காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே - Kadhal Neigiraai Manadhilae By Sujana

Status
Not open for further replies.

sumathisrini

Silver Ruler's of Penmai
Staff member
Super Moderator
Joined
Jun 28, 2011
Messages
34,885
Likes
76,688
Location
Hosur
#1
Hi friends...!!!


I'm glad to introduce one more new writer to our Penmai Family. Please join with me in welcoming our friend Sujana @
sujibenzic.

Below is her story
'
காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே'

and its introduction. We wish her all the very best and to have a long & fruitful association with Penmai.

அன்பு தோழர், தோழியருக்கு,

பெண்மை என்ற இந்த இணைய தளத்தில் என்னை இணைத்துக் கொண்டபின், மிகவும் அன்பான ஒரு நட்பு வட்டம் எனக்கு கிடைக்கப் பெற, மெல்ல மெல்ல புதுப்புது முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும் ஆவல் எனக்குள் உருவானது., இந்த முயற்சிகளுக்கு பலிகடாவாக என் நட்பு வட்டத்தையே பயன்படுத்திக்கொள்ளவும் துணிந்துவிட்டேன்.

ஓவியம், கவிதை என விஷப்பரீட்சைகள் வளர்ந்துகொண்டே சென்று, இன்று கதை எழுதுவது என்ற முற்றிலும் புதிய களத்தில் வந்து நிற்கிறது. எல்லாம், நண்பர்கள் கொடுத்த தைரியம் தான் காரணம்.

நட்புக்குள் நன்றிகள் தேவையில்லை, ஆனாலும் நன்றி மறப்பது நன்றன்று. அதனால் கட்டாயம் சொல்லியே தீருவது என்று முடிவெடுத்து விட்டேன்..

என் எல்லா புதிய முயற்சிகளிலும் எனக்கு துணை இருந்த அனைத்து தோழர், தோழியருக்கும் முதற்கண் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இங்கே எழுதுவதற்கு தளம் அமைத்து கொடுத்த பெண்மை இணையதளத்திற்கும், அன்புடன் ஊக்கப்படுத்திய சகோதரி சுமதிக்கும் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள் .

பல மாதங்களுக்கு முன் எழுத ஆரம்பித்து, பின்னர் இரண்டு அத்தியாத்தியாயங்கள் எழுதி, கிடப்பில் போட்ட இந்த கதையை, மறுபடியும் தூசி தட்டி எடுத்து, எழுதும் ஆர்வத்தை தூண்டி, எனக்கு புது யோசனைகளையும் கூறிய என் தோழி வைஜிக்கு என் நெஞ்சின் அன்பு மலர் கொத்துகள் சமர்ப்பணம். (பின்னாளில் இதெல்லாம் என்ன கதை? என்று எனக்கு திட்டு கொடுக்க வேண்டுமானால், இவருக்கும் பெரும் பங்களியுங்கள்...... வைஜி அடிக்க வராதீங்கபா)

எழுதியது தேறுமா என்று தங்களது வேலைகளுக்கிடையிலும் பொறுமையாக வாசித்து, திருத்தங்கள் சொன்ன என் அன்புத் தோழி ப்ரிதங்கதிற்கும் (@ ப்ரியாகாஷ்), கருத்துகள் கூறி, இந்த தலைப்பினை தேர்ந்தெடுக்க உதவிய எனதருமை தோழி சுவாதி CKக்கும் (@ swaga2008) நெஞ்சின் நன்றிகள். இங்கு பெண்மையில் இன்னும் இணைந்திராத என் உயிர்த் தோழி சங்கரிக்கும் என் இதயப்பூர்வமான நன்றிகள்.

கதை எழுதப்போகிறேன் என்ற ஒரே வார்த்தை சொன்னவுடன், சிறிதும் யோசியாமல் என்னை ஊக்கப்படுத்தி என்னை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய என் தோழிகள் (பெரிய பட்டியல்... படிக்கறவங்க பொறுத்துக்கோங்கப்பா), நளினி (@நளினிசெல்வா), கௌரி (@ கௌரி மோகன்), ரம்ஸ் (@ ரம்யா சுவாமி), லஷ்மி, சரா (@ சரவணகுமாரி), பிரியா (@ பிரியாசந்திரன்) தங்கைகள் சிந்து (@ accool), கார்த்தி, நிவி (@ நிவேதாமோகன்), சாரதேயா (@ ஜஷ்), அனைவருக்கும் நன்றி.

இங்கு பெயர்கள் விடுபட்டிருந்தாலும், எப்போதும் எல்லா முயற்சிகளிலும் வாழ்த்தும் அன்பு சகோதரர்களுக்கும், தோழிகளுக்கும் என் ஆழ்ந்த நன்றிகள்.

என்னடா? இன்னும் எழுதவே ஆரம்பிக்கவில்லை, அதுக்குள்ளே இவ்வளவு பில்ட்-அப்பானு நீங்க நினைக்கிறது எனக்கு கேட்குது.! ஆனா என்ன பண்றது? பிறகு நீங்க எல்லாரும் கதையை படிக்கறீங்களோ? இல்லையோ? தெரியவில்லை. இந்த முன்னுரையையாவது நீங்க படிக்க நேர்ந்தால், எல்லாருக்கும் நன்றி சொல்ல கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விட மனமில்லை.

சரி, இப்போ விஷயத்திற்கு வருகிறேன். பரீட்சைத் தாள் தவிர வேறெங்கும் கதைகள் எழுதி அனுபவம் இராத எனக்கு, இங்கு பல தோழிகளின் எழுத்துக்களை வாசித்த பின், எனக்கும், எழுத வேண்டும் என்ற ஆர்வம் பெருகி விட்டது. (படிக்கறவங்களுக்கு தானே கஷ்டம்.. நமக்கென்ன கஷ்டம்! :) )

அப்படி உருவானது தான் காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே

"துள்ளல் நாயகி" மதிமலருக்கும், "புன்னகை மன்னன்" சுஹாசுக்கும் இடையே நடக்கும் காதல் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு தான் கதையின் ஒரு வரி சாராம்சம். ஒருவர் மனதில் மற்றவர், நேசம் என்னும் பட்டு நூல் கொண்டு காதல் இழைகள் நெய்கிறார்களா? காலமெனும் தறியில், குடும்பம் என்ற அழகிய பொன்னாடையாக அந்த இழைகள் உருமாறினவா? இதைததாங்க கதையா எழுதியிருக்கேன்.


இதயக் கூட்டில் உயிர் நூல் எடுத்து

உனக்கும் எனக்கும் இழைகள் கோர்த்து

உதிர்ந்திடா நேசமெனும் வர்ணம் சேர்த்து

மரித்தாலும் மறவாத மாசில்லா


காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே

hands entwinedcp.jpg




ஒரு வாரத்தில் இரண்டிலிருந்து, மூன்று அத்தியாயங்கள் பதிவேற்றம் செய்ய கண்டிப்பாக முனைகிறேன். தாமதமானால் முன்பே அறிவித்து விடுகிறேன்.

இது என் முதல் முயற்சி. கண்டிப்பாக தவறுகள் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. நீங்க எல்லாம் பெரிய மனசு பண்ணி மன்னிச்சு விட்டுருங்க. ரொம்ப திட்டாதீங்க பா....ஆனால், கண்டிப்பா தயங்காமல் குறைகளை சுட்டிக்காட்ட வேண்டுமென உங்களை தாழ்மையுடன் வேண்டி கேட்டுக் கொள்கிறேன். உங்கள் பின்னூட்டங்கள் எனக்கு மிகப் பெரிய உற்சாகத்தை தரும். எனவே கண்டிப்பாக உங்கள் கருத்துக்களை பதிவு செய்யுங்கள்.


என்றும் உங்கள ஆதரவையும், அன்பையும், நட்பையும் நாடும்
உங்கள் தோழி,


சுஜனா



பி.கு.: - முன்னுரை எழுதச் சொன்னால் என்ன இவ்வளவு பெரிய கதை எழுதியிருக்கேன்னு சுமதிக்கா அடிக்க வராதீங்க...ப்ளீஸ்...:)



 
Last edited:

sujibenzic

Minister's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Oct 20, 2012
Messages
4,249
Likes
15,951
Location
USA
#3
காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே

- சுஜனா

அத்தியாயம் – 1
***

இமைகள் கவிழ்ந்திருந்தும்
இதயம் உறங்காமல்
மனத்திரையில் உன் பிம்பம் மட்டுமே
மாற்றமில்லாமல் வலம் வர
மாய உலகில் மதிமயங்குகிறேன் தினம்தினம்..

***


ஒளிமயமான ஒரு பகல், ஒவ்வொரு இருளிற்கு பின்னும் நிச்சயம் உண்டு.என்பதால், சோர்வு நீங்கி சுறுசுறுப்புடன் சலிக்காமல் தொடர்ந்து வெற்றியை நோக்கி முன்னேறு. இந்த அழகிய தத்துவத்தை மீண்டுமொரு முறை வலியுறுத்திவிட்டு அழகாக புலர்ந்தது அந்த இனிய காலை வேளை.

“குக்கூ கூ கூ “என்ற இனிமையான ஒளிய்ழுப்பிய அழைப்புமணியின் ஓசையை தொடர்ந்து, தாளிடப்பட்டிருந்த கதவை நோக்கி விரைந்தாள் அவள்.

இவ்வளவு அதிகாலையில் யாராக இருக்கும்? என்ற எண்ணக்குழப்பதுடன் கதவின் தாளை நீக்கி திறந்தவள், அந்த மந்தகாச பனிப்பொழுதில் பட்டு வேஷ்டி, சட்டை அணிந்திருந்த கம்பீரமான இளைஞனின் உருவத்தைக கண்டு ஒரு நொடி திகைத்து போனாள். அவளது பார்வை, அவன் கைகளில் ஏந்தியிருந்த வெள்ளித் தாமபாளத்தட்டின் மீதிருந்த, திருமணத்திற்கென்று பிரத்தியேகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட மிக அழகிய மலர் மாலையின் மீது நிலைத்தது. குழப்பத்துடனே சற்று நிமிர்ந்தவள், அவளையே பார்த்து கன்னத்தில் குழி விழ புன்னகைத்து கொண்டிருந்தவனின் முக வசீகரத்தில் மதி மயங்கி, பார்த்தது பார்த்தபடி, காலம் மறந்து கண்டுகொண்டே இருந்தாள். அவனை அப்பொழுது அங்கே அந்த கோலத்தில் கண்டதை, அவளால் நம்பவே முடியவில்லை!

அங்கு நிலவிய மௌனத்தை தன் குரலால் கலைத்தவன், அவளை நோக்கி, காதலில் குழைந்த மெல்லிய ஆனால் அழுத்தமான குரலில்,‘என்ன மதி மா!.............. அப்படியே திகைச்சு போயிட்ட..... நம்ப முடியலியா? நானேதான் வந்திருக்கிறேன்....” என்று சிறிது இடைவெளி விட்டு, பின்பு ஏக்கம் தோய்ந்த மெல்லிய குரலில், “ உன்னை நான் மணக்க, உன் சம்மதம் கிடைக்குமா?” என்றான்.

காதில் விழுந்த சொற்களை இன்னும் நம்ப முடியாமல், கண்களை விரித்து ஸ்தம்பித்து நின்றவளின் சூழலுக்கு பின்னணி இசையாக,
"புத்தம் புது காலை..பொன்னிற வேளை....
என் வாழவிலே…தினந்தோறும் தோன்றும்..
சுக ராகம் கேட்கும்..எந்நாளும் ஆனந்தம்...."
என்று, ஜானகி அம்மாவின் இனிய குரலில் உருவான பாடல், எங்கிருந்தோ மிதந்து வந்தது..

சரியாக அதே நேரம் பெருத்த சத்தத்துடன் அவளது அலைபேசியில் அலாரம் அடித்து, தூக்கத்தை கலைக்க, சடாரென்று எழுந்தமர்ந்தாள் அவள்.

மதிமலர், அந்த அறையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஏ.சி. குளிரையும் மீறி தெப்பமாக வியர்த்திருந்தாள்.

“அத்தனையும் கனவா?....... `அடச்சே! இதென்ன? இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து, இன்று இந்த மாதிரி கனவேன் வந்தது? இன்னும் இந்த முட்டாள் மரமண்டை ஏன் அவனை மறக்க மாட்டேன் என்கிறது” என்று நொந்துகொண்டவள், இன்னும் கனவிற்கும், நினைவிற்கும் இடையிலான, ஒரு கலங்கலான மனநிலையில் தான் இருந்தாள்.
ஏனெனில், கனவில் ஒலித்த பாடல் இன்னும் கேட்டுகொண்டேதான். இருந்தது.

கொஞ்சம் நனவுலகிற்கு வந்தவளுக்கு, அப்போதுதான் அது பண்பலை வானொலியில் ஒளிபரப்பகிகொண்டிருந்த பாடல் என்று புரிந்தது. கனவில் நிகழ்ந்ததை எண்ணி, ஒரு புறம் உள்ளத்தில் பெரும் இன்பக் கிளர்ச்சி உருவானதென்றால், மறுபுறம் திகில் உணர்வு ஆட்கொண்டு அடிவயிற்றில் கலவரப் பந்தை உருவாக்கியது. இருந்தாலும், இதையெல்லாம் மீறி, இதழ்க்கடையில் ஒரு புன்னகை நிலைத்ததை அவளால் அடக்கமுடியவில்லை.

பலவிதமான சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தவள், அழகாக சோம்பல் முறித்து, யதேச்சையாக சுவர்க்கடிகாரத்தில் நேரத்தை பார்க்க, மற்றவை அனைத்தும் மறந்து, துள்ளி குதித்து படபடப்புடன், "ஐய்யய்யோ..... மணி ஏழாயிடிச்சே.... இவ்ளோ நேரம் தூங்கிட்டியேடி மலர்....இந்த அம்மாவுக்கு பொறுப்பே இல்லை...ச்சே....பொண்ணை எழுப்பி விடவேண்டாமா,,,எவ்ளோ தரம் சொன்னேன் நேற்று......??..என்று கடுப்புடன் பொருமினாள்.

ஆறரை மணிக்கு அடித்த அலாரத்தை, ஏழு மணிக்கு மாற்றி விட்டு, போர்வையில் சுகமாக புதைந்து, கல்யாணக் கனவு கண்டு காலத்தை போக்கியதேல்லாம் மறந்து, தன் தவறுக்கு, செல்ல அன்னையிடம், பெரிதாக குற்றம் கண்டுபிடித்து விட்டு,(!!!) அதி விரைவாக குளியறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள் .

அவள் அங்கே தனது மின்னல் வேகக் குளியலை முடித்துவிட்டு வருமுன் நாம் அவளை பற்றியும் அவளது நெருங்கிய வட்டத்தை பற்றியும் அலசிவிடலாம் வாங்க...

 

sujibenzic

Minister's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Oct 20, 2012
Messages
4,249
Likes
15,951
Location
USA
#4
சென்னை மாநகரின் வேளச்சேரி அருகே, வளர்ந்துவரும் குடியிருப்பு பகுதியில் மிகபெரியது என்றில்லாவிட்டாலும் சகல வசதிகளும் உடைய வசதியான, மிக நேர்த்தியான, எழிலான வீடு அவரகளது. வீட்டை சுற்றி சின்னதாக அமைந்திருந்த தோட்டம், அழகுக்கு அழகு சேர்த்தது. மலரின் தந்தை இந்த இடத்தை பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் வாங்கியபோது தக்காளி விலையில் இருந்த நிலத்தின் மதிப்பு, இப்போது தங்க விலை போல் உயர்ந்திருந்தது.

அதோ அங்கே சமயலறையில், குக்கர் தன விசிலால் பிண்ணனி இசைத்துக்கொண்டிருக்க, பரபரப்பாக கைகள் இன்னொரு அடுப்பில் தாளித்து கொண்டிருக்க, அங்கிருந்து எழுந்த கலவையான சமையல் மணமோ, வீட்டின் மற்ற உறுப்பினர்களின் பசி நாளங்களை சுண்டி இழுத்துகொண்டிருக்க, மங்களமான முகத்தோடு, நாற்பத்தைந்து வயது என்று சொல்ல முடியாதபடி இளமையோடும், அழகோடும், மும்முரமாக தனது வேலையில், கருமமே கண்ணாக இருப்பவர் தான் திருமதி இந்திரா. ஆமாங்க, மதிமலரோட அம்மா தான் அது. இந்த இனிய இல்லத்தின் முடிசூடா அரசி. தனது இரு குழந்தைகளிடமும், அன்பையும், கண்டிப்பையும் சம விகிதத்தில் கலந்து அவர்களை அன்போடும், பண்போடும் வளர்த்தது மட்டுமில்லாமல், தற்போது அவர்களின் நெருங்கிய தோழியாகவும் தனது நிலையை உயர்த்திகொண்டவர்.

"என்ன பண்ணிட்டிருக்கு இந்த வாலுங்க இரண்டும்!!!!!! இன்னுமா தூங்குறாங்க? இதோ வரேன்! " என்று மனதுக்குள் பொருமியபடியே, உணவு வகைகளைப் பாத்திரங்களில் எடுத்து வைத்து விட்டு நேராக மாடிக்கு சென்று ஹர்ஷா( ஹர்ஷவர்தன் என்ற ஹர்ஷா, இவர் தாங்க நம் கதாநாயகியின் தம்பி) அறைக்குள் எட்டி பார்த்தார் இந்திரா. குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் தலையோடு கால் வரை போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொண்டு, அனுஷ்கா மற்றும் அமலா பாலுடன், சவுத் ஆபிரிகாவில் டூயட் பாடிக்கொண்டிருந்த மகனின் (கனவில் தாங்க!) காதருகில் போர்வையை விலக்காமலே, அலாரம் கடிகாரத்தை ஒலிக்கச செய்தார்.

ஆனாலும் "இதற்கெல்லாம் நாங்க அசருவோமா! " என்பதுபோல் சாவகாசமாக திரும்பி படுத்தான் ஹர்ஷா.

" அட! அவ்வளவு ஆகிப்போச்சா உனக்கு! இரு மகனே.... " என்று எரிச்சலோடு கையில் அகப்பட்ட தடிமனான புத்தகத்தை கொண்டு மகனின் தோளில்(?) அடிக்க, (அந்த புத்தகம் இதுக்காவது பயன்படுதே!!!) அவரது கையோ பஞ்சில் அமுங்கியது போலிருந்தது.
“ஹா ஹா ஹா...தொப்பி!தொப்பி! என்ன இந்து டார்லிங்? காலையிலேயே மகனுக்கு பாத பூஜை பண்றீங்க? பரவாயில்லை.... மங்களம் உண்டாகட்டும்" என்று மறு பக்கத்தில் இருந்து நிதானமாக எழுந்தான்.

"அட பாவி! அப்போ இவ்ளோ நேரம் உன் காலுக்கா நான் அலாரம் வைச்சேன்! "என்று விழித்த அம்மாவைப் பார்த்து அடக்க முடியாமல் சிரிதது கொண்டே, பாசத்தோடு கட்டிகொண்டு செல்லம் கொஞ்சினான் மகன். இதை பார்த்து சிரித்தபடியே நுழைந்தார் இந்திராவின் கணவரும், மதிமலர் மற்றும் ஹர்ஷாவின் அன்பு தந்தையுமான திரு.ரவி,
"காலையிலேயே ஆரம்பிச்சாச்சா உன் திருக்கூத்தை?", என்றவரைப் பார்த்து இந்திரா, " ஆமா, நல்லா சிரிங்க. பாங்கில் பெரிய அஸிஸ்டண்ட் ஜெனரல் மேனேஜெர்னு தான் பெயர்! இந்த சின்ன வாலுக்கு கூட உங்க மேல பயம் இல்லை.. எப்படித்தான் நீங்கல்லாம் ஆபீஸ்ல மத்தவங்களை கட்டி மேய்க்கறீங்களோ, எனக்கு தெரியல! "அலுத்து கொண்டார்
"என்ன பண்றதுமா! சின்னதுல இருந்தே உன்னை பார்த்து வளர்ந்தவுங்கள்ள... அதான் உன்னை போலவே இருக்காங்க!!" என்று கேலி பேசி மனைவியின் முறைப்பையும் செவ்வனே பெற்றுக் கொண்டார்.

"இதுக்கொண்ணும் குறைச்சல் இல்லை ! ஏன்டா செமஸ்டர் பரீட்சைக்கு இன்னும் மூன்று நாட்கள் தானே இருக்கு. ஒன்றும் படித்த மாதிரியே தெரியலை.சும்மா ஊர் சுத்திட்டிருக்கியே? கேம்பஸ் தேர்வெல்லாம் எப்படி போயிட்டிருக்கு ?"

" அட போங்க மா…அதெல்லாம் படிச்சு முடிச்சாச்சு...போன தடவை வந்த நிறுவனதிற்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை.. பாப்போம் அடுத்து வரவங்களுக்காவது அந்த பாக்கியம் இருக்கானு? " என்று கீழே விழுந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்பது போல் சமாளித்து கொண்டிருந்தான் அந்த நான்காம் ஆண்டு முதல் செமஸ்டரில் பயின்று கொண்டிருந்த கணிபொறியியல் மாணவன்.

"ஆனாலும் வாய் மட்டும் இல்லேன்னா நாய் கூட உன்னை மதிக்காதுடா. எல்லாம் அம்மா குடுக்கிற இடம்... என்ன அம்மா நீங்க? எனக்கு ஆபீசில் முக்கியமான வேலை இருக்கு, சீக்கிரம் எழுப்பி விடுங்கன்னு சொன்னா, நீங்க இந்த உலக மகா உருப்படாதவனை எழுப்பிவிட்டு கொஞ்சிட்டிருக்கீங்கள?." என்று பொறிந்தபடியே உள்ளே நுழைந்த மதிமலரின் மீது அறையிளிருந்தவர்களின் கவனம் திரும்பியது.

ஒலிவ பச்சையில் அடர் சிகப்பில் அழகாக நூல் வேலைப்பாடு செய்யப்படிருந்த குர்தாவும், ப்ளூ ஜீன்சும் அணிந்து, அதற்கு பொருத்தமாக சிகப்பு பவள ரோஜாவும், பச்சை இலையும் கொண்ட தொங்கட்டான்களும், கழுத்தை விட்டு சற்றே இறங்கிய மெல்லிய சங்கிலியில் மிகச்சிறிய ரோஜா வடிவ அடர் சிகப்பு நிற பவள பெண்டண்டும் அணிந்து, 22 வயது அழகு பதுமையாக வந்து நின்ற மகளைப் பார்த்த பெற்றவர்களின் மனம் பெருமிதத்தில் பூரித்தது. கூடவே வயதுப் பெண்களை வைத்திருக்கும் பெற்றோருக்கே உரிய கவலையும் மனதில் ஒரு ஓரத்தில் முளைத்தது.
"மகனை கொஞ்சியது போதும், நான் சீக்கிரமா கிளம்பி போகணும். இன்னைக்கு காலையில ஒன்பதரைக்கு ஒரு மீட்டிங் இருக்கு. எங்க குழுவில் கொஞ்சம் மாற்றம் பண்ணுறாங்க அதோடு இன்னைக்கு புது ப்ராஜெக்ட் ஒன்று ஆரம்பிக்க போகுது. நான் புறப்படுறேன்.. போயிட்டு வரேன் மா, பை பா, பை டா சோம்பேறி" என்று பறந்த மகளை, கோபமாக பார்த்து
"ஹே..சாப்பிட்டிட்டு போடி.. எல்லாம் தயாரா இருக்கு.." என்று பின்னாடியே ஓடினார் இந்திரா.

"என் செல்ல அம்மா இல்லை…நேரம் ஆகிடிச்சு மா..நான் போகணும்...நீங்கதான் என்னை சீக்கிரம் எழுப்பல.. அதான் நேரமாயிடிச்சு... "

"போகட்டும்மா..விடுங்க.. நாங்கல்லாம் சோம்பேறி. இவ பெரிய “ஆப்பிள்” கம்பெனி முதலாளி ஸ்டீவ் ஜோப்ச்சொட பங்காளி. போடி போ..அங்க ஆபீஸ்ல போயி வெட்டி அரட்டை அடிச்சு கடலை போடறதுக்கு இவ்வளவு அவசரமா? எல்லாம் எங்களுக்கு தெரியும். இவ ஒரு வேளை சாப்பிடாட்டி உலகம் ஒன்னும் அழிஞ்சிடாது... ரொம்பத்தான் பந்தா பண்றா " என்று இப்போது இடைவெட்டியது ஹர்ஷா.


"ஆமா எல்லாத்தையும் இந்த 'டொச்சுவுக்கே' கொடுங்க.. இன்னும் கொஞ்சம் பீப்பா ஆகி,. வெளியே ரோட்டில், ஏதோ குண்டும் குழியுமா இருக்குனு சொன்னீங்களே, அங்கே போய் உருண்டு புரண்டு ரோட்டை சமன் படுத்தட்டும்.." என்று ஹர்ஷாவின் செல்ல பெயரான “அச்சுவை”, “டொச்சுவாக்கி” பதிலடி கொடுத்தாள் மலர்.

இவர்கள் இருவரையும் திட்டிக்கொண்டே, மகளை உணவு உண்ண வற்புறுத்திக்கொண்டிருந்த தாய்க்கு டிமிக்கி கொடுத்து கொண்டிருந்தாள்.

"மலர் கண்ணு..........பிரேக்பாஸ்ட் கண்டிப்பா சாப்பிடனும் டா... வேலையை விட உடம்பு ஆரோக்கியம் தான் முக்கியம்.. சாப்பிட்டிட்டு போடா .." என்ற தந்தையின் கனிவான ஆனால் அழுத்தமான அழைப்பு மலரை, சற்று நிதானபடுத்தி உணவு மேசைக்கு இழுத்து வந்தது.

அவரை அன்புடன் பார்த்து, “அப்பா, நீங்க சொல்றதால்தான்..சரியா?”

"பாரேன்..உனக்கு எவ்ளோ கொழுப்பு! நான் இவ்ளோ நேரம் கழுதையா கத்தறேன்.. நீ காதில வாங்கினியா? இப்போ உங்க அப்பா சொன்னவுடன் வந்திட்டியா? போடி போ, உனக்கு சாப்பாடும் கிடையாது ஒன்றும் கிடையாது..ஓடுடீ........ " என முறைத்த அன்னையை பார்த்து சிரித்து விட்டு.

“ஐயோ அம்மா.டொச்சுவுக்கு கத்துக்கொடுத்த கழுதை பாஷையை ஏன் மா எனக்கு கத்துக்கொடுகலை?................. ஆனாலும், நீங்க சொன்னா கேட்டுடுவோமா? நான் சாப்பிட்டுட்டு தான் போவேன். எங்க செல்ல அப்பா சொல்லிட்டாங்கல்ல” என்றாள்.

“ஏய், என்னடி கொழுப்பா? அடி பின்னிடுவேன்”, என்று ஒரே சமயத்தில் தாயும், மகனும் குரல் கொடுக்க. தந்தையும், மகளும் ஹை-ஃபை கொடுத்துக் கொண்டனர்.

"நீ கேட்டியே…இப்படித்தான் இந்து எல்லாரையும் ஆபீசிலையும் கட்டி மேய்க்கிறேன்.. இப்போ புரியுதா ஐயாவோட பவரை பத்தி!!" என்று காலரை தூக்கி விட்டுகொண்டார்."

“ஆமாமா..நீங்க பெரிய பவர் ஸ்டார் தான்!” , என்றார் இந்து நக்கலாக.

"அவ கிடக்குறாமா லூசு. நான் எப்பவும் உங்க பேச்சை தான் கேட்பேன்" என்று சந்தில் சிந்து பாடினான் ஹர்ஷா.

பேசசும் சிரிப்பினூடே விரைவாக உணவருந்திவிட்டு, தனது ஹோண்டா ஆக்டிவாவை இயக்கி, கம்பெனி பேருந்து நிற்கும் இடத்தினருகே இருந்த வாகனங்கள் நிறுத்துமிடத்தில், தனது இரு சக்கர வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு, சோளிங்கநல்லூரில் அமைந்திருந்த தனது தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்திற்கு அலுவலக பேருந்தில் பயணமானாள் மதிமலர்..

காலையில் கண்ட கனவினால் ஏற்பட்ட சஞ்சலத்தை, தன குடும்பத்தினரோடு அளவளாவியதில் மறந்தவள், வழக்கமான உற்சாகத்தை மீட்டேடுத்து, நிறைவுடனும், மகிழ்வுடனும் சென்று கொண்டிருந்தாள். ஆனால் இதெல்லாம் தற்காலிகமானது தான் என்று, பாவம் அவளுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. ஒரு வருடமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்த நிறுவனத்தின் வாயிலில் இறங்கி, அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்தவளின் பார்வை, மூடிக்கொண்டிருந்த மின்தூக்கியின் ( lift) கதவுகளுக்கு இடையில் பக்கவாட்டில் திரும்பி யாருடனோ பெசிக்கொண்டிருந்தவனின் முகத்தில் நிலைத்தது. ஒரே வினாடி தான்! கதவு மூடிக்கொள்ள...

"அவனா? அவனேதானா? ச்சே ச்சே இருக்காது!! எனக்கு தான் முத்தி போய்விட்டது....ஒரு வேளை அவனாக இருந்ததால், இங்கே என்ன செய்கிறான் ?? எனக்கு எப்போ தான் இந்த பைத்தியம் தெளியுமோ? காலையில கனவில், இப்போ இங்கேயுமா? என்னைக்காவது இதையெல்லாம் மறந்து என்னால் இயல்பா இருக்க முடியுமா? இனிமேல் யாரை பார்க்கவே கூடாது என்று நினைத்தேனோ அவனை தயவு செய்து என் கண் முன்னே கொண்டு நிறுத்திவிடாதே ஆண்டவா! அப்படி எதாவது நடந்தால் நீ அவ்வளவுதான்! ", என்று தனக்கிருந்த மனக்குழப்பத்தில், கடவுளுக்கே மிரட்டல் விட்டுவிட்டு தனக்குத் தானே முணுமுணுத்து கொண்டே சென்றவளை நுழைவாயிலருகே நின்றிருந்த காவாலாளி பார்த்து சிரித்துக்கொண்டார்.

"இனிமே இதுதான் மகளே உன் நிலைமையும்...ஹஹாஹஹா " என்று விதியும் பார்த்து சிரித்தது.
 

sujibenzic

Minister's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Oct 20, 2012
Messages
4,249
Likes
15,951
Location
USA
#8
காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே - Kadhal Neigiraai Manadhilae By Sujana - அத்தியாய&#

காதல் நெய்கிறாய் மனதிலே

- சுஜனா
அத்தியாயம் 2

***

உன் நிழல் தீண்டினாலும்

என் உயிர் உருகி
சொல்பேச்சு கேளாமல்
தன்பாட்டில் செல்கிறது
என்னிதயம் உன் வசம்

***




பிரபுவின் உற்சாகமான் குரலில் ஒலித்த "குட்மார்னிங் மதி” என்ற வாழ்த்தை வழக்கமான முறுவலின்றி திருப்பியபடியே தனது இருக்கைக்கு வந்தமர்த்ந்தாள் மதிமலர். பிரபு அவளது குழுத்தோழன் (டீம் மேட்)

மலர் பெரும் மனக்குழப்பத்தில் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். மறக்கவும் முடியாமல், நினைக்கவும் உரிமையில்லாமல் இதென்ன மரண அவஸ்தை! அவளது தவிப்பெல்லாம் எரிச்சலாக உருமாறி, ஏதோ நினைவு தாக்க, பிரபுவிடம் " மதியாம் மதி. அப்படி கூப்பிடாதே. என்னை மலர்னு கூப்பிடுனு." என்று எரிந்து விழுந்தாள்.

அவள் முகத்தில் வழக்கத்திற்கு மாறாக படிந்திருந்த குழப்பத்தையும், கடுகடுப்பையும் பார்த்த பிரபு "ஹே! என்ன ஆச்சு! ஏன் இவ்ளோ கோபம்? அதுவும் உன் பேர்தானே? சரி, சரி முறைக்காதே “மூன் ஃபிளவர்”, காலையிலேயே சாமியாடுறியே! யோசனை வேற பலமா இருக்கு! யாராவது ஹீரோ காலையிலேயே உன்னை பார்த்து லுக் விட்டானா?...ம்ம்ம்ம்ம்....ஆனால் அதுக்கு அவனுக்கு தானே வேப்பிலை அடிக்கணும். பாவம்! நீ ஏன்மா குப்புற விழுந்த டைடானிக்கோட முதலாளி போல் சோக ரசம் பிழிந்து வழிகிற?" என்றான்.

அவ்வளவு கோபத்தையும், முறைப்பாக அவனுக்கு அளித்துவிட்டு, " ஷ்..ஷ..... அப்பா..காட்டுப்பூச்சிஈஈ......(நண்பர்களிடம் பிரபு தன திறமைக்காக வாங்கியிருக்கும் விருதின் பெயர்)! தயவு செய்து உன் கற்பனை குரங்கை கொஞ்சம் கயிறு கட்டி அடக்குறியா?! இப்போ அது ஒன்னு தான் குறைச்சல்! உன் பூச்சி தொல்லை தாங்க முடியவில்லை....இப்படியே பேசிட்டு இருந்தா, பாலிடால் தெளித்துவிடுவேன்..ஜாக்கிரதை!"

"அடேயப்பா.....ஐயோ இப்போவே என் சட்டை கருகும் வாசம் வருது. போதும்...பஸ்பமாக்கிராதே ...ஏன் மலர்? இவ்வளவு கோபம் + சலிப்பு? அப்போ நிச்சயமா ஏதோ இருக்கு? கண்டுபிடிக்கிறேன் இரு...", என்று நம்பியார் பாணியில் கைகளை பிசைந்தான் பிரபு

"போதும்....சகிக்கலை! எங்க இன்னும் மித்ராவை காணோம்..டீம் மீட்டிங்கிற்கு நேரமாகுதே?" என்று பேச்சை மாற்றினாள் மலர்.

"அந்தம்மா நம்ம ரயில்வே துறை மாதிரி...இன்னும் வரலை... இப்போதான் அலங்காரம் பண்ணவே ஆரம்பித்திருக்கும்." எனும்போதே அங்கே வந்து சேர்ந்த மித்ரா

"என்ன கே.பி. (காட்டுபூசசி என்பதன் சுருக்கம் நண்பர்களே)? உடம்பு எப்படி இருக்கு? நீயெல்லாம் நேரம் தவறாமையை பற்றி பேசுற..எல்லாம் என் நேரம் டா.." என்று தலையிலடிததுக் கொண்டாள்.

"வாம்மா தேனடை! இது வரை நல்லா தான் இருந்தேன்..உன்னை பார்த்துட்டேன்ல , இனி என்னாகுமோ தெரியல? காப்பாத்து கடவுளே!"

மித்ரா பெய்ருக்கேற்றாற்போல் மதிமலரின் நெருங்கிய தோழி. இருவரும் ஒரே கல்லூரியில் பயின்று , பின் ஒன்றாக கேம்பஸில் தேர்வாகி இந்த பன்னாட்டு நிறுவனத்திலும், அவர்களின் நட்பு மாரதான் ஓட்டம் போல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

"விடுடி மித்து..காலையிலே அவன் புல் பார்ம்ல இருக்கான்..கூட்டம் ஒன்பதரைக்குத்தானே?

அங்கே அவர்கள் மற்ற குழுத்தோழர்களான மேக்னாவும், சதீஷும் வந்து சேர, பேச்சு அன்றைய குழுக்கூட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. புதிதாக ஆரம்பிக்கபோகும் பிரோஜெக்ட் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பது பற்றியும், அவர்களது குழுவில் புதிதாக இணையபோகும் குழுத்தலைவர் எப்படி இருப்பாரோ என்பது பற்றியும் சலசலத்து கொண்டிருந்தனர்.

இப்போது வருபவர் தங்கள் நிறுவனத்தின் ஹைதராபாத் கிளையில் இருந்து சென்னைக்கு மாற்றலாகி வந்திருப்பவர் என்பதை பிரபுவின் தகவல் சேகரிப்பு மூலம் அவர்கள் அறிந்தனர். அதனால் நிறுவனத்தின் நடைமுறைகள் அத்துபடியாக இருந்தாலும் தங்களுடன் பொருந்துவாரா என்று லேசான கவலை அவர்களுக்கு இருந்தது.

இவர்களை அதிக நேரம் மண்டை காயவிடாமல், மனிதவள அதிகாரி மற்றும் திட்ட மேலாளர் மனோஜுடன் வந்து சேர்ந்தான், புது குழுததலைவன் சுஹாஸ் கிருஷ்ணன். அவர்களை வாசலருகில் பார்த்தபோதே மலருக்கு பூமி காலடியில் நழுவியது.
 

sujibenzic

Minister's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Oct 20, 2012
Messages
4,249
Likes
15,951
Location
USA
#9
"அப்போ காலையில் இவனைத்தான் பார்த்திருக்கிறோம். பரவாயில்லை கண்கள் நல்ல கூர்மை தான்.......ஆமா இப்போ இந்தமுக்கியமான ஆராய்ச்சி ரொம்ப தேவைதான்! இனி எப்படி இங்கே நிம்மதியாக வேலை செய்ய முடியும்? பேசாம இங்கிருந்து ஓடிவிடலாமா?",இந்த ரீதியில் மலரின் எண்ணங்கள் தாறுமாறாக ஓடி கொண்டிருந்தன.

இதற்குள் அறிமுகப்படலம் ஆரம்பித்திருக்க, அவளது முறை வந்தபோது, மனோஜ் சுஹாசிடம், "இவங்க மிஸ்.மதிமலர், டெவலப்பர், ரொம்ப புத்திசாலி, நல்ல திறமைசாலி," என்று புகழ் பாடினார்.
கண நேரம்கூட தடுமாறாமல், சுஹாசும் புன்னகைத்தபடியே ஹாய் மலர்! ஓ! தெரியுமே. இவங்க என் கல்லூரியில் எனக்கு ஜூனியர் தான்.. உங்களை இங்கே பார்த்ததில் ரொம்ப மகிழ்ச்சி, எப்படி இருக்கீங்க?” (தகவல் தொழில்நுட்ப அலுவலகத்தில் தமிழா என்று கேட்காதீங்க, அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் பேசியதெல்லாம் இங்கு தமிழில் இருக்கிறது.அவ்வளவுதான்.).
அவனுக்கே உரிய, வலது கன்னக்குழியுடன் கூடிய மிக வசீகரமான புன்னகையுடன்.இயல்பாகப் பேசியவனைக் கண்டு மலருக்கு சில நொடிகள்பேச்சேவரவில்லை. முயன்று தன்னை சமன் படுத்திகொண்டு பதிலளித்தாள்.
மேலும் பேச்சை வளர்க்காமல் குழுவிலிருந்த பிற உறுப்பினர்களிடம் அவன் நகர்ந்துவிட, மலருக்கோ உள்ளுக்குள் கோபம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது." மலராமே! மதி என்ற அழைப்பெல்லாம் உனக்கு இல்லை என்று உணர்த்துகிறான் போல! பெரிய்ய்ய இவன்........ போடா. எப்படி இவனால் இப்படி இயல்பாக இருக்க முடியுது? அது சரி, நான் தானே முட்டாள்தனம் செய்தேன். அவன் தான் ரொம்ப புத்திசாலியாச்சே! ",என்று,காலையில் பிரபு, தன்னை மதி என்று அழைத்ததற்கு மண்டகப்படி கொடுத்ததையெல்லாம் மறந்துவிட்டு, மனதுக்குள்சுஹாசுக்கு அர்ச்சனை செய்து கொண்டிருந்தாள். ஆனாலும் கல்லூரி நாட்களில் பார்த்ததை விட அவன் வசீகரமும், கம்பீரமும்அதிகரித்திருப்பதை அவளால் மறுக்க முடியவில்லை. (இந்த நிலையிலும் இந்த ரசனை தேவையா மலர்?)
ஆண்களுக்கு மிடுக்களிக்கும் உயரமும், மாநிறமும், தீட்சண்யமானகண்களும், கூர் நாசியும் கொண்டிருந்த அவன் அழகன் தானென்றாலும், இவை அனைத்திற்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல் விளங்கியது அவன் தனித்துவமான புன்னகை தான். அதிலிருந்த ஏதோ ஒன்று அவனை பன்மடங்கு அழகனாகியது போல் தோன்றியது மலருக்கு. சொல்லப்போனால் சுஹாஸ், என்ற அவனது பெயருக்கு அர்த்தமே இனிய புன்னகையை உடையவன் என்று அவள் அறிந்திருந்தாள் மொத்தத்தில் அவன் மீது நிலைத்திருந்த தன்விழிகளை விலக்கி கொள்ள மலருக்கு பெருமுயற்சி தேவைப்பட்டது.
அடங்குடி மலர்! போதும் போதும்...சும்மாவே இந்த மன்மத இராசாவ கையில் பிடிக்கமுடியாது.....இந்த இலட்சணத்தில், இப்போ நீ இப்படி பார்த்தா, அவ்ளோதான்.என்று அந்த நாளில் நூறாவது முறையாகத தன்னை தானே திட்டிக், குட்டிக் கொண்டாள். ஆனாலும் ஏதோ ஒன்று அவனிடம் குறைவது போல் உணர்ந்தாள். அது அவனின் பழைய குறும்பும், துள்ளலுமோ என்று தோன்றியது?
போடி இவளே! உனக்குத் தான் வடை போச்சு...அவனுக்கென்ன! நல்ல சந்தோஷமாகத தான் இருப்பான்..... என்று உள்மனம் கெக்கெலித்தது...
அதே நேரம் மதிமலரையேபார்த்துகொண்டிருந்த மித்ராவுக்கு, அவள் முகத்தில் தோன்றி மறைந்த விதவிதமான உணர்ச்சிகளின் காரணம் விளங்கவில்லை. "என்ன ஆயிற்று இவளுக்கு? இவன் என்ன நம்ம கல்லூரியில் தான் படித்தானா? அதான் எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கிறதா? ஆனால் மலரை மட்டும் தெரிகிறது, நம்மை தெரியவல்லையே!அவளுக்கும் அவனைத் தெரிந்தது போல் தானிருக்கு. எப்படியும் இன்னைக்கு மலரிடம் கேட்டு தெரிஞ்சுக்கணும் என்று அதிமுக்கியமாக குழம்பிக் கொண்டிருந்தாள். தலை வெடிக்குமுன் அதை மலரிடம் கேட்டும் விட்டாள்.
மலரும் இவர் என் அத்தை மகனோட நண்பர், நாம் முதல் வருடம் படித்தபோது கடைசி ஆண்டு படித்து கொண்டிருந்தாங்க. நம்ம தான் முதல் வருடம் வெவ்வேறு வகுப்பில் இருந்தோமே...மறந்திட்டியா?
அட! ஆமாம்..மறந்தே போச்சுடி....ஹி.ஹி..இரண்டாம் ஆண்டிலிருந்து தானே, பாட பிரிவின்படி நம்மை ஒன்றாக்கினாங்க. ச்சே இந்த ஹீரோவை பார்க்காமல் தவற விட்டுவிட்டேனே என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.
ஆமாம்...இப்போ நாட்டில் இது தான் அதிமுக்கியமான பிரச்சனை...........போடி..போயி வேலைய பாரு.,என்று எரிந்து விழுந்தாள் மலர்.
மெல்லமெல்ல அவர்களின் கவனம் குழுக்கூட்டத்திற்கு திரும்பி, பின் வேலை தொடர்பான கலந்துரையாடலில் மூழ்கி விட்டார்கள்.
தற்போதைய குழுவில் மிக திறமையானவரை குழுத்தலைவராக உயர்த்துவது வழக்கத்தில் இருந்தாலும் சில சமயங்களில், குழுவில் அல்லாத புதியவரை அந்த குழுவின்தலைவராகநியமிப்பதும்நடப்பதுண்டு. அப்படி வருபவர் பல சவால்களை சமாளிக்கவேண்டியிருப்பதும் அவசியம். ஏனெனில்அந்த அலுவலகத்தின் நடைமுறைகள்,குழுவில் பணிபுரிபவர்களின்தனித்திறமைகளையும், பலவீனங்களையும் சரியாக புரிந்து கொள்ளுதல், அதற்கேற்றவாறு பணிகளைப் பகிர்ந்தளித்தல், நல்ல சுமூகமானசூழலை உருவாக்கி, கொடுத்தகால அவகாசத்துக்குள்சிறந்தமுறையில்முடித்துதரவேண்டியதுபோன்ற பற்பல சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளவேண்டியிருக்கும். வேற்று ஆளை குழுவில் இருப்பவர்கள் ஏற்று கொண்டு முழு ஒத்துழைப்பையும் கொடுத்தாக வேண்டும்.
புதிதாக வருபவர் எப்படியிருப்பாரோ என்று குழ்ம்பிக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு, சுஹாசின் அணுகுமுறையும் அவனது தெளிவான பேச்சும், பழக்க வழக்கங்களும் பிடித்து போனது. மதிமலர் மட்டும், ஏனோ கஷாயம் குடித்தக் குழந்தையின் அவஸ்தையை உணர்ந்தாள்! போதும் போதாததிற்கு மலரின் தோழிகள் அனைவரும் விட்டால் அவனுக்கு ஒரு ரசிகர் மன்றம் அமைத்துவிடுவார்கள் போலிருந்தது.
ஹே....ஆள் இன்னும் சிங்கள் டி.....முயற்சி பண்ணலாம் போலிருக்கே! என்று மேக்னாவின் குரல் ஒலித்தது. அதை தொடர்ந்து அங்கே ஒரே கேலியும் கும்மாளமும் தொடர்ந்தது.
சே, என்ன பெண்கள் இவர்கள்! கொஞ்சம் கூட வெட்கமே இல்லாமல். என்று மலருக்குள் பொறாமை தலை தூக்கி, ஒரு எரிமலை பொருமிக் கொண்டிருந்த வேளையில், சட்டென மூளையில் ஏதோ மின்னலடிக்க, சிங்கிள் என்ற சொல்லைத்தவிர மீதி வார்த்தைகளுக்கு அவளது காதுகள் தடா கொடுத்துவிட்டன. என்னது??? கல்யாணம் ஆகலியா.....ஆங்...அவ என்ன ஆனா? என்ற மில்லியன் டாலர் கேள்வியோடு மதிமலர் அந்த நொடியில் உறைந்து போனாள் மதிமலர்.


-நெய்தல் தொடரும்
 
Status
Not open for further replies.

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.