசைப்பட்டது போல வந்தது சந்தோசம் தான்... ஆனா அதுக்காக காலையில தாமதமா கண் முழிக்கிறத நான் எப்பயும் ஏத்துக்க மாட்டேன்.... எனக்கு பிடிக்காத காரியம் செய்தா, அவுங்க உன்னோட பெண் தான்..." என்று கூறி முடித்த இதழா, அவரிடம் திரும்பி, "சரி தான அப்பா...எதுவும் மிஸ் பண்ணிடலியே...." என்று கூறி கலகலவென சிரித்தாள்.

இதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்த மரகதமோ, "அப்படி பேசு டி என் செல்லமே.. என் புள்ளக்கு எவளோ அறிவு..பார்த்தீங்களா.. ? " என்று இதழா பேசியதை அதிசயம் போல மரகதம் பேச, மகள் பேசிய விதத்தில் ராகவனுமே மெளனமாக சிரித்துக் கொண்டு தான் இருந்தார்.

இழையினியோ, "அடிப்பாவி... உன் வேலைய ஆரம்பிச்சுட்டியா...காலையில எழுந்துருச்சு, பல்லுக் கூட தேக்காம என்னடி இது... அப்பா, இவளுக்கு போய் ஏன் இதழா னு பெயர் வச்சீங்க.. இதழா க்கு பதிலா இம்சைனு வச்சு இருக்கணும்" என்று கூறி தந்தையின் கையைபற்றிக் கொள்ள, இதழாவோ, "அட இதுக்கூட சூப்பராதான் இருக்கு... இம்சை இதழா... " என்று அவளது பெயரை அடைமொழியோடு கூறிக்கொண்டு அவளே சந்தோசப் பட்டுக்கொண்டாள்.

இதுதான் இவர்களது குடும்பம். இழையினி தந்தையின் செல்லமாக இருக்க, இதழவோ தாயின் செல்லம். ஆனால் பெற்றோர் இருவருமே இரண்டுபேரையும் விட்டுக் கொடுக்கமாட்டார்கள்..... மகள்களின் நலனுக்காக எதையும் செய்ய துணிந்தவர். அறத்தின் வழி மட்டுமே நடப்பவர்.

"அப்பா... எனக்கு ஒரு டவுட்... எனக்கு அழகா 'இதழா' னு பூவிதழ் பெயர வச்சுருக்கீங்க.. ஆனா இவளுக்கு மட்டும் ஏன் இலை, தலை, காய்னு ஒரு பேரு.... " என்று நக்கல் இழையோட கடைக்கண்ணில் இழையினியை பார்த்துக்கொண்டே, அவளை வெறுப்பேற்றும் பொருட்டு இதழா கேட்க, அவளது பெயர் கூறுபோடபடுவதை பொருக்க முடியாத இழையினி அவளை அடிக்க துரத்த, தாயின் பின்னும், தந்தையின் பின்னும் மாறி மாறி மறைந்துக் கொண்டு இதழா, இழையினியின் கைகளில் சிக்காமல் ஆட்டம் காட்டினாள்.

"அப்பா..." என்று சிறு குழந்தை போல் இழையினி, அவரிடம் முறையிட இருவரையும் சமாதானப்படுத்தி அவர்களை அவரின் அருகினில் அமர்த்திக் கொண்டார்.

"சின்ன குட்டி... இழையினினா இலை இல்லடா... ஆபரணம்னு தான் அதுக்கு அர்த்தம்... எங்களுக்கு திருமணம் ஆகி 3 வருஷம் கழுச்சு, எங்க வாழ்க்கைய அலங்கரிக்க வந்த ஆபரணம். அதுனாலா தான் இழையினி அப்படின்னு பெயர் வச்சே.... " என்று கூறி பெரிய பெண்ணை சமாதானம் செய்ய, முகம் மலர்ந்தவளாய் பெரியவள் இப்பொழுது மாற, சின்னவளோ முகம் வாடி அவரிடம், "அவ மட்டும் தங்கம்.. நா என்ன வெறும் பூ தானா ?" என்று முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டு கேட்க , இப்பொழுது ராகவனோ இதாழவின் புறமாக திரும்பி, "இல்ல டா.. நீ பிறந்தப்ப உன் சருமம், மற்ற எல்லா குழந்தைய விட மிருதுவா இருந்தது.. அதோட ரோஜா இதழ் போல சிவப்பு நிறமா இருந்தடா... நா உன்ன கையில வச்ச பொழுது, என் கையில என் சின்னக் குட்டி, ஒரு ரோஜா பூ போல இருந்தடா.. அது தன் டா... பூவிதழ் போல இருந்த என் செல்லத்துக்கு இதழா னு வச்சேன்... " என்று கூற இல்லாத காலரை தூக்கி விட்ட இதழா, இழையினிடம் பழிப்புக் காட்டினாள்.

அவர்களின் உரையாடலின் போதே உள்ளே வந்த ஒரு பண்னை வேலை ஆள் ராகவனிடம் மிக பவ்யமாக வந்து, "அய்யா....கோத்தகிரி-ல இருந்து ஆள் வந்துருக்காக அய்யாவ பாக்குறதுக்காக தான் காத்துகிடக்காங்க..." என்று கூற ராகவனோ கம்பீரமான குரலில் அந்த பணியாளிடம், "அவுங்கள உள்ள வந்து கல்லு வாசல்ல உக்கார சொல்லு சொக்கா..." என்று கூறினார்.

'கோத்தகிரி' என்ற வார்த்தையை கேட்டதும் இழையினியின் கண்களில் ஆர்வம் லேசாக துளிர்விடுவதை கண்டுக்கொண்ட ராகவன் ஒரு சன்ன சிரிப்புடன் ராகவன் வெளியேற அவ்வீட்டின் பெண்மணிகள் உள்ளறைக்குள் நுழைந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில் அவர்களுடன் பேசிவிட்டு உள்ளே வந்த ராகவன் "மரகதம்...." என்று அழைக்க, பின்கட்டில் இருந்த இழையினியும், இதழா-வும் அவரின் அழைக்கும் குரல் கேட்டு, பின்கட்டில் இருந்த ஐந்து ஆறு தென்னைகளுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்சுவதை பாதியில் விட்டுவிட்டு இழையினி ஈர பாதத்துடன் ஓட, இழையினி செய்கையால் அவளை பார்த்த இதழா, இழையினி ஆர்வமாக ஓடுவதை பார்த்தவள், இதழாவின் பார்வை நிலைத்த இடம், சற்று முன்பு இழையினி சென்ற பாதை, அவள் மறைந்த பின்னும், அவள் பாதத்தின் ஈர சுவடுகளை தாங்கி நின்ற, கல்லினால் அமைக்கப்பட்ட அந்த தோட்டத்து ஒற்றை அடி பாதை…

அந்த ஈர பாத சுவடை பார்த்தவள், தன் தமக்கையின் பாத அழகில் எப்போதும் போல், இப்போதும் ஈர்க்கப்பட்டாள். இதழாவும், இழயினியும் கிருஷ்ணர் ஜெயந்தி அன்று தம் தம் பாத சுவடை பதிக்க, அந்த சிறுவயதிலே ஏதோ ஒன்று இழையினியின் பாத சுவட்டை தனிமை படுத்தி காட்டியது. அது என்னவென்று இதழாவிற்கு இன்றுவரை புரியவில்லை. ஆயினும், நிச்சயமாக தனது தமக்கையின் பாத சுவடை போல வேறு எந்த பெண்ணுடயதும் அத்தனை அழகாய் இருக்காது என்று மற்றும் தோன்றிட்டு.

சிறுவயதில் என் அக்காவை போல் அழகாக எனது கால் தடம் ஏன் வரவில்லை என்று இதழா அழுது புரண்டதும் சேர்த்து நினைவு வந்து, ஏதோ இன்று நடந்த நிகழ்வு போல் இதழாவின் அதரம் மெலிதாக மலர்ந்தது.

இந்த சிறு எண்ணங்கள் முளைக்க, அதை தற்காலியமாக ஒதிக்கிய இதழாவின் மனதில் இபொழுது, "அட ஏன் இவ இப்படி ஓடுறா... அப்பா, அம்மாவதான கூப்பிட்டாங்க... இவ இப்படி தல தெறிக்க ஓட காரணம் என்ன" என்று யோசித்தவள், அவளும் இழையினியை தொடர்ந்து முன்னேறினாள்.

மரகதம் கொடுத்த நீர் மோரை பருகியவர், பார்வையால் இழையினியை கவனிக்க, அவரது சின்ன கண்கள் சிரித்ததோ என்று இருந்தது இழையினிக்கு. ஏன் இதழாவிற்கும் தான். ஆனால் காரணம் தான் இதழாவிற்கு புரியவில்லை.

"பாப்பா... உனக்கு கல்யாணம் பண்ணலாம்னு நானும் உன் அம்மாவும் யோசித்தோம்டா... நீ, நாங்க கேட்டதுக்கு ஒரு வருஷம் போகட்டும்னு சொன்ன. இப்ப அந்த ஒரு வருசமும் முடுஞ்சிருச்சு. இப்ப பண்ணலாம்னு, அதுக்கு முன்ன, உனக்கு என்ன அபிப்ராயம் இருக்குமா.. எதுனாலும் அப்பாகிட்ட சொல்லு டா.. எதுனாலும்.. உன் மனசுல எதுவும் ஆசை இருக்கா..." என்று ராகவன் கேட்க, இதழாவோ, "அடிபாவி, இந்த மேட்டர் தெருஞ்சு தான் அவ்வளவோ வேகமா வந்தியோ..." என்று கேட்க, இழையினியோ அவளை முறைத்துவிட்டு அவள் அப்பாவிடம், "அப்பா... என்ன கேட்டுடீங்க, எனக்கு உங்கள விட்டு போக இஷ்டம் இல்லப்பா.... அதுக்காக என் மனசுல வேற இஷ்டம் இருக்கும்னு அர்த்தம் இல்ல... என் அப்பா தான் எனக்கு முக்கியம், என் அப்பா என்ன செஞ்சாலும் எனக்கு சம்மதமே.. ஏன் பா.. இப்படி கேட்டீங்க... " என்று கேட்டவள் கண்களில் நீர் கோர்த்திருந்தது.

அதை பார்த்து, பெருமையாக தனது மனையாளிடம் பிருவம் உயர்த்தியவர்... அவரது பெரிய மீசையை தடவியவாரே, "என் மகள, பார்த்தியா" என்று கூற அவரோ, "இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல..." என்று கூறினாலும் அவரது மனதிலும் நிம்மதி படர்ந்தது.

இதை எல்லாம் பார்த்து குழம்பிய இதழாவோ, "ஐயோ இங்க என்ன தான் நடக்குது... இப்ப சொல்ல போறீங்களா இல்லையா" என்று தலைமுடியை பியித்துக்கொண்டு கேட்க, ராகவனோ சிறு சிரிப்போடு, "இதழா குட்டி, அக்கா க்கு கல்யாணம் பண்ணலாம்னு யோசிச்சு அக்கா கிட்ட பேசுனேன் டா... ஆனா பாப்பா, இன்னும் ஒரு வருஷம் போகட்டும்னு சொல்லிடுச்சு... அதுக்குள்ள உங்க அம்மா, ஒரு வேலை நம்ம இழையினி மனசுல வேறு ஆசை இருக்குமோனு என்கிட்டே சொல்ல, நான் அவ சொன்னத ஒரு துளிக் கூட நம்பள. என் பொண்ண பத்தி எனக்கு தெரியாதா.. உங்க அம்மா சொன்னதுக்காக பாப்பா ட்ட கேட்டேன்... என் பொண்ணு, எப்பயும் என் பொண்ணு தான்-னு அவளோட பதில் ல இருந்து சொல்லிடுச்சு...." என்று கூற இதழாவோ, "அப்பா, ஒருவேள அப்ப அக்க லவ் பண்ணினா ஏத்துகிற...?" என்று சந்தேகத்தோடு இழுக்க, ராகவனோ பெரும் சிரிப்புடன், "இல்ல டா... நான் அப்படி சொல்லல, என் பொண்ணுங்க காதலிச்சா நிச்சயம் அந்த பையனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி தந்துருவேன்...

ஏன் தெரியுமா? என் இரண்டு பொண்ணுங்க மேலயும் எனக்கு அவ்ளோ நம்பிக்கை. அவுங்க எந்த முடிவும் சரியா தான் எடுப்பாங்க.. சுயமா முடிவு எடுக்குற அளவு நான் அவுங்களுக்கு இந்த உலக அறிவு கொடுத்திருகிறதா நம்புறேன்... ஆனா இழையினி மனசுல அப்படி ஒரு நினைப்பு வந்தா, நிச்சயம் என் பொண்ணு அந்த பையன் கிட்ட சொல்லுதோ இல்லையோ.. என்கிட்ட இருந்து எதையும் மறைக்க நினைக்காது சொன்னேன்டா.. அது தான் உங்க அம்மா கிட்ட இப்ப நா சொன்னதுக்கான அர்த்தம்" என்று கூற இழையினி அவளது தந்தையை சிறு குழந்தை போல் கட்டிக் கொண்டாள்.

"அப்ப லவ் பண்ணலாம்னு சொல்றீங்க..." என்று இதழா இழுக்க, மரகதமோ அவளது கதை பிடித்து திருகினார்...

அதை பார்த்து ராகவனும், இழையினியும் சிரிக்க..... ராகவனோ, "என்னடா... அப்பா உனக்கு மாப்பிளை பார்க்கட்டுமா டா.. ? " என்று வினவ, "உங்க விருப்பம் பா" என்று மட்டும் இழையினியின் பதிலாய் இருந்தது.

"சரி டி, அப்பா கிட்ட எப்படி மாப்பிளை வேணும்னு சொல்லிடு..." என்று இதழா கூற, இழையினியோ, "என் அப்பாவ போல யோசிக்கிறவரா" என்று கூற... ராகவனுக்கு பெருமை பிடிபடவில்லை.


"அப்பா ஆசைப்பட்ட பதில் சொன்ன என் பாப்பாக்கு... நான் ஒரு பரிசு தர போறேன்..." என்று கூற என்ன என்பது போல ஆவலாக பார்க்க, இழையினியிடம், "நீயும், நம்ம இதழும் கோத்தகிரி போரீங்கடா... இது உன்னோட மனசுல ரொம்பநாளா இருக்குற ஆசை.. அப்பாகிட்ட சொல்லலனா எனக்கு தெரியாதா... ஐந்து நாள்... நீ ஆசைப்பட்டபடி அந்த மக்களை பார்த்துட்டு வரலாம்.. அதுக்கான எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணிட்டேன்... " என்று கூறினார்.

ஆம் கோத்தகிரியில் வாழும் பழங்குடி மக்கள் ராகவனுக்கு பழக்கம். பத்து வருடங்கள் முன்பு, அந்த மக்கள் உழைப்பில் கொண்டு வரும் கிழங்கு , தேன், மீன் , மூலிகை இவை யாவையும் குறைந்த விலையில் அவர்களை ஏமாற்றி சில வியாபாரிகள் வாங்க, அதை தற்செய்யலாக நீலகிரி சென்ற ராகவன் கண்டுக்கொண்டு அவர்களுக்கு உதவியதோடு இல்லாது, அவரே சில பொருட்களை சரியான நியாய விலையில் கொள்முதலும் செய்ய தொடங்கினார்.

அன்று ஆரம்பித்த பழக்கம், அவர்களின் திருவிழாவின் போது அவரை தவறாது அழைக்கும் வரை அந்த பழக்கம் பெருகியது. எல்லா வருடங்களும் சென்றவர், இழையினி-க்கு அங்கு செல்லும் ஆவல் இருந்தும், சூழ்நிலை காரணமாய் அவளை அழைத்து செல்லாமல் விட்டவர் கடந்த 4 வருடங்களாக அவரும் செல்லமுடியாத சூழல் ஏற்பட, தன் மகளின் மனம் அறிந்து அவளை அனுப்பவேண்டும் என்று குறித்துக் கொண்டார்.

இந்த வருடமும், அவர் செல்ல இயலாது போக, இவரை அழைக்க வந்த ஊர் பெரியவர்களிடம், தனது மகள்கள் மற்றும் அவரது பண்னை ஆள் இருவர் வருவார்கள் என உறுதிக்கூற அவர்களோ அகமகிழ்ந்து போனார்கள்.

இவ்வாறாக அவர்கள் கோத்தகிரி பயணம் உறுதி ஆனது.....

பெண் பிள்ளைகளை தனியாய் அனுப்புவதை பற்றி குறைப்பட்ட மரகதத்திடம், "நம்ம பொண்ணுங்க அத்தன கோழை இல்ல மரகதம்... பொண்ணுங்கள பூட்டியே வைக்க கூடாது.. அதோட அந்த பழங்குடி மக்கள் பழகுறவங்களுக்கு உயிரையே கொடுக்குறவங்க.... பாதுக்காப்பான இடம்... நம்ம சொக்கனும், ரங்கன்னும் கூட போவாங்க... அட அதை விடு நம்ம கடைக்குட்டி இதழா இருக்கும்போது... என்ன பயம்" என்று கூற இதழாவோ பெருமையாக தாயை பார்த்து புருவம் உயர்த்தினாள்.
சந்தோசமாக, இழையினி பயணத்திற்கு ஆயித்தமாக, அந்த பயணம் அவள் வாழ்க்கை பயணத்தை மாற்ற போவதை அறியாமல் காலையில் பார்த்த ஜெயம் என்ற வார்த்தையை இன்று நிகழ்ந்ததோடு பொருத்தி பார்த்தாள்.

அவள் மனதில் உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது... கடந்த ஏழு வருடமாக ஒருமுறையேனு அந்த கிராமத்தையும், மக்களையும் பார்க்கவும் அவர்கள் சாப்பிடும் உணவாக அவள் கேள்விப்பட்ட மூங்கில் குருத்து ரசத்தையும் பருக ஆசைக்கொண்டவள், அது நிகழ போகும் தருவாய் வந்ததை எண்ணி, மனதினுள் சிறு குழந்தையாய் குதியாட்டம் போட்டாள்.

அவர்கள் கிளம்ப ஆயுத்தமாக, அந்த நேரம் சரியாக இதழாவின் கைபேசி அழைத்தது......

கைபேசியில் வந்த செய்தி, இதழாவிற்குதான் எனினும் அந்த செய்தியால் இழையினியின் வாழ்க்கை ஆட்டம் காண போகிறது என்பதை அந்த நொடி இழையினி அறியவில்லை....

அவளுக்காக அவள் தந்தை தேர்வு செய்ய போகும் மணாளனை முழுமனதோடு ஏற்கும் நிலை இழையினிக்கு இந்த பயணத்திற்கு பிறகு இல்லாது போக போவதையும் அப்போது உணரவில்லை.

இதழா, அழைப்பில் வந்த செய்திக் கேட்ட அடுத்த நொடி... அவளது கூச்சல் அனைவரையும் ஸ்தம்பிக்க செய்தது.
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#5
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&#301

வாசிப்பாளர்களும், கருத்துக்களும் இல்லை என்றால் எழுத்தாளார்களும் கதைகளும் இல்லை....


ப்ளீஸ் பென் டௌன் யுவர் கமெண்ட்ஸ்....

KTKM Comments....
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#6
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&#301

மயிலிறகு– 2

இதழாவின் கூச்சல் கேட்டு , "இதழா... என்னாச்சு...." என்று இழையினி அவள் அருகில் வர, மரகதமும் பதட்டத்துடன் கேட்க, ராகவன் சிரிப்புடன் இதழாவை அழைத்து, "வாழ்த்துக்கள் குட்டிமா..." என்று கூற, இழையினி அவரை புரியாமல் பார்க்க, ராகவனோ, "இன்னும் புரியலையா... இதழா சத்தம் போட்டது சந்தோசத்துல, நம்ம சின்னக் குட்டி, மாநில அளவுல சிலம்பு விளையாட குன்னூர் போகணும்... நாளை மறுநாள் போட்டி.. மரகதம் காலையில ஒரு முக்கியமான தாக்கலுக்கு காத்துருக்கேன்னு சொன்னேன்ல... அது இது தான்.... நம்ம இழையாவ, பாப்பா ஆசைப்பட்டபடி கோத்தகிரிக்கும், அப்புறம் நம்ம இதழ குன்னூர்-க்கும் அனுப்பலாம்னு யோசிச்சேன்.. காலையிலே எனக்கு இது தெரியும்...பக்கத்து பக்கத்துல தானா, அதோட சின்னக் குட்டிக்கு 2 நாள் தான் போட்டி.. மிச்ச நாள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து தான் இருப்பாங்க..." என்று கூறியபடியே அவரது மீசையை தடவிக்கொண்டு சிரிக்க, அவரின் இரு மலர்களும் அவரின் கைகளை பற்றிக்கொண்டு, "அப்பானா, அப்பா தான்.. ச்வீட் டாடி..." என்று கூறினர்.

அவர்கள் பயணம் இனிதே தொடங்கியது...

அந்த பயணம் இழையினிக்கு வைத்திருக்கும் மாற்றத்தை அறியாமல் அவள் அந்த கிராமத்தை பற்றிய கற்பனை சிறகுகளை விரிக்க, இதழாவோ மாநில அளவு விளையாட்டு போட்டியில், அரசியல் சூதினால் இதுவரை அவளால் பங்கு கொள்ளமுடியாமல் போக, அந்த வாய்ப்பு இந்த வருடம் அவளுக்கு கிடைத்ததை எண்ணி அகமகிழ்ந்து போனாள்.

அவளுக்கு தெரியும், நிச்சயம் ராகவனின் பங்கு இதில் ஏதோ இருக்கிறது என்று. இதழாவின் பயிற்சியாளரும் அங்கே நேரடியாக வந்துவிடுவதாக கூறவும், போட்டி பற்றிய சிந்தையோடு சென்றாள் இதழா...


நீலகிரி மாவட்டம்.... பசுமை போர்வை கொண்டு தன் மேனியை மூடிக் கொண்ட மோகன தேவதை..... தன்னுள் அழகிய ஊர்களான குன்னூர், கோத்தகிரி, கூடலூர், அரவங்காடு ஆகியவற்றை அடக்கிக்கொண்டவள்.

கோத்தகிரி....................... ஊட்டியிலிருந்து 27 கி.மீ தொலைவில் உள்ள அழகின் அடையாளம். உலகிலே சிறந்த வானிலை கொண்ட இரண்டாவது இடம்.... அவ்வூரை சுற்றுலா தளமாக தெரியப்பட்ட பகுதிகள் போக, சுற்றுலா பயணிகளின் அப்பாற்பட்ட பகுதியாக கோத்தகிரியில் மிகுதியான இடங்கள் இருந்தன.

அந்த அழகிய சூழலில் தான், பழங்குடி மக்களான கோத்தர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். தோடர், கோத்தர், இருளர் என்று ஏழு பிரிவை சார்ந்தவர்கள் வெவ்வேறு ஏழு இடங்களில் வாழ்கின்றனர்.

இழையினி இப்போது ஆவல் பொங்க சென்ற இடம் கோத்தர்கள் வாழும் பகுதி.....

ஊருக்குள் வரும் வழியில், சிறு சிறு குடிசை வீடுகளும், செம்மண் பூசப்பட்ட வாசல்களும், மரத்தினால் செய்யப்பட்ட திண்ணைகளும், வாசலின் முன் பக்கத்தில் மூன்று கல் குவித்து வைக்கப்படிருந்த அடுப்பும் பார்த்த இழையினியின் கண்கள் ஆச்சர்யத்தால் விரிந்தது. அவர்களின் உரையிடத்தை பார்த்து கண்களில் சந்தோசம் பொங்க அதை ரசித்தாள்.

தனது தந்தை மீது மதிப்பு வைத்திருப்பவர்கள் என்பதாலும், தனது தந்தைக்கும் இந்த மக்களின் நேர்மை, பாசம் பிடிக்கும் என்பதாலும் அவர்கள் அனைவரின் மீதும் ஒரு மதிப்பும், பிரியமும் ஒரு சேர பிறந்தது இழையினியின் மனதினுள்.

இதழாவோ தனது போட்டி பற்றியே சிந்தனையில் உழன்றவள், அந்த மக்களின் தலைவரை சந்தித்து ஒரு அறிமுகப்படலத்தோடு போட்டிக்கான ஒத்திகையை பார்க்க எண்ணினாள். ஆதலால் அவளது கருத்தில் அவ்விடமும் அந்த மக்களும் அத்தனை தூரம் பதியவில்லை.

ராகவன் சென்று வரும் போதெல்லாம், இழையினியிடம் பகிர்ந்த விஷயங்களையும், இப்பொழுது நேரில் பார்ப்பதையும் பொருத்தி பார்த்து உவகை கொள்ள தொடங்கினாள் இழையினி.

ரங்கனும் சொக்கனும், ஊர் தலைவரை சந்தித்து அறிமுகப்படுத்த இழையினி, இதழாவை பார்த்த அவர்கள் அளவில்லா சந்தோசம் அடைந்தார்கள்.....

இதழாவோ அதோடு பயிற்சிக்கு சென்றுவிட, இழையினி அங்கு இருக்கும் எல்லை சாமி கோவிலை பராமரித்து பூஜை செய்யும் முதியதம்பதியரிடம் வளவளக்க ஆரம்பித்தாள். அவர்களுடனே , அவளின் நேரத்தை செலவிடலானாள். ரங்கனும் சொக்கனும் இருவரையும் சற்று தள்ளி நின்று நிழல் போல பார்த்துக்கொண்டனர்.

இப்படியே முழுதாக இரண்டு நாட்கள் கடந்திருக்க, இதழா குன்னூருக்கு பயணமானாள். ரங்கன், இழையினி கூடவே இருப்பதாக கூற இழையினியோ மறுத்து, "இல்ல ரங்கன் அண்ணா.. நீங்க கிளம்புங்க, இதழா கூட போங்க... இங்க நான் இந்த தாத்தா பாட்டிக்கூட இருந்துக்கிறேன், இவுங்க எல்லாரும் என்கூட நல்லா பழகுறாங்க... இந்த இடம் கூட எனக்கு இப்ப புதுசா தெரியல, கண்டிப்பா இவுங்கள தாண்டி எனக்கு எந்த பிரச்னையும் வராது... ஆனா குன்னூர் ல போட்டி... வேண்டாதவங்க கூட வர வாய்ப்பு இருக்கு. நம்ம இதழ ரெண்டு பேருமே போய் பார்த்துகோங்க அண்ணா... நான் சொன்னால் கேட்பீங்களா இல்லையா?" என்று கேட்க, இழையினி சொல்லில் அளவுகடந்த மரியாதை வைத்திருந்த இருவரும், மேலும் அந்த இடம் பாதுக்காப்பானது என்று உறுதியாக தெரிந்த பின் இதழாவோடு புறப்பட்டனர்.

இழையினியின் கனிவான பேச்சும், அடக்கமான குணமும் அவளை, அந்த மக்களிடம் வெகுவிரையில் சேர்த்திருந்தது.....

இதழா புறப்பட்டதும், தன் தந்தையுடன் கைபேசியில் பேச, கைபேசியின் சமிக்கை கிடைக்கிறதா என்று கையில் கைபேசியை ஏந்தியப்படி அவள் அந்த மலை பிரதேசத்தில் நடக்க தொடங்கினாள்.

அது திருவிழா காலம் என்பதால், இதன் மேல் ஆர்வம் உள்ள சில பேர் அந்த பகுதிக்கு படையெடுத்தனர். சமிங்கை கிடைக்கிறதா என்று முன்னேறியவள் சற்று தள்ளிவந்துவிட்டத்தை அப்போது தான் உணர்ந்தாள்.

ஒரு சில இளம் பெண்கள், ஏதோ ஆய்வு போல் அங்கிருக்கும் விஷயங்களை ஆராய, அதை சிறிது நேரம் பார்த்துகொண்டு நின்றவள், அதன் பிறகு அவளது கைபேசியில், அவள் தந்தையுடன் பேசியவாறே சென்றுவிட்டாள்.

அப்பொழுது இரு கண்கள் அவளை முதல் முறையாக நோட்டமிட்டது... அந்த கண்களையோ, அந்த கண்களுக்கு சொந்தக்காரனையோ இழையினி கவனிக்கவில்லை.

இரவு அந்த மலைக்காட்டில், அடர் நீலமாக இருள் வெகுவேகமாக ஏறத்தொடங்கியது. கோத்தர்கள் பிரிவில் ஆண்கள் யாவரும் விவசாயம், இரும்பு செய்யும் தொழில், மண்பாண்டம் செய்யும் தொழில் என்று சென்று விட, பெண்கள் சிறு சிறு கும்பலாக கூடி கூடி சமையலில் ஈடுப்பட்டனர். உன் வீடு என் வீடு என்று இல்லாமல் அனைவருக்கும் ஒன்றாகவே சமைத்தனர்.

அன்று இரவு சுட்ட மரவள்ளிக்கிழங்கும், சிறு வட்டவட்டமாக நறுக்கப்பட்ட மூங்கில் குருத்தும், மஞ்சளும் சேர்த்தது செய்யப்பட்ட சாரும் இரவு உணவாக பரிமாறப்பட, தன் தந்தை சொல்லி கேள்விப்பட்ட உணவை உண்ண இழையினி வெகு ஆர்வம் காட்டினாள்.

அவர்கள் மாமிசத்தை அதிகம் உண்ணவில்லை, அவர்களின் உணவு முறை முழுக்க சைவமாகவே இருந்தது. என்பது வயதுக்கு மேற்பட்டவர் கூட கண்கண்ணாடி இல்லாமல், கை தடி இல்லாமல் திடகாத்திரமாக அவர்களது பணியை அவர்களே செய்ய இழையினி வியப்பின் உச்சத்திற்கு சென்றாள்.

இயற்கையை அவர்கள் வழிப்பட்டு வந்தனர்.... அவர்கள் பொதுவாக திருவிழாவை பற்றி பேச அவர்களில் ஒரு பெண்மணி, "எல்லைச்சாமி க்கு கோழிக்கூப்பிடவே பூசை பண்ணிடுங்க அயித்த... " என்று அந்த எல்லைச்சாமியை பராமரிக்கும் மூதாட்டியிடம் கூற அவரும் சரி என்பதாய் கூறினார்.
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#7
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&

இதை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த இழையினிக்கு எல்லைச்சாமி என்றால் எந்த சாமி, நம்மை போல அய்யனார் இருப்பாரோ என்று தோன்ற அதை அவள் உடனே மூதாட்டியிடமும் கேட்டாள். அதற்கோ அவர், "இல்ல தாயி.. இங்க எல்லைச்சாமியா நாங்க கும்பிடறது ஒரு மரம்... அது தான் இந்த ஊரையும், எங்களையும் பாதுகாக்குது...நாளைக்கு நீ வா தாயி நான் கூப்பிட்டு போறேன்.... அது போல இங்க சேல மரம்னு ஒன்னு இருக்கு... அது தான் எங்களுக்கு எல்லாம்.. ஆயிரம் வருசமா அந்த தாயி எங்களையும் எங்க மூதாதரையும், எங்க சங்கதியையும் பாதுக்காக்குது..." என்று கூற இழையினியோ, "என்ன ஆயிரம் வருசமா? ... நிஜமாவா..." என்று அவளது கண்களை அகல விரித்து கேட்க, அந்த மூதாட்டியோ சிரித்துக்கொண்டே, "ஆமாம் தாயி... இங்க நாங்க எல்லாரும் பாதுக்காப்பா, சந்தோசமா வாழ அருள் புரியிற தெய்வம்... இந்த கோகால அந்த சேல மர பாதுக்காப்புல தான் இருக்கு.. நாளைக்கு சாயும்காலம் அங்க வழிபாடு இருக்கு தாயி.." என்று கூற, புது புது விஷயங்களை முதல் முதலாக கேள்விப்பட்ட இழையினிக்கு ஆர்வமும், சந்தோசம் ஒருங்கே இனைந்தது.

"ஆனா பாட்டி, அது என்ன கோகால்..." என்று அவர் வாக்கியத்தில் சொன்ன ஒரு வார்த்தை புரியாமல் கேட்க, அவரோ, "அது இந்த இடம் பேரு தான்.. நாங்க வாழ்ற பகுதிய இப்படி தான் சொல்லுவோம் தாயி.. " என்று கூறிவிட்டு எழுந்து செல்ல அவள் அந்த இடத்தை ரசித்து, இதுவரை தெரிந்துக்கொண்ட விசயங்களை மனதினில் ஓடவிட்டு பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

அவள் சிந்தனையை கலைக்கும் விதமாய், அவள் நாசியில் ஒரு சுகந்தம் தவழ, அதை ஆழ்ந்து அனுபவித்தவள்....அந்த மனம் அவளுக்கு நன்கு பரிச்சயப்பட்ட மனமாக இருக்கவே... அடுத்த ஓரிரு நொடிகளில் அதைக் கண்டுக்கொண்டாள். அது பச்சை மிளகின் மனம்... அவள் அமர்ந்து இருந்த மரத்தை சுற்றி மிளகு கொடி படர்ந்து இருக்க, அவள் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும் பொழுதே ஒரு பெண்மணி வந்து பாலில் கலந்து குடிப்பதற்காக அந்த மிளகை பறித்து செல்ல இழையினோ அவர்கள் இயற்கையோடு ஒன்றி வாழும் முறைமையைக் கண்டு தன்னுள் ஏன் தனது தந்தைக்கு இந்த இடம் மிகவும் பிடித்தது என்று புரிந்துக்கொண்டாள்.

அந்த பகுதியில் இருந்து சற்று எட்ட தள்ளி இருக்கும் அழகிய ஓடை இருக்க, அதில் வெள்ளி கம்பிகள் போல் தெளிர்ந்த நீர் ஓட, கதிரவனின் தங்க கதிர்கள் பிரதிபலிப்பதால்... காலையில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மட்டும் மொத்த ஓடையும் தங்க பாகால் நிரப்பப்பட்டது போல இருக்கும் என்று அவள் தந்தை சொல்லி அறிந்திருந்த இழையினியோ அதை பார்க்க அடுத்தநாள் காலை கிளம்ப ஆயுத்தமானாள்.

மூதாட்டியின் குடிலிலே தங்கி இருந்ததால், அவர்களிடம் மட்டும் கூறிவிட்டு, எல்லைச்சாமி கோவிலின் பூசை முன்பு வந்துவிடுவதாக கூறிவிட்டு அடையாளங்கள் கேட்டுக்கொண்டு இழையினி அந்த ஒற்றை அடி பாதையில் நடக்க தொடங்கினாள்.

அதே நேரம், அந்த ஓடையை தேடி அவள் அன்னநடை போட்ட அந்த தருணம், ஓடைக்கருகில் இருந்த சிறு சிறு சிதைந்துக் காணப்பட்ட கல்லுக்காலை தனது கேமெராக் கொண்டு புகைப்படமாய் பதிவு செய்துக்கொண்டு இருந்தான் ஆதவன்.
அதை பார்வையிட்ட அவன் நண்பன் மகிழன், "ஆதவா, இப்படி இவ்வளோ சீக்கிரம், ஏன் என்ன எழுப்பி இங்க கூப்பிட்டு வந்த... ஏதோ ட்ரிப் போறதா இருந்தா, சென்னை பெங்களூர் இப்படி எங்கயாவது கூப்பிட்டு போடா... கோயம்புத்தூர், குன்னூர்னு இங்கயே சுத்தி சுத்தி வர... உங்கிட்ட இருக்க அந்தஸ்த்துக்கு.. வெளிநாடு போய் சாப்ட்வேர் , இல்ல வேற எதாச்சும் செய்வனு பார்த்தா, நீ உன்னோட சேர்த்து என்னையும் காடு கழனின்னு சுத்தவிடுற, இப்ப என்னடானா இங்க வந்து இந்த கல்லையும் மண்ணையும் பிளாஸ்டிக் பையில நிரப்பி, போட்டோ வேற எடுக்கிற..." என்று தனது நண்பனான ஆதவன் செயலில் சலித்து பேசிக்கொண்டு இருந்தான் மகிழன்.

ஆதவன் - கிராமப் பொருளாதாரம் (ஆக்ரோநோமி) யில் முதுகலை முடித்தவன்.

மகிழன் சொல்வது போல அவன் சிதைந்த கல்லுக்காலை புகைப்படம் எடுக்கவில்லை. கல்லுக்காலை சுற்றி செழுமையாக வளர்ந்திருந்த காளான் செடிகளை தான் ஆராயிந்துக் கொண்டு இருந்தான்.

ஆம் ஆக்ரோநோமி என்பது விவசாயம் பற்றிய படிப்பு, எந்த மண்ணில் என்ன விளையும், விளைச்சல் காண உகந்த மண்வளம் , நீர்வளம் தகுந்த காலம் இவை அனைத்தையும் அறிந்து விவசாயம் செய்வது.

அவனது தந்தை, தாத்தா பார்த்துக்கொண்டு இருந்த உளவு தொழிலை இன்னும் மேன் படுத்தி அவர்களை நம்பி வாழும் மக்களுக்கும் தொடர்ந்து அவர்களது வயல், தோப்பு இதில் வேலை கொடுத்தவன், சொந்தமாக இயற்கை உரம் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையும், இப்போது புதிதாக தொடங்கப்பட்ட காளான் உற்பத்தி நிறுவனத்தையும் பார்த்துக்கொண்டான் ஆதவன்.

வாரத்தில் இரண்டு நாட்கள், வயல், தோப்பு என்று மேற்பார்வை இடுபவன் மற்ற 4 நாட்கள் தொழிற்சாலையில் இருப்பான். வாரத்தின் கடைசிநாளான ஞாயிறு அன்று அவனுக்காக செலவிடுவான். ஆயினும் அதுவும் விவசாயம் சம்மந்தப்பட்டதாகவே இருக்கும். இதை தவிர, அவனது தாத்தாவிற்கும், அப்பாவிற்கும் ஒரு சில வேலைகளை ஒதிக்கி இருந்தான்.

ஆதவனின் வீட்டில் அவனது கையே ஓங்கி இருந்தது. மகிழன் - ஆதவனின் ஆருயிர் நண்பன். ஆதவன் இழுத்த இழுப்பிற்கு செல்பவன். ஆதவனின் நலம் விரும்பி. ஆதவன் சொல்லுக்கு மறுபேச்சு பேசாதவன் எதிரில் மட்டுமே. ஆனால் மனதினுள் எப்பொழுதும் யார் பேசினாலும் அவர்களுக்கு மனதினுள் பதில் கூறிக்கொண்டே தான் இருப்பான்.

"மகிழ், இப்ப ஏன் உன்ன இங்க கூப்பிட்டு வந்தேன்னு தெரியுமா?" என்று ஆதவன் கேட்க, மகிழனோ மனதினுள், "வேற எதுக்கு? கல்யாணாம் ஆகதனால தான்..." என்று கூறினான்.

"அதுவும் இந்த குளிர் பிரதேசத்துக்கு" - ஆதவன்

"அது தான் டா எனக்கும் புரியவில்லை, பொண்டாட்டிக்கூட தேன்நிலவு வர இடத்துல நான் எதுக்கு டா..." - மகிழனின் மனதினுள்

"நம்ம காளான் பாக்டரி ஆரம்பித்தோம்ல புதுசா " -- ஆதவன்

"ஏது நம்மளா, நீ னு சொல்லு..." - மகிழனின் மனதினுள்
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#8
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&

"டே மகிழ், நான் சொல்றத கவனி.. இல்லனா......" --ஆதவன்

"ஐயோ, கோவப்பட்டுடானே, விட்டுட்டு போய்டபோறான்" என்று மனதினுள் எண்ணிவிட்டு, "ஆதவா, என்னடா நீ, கவனிச்சிட்டு தான் இருக்கேன்... நீ சொல்லுடா” என்று கூற ஆதவனோ, "மைண்ட் வாய்ஸ் மகிழன்... உனக்கு இந்த பேர நம்ம காலேஜ் பிரிண்ட்ஸ் வச்சது தப்பே இல்ல.. ஒழுங்கா கவனி.." என்று கூறிவிட்டு பேச தொடங்கினான்.

"மகிழ், நம்ம இப்போ புதுசா ஆரம்பித்திருக்க காளான் பாக்டரி-ல நல்ல க்ரோத் வரவைக்கதான் இங்க கொஞ்சம் ரிசெர்ச் பண்ணி சாம்பிள் கல்லெக்ட் பண்றேன்... இங்க காளான் அதிக அளவுல ஏ1 குவாலிட்டில வளருது... அதுக்கு காரணம் தெரிந்துக்கொள்ள தான் இப்ப வந்தது, இந்த யுக்தி பயன்படுத்தி நம்ம காளான் படுக்கை செஞ்சா கண்டிப்பா சக்செஸ் தான்.... புரியிதா... " என்று கூறிமுடித்தான்.

அந்த ஓடையை ஒட்டி சில மூங்கில் கூட்டமிருக்க, மூங்கில் கூட்டத்தின் ஒருபுறமாய் இவர்கள் இருக்க, மறுபுறத்தில் இழையினி வந்து அந்த ஓடையின் அழைகை ரசித்துக்கொண்டு இருந்தாள்.

அவள் தந்தை கூறியது போலவே கதிரவனின் தங்ககதிர்கள் ஓடையில் பட்டு தெறிக்க, அந்த ஓடை நீரும் தங்கவர்மம் பூசிக்கொண்டது போல ஜொலித்தது...... அந்த நொடி, அவள் தந்தையின் ரசனையை மெச்சியவாறு பார்வையால் பருகிக்கொண்டு இருந்தாள் இழையினி.

"என்ன மகிழ், புரிந்ததா...?" - ஆதவன்

"புரியவில்லைன்னு சொன்னா விடவா போற..." - மகிழன்.

"மகிழ், மறுபடியும் ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டியா உன் மைண்ட் வாய்ச..." என்று ஆதவன் கூற அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, "ஆதவா... நான் வேணும்னு செய்யலடா... யார் பேசினாலும் என் கண்ட்ரோல் இல்லாமலே மைண்ட் வாயிஸ் ஓபன் ஆகிடுது... நான் என்ன செய்ய..." என்று கூற ஆதவன் அவனை முறைக்க, மகிழன் தலை கவிழ்ந்துக் கொண்டான்.

"முறைபொண்ண கல்யாணாம் பண்ற வயசுல, என்ன முறைக்கிறான்..." என்று மனதினுள் எண்ணிய மறுநொடியே, "ஐயோ ஐயோ இப்ப தான் திட்டுனான்.. அதுக்குள்ள அகேன் மைண்ட் வாய்ஸா...நோ அமைதியா இரு" என்று அவனது மனதுக்கு ஒரு பூட்டு போட்டுவிட்டு ஆதவனை கவனிக்க தொடங்கினான்.

ஆதவனோ வெகு தீவிரமாக அவனது வேலையில் லயித்திருக்க, ஆதவனின் அன்னை கூறியது மகிழனுக்கு நினைவு வர மெல்ல பேச்சை தொடர்ந்தான்....

"ஆதவா.... வேதா அம்மா...உன்கிட்ட கடந்த ஒரு வருசமா கல்யாணத்திற்கு சம்மதம் கேட்கிறாங்கா... உன் மனசுல எந்த பொண்ணும் இல்லன்னு எனக்கு தெரியும்... அப்புறமும் ஏன் கல்யாணத்திற்கு பிடிக்கொடுக்க மாட்டேங்கிற... அதுவும் அவுங்க சொல்ற பெண்ணை போய் பார்க்க கூட செய்யாமலே ஏன் வேணாம் சொல்ற..." என்று அவனது வாலுதனத்தை மூட்டை கட்டிவிட்டு ஆதவனின் அன்னை வேதா கேட்க சொன்னதுக்கு இணங்கி மகிழன் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தான்.

இதுவரை வேண்டாம் என்றுமட்டுமே கூறியவனை யாரும் ஏன் என்று கேட்கவில்லை.... அதற்கு காரணம் ஆதவன் ஒரு முடிவெடுத்துவிட்டால் அதை யாரும் கேள்வி கேட்க இயலாது. அது அந்த குடும்பத்தில் அனைவருக்கும் தெரியும்...

ஆதலால் ஆதவனே சம்மதம் சொல்லும் வரை காத்திருக்க தொடங்கினர். இன்றுவரை பதில் இல்லாமல் போக, மகிழனின் மூலமாக பேச்சு தொடங்கப்பட்டது.


தன் நண்பனின் மூலமாய் தன் மகனின் மனதை அறிய முயன்ற அவன் அன்னைக்கு ஒரு சபாஷ் போட்டுக்கொண்டான் ஆதவன்.

மெலிதாக ஒரு புன்னகை அரும்ப, ஆதவன் தொடர்ந்தான்......

"ஹ்ம்ம்... இதுவரை இப்படி யாரும் கேட்டது இல்ல... யோசிச்சு பார்த்தா...எனக்கு கல்யாணம் பிடிக்காமல் இல்ல. ஏன்னு தெரியல.. என்னோட மனசுக்கு... சம்மதம் சொல்ல தோனல.. என்னை டிஸ்டர்ப் பண்றமாதி, என் மனசுக்கு நெருக்கமா ஏதோ ஒன்னு அந்த பொண்ணுக்கிட்ட நான் உணரனும், அப்படி ஒரு பெண்ணை நான் இதுவரை சந்திக்கல... ஆனா சந்திச்சா... நிச்சயம் அவள எதுக்காகவும் இழக்கமாட்டேன்..." என்று உறுதியுடன் கூறினான்.

இவர்கள் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் பொழுதே, இழையினி கிளம்ப ஆயுத்தமானாள்... அந்த பகுதியில் ஈர பதம் அதிகமாக இருந்ததனால், அவளது காலணி-யில் சேரும் சகதியும் படிந்துவிட கிளம்ப எத்தனித்தநேரம், அது அவள் கருத்தில் பட்டது.

ஓடையில் கால்களை நீட்டி காலையும் காலணியையும் கழுவ எண்ணியவள், அதை செய்ய முனைந்தபோது, எதிர்பாரா விதமாகவோ அல்லது விதியின் விளையாட்டாகவோ அவளது காலணி நீரோடு போக, வேறு வலி இல்லாது கால்களை மட்டும் அலம்பிவிட்டு அந்த சதுப்பு நிலத்தில் அவளது பாதம் பதிய நடந்து சென்றாள்.

அவள் நடந்து செல்லும் போது... மூங்கில் புதர்களில் தெரிந்த இடைவேளை வழி, அங்கு குழுமி இருந்த காளான் வகைகளை பார்க்க எண்ணிய ஆதவன் காமெராவை மட்டும் கீழ் நோக்கி பிடித்து எதார்த்தமாக சில பல கோணங்களில் காமெராவை கிளிக் செய்ய, இங்கு மகிழனோ பொறுமை இழந்து ஆதவனிடம், "ஆதாவா...எதோ மனசுல இருக்குற எதிர்ப்பார்ப்புன்னு சொல்ற.. அது என்னனு கொஞ்சம் சொல்லுடா.... போட்டோ பிறகு எடுக்கலாம்...ப்ளீஸ் நண்பா.." என்று கூற ஆதவன் அவனுடைய பணியை நிறுத்திவிட்டு மகிழனிடம் கூற தொடங்கினான்... அவனின் ஆழ் மனதின் ஆசையை.

இவர்களில் உரையாடாலின் போதே இழையினி பார்க்க வந்த அழகை ரசித்து விட்டு சென்று விட... இப்போது மூங்கில் கூட்டத்தின் மறுப்பக்கமும் யாரும் இல்லாது அழகிய தனிமையே நிறைந்திருந்தது.

அளவான சின்ன சிரிப்புடன், இதழ்பிரிக்காமல் நண்பனை பார்த்து புன்னகை சிந்தியவன், சுற்றி இருந்த ரம்யமானா சூழலும், யாருமற்ற அமைதியும் அவனது ஆழ் மன சிந்தனை, முதல் முதலாய் வெளிவர காரணமாய் இருந்தது.

"உன் மனசுக்கு எப்ப பிடிச்சு... நீ எப்ப கல்யாணம் பண்ணி, அதுக்கப்பறம் நான் எப்ப பண்ணறது...." என்று மகிழன் கூற "எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு..." என்ற ஒற்றை வாக்கியத்தை மட்டும் கூறிவிட்டு, ஆதவன் ஸ்டைலாக அவனது இடது கரம் கொண்டு அவனது சிகையை கோதிக்கொண்டான்.

அப்படியே வளவளத்துக்கொண்டே மகிழன் வர, ஆதவனோ நடந்தபடியே இதுவரை தான் பதிவு செய்திருந்த படத்தை ஒவ்வொன்றாக பார்க்க தொடங்கினான், மகிழனிடம் ஒரு சின்ன சிரிப்புடன்.... இப்படியே ஒவ்வொரு புகைப்படமாக வர, நடுவினிலே ஒரு புகைப்படம் வர, ஆதவனின் விழி கூர்மை ஆனது.

ஈர சதுப்பு நில மண்ணில், தெரியப்பட்ட சிவந்த கால்கள்.... கணுக்காலை சுற்றி இருந்த மெல்லிய வெள்ளி கொலுசு.....குதிங்காலுக்கு மேலாக இருந்த சிறு மச்சம்....

அந்த இடத்தில் யார் இருகிறார்கள் என்றும் வேகமாக கண்களை சுழல விட்டப்படியே "மகிழ், இங்க யாராச்சும் இருந்தத பார்த்தியாடா... " என்று ஆதவன் வேகமாக கேட்க, மகிழனோ, "ஹ்ம்ம் ஆமாம் டா.. கொஞ்சம் முன்னாடி ஏதோ பொண்ணு போனது போல இருந்தது...." என்று மகிழன் கூற, ஆதவனோ மகிழன் கூறியதை உள்வாங்கிக் விட்டு, அந்த கால்தடம் பதிந்த பாதையில் நடக்க தொடங்க, அப்பொழுது ஒரு குரல் அவனின் நடையை தடை செய்தது....
 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#9
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&

*இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பழங்குடியினர் வாழ்க்கை உண்மை தழுவியவை.....

வாசிப்பாளர்களும், கருத்துக்களும் இல்லை என்றால் எழுத்தாளார்களும் கதைகளும் இல்லை....


ப்ளீஸ் பென் டௌன் யுவர் கமெண்ட்ஸ்....

KTKM Comments....


 

raasitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Aug 5, 2013
Messages
1,883
Likes
3,531
Location
banglore
#10
Re: காதலெனுந் தீவினிலே கால்பதித்த மயிலிறக&#301

மயிலிறகு– 3

ஆதவனின் நடை, தடை படக்காரணமான குரல், ஆதவனது தம்பி இளனின் குரல்...

இளநிவன் - ஆதவனின் தம்பி, சாதாரணமாக விவசாயம், குடும்ப தொழில் ஆகியவற்றில் ஆர்வம் இல்லாமல் இருப்பவன், முதன் முதலாகா தானும் இது போல ஆய்வுக்கு வருவதாகா தொற்றிக் கொண்டான். வேதா அம்மாவின் அன்பு கட்டளையின் பெயரில்....

இளநிவனை பொருத்தவரை வாழ்க்கை என்பது வேடிக்கையும், விளையாட்டும் , முழுக்க முழுக்க சந்தோசமும் நிறைந்த ஒன்று....

அவன் இப்படி தொழில் தொடர்பாக வருவது ஒரு அதிசயம் என்றால், அவன் அதிகாலையில் எழுந்தது மற்றொரு அதிசயம்....

கோயம்புத்தூர்-யில் ஒரு பிரபலாமான கல்லூரியில் படிப்பை முடித்தவன், கடந்த இரண்டு வருடமாக தனியாக, ஒரு கம்பெனி தொடங்க பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்....

அதோடு வருகின்ற வாரத்தில், அவன் நண்பர்களோடு சுற்றுலா செல்லவும் இளன் தயாராக இருந்தான்.... காரணம் சுற்றுல்லா செல்லவிருக்கும் இடம் சிங்கப்பூர்.... இரண்டு மாதங்கள் அங்கே அவனும், அவனின் நண்பர்கள் பட்டாளமும்....

ஆதவன் அப்பெண்ணை பார்க்க முனைந்த நேரம், "அண்ணா... வேதாமா உன்கிட்ட இப்பொழுதே பேசனுமாம்... உன்னோட நம்பர்-க்கு ட்ரை பண்ணினாங்களாம், ஆனா கிடைக்கலையாம்... என்ன வேற தூக்கத்துல டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டாங்க... ப்ளீஸ் பேசிட்டு எங்க வேணும்னாலும் போங்க... " என்று சலித்துக் கொண்டே கூற தொடங்கியவன், ஆதவன் பார்த்த பார்வையில் கண்களை கசக்கிவிட்டு, "சாரி அண்ணா... எதோ தூக்கத்துல உளறிட்டேன்... " என்று அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டான்.

"சரி கொடு" என்று கைபேசியை இளனிடம் இருந்து வாங்கி, ஆதவன் மறுமுனையில் வேதா அம்மாவிடம் ஏதோ பேசிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தான்.

இதற்குள் அப்பெண் சென்று இருப்பாளோ, என்ற ஐயம் ஆதவன் மனதில் தோன்ற, மகிழனிடம் கண்ஜாடை காட்ட, மகிழனும் நண்பனுக்கு ஏதாக பேச ஆரம்பித்தான்...

" இப்ப நீ இங்க எதவும் பெண்னை பார்த்தியா..? " என்று மகிழன் மொட்டையாக கேட்க, இளனோ, "மகிழ் அண்ணா... சூப்பர்.. பக்கத்துல ஒரு எரிமலையை வச்சுக்கிட்டே எண்டர்டைன்மெண்டா... கலக்குங்க..." என்று மகிழன் காதோரம் கிசுகிசுத்தான் ஓரக்கண்ணால் ஆதவனை ஜாடைக்காட்டி.

மகிழனோ மனதினுள், "ஆமாம் டா... டே உங்க உத்தமபுத்திர அண்ணன் தான், இங்க யாரவது இருந்தாங்களானு கேட்டான்... உங்க அண்ணன வச்சிட்டு நான் ஒரு பொண்ண கரெக்ட் பண்ணிட்டாலும்... உலகம் தலைகீழா சுத்திராது..." என்று எண்ணிவிட்டு இளனிடம், "இளா, இப்ப அது முக்கியம் இல்ல.. இப்ப இங்க ஒரு பொண்ணு இருந்ததுன்னு சொன்னியே... நீ பார்த்தியா ?" என்று கேட்க, இளனின் பதிலுக்காகா மகிழன் மட்டும் அல்லாது ஆதவனும் காத்திருந்தான், ஆனால் அதை வெளிக்காட்டாது.

காரணம், ஆதவன் கண்டிப்பு மிக்கவன், தம்பிக்கு உதாரணமாக இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவன். தன்னை விட ஐந்து வருடம் இளையவன் என்ற காரணமே ஆதவனின் ஒதுக்கத்திற்கு காரணம்.

"ஆமாம் அண்ணா... போனது ஒரு பெண் தான்... இப்ப ஒரு 10 நிமிஷம் முன்னாடிதான் போனாங்க...." என்று கூறினான் இளன்.

ஆதவன் முகத்தில் ஆர்வத்தை காட்டிக்கொள்ளாமல், கையிலிருக்கும் காமெராவை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்த கால்தடத்தை பார்க்க.... கால்தடத்தை விட்டு சென்ற பெண்ணின் பின் குதிங்கால் தடம் அவனுக்கு மயிலிறகை நினைவு படுத்தியது.

மயிலிறகாய் பின் குதிங்கால் அகலமாக இருக்க, அந்த கால்தடத்தில் ஏதோ ஒன்று ஆதவனின் மனதின் ஆர்வத்தை தூண்டியது... ஏனோ அவளை காண வேண்டுமென்று அவன் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுவும் கூற இத்தனை நிமிடங்கள் இளாவுடனும், மகிழனுடவும் பேசி காலம் தாழ்த்தியதை எண்ணி அடுத்து வேகமாக அவளை பின்தொடர முடிவெடுத்து பொதுவாக கூற தொடங்கினான்......

"மகிழ், நெக்ஸ்ட் என்னோட.. பிளான்... ஒரு சில்வர் ஜ்வெல் ஷாப் ஸ்டார்ட் பண்ணலாம்னு இருக்கே... இப்ப போன பெண்ணை மாடெல்லா கேட்கலாம்னு.... யோசிக்கிறேன்... நான் அந்த பொண்ணு போன பாதையில போய் பார்க்கிறேன்... நீங்க ரூம் க்கு போறதா இருந்தா போங்க..." என்று கூறிவிட்டு நடந்தான் ஆதவன்

அவன் அறைக்கு அவர்களை போக சொன்னாலும், போகமனமில்லாது அவன் நடப்பதை பார்த்து, அவன் பின்னே மகிழனும், எதுவும் புரியாவிட்டாலும் இளனும் கூட சேர்ந்தே நடக்க ஒரு இடத்தில் அந்த கால்தடம் மறைந்திருந்தது. அங்கிருந்து அந்த பிரிவில் மூன்று கிளை பாதைகள் இருக்க, ஆதவன் மகிழனை பார்க்க, மகிழ் அர்த்தம் உணர்ந்துக் கொண்டவனாக இளனிடம் திரும்பி, "இளா, நம்ம மூணு பேரும் ஆளுக்கு ஒரு வழில போவோம்.. கண்டிப்பா அந்த பொண்ணு ரொம்ப தூரம் போயிருக்க முடியாது... கண்டிப்பா யாருன்னு பார்த்திடலாம். நீ பார்த்ததும் எங்களுக்கு தகவல் கொடு சீக்கிரம் போ" என்று கூற இளனும் ஆதவனின் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டே ஒரு வழியில் விரைந்து சென்றான்.
 
Status
Not open for further replies.

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.