சந்தியாராகம் - Sandhiyaragam By Nila Bharathi

Status
Not open for further replies.

sumathisrini

Silver Ruler's of Penmai
Staff member
Super Moderator
Joined
Jun 28, 2011
Messages
34,906
Likes
76,712
Location
Hosur
#1
friends,


I am glad to introduce one more new writer to our 'Penmai' family. Pls. join with me in welcoming our friend
nilabharathi @ Bharathi.

Below goes his story 'சந்தியாராகம்' & his introduction. We wish him all the very best and to have a long & fruitful association with 'Penmai'. Enjoy by reading his story & do support with your valuable feedback / comments.

அனைவருக்கும் வணக்கம்.

கவிதைகள் மூலம் பெண்மைக்கு அறிமுகமான நான், ஒரு தொடர்கதை மூலம் மற்றுமொரு அறிமுகத்தை கொடுக்க வந்துள்ளேன்.

எனது முதல் படைப்பான
"சந்தியாராகம்
" தொடர்கதையை இன்றுமுதல் பதிவிட உள்ளேன்.

கதையினை படித்துப் பார்த்துவிட்டு கருத்துகளை பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

எல்லா கருத்துகளும் வரவேற்கப்படுகின்றன.


முதல் பகுதி, இன்னும் சற்று நேரத்தில் பதிவிடுகிறேன்!!

 

Attachments

Last edited:

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#3
எனது முதல் கதைக்கு பெண்மையில் அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுத்த சுமதிக்கும் மற்றும் பெண்மை குழுவிற்கும் மிக்க நன்றிகள் . :) :pray1:

அனைவருக்கும் வணக்கம், பெரிய இடைவெளிக்கு அப்புறம் மீண்டும் இங்கே வந்துள்ளேன்.
கவிதைகள் மட்டுமே எழுதிக்கொண்டு இருந்த எனக்கு , பல நாட்களாக தொடர்கதை எழுதலாம் என்ற யோசனையும் இருந்து வந்தது, அந்த யோசனைக்கு இறுதியில் புத்துயிர் கொடுத்து , இதோ வழங்குகின்றேன் ,
எனது "சந்தியாராகம்" தொடர்கதை !!!

கதை மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் பற்றிய அறிமுகம் கதைப்போக்கில் நீங்களே தெரிந்து கொண்டால் இன்னும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்று விட்டு விடுகிறேன்,
உங்கள் கருத்துக்களை மறக்காமல் பதிவிடுங்கள் ,
நிறை குறை எதுவெனினும்!!! :)
 

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#4
இசை 1 - சந்தியாராகம் - Sandhiyaragam By Nila Bharathi

இசை 1

இரவின் ஆதிக்கத்தில் கருத்துப் போயிருந்த வானம் , மங்கிய வெளிச்சத்துடன் வெளுக்க ஆரம்பிக்க அதுவரையிலான நிசப்தம் ஊர்க் குருவிகளால் கலைய ஆரம்பித்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் மின்மினிப் பூச்சிகளென வீட்டின் முன்புற விளக்குகள் வெளிச்சத்தை சிந்திக் கொண்டும், பல தெருக்களில் வாசல் தெளிக்கும் சத்தங்களும் இனிதே ஆரம்பமாகி இருந்தன .அவ்வளவு நேரமாய் தூங்கிக்கொண்டிருந்த சூரியன் , வட்ட முகத்தில் செவ்வொளி காட்ட ஆயத்தமாகிக்கொண்டிருந்தது.

“மணி 6”!!

மூன்று நாட்களாய் இந்த விஷக் காய்ச்சல் , சீதாலஷ்மியை பாடாய்படுத்தி இருந்ததால் வழக்கம் போல் அன்றைய தினமும் அவள் வீட்டில் சற்றே தாமதமாக கதவு திறக்கப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் போல் இல்லாமல் இன்று உடலுக்கு சற்றே தெம்பு வந்ததால், மகள்களை எழுப்பாமல் அடுப்பங்கரையில் பாத்திரங்களை உருட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

சில மணித்துளிகள் உருண்டோட,

“அடியே!! சந்தியா!! , தூங்குனது போதாதா!! , உனக்கு?
இன்னைக்கு நானே எல்லா வேலையும் பாத்துக்குறேன், நீ எந்தரிச்சு ஒழுங்கா சீக்கிரம் கெளம்புற வழியப் பாரு, ரெண்டு நாளு சீக்கிரம் எந்திருச்சதுக்கு , நாலு நாளைக்கு தூக்கமா உனக்கு, என்று நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் மகளை எழுப்பி விட இரைந்தார்.
ஏற்கனவே அடித்த அலாரத்தை ஆப் செய்து விட்டு போர்வைக்குள் புகுந்தவளை, அம்மாவின் சத்தம் மொத்தமாய் எழுப்பியே விட்டது.
ஒட்டிக்கொண்ட தன் இறகுகளை , பட்டாம்பூச்சி மெல்லமாய் விரிப்பது போல், மூடிய இமைகளுக்குள் கண்மணிகள் இடவலமாய் நகர, பிறைநிலா நெற்றி சுருங்கி, தனது தூக்கம் வழிந்த முகத்தை போர்வையை விட்டு விலக்கினாள் சந்தியா.

ஏம்மா!!! , உனக்கு இந்தக் கொலவெறி? ,
பாவம், பிள்ள தூங்கட்டும்னு கொஞ்ச நேரம் விடுறியா?, 10 மணிக்கு போறதுக்கு இப்போவே எந்த்ரிக்கனுமா என்ன?
என்றவாறே கலைந்து கிடந்த தலை முடியை சுருட்டி ஹேர் கிளிப்பிங்கில் உள்ளே திணித்து விட்டுக் கொண்டே எழுந்து உட்காந்தாள்.

“ஆமாண்டி, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கொஞ்ச நேரம்னு, விட்டா,
நீ மத்தியானம் வரைக்கும் தூங்குவ, சின்னவள கரெக்ட்டா ஸ்கூலுக்கு அனுப்பனும், கூட மாட ஒத்தாசையா இருந்தா எனக்கு வேல சீக்கிரம் முடியும்ல, நான் படுத்துக் கிடந்தாதான், நீ வீட்டு வேல பாப்பியா,?

“ஐயோ, சீதாலச்சு, அதுக்கு சொல்லல, எப்பிடியும் கொஞ்ச வருசந்தான் உன் கூட இருக்க போறேன் , அதுவர இந்த வீட்டு வேலையெல்லாம் தொட விடாம என்ன வளத்துடு!!, என்ன சரியா!!”, சொல்லிக்கொண்டே எழுந்து வந்து,
தன் அம்மாவின் கன்னத்தைக் கிள்ளிக் விட்டு மீண்டும் படுக்கைக்கு சென்று பாய் தலையணை சுருட்டி வைத்தாள் சந்தியா.

“இந்த டூத் பிரஷ் எங்கதான் போய் தொலையுமோ, இதெல்லாம் ஒழுங்கா எடுத்து வைக்க மாட்டியா, சீதாலச்சு நீ,
வர வர உனக்கு சோம்பேறித்தனம் ஜாஸ்தி ஆய்டுச்சு!!”
நாங்க போட்டது போட்டபடி கிடக்குறத எல்லாத்தையும் எடுத்து கரெக்டா வைக்க வேண்டாமா", என வழக்கம் போல் அம்மாவைக் சீண்டிக் கொண்டே சந்தியாவின் விடியல் அன்றும் கலகலப்பாக ஆரம்பித்திருந்தது.

கடைசியில் டூத் பிரஷ்ஷை தேடிக் கண்டுபிடித்து, பல் விளக்க ஆரம்பித்தாள்!!

“சொல்லுவடி சொல்லுவ!! , தெனமும் தேய்ச்சுட்டு வைக்குற இடத்துல்ல வச்சாத்தானே, இஷ்டத்துக்கு தூக்கி எரிஞ்சா, காக்கவா கொண்டு வந்து கைல கொடுக்கும்...”
உனக்கெல்லாம் டூத்ப்ரஷ் லாயக்கில்ல, கைய வச்சு விளக்கி பழகிக்கோ, லேட்டா என்திரிச்சுட்டு பேச்சப் பாரு”

குளித்துவிட்டு ஸ்கூல் யூனிபார்மில் வெளியே வந்த கயல்விழி , அதைக் கேட்டு களுக்கென்று சிரித்து விட்டு, “என்னக்கா , காலாங்காத்தால அம்மாட்ட சுப்ரபாதம் கேட்டுட்டு இருக்குறியா,” என நக்கலாய் கேட்டபடி சின்னதாய் சாமி போட்டோக்கள் நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருக்கும் நடுவீட்டு அலமாரிக்கு முன் வந்து நின்றாள் .

அதுதான் அவர்களது பூஜையறை. ஆடம்பரம் இல்லாமல் மூன்று பேருக்கு ஏற்றார்போல் அந்த வீடு, நடுத்தரக் குடும்பத்தின் கஷ்டங்களை சொல்லாமல் சொல்லிக்கொண்டு இருந்தது.

“ஏய் சின்ன வாலு, பிளஸ்டூ முடிக்கிற வரைதான் உனக்கெல்லாம் மரியாதை, அதுக்கு அப்புறம் பாரு, உனக்கும் இதேதான்!!”,
“காக்காலாம் கொடுக்காது, என் அம்மா கொடுப்பா!!, சரி எனக்கு இதுக்கு மேல காது கேக்காது , சோ , நீ அர்ச்சனை பண்றதை நிறுத்திட்டு உன் வேலைய பாரு லச்சு, நான் குளிக்க போறேன்”, என சத்தத்தைக் கொடுத்து விட்டு பாத்ரூமை நோக்கி நடைபோட்டாள் சந்தியா.

“அம்மா எனக்கு லேட் ஆய்டுச்சு பாரு , இன்னுமும் நீ லஞ்ச் பேக் பண்ணாம இருக்குற , அதற்குள் சின்னவள் கயல்விழியின் குரல் , சிணுங்கலாய் ஒலித்தது.

இதோ ஆய்டுச்சுடா கண்ணு, அஞ்சே அஞ்சு நிமிஷம்தான், கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ, இந்த கோஸ் மட்டும் கொஞ்சம் வெந்துட்டா, உனக்கு எல்லாம் ரெடிதான், அதுக்குள்ள நீ சாப்ட்டுக்கோ,

“சரிம்மா!! என குரல் கேட்க,
சூடான ஆவி பறக்கும் இட்லியை, அவசரத்தில் தாளிக்காத வெள்ளை வெளேரன தேங்காய் சட்னியுடன், எப்போதும் அவள் சாப்பிடும் பூக்கோலம் போட்ட தட்டில் எடுத்துக் கொண்டு கயல்விழியிடம் வந்தார் சீதாலஷ்மி.

“எல்லாம் எடுத்து வச்சுக்கிட்டீல, கயல் கண்ணு, சாப்ட்டுட்டு நீ ஸ்கூல்பேக் எல்லாம் எடுத்து ரெடியா இரு, நான் அஞ்சு நிமிசத்துல போனதும் டிபன் பாக்ஸ் கொண்டு வந்துடறேன்” , சொல்லிவிட்டு அடுப்பங்கரைக்கு நடை கட்டினார் லஷ்மி.

கொடுத்த நாலு இட்லிகளில் இரண்டை மட்டும் விழுங்கிவிட்டு , மிச்சத்தை அடுப்பங்கரை திண்டில் வைத்து விட்டு சின்னவள் கை கழுவி விட்டு காத்திருந்தாள்.

சில மணித்துளிகளில் சமையல் முடிந்ததும் டிபன்பாக்ஸ் மதிய சாப்பாடால் நிரப்பப்பட்டு கயல்விழி கைக்கு வந்ததும் வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

“பாய் ம்மா , பாய் க்கா நான் போய்ட்டு வரேன்” ,
வெளியே சென்று சைக்கிளை எடுத்துச் செல்லும் முன் அவள் கொடுத்த சத்தம், இங்கே உள்ளே இருக்கும் லஷ்மிக்கு எட்டவில்லை என்றாலும், வழக்கம் போல், சொல்ல வேண்டியதை சொல்லினார்,
“பாத்து ஜாக்கிரதையா போம்மா கயல் கண்ணு “!!

நேற்றிரவு மழைக்கு இன்று காலையில் பூத்த மலராய், சொட்டும் ஈரம் தரையை நனைக்க, தலை துவட்டிக் கொண்டே சந்தியா, அடுப்பங்கரைக்கு நுழைந்தாள், அதுவரை அவளைப் பின் தொடர்ந்த சீயக்காய் வாசம் வாசலோடு தொலைந்து, அடுப்பங்கரை கோஸ் பொரியலின் வாசம் அவள் மூக்கை துளைத்தது.

“என்னம்மா இன்னைக்கு பொரியல் வாசம், அதிசயமா ஆளையே தூக்குது , அப்படி என்னத்த போட்டு வச்சிருக்குற“

“அதான் சாப்பிட போறல்ல, கண்டுபிடிச்சுக்கோ நான் பெத்த செல்வமே, இது இருக்கட்டும், இன்னைக்கு நீ நல்லபடியா செலக்ட் ஆகிடனும், சரியா !!”
எத்தனையோ தடவ ஏமாந்து போயாச்சு, இந்த வாட்டியாச்சும் இந்த வீட்டுக்கு விடிவுகாலம் வரணும்னு சாமியக் கும்பிட்டுட்டு நல்லபடியா இன்டர்வியூக்கு போயி வேலையும் கையுமா வரணும்”

ஐயோ, அம்மா இதுக்கு முன்னாடி மாதிரி கிடையாது இந்த இன்டர்வியூ , இதுல உன் பொண்ணு ஸ்ட்ராங் , சோ ..இந்த வேலைய வாங்கி காட்றேன் , பாரு நமக்கும் நல்ல டைம் ஸ்டார்ட் ஆய்டும் ..!!

என்னமோடி!! , எப்பிடியாவது உனக்கு வேலை கிடைச்சுட்டா , நம்ம கஷ்டம் தீரும், எத்தன நாள் இப்படியே கடன் வாங்கியே சமாளிக்க, அதும் இல்லாம அடுத்த மாசம், கடனுக்கு வட்டி கேட்டு எல்லோரும் வந்து வாசல்ல நிக்க முன்னாடி, நானே போய் கொடுத்துடணும், ஒன்னுக்கு ரெண்டு பொண்ணா பெத்துட்டு, அந்த மனுஷன் பாதிலே போய் சேர்த்துட்டார், சும்மா போனாலும் இவ்வளோ கடன வேற நம்ம தலைல கட்டிட்டு போய்ட்டார். என்ன பண்ண , நம்ம தல விதி , ஆண்டவன் அப்பிடி எழுதிருக்கான்.” என்று குடும்பக் கதையை ஆரம்பிக்க,

“ஐயோ!!! மறுபடியுமா .. போதும்மா .நிப்பாட்டு.. அதான் சொல்றேன்ல இன்னைக்கோட இதுக்கு முடிவு!!..இனியாச்சும் மனசப் போட்டு வருத்திகிட்றத விடு,”

“சரி சீக்கிரம் சாப்பாடு போடு.. சாப்ட்டு நான் கெளம்புறேன்.முதல்ல இந்த டாபிக் விட்டு நீ வெளில வந்துடு, நான் கெளம்பும் போது கண்ணுல தண்ணி வைக்காத..!!”

“ஹ்ம்ம் ..பாக்கலாம் ..பொழுது சாஞ்சா தெரியும்ல அந்த ஆண்டவன் என்ன எழுதி இருக்கான் நம்ம வாழ்க்கைலன்னு”, என்றவாறு..சாப்பாடு அள்ளிவைத்தாள்!!

சீதாலஷ்மி, ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தை, குடும்பத்தலைவன் இல்லாமல் தனி ஒருத்தியாய் தடுமாறி நிர்வகித்துக் கொண்டிருப்பவர். கணவனை ஒரு விபத்தில் பறிகொடுத்து அதற்கு பின் குடும்ப சூழ்நிலை மிகவும் நொடித்து போய் விட, வெறும் உறவுகள் என்ற பெயரில் உறவினர்களும் பதினாறாம் நாள் காரியம் முடிந்தவுடன் கழண்டு விட ..ஆரம்பம் ஆனது சிவப்பு நிற வறுமை, திக்குத் தெரியாமல் தவித்த குடும்பத்திற்கு அவள் கணவன் விபத்தில் இறந்ததால் கிடைத்த இழப்பீட்டு தொகை ஓரளவு நடுத்தர வாழ்க்கை நடத்தும் அளவிற்கு பேருதவியாய் இருந்தது, எப்படியோ அந்த தொகையிலும் மேலும் வங்கிக் கடன்களை வாங்கியும், மூத்த மகள் சந்தியாவை, கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியரிங் படிக்க வைத்து விட்டாள். எப்படியோ தன் மகள் சம்பாதித்து இந்த குடும்பத்தின் நிலை உயரவேண்டும் என்பதே இவளின் கனவு. மேலும் சின்னவள் படிப்பும் அடுத்து இருக்கிறது, பிளஸ்டூ முடித்தவுடன் அவளையும் பட்டப்படிப்பு படிக்க வைத்தே ஆக வேண்டும் . இதற்கெல்லாம் சந்தியா கண்டிப்பாக ஒரு வேலையில் சேர்ந்தே ஆகவேண்டும். அதுவும் இந்த மாதத்தில். லஷ்மியும் சும்மா வீட்டில் இருக்க வில்லை ஒரு சூப்பர் மார்கெட்டில் வேலை பார்க்கிறார், சம்பளம் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவிற்கு பெரிதாய் இல்லை என்றாலும் ஓரளவு போதுமானதாய் இருந்தது.

காலை வேளையில் இட்லி சாப்பிடப் பிடிக்காது என்பதால், சாம்பார் சாதம், கோஸ் பொரியல் தான் சந்தியாவிற்கு இன்றைய காலை உணவு, இன்டர்வியூ பற்றிய சிந்தனையிலே பேசிக்கொண்டே அவளும் அம்மாவும் சாப்பிட்டும் முடித்திருந்தார்கள்.

இரண்டு பேரும் கிளம்பத் தயார் ஆனார்கள். அவளது இன்டர்வியூ போகும் கம்பெனி, லஷ்மி வேலை செய்யும் சூப்பர்மார்க்கெட் வழி என்பதால், அம்மாவும் மகளும் அரட்டை அடித்துக் கொண்டே அந்த முருகன் கோவில் பஸ் ஸ்டாப் வந்து சேர்ந்தனர்.
 
Last edited:

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#5
இசை 1 - சந்தியாராகம் - Sandhiyaragam By Nila Bharathi

இசை 1 - தொடர்ச்சி ....

மல்லாந்து படுத்ததில் முகத்தில் கொஞ்சமாய் சூடு பரவ, சிறிதாய் போர்வையை விலக்கி பார்த்தான் அர்ஜுன்,
கண் கூச வைத்தது ,9.30 மணி வெயில்.
அரை கண்ணுடன் பக்கத்தில் இருந்த செல்போனில் மணியை பார்க்க, அலறி அடித்து எழுந்து உட்காருகிறான்.
மறுபடியும் செல்போனில் பார்வை போக நிறைந்து கிடக்கும் குட் மார்னிங் மெசேஜ்களை, எக்ஸிட் கொடுத்து விட்டு.. படுக்கையை சுருட்டிக்கொண்டு மாடியில் அந்தபுறம் இருக்கும் அவனது அறைக்குள் செல்கிறான்.

“டேய் !!, சூனியம் பிடிச்சவனே, உன்ட்ட என்ன சொல்லிட்டு நேத்து நைட் படுத்தேன் , சீக்கிரம் எழுப்பி விடச் சொன்னேனா இல்லையா!! , இப்போ இவ்ளோ நேரம் தூங்க விட்டு வேடிக்க பாத்ருக்க” , என்று வேலைக்கு செல்ல கிளம்பித் தயாராக இருந்த, அவனது நண்பன் பாலாவைப் பார்த்துக் கத்தினான் அர்ஜுன்.

“சொல்லுவடி சொல்லுவ, எழுப்பலன்னு ...
தண்ணி ஊத்தாத கொறதான் , அதையும் செஞ்சிருப்பேன் , அப்புறம் அதுக்கும் உன்ட்ட எவன் திட்டு வாங்குறது , அதுக்கு இதுவே பெட்டெர்னு தான் விட்டுட்டேன்,
ஒரு மனுஷன் இப்படியா தூங்குவான் தட்டி எழுப்பினாலும், போடா போ , என்ட சண்டை போடல்லாம் உனக்கு டைம் இல்ல, பத்து நிமிஷத்துல கெளம்பப் பாரு, நான் அந்த கம்பெனில ஒரு மாதிரி பேசி வச்ருக்கேன், உன் வாயக் கொஞ்சம் குறைச்சுகிட்டு இன்டர்வியூல ஒழுங்கா பதில் சொல்லு, மத்ததெல்லாம் நான் பாத்துகிறேன், மவனே இதுதான் உனக்கு லாஸ்ட் சான்ஸ், பாத்துக்க” ... என்று பதில் சொல்லி விட்டு பாலா படிகளில் இறங்க ஆரம்பித்தான் .

போடா, டேய் போடா!!! ..இப்போ அஞ்சு நிமிசத்துல, இந்த அர்ஜுன் எப்பிடி அங்க போய் நிக்கான்னு மட்டும் பாரு என்று பாலாவின் தலை மறையும் சவால் விட்டு அதில் ஜெயித்தும் விட்டு பஸ்ஸ்டாப் வந்து சேர்ந்தான்.

சொந்த ஊரில் படித்து முடித்து விட்டு, இப்போது இந்த நகரத்தில் வந்து தங்கி வேலை தேடிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்நாட்டின் சில ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களில் அர்ஜுன் ஒருவன், படித்தது கிராமப்புற இன்ஜினியரிங் கல்லூரி என்பதால் , ஆங்கிலம் அவனுக்கே பெரிய தலைவலி கொடுத்தது, ஓரளவு வசதி இருந்ததால் அவனுக்கு வீட்டில் கஷ்டம் என்றெல்லாம் இல்லை,
ஊரில் அவனது அப்பா, இரண்டு பெரிய ரைஸ்மில்களை சொந்தமாக இயக்கிக் கொண்டிருப்பவர், படித்தது கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் என்பதால் இந்தப் பெரு நகரத்திற்கு வந்தாக வேண்டிய சூழ்நிலை,
சென்னை போன்று பெரிய பெரிய சாப்ட்வேர் கம்பெனிகள் இல்லையென்றாலும் ஓரிரு கம்பெனிகள் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதால் இங்கே வந்து நண்பனுடன் தங்கி வேலை தேடுகிறான்.

ஆனால் அங்கே அவனது நேரம் ஒரு வலை விரித்திருந்தது.
வெறும் நேரம் மட்டுமல்ல , அது அவன் வாழ்கையையே திருப்பப் போகும் கொண்டை ஊசி வளைவு என அவனுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

மீண்டும் இசைக்கும்...
 

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#6
இசை 2 - சந்தியாராகம் - Sandhiyaragam By Nila Bharathi


இசை 2


ஒவ்வொரு மனிதனும்
தான் செய்த தவறுகளில்
நியாயத்தையும்,
செய்யும் தவறுகளுக்கு
காரணத்தையும்
தேடிக் கொள்கிறான் !!





கைக்குழந்தை முதல் பெரியவர் வரை அனைத்துத் தர மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் தாங்கிக் கொண்டு அந்த பஸ்ஸ்டாப், கொஞ்சம் பரபரப்பாகவே காணப்பட்டது . எல்லோரதும் பார்வையும் தூரத்தில் எங்கோ வந்து கொண்டிருக்கும் பேருந்தை எதிர்நோக்கி இருந்தது .

அர்ஜுன் பொடி நடையாக அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.

மணி 9.20!

சொன்ன படி கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே வந்து விட்டதில் உள்ளுக்குள் நிம்மதிதான். நடக்க ஆரம்பித்தது முதல் அங்கு வந்து சேரும் வரை எதிரில் பார்க்கும் இயந்திரவாழ்கையில் தன் எண்ணங்களை ஓட விட்டிருந்தான். ஆனால் இன்றைய இண்டர்வியூ , அவனுக்கு நன்றாக தெரிந்த கம்ப்யூட்டரின் ஒரு பிரிவில் என்பது, பாலா அந்த கம்பெனியில் தன்னைப்பற்றி நல்ல ரெஃபெரன்ஸ் கொடுத்திருந்தது இது எல்லாம் , அவனது வேலைக்கான உத்திரவாதத்தை சிறிது தந்திருந்தது .எனவே அதிக குழப்பங்கள் இல்லாமல் காணப்பட்டான்.

அப்போதுதான் அவன் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும்போதே அந்த சம்பவம் மனதை உலுக்கும் படி நடக்க ஆரம்பித்தது. ஒரு இளம் பெண் , 19 வயதிருக்கும், மஞ்சள் கலரில் அழகான ப்ளோரல் டிசைன் போட்ட சுடிதாரில் சாலையை கடக்க நின்றிருந்தாள். லூஸ் ஹேரில் முகம் வசீகரமாய் தெரிய, பார்க்கக் களையாய் தான் இருந்தாள். காதுகளில் ஹெட்செட் புகுத்தப்பட்டு இருந்தது.
கையில் ஒரு பாட்டிலுடனும், மற்றொரு கையில் எதோ ஒன்றை மறைத்தபடி ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான் ஹெல்மட் போட்ட ஒருவன். கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அந்த பெண்ணின் மீது கையில் வைத்திருந்த பாட்டிலை தூக்கி எறிந்தான், சற்றே சுதாரித்துக் கொண்ட அவள், முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு கையை வைத்து மறைக்க, ஐயோ!! அம்ம்மா!!! என முடிந்த வரை கத்தினாள், அப்போதுதான் தெரிய வருகிறது அவள் மீது ஊற்றியது ஆசிட் என்று, கைகள் மற்றும் தலை முடியில் மட்டும் பட்டதால் அவள் முகம் தப்பித்தது. இதோடு விடாமல் அந்த மனித மிருகம் மற்றொரு கையில் தான் மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியால் அவளை குத்துவதற்கு ஓங்க ,
இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த அர்ஜுன் , அதற்கு பின் வேகமாக செயல்பட ஆரம்பித்து , ஒரே ஓட்டத்தில் அவனை அடைந்தான், ஆனால் அதற்குள் கத்தி அந்த பெண்ணின் வயிற்றில் இறங்கி இருந்தது, அவன் மேலும் ஒரு முறை குத்துவதற்கு கத்தியை உருவி, ஓங்கி குத்தும் முன் , நேர்த்தியாக கத்தியை தட்டி விட்டு தன் அவனின் நடு நெஞ்சுப் பகுதியில் முழுபலம் கொண்டு தாக்கி அவனைத் தள்ளிவிட்டான். வலுவான அர்ஜுனின் அடியால் அந்த மனித மிருகம் பக்கத்தில் இருந்த சிக்னல் கம்பத்தில் மோதி நிலை குழைந்து விழுந்து பின் எழுந்து ஓட ஆரம்பித்தது.

அதற்குள் அந்த பெண் நினைவிழக்க ஆரம்பித்து ஈனஸ்வரத்தில் முனங்க ஆரம்பித்தாள்,
சுற்றியுள்ள கூட்டம் வேடிக்கை மட்டும் பார்க்க ,
அர்ஜுன் மட்டும் குரல் கொடுத்தான் ,
“யாராச்சும் சீக்கிரம் நூத்தி எட்டுக்கு கால் பண்ணுங்க !!“
ஆனால், அது வெறும் எதிரொலி போல் , அத்தனை பேராலும் எதிரொலிக்கப்பட்டது,
“யாராச்சும் பண்ணுங்கப்பா, என்றே ...

“ஏய், இங்க கொஞ்சம் கண்ணு முழிச்சு பாரு , என அவளை தன் கைகளில் சாய்த்து பிடித்து கன்னத்தை தட்டி உசுப்பிக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.
அதற்குள் கூட்டத்தில் எதோ ஒரு ஜீவன் போன்கால் பண்ணிவிட்டதாகவும், பக்கத்தில் இருந்த ஆம்புலன்ஸ் கிளம்பி விட்டதாகவும் ஆனால் வரும் வழியில் இதற்கு முந்தைய கிராஸ் ஸ்ட்ரீட் ரவுண்டானாவில், டிராபிக்கில் சிக்கி இருப்பதாகவும் சொல்லியது.

இனி தாமதித்தால் கதையாகாது, முதலுதவி சீக்கிரம் கிடைக்க வேண்டும் என நினைத்த அர்ஜுன், வேறு ஒன்றை யோசித்தான்.
அந்த சமயத்தில் அங்கு வந்து கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டோவை அழைத்தான். அந்த ஆட்டோ டிரைவரும் மனிதாபிமான மனதுடன் உதவி செய்ய,
அவளை ஆட்டோவில் ஏற்றிவிட்டு, தானும் ஏறிக் கொண்டு எதிர் சாலையில் பயணிக்கச் சொன்னான். எதிர்பார்த்த படி ஆம்புலன்ஸ் எதிரே வந்து கொண்டிருக்க, கை அசைத்து நிறுத்தினான். அவளை உள்ளே பத்திரமாக ஏற்றி விட்டு ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சுடன் இந்த உலகத்திற்கு வந்தான். இவை அத்தனையும் ஒரு சில கணங்களில் நடந்து விட்டது. கல்லூரியில் படிக்கும் போது NCC யில் இருந்த படியால் இது போன்ற நேரங்களில் எதையும் யோசிக்காமல் எந்த ஆபத்தையும் பார்க்காமல் இறங்கி விடுவது அவன் வழக்கம் தான், எனவே தான் மிகக் குறுகிய காலத்தில் சரியாக செயல் பட முடிந்தது.

கோவில்களில் கடவுளைத் தேடி அலைவதை விட
நல்லது செய்ய பழகிக் கொண்டால்
அடுத்தவர் சந்தோஷத்தில்
தெய்வம் தெரியும் !!


ஆம்புலன்ஸ் வந்து நின்றது, நமக்கு முன்னமே அறிமுகமான முருகன் கோவில் பஸ்ஸ்டாப் என்பதால், அங்கு இருந்த எல்லோரும் இதை பார்க்கத் தவறவில்லை, சந்தியாவைத் தவிர, அவள் அந்தப்புறமாக திரும்பி போன் பேசிக்கொண்டு இருந்ததால் கவனித்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

அங்கு இருந்த எல்லோர்க்கும் என்ன நடந்திருக்கும் என யூகித்துக் கொள்ள முடிந்தது, அதனால் அர்ஜுனிடம் வந்து கேள்விகளை அடுக்கினார்கள்,
“ஏம்ப்பா, என்ன ஆச்சு, பாத்தா கொஞ்ச வயசு பொண்ணு மாதிரி இருக்கு, என்ன ஆக்சிடென்டா?
“ஆமாங்க, பட் உயிர் இருக்குது, ஸோ ப்ராப்லம் இருக்காது நெனைக்கேன்“ என சின்னதான பதிலைச் சொல்லி முடித்து விட்டான், இவர்களுக்கு நடந்த சம்பவத்தை சொல்ல வேண்டிய தேவை இல்லையென.
அப்போது தான், தன் சட்டையில் இரத்தக் கரை இருப்பதை பார்க்கிறான் . இனி அதை அலசவோ வேறு சட்டை மாற்றுவதோ முடியாத காரியம் , வேறு வழி எதாவது பார்த்தாக வேண்டும் என , சுற்றி முற்றி பார்வையினை ஓட விட , அது பக்கத்தில் இருந்த விமன் பியூட்டி ஷாப்பில் நின்றது , சட்டென்று ஒரு யோசனை வர அதை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான் ,
சின்ன ஷாப் என்றாலும் குளு குளு ஏசியுடன், கண்ணாடியால் ஆன அழகழகான வேலைப்பாடுகளுடன் மினி மாளிகை போலே இருந்தது.
அர்ஜுன் உள்ளே நுழைய,

“ப்ளீஸ் கம் இன் சார்”, என்ற சேல்ஸ்கேர்ளின் புன்னகை கலந்த வரவேற்பை வாங்கிக் கொண்டு ,

“லிப்ஸ்டிக் காட்டுங்க, என்று கேட்டுக்கொண்டே இப்போது கடையின் உள்ளே முழுவதும் வந்திருந்தான்.

“இங்க நெறைய வெரைட்டீஸ் இருக்கு, பாருங்க ,
பிராண்ட்டடுனா லக்மேல என்ரிச்சிடு சட்டின் ஷேடு பாருங்க,
என்ன ஸ்கின் கலருக்கு பாக்குறீங்கனு சொல்லுங்க,
கலர் நான் சஜ்ஜஸ்ட் செய்றேன்,
எவ்வளவு ஹௌர்ஸ் இருக்கணும், டே முழுசுமா இல்ல ஜஸ்ட் ஃப்யு ஹௌர்ஸ் போதுமா“ ,
சிங்கள் ஸ்வைப்பா இல்ல மல்டி ஸ்வைப்ல பாக்குறீங்களா?
என்று அடுக்கிக்கொண்டே போனாள் அந்த சேல்ஸ்கேர்ள்.

அர்ஜுனிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, சாதாரண லிப்ஸ்டிக்கில் இவ்வளவு இருக்கிறதா என நினைத்து முழிக்க ஆரம்பித்தான் ,
சரிதான் எந்த ஆணிற்கும் அது பற்றி முழுவதும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பும் இல்லைதான்.

கடைசியில்,

“நல்லா ரெட்டிஷ்ஷா இருந்தா போதும் , டூ ஹண்ட்ரட் ருபீஸ்ல எடுத்து கொடுங்க”, என்று முடித்து வைத்தான்.

அவள் உடனே பேச்சை மாற்றி விட்டு, ஒரு பிராண்டை எடுத்து நீட்டினாள் ,
“இது வாங்கலாம் சார் நீங்க , இம்போர்ட்டெட் ஐட்டம், லாங் லாஷ்டிங்கா இருக்கும், ப்ரைஸ் ஒன் எய்ட்டி தான் வரும்,”

வேறு எதுவும் கேட்காமல் அதை எடுத்துக் கொள்வதாக சொல்லிவிட்டு பில்லிங் கவுன்ட்டர்க்கு வந்து நின்று கொண்டான் .
அவன் வாங்கிய லிப்ஸ்டிக் ஒரு பாக்கிங்கில் வந்தது, பணம் கொடுக்க பேண்ட் பாக்கெட்டில் கை விட்டவனுக்கு அதிர்ச்சி, அங்கு பர்ஸ் இல்லை!!

நடந்த களேபரத்தில் பர்ஸ் தொலைந்து இருக்க வேண்டும், இல்லை என்றால் அவளது ஹேண்ட்பேக் கோடு போயிருக்க வேண்டும்,
எது எப்படியோ, இன்றைய விடியலில் அவனது ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் ஸ்வாகா ஆனது,
இருந்தாலும் அதைப்பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் ஒரு உயிருக்கு முன்னால் அந்த ரூபாய் தாள்கள் ஒன்றும் பெரிதல்ல என நினைத்துக்கொண்டு , சட்டை மேல் பாக்கெட்டில் இருந்த இரண்டு நூறு ரூபாய் தாள்களை நீட்ட,

ஷாப் கேஷியர் “தேன்கயூ சார்”, என வாங்கிக் கொண்டு, இரண்டு பத்து ரூபாய் தாள்களை நீட்டினாள்.

மீதம் வாங்கிக் கொண்டு , கடையை விட்டு நடையைக் கட்டினான். போகும்போதே லிப்ஸ்டிக்கை திறந்து, சட்டையில் கிறுக்க ஆரம்பித்து விட்டான், கடைசியில் இரத்தக்கறையை லிப்ஸ்டிக் கறையுடன் சேர்த்து ஒரு டிசைன் போல் ஏதோ செய்து விட்டான். பஸ்ஸ்டாப் வந்து சேரவும் டிசைன் முடியவும் சரியாய் இருந்தது. இப்போது அவன் சட்டையை சாதாரணமாக பார்க்கும் யாருக்கும் அது இரத்தக்கறை என்ற சந்தேகம் வராது.

மணி பத்தைத் தொட்டிருந்தது. ஆனால் அந்தக் கூட்டம் மட்டும் அப்படியே நின்றுகொண்டு இருந்தது, 9.30 மணிக்கு வரும் பேருந்து அன்று வரவே இல்லை.

“என்னம்மா , இன்னைக்கு நான் சீக்கிரம் வந்தாலும் , இந்த டி- ஃபாட்டி கால வாரிட்டானே, இப்போவே மணி 10 ஆச்சு, இன்டர்வியூ இந்நேரம் ஸ்டார்ட் ஆயிருக்கும், இதுக்கே லேட்டா போனா. என் மேல ஒரு பேட் இம்ப்ரெஸ்ஷன் வந்துடும்மே” சந்தியா கலக்கம் நிறைந்த குரலில் அம்மாவிடம் சொன்னாள்.

“அதெல்லாம் கவலைப்படாம இருடா, நல்லதே நடக்கும்னு நெனெச்சிட்டே போ, பஸ் இப்போ வந்தாலும் 15 நிமிசத்துல்ல அங்க போய்டலாம், பாப்போம், இல்ல ஆட்டோ பிடிச்சுடலாம்“
சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, கேப் எனப்படும் 6 பேர் மட்டும் அமரக் கூடிய மினிவண்டி வந்து நிற்க,

““ஆர்கே புரம்!! ஐட்டி பார்க்!!” என கூவ ஆரம்பித்தான் அந்த வண்டிக்காரன்.

அங்கு இருக்கும் எல்லோரையும் தவிர்த்து , மூன்று பேருக்கு உள்ளுக்குள் , “அப்பாடா”, என்ற நிம்மதி கலந்த எண்ணம் வந்தது.
பஸ் வர்ற மாதிரி தெரில, ஆட்டோல போறதுக்கு இதுலே போய்டலாம்மா, வா!!, என சந்தியா சொல்ல,

“சரி சீக்கிரம் வா“ என்று லஷ்மியும் சந்தியாவும் ஏறுவதற்கு வண்டியின் அருகில் சென்றனர். அதற்குள் அர்ஜுன் ஏறி முதல் வரிசையில் இருக்கும் சீட்டில் உட்காந்திருந்தான்.

இதற்குள் சில மணித்துளிகள் ஒரே இடத்தில ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொள்ளும்படியான சூழ்நிலையிலும், சந்தியாவின் பார்வை இன்னும் அர்ஜுன் மேல் விழுந்ததாய் தெரியவில்லை, அதற்கு அவசியமும் அவளுக்கு இருக்கவில்லை.

ஆனால் இவன் கதையோ வேறு, அந்த இடத்திற்கு ஆம்புலன்ஸ் விட்டு இறங்கி, அந்த பெண்ணை அனுப்பி விட்டு திரும்பியதும் அவனது பார்வை நேரே விழுந்தது ,
இளஞ்சிவப்பு நிற சுடிதாரில், போன் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் சந்தியாவின் மேல் தான், அப்போது ஆரம்பித்து வண்டியில் ஏறும் வரை, அந்த பக்கம் இருக்கும் சாலையை பார்க்கும் சாக்கில் அடிக்கடி அவளை பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தான்.
அதில் ஒன்றும் ஆச்சர்யம் இல்லை.
நம் வாழ்க்கையின் எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் அர்த்தம் இல்லாமல் இல்லை, ஒவ்வொன்றும் எதிர்காலத் தேவைக்கான முன்பதிவு போன்று தான் நடக்கின்றன. திடீர் மாற்றங்கள் ஒவ்வொன்றின் வரலாற்றை புரட்டிப் பார்த்தால் ஏதோ ஒரு இடத்தில அதற்கான விதை தூவப்பட்டு இருக்கும்.அப்படித்தான் இவர்களது சந்திப்பு அர்ஜுன் பார்வையோடு மட்டும் இருந்திருக்க வேண்டும்.

பிரதான சாலையின் சில மைல் தொலைவை அவர்களது வண்டி கடந்து இருந்தது. இறங்கும் நிறுத்தம் வந்தவுடன் வேகம் குறைந்து வண்டி நின்றது.

“சரிம்மா, நான் போயிட்டு வர்றேன், முடிஞ்சதும் நேரா வீட்டுக்கு போய்டறேன்,” என்று சொல்லிக்கொண்டு எழுந்தாள்.

“நல்லா பண்ணுடா, நைட் வந்து நான் என்ன ஆச்சுனு கேட்டுக்கறேன், பாத்து பத்திரமா போ “ லஷ்மி பதில் சொல்ல,
அர்ஜுன் , சந்தியா ஒருவர் பின் ஒருவர் இறங்கினார்கள்.

மூன்று மாடிக் கட்டிடங்களுடன் பிரமாதமான கண்ணாடி மாளிகை போலே முன்புறம் ஜொலித்துக் கொண்டு இருந்தது அந்த ஐட்டி பார்க். பெரிய முன் வாசலில் இருக்கும் பதிவேட்டில்,
பெயர் , கையெழுத்து போடும் படி சொல்லப்பட்டதால் இருவரும் அதை நோக்கி சென்றனர்.
அர்ஜுன் தன் நடையை மெதுவாக்கிக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான், சந்தியாவை முதலில் கையெழுத்திட வைக்கவே இந்த யூகம்.

அவன் நினைத்த படியே அது நடந்தது, சந்தியா முதலில் சென்று தன் பெயர் எழுதி கையெழுத்து இட்டுப் போக , இவன் பின்னால் சென்று பதிவிட்டான்.

பார்ப்பதற்கு பிடித்துப் போயிருந்த அவளின் பெயரை தெரிந்து கொள்ள நல்ல வாய்ப்பு , ஏன் விட வேண்டும்?
அதைத் தெரிந்தும் கொண்டான்.

“ஒன்றும் செய்யப் போவதில்லை, இந்த இன்டர்வியூவோடு அவளைப் பார்க்க முடியாமல் போகலாம், அல்லது அவள் திருமணம் கூட ஆகி இருக்கலாம், இந்த நினைப்பு வந்த உடன், அவனையே அறியாமல் , அப்படி மட்டும் இருக்கக் கூடாது என்ற ஆசை சட்டென்று வந்து போனது, இருந்தாலும் வெறும் பெயரை தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் காட்டுவதில் என்ன தவறு, காதலிக்கவா போகிறோம்”

இந்த மனது இருக்கிறதே அது அதன் சொல் பேச்சு கேட்பதற்காக கேள்விகளையும் பதில்களையும் பரிமாறிக் கொண்டு மொத்தத்தில் நம்மை குழப்பம் அடைய செய்து, காரியம் சாதிக்கும் அப்படிதான் ,
சின்ன சின்ன கேள்வி பதில்கள் அந்த குறுகிய நேரத்தில் சந்தியாவைப் பற்றி உள்ளுக்குள் வந்து போனது. இதையெல்லாம் விட பெரிய கேள்விக்குறி இன்டர்வியூ, அது கண் முன்னே பெரிதாய் வரவே வேகமாய் நடையைக் கட்டினான், அர்ஜுன்.

மீண்டும் இசைக்கும்..
 

Attachments

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#7
இசை 3 - சந்தியாராகம் - Sandhiyaragam By Nila Bharathi


இசை 3


எத்தனையோ பெண்களை கடந்திருக்கும்
இந்தப் பார்வை ,
இவளைப் பார்க்க மட்டும்
வித்தியாசமான குழப்பங்களை
உள்ளே கிளறி விடும் காரணம் !!
நாளை இவளை
மறந்து விடுவேன் என்ற பயத்திலா
இல்லை இதுதான் காதலுக்கான விதையா ?
​​


வெளியே ஆள் அரவம் இல்லாமல் காணப்பட்டாலும் இன்டர்வியூ நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்தக் கம்பெனியின் வரவேற்பு பகுதியும், அதை ஒட்டிய ஒரு சின்ன அறையும் இளைஞர்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி இருந்தது. ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் எதிர்பார்ப்பும் பதட்டமும் அதிகமாக கலந்த குழப்ப ரேகைகள் ..

இருந்தாலும் தன் முகம் எதையும் வெளியே காட்டிக் கொடுத்துவிடக் கூடாது என தெளிவாகத் தெரிய முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.அதில் அர்ஜுனும் ஒருவன் . ஆனால் சந்தியா மிகத் தெளிவாக காணப்பட்டாள். வீட்டின் சூழ்நிலையோ , அவளை நம்பியே காத்திருக்கும் எதிர்பார்ப்புகளோ இப்போதைக்கு அவள் மனதில் எட்டிப் பார்க்கவில்லை.கொண்டு வந்திருந்த ரெசியூமை அங்கு சமர்ப்பித்து விட்டு , கடைசி வரிசையிலே பவ்யமாக அமர்ந்திருந்தாள்.

இதுதான் சந்தியா. சற்றே வித்தியாசமானவள் என்ற அடைமொழிக்கு பொருத்தமானவளும் கூட. பிரச்சனை எனும் பூதம் உண்மையில் நம் மனதின் உள்ளே இருந்து கிளம்புவது மட்டுமே. வாழ்கையின் ஓட்டத்தில் சரியாய் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்தாக வேண்டும் என்பதே அவள் மனப்போக்கு. சுட்டித்தனமாக வீட்டில் தெரிந்தாலும் , அவளுக்குள் இருக்கும் நிதானம் மற்றும் நேர்த்தியான இந்த மனப்பாங்கு, முதலில் பார்க்கும் யாருக்கும் தெரிய வாய்ப்பில்லை. ஆனாலும் அவளுக்கும் எதிர்பார்ப்புகள் உண்டு , கனவுகள் உண்டு. ஏதேனும் ஒரு மாற்றத்திற்காக அவளும் காத்திருக்கிறாள் .

சந்தியாவின் பார்வை அந்த அறை முழுவதும் பரவிக் கொண்டே இருந்தது. அப்போது ஒரு முகம் மட்டும் , ஏற்கனவே கொஞ்சம் அறிமுகமானதாய் தெரிய,
அவனிடத்தில் மட்டும் சற்றே சில நிமிடங்கள் நின்று பின் வேறு பக்கமாய் திரும்பியது.

சந்தேகம் இல்லை , அது அர்ஜுன் தான் .

காலை முதல் அங்கு வந்து சேர்ந்தது வரையில் நடந்த சம்பவங்கள் வித்தியாசமான , எல்லாம் கலந்த ஒரு மன நிலையைக் கொடுத்து இருந்தன, சாதாரணமாக எந்த ஒரு இன்டர்வியூவையும் பொழுது போக்காய் நினைத்துக் கொண்டேதான் கலந்து கொள்வான். அப்போதுதான் பதட்டம் இல்லாமல் பதில் சொல்ல முடியும் என்பது அவன் பழக்கம் , அதற்கு மேல்
“அவனுக்கு ஏன் பயந்து நடுங்கி பதில் சொல்லனும், இது இல்லைன்னா , நெக்ஸ்ட் இண்டர்வ்யூ , இதுக்கு போய் நகத்தக் கடிச்சுக்கிட்டா உக்காந்து இருக்க முடியும் “


ஆங்கிலம் அவனது பேச்சில் தரிகிடத்தோம் போடும் என்பது வேறு விஷயம் , இதற்கு முந்தைய இன்டர்வியூக்களில் அவனது ஆங்கில அறிவு பற்றிதான் ,
எல்லோரும் பேசி இவனை எரிச்சல் ஆக்கி இருந்தார்கள். எனவே தான் இன்டர்வியூ எனும் போது சற்றே கோபத்துடனும் , திமிராகவும் காணப்படுவான் ஆனால் இன்றைய கதை வேறு, அவனது இப்போதைய மனக் குழப்பத்திற்கு காரணம் , காலையில் அவன் காப்பாற்றிய அந்த இளம் வயது பெண் , உயிர் பிழைத்து இருப்பாளோ, அவள் யாராக இருக்கும், பெற்றோர்களுக்கு தகவல் போயிருக்குமோ என்னமோ , இந்த மாதிரி பல கேள்விகள் அவனுக்குள்ளே குட்டிக்கரணம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தன.இந்த குழப்பங்களில் அவன் சந்தியாவை தற்காலிகமாக மறந்து போயிருந்தான்.

வழக்கமான இண்டர்வியூக்களில் பெரிய தலைவலியை தரும் , ஆப்டிடுயூடு எனும் மூளையை குடைந்து பதில் சொல்ல வைக்கும் கணக்கு சம்பந்தப்பட்ட எழுத்துத் தேர்வு இல்லை, அதற்கு பதிலாக தொழில்நுட்ப தேர்வு மட்டும் நடந்தது, அது இவனுக்கு பிரச்சனையாய் தெரியவில்லை, எனவே அடுத்த ரௌண்டிற்கு , தேர்வாகி இருந்தான்.


வெகு நேரங்கள் அங்கு நடக்கும் எதையும் கவனிக்காமல் இருந்தவன் , சட்டென்று விழித்துப் பார்க்கிறான், காரணம்,

“சந்தியா !!! “ எனக் கொஞ்சம் சத்தமாய் அழைக்கப்பட்ட குரலால் , அந்த பெயரால் ...

இருக்கையின் ஓரத்தில் உட்காந்திருந்த அவன், சற்றே வெளியே சாய்ந்து இருந்ததால், பின்னாடி இருந்து வரும் யாரும் இவனைத் தாண்டி எளிதில் முன் செல்ல முடியாது,

“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ “ என்ற இனிப்பான குரல் காதில் விழ ஏதோ அவசரமாய் இந்த உலகத்திற்கு வந்தவனாய் , தடுமாறி
“எஸ் , சாரி , யூ கேன் கோ “
என்று சொல்லி விட்டு விலகி உட்கார்ந்தான்.

அவள் கடந்து போனாள்,

அப்போது ஏனோ வித்தியாசமாய், “அவள் சற்றே வேகமாய் கடந்ததால், அவன் பக்கம் அடித்த மெல்லிசான காற்றில் நிரம்பி இருந்தது வெறும் ஆக்சிஜன் போல் தெரியவில்லை அவள் சுவாசமும் தானோ,” என உள்ளுக்குள் உளற ஆரம்பித்தான் ....

அப்போதுதான் தன் மீதே ஒரு கோபம், இவ்வளவு நேரம் , இவளை மறந்தே விட்டோமே,
இரண்டு விதமாய் மறுபடியும் கேள்வி பதில்கள்,
எதற்கு நினைக்க வேண்டும், எதற்குக் கவனிக்க வேண்டும் இவளை...
“காரணம்லாம் உனக்குத் தேவையில்ல, அவளைப் பார்க்க எனக்கு பிடிச்சுருக்கு, எங்கயோ எதோ சொல்லத் தெரியாத வசீகரம்,...”
“ஹஹா , ரெம்பத்தான் , எல்லோரப் போல அவளும் ஒரு பொண்ணு , கொஞ்சம் அழகா இருக்குறா , ரெம்ப அழகுன்னு கூட சொல்ல முடியாது, சும்மா சைட் அடிக்குற உனக்கு எதுக்கு இந்த மாதிரி பீலிங் ஓவர் ஃப்ளோ ஆகுது”
“சொல்றது சரிதான் ஆனா , சைட் அடிக்குறதுக்கும் இதுக்கும் எதோ ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு, கொஞ்சம் பக்கத்துல இவ கிராஸ் பண்ணுன அப்போ எதுக்கு , ஹார்ட்பீட் கொஞ்சம் வேகமா அடிக்கணும்...அப்புறம் ....”

நிப்பாட்டு நிப்பாட்டு ..போதும் . வந்தோமா ..இண்டர்வியூ அட்டன்ட் பண்ணிட்டு போனோமானு இரு ராஜா , அதான் உனக்கு நல்லது, உங்க மனசுகளுக்கும் நல்லது “
அவன் மனதிற்குள்ளே இன்றுமுதல் ஆரம்பித்து இருந்த இந்த மாதிரியான குழப்பமான , கலந்துரையாடல் .. அவனுக்கு புதிதாய் தெரிந்ததது.

இன்னொரு பக்கம் இவனது பெயர் அழைக்கப்பட,
மொத்தமாய் அவன் உள்ளே நடந்து கொண்டிருந்த கேள்வி – பதில் சிந்தனை முடிவுக்கு வந்து , இன்டர்வியூவர் ரூமிற்கு நடக்க ஆரம்பித்தான்.

************************************************************************

முத்தமிழ் மருத்துவமனை .
ஐசியூ பிரிவில் ஒருவர் தன் கைகளை பிசைந்து கொண்டும் , முகம் முழுக்க கவலையுடனும் உட்கார்ந்து இருந்தார்.
வயது ஐம்பதைத் தொட்டிருக்கும்.

ஒரு டாக்டர் , உள்ளே இருந்து , முகத்தில் இருந்த மாஸ்கைக் கழட்டிய படி வெளியே வர ,
“டாக்டர் !!, என்னாச்சு , எம்பொண்ணு எப்பிடி இருக்குறா , உயிருக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லையே , இன்னும் வலில துடிச்சுட்டுத் தான் இருக்காளா ?

ஆப்பரேசன் என்னாச்சு , நல்ல படியா முடிஞ்சதா , எப்போ கண்ணத் தெறப்பா, நான் எப்போ போய் பாக்கலாம்,”
என அடுக்கடுக்காய் தழு தழுத்த குரலில் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டே போனார்.

“இல்லீங்க , மிஸ்டர் , சுகுமாரன் . ஆபரேஷன் சக்சஸ் தான் , ஆனால் பொண்ணோட ஸ்டொமக்ல கத்தி ஆழமா பதிஞ்சு இரத்தம் ரெம்ப வெளியேறிருக்கு, ஆல்சோ அவங்களுக்கு ஏற்கனவே , அயன் டெஃபிசியன்சி பிரச்சனை இருக்குது போல , ஆசிட் வேற பட்டதனால உங்க பொண்ணு உடம்பும் மூளையும், அதிர்ச்சியில் இருந்து விடுபடல, ஸோ இப்போதைக்கு லைட்டான ஒரு மாதிரி கோமா ஸ்டேஜ்ல இருக்குறாங்க , பட் உயிருக்குப் பயப்படற அளவு எதுவும் இல்ல, பிரைன்ல ஃப்லட் நார்மலா ஃபங்க்சன் ஆய்ட்டு தான் இருக்கு, ஆரம்ப நிலைல இருக்குற, அளவுக்கு அதிகமான அதிர்ச்சிதான், லெட்ஸ் ஹோப் ஃபார் தி பெஸ்ட்“
என்று சொல்லிவிட்டுக் கடந்து போனார்.

உயிருக்கு ஆபத்து இல்லையென்றாலும் “கோமா ஸ்டேஜ்” என டாக்டர் சொன்ன விஷயத்தால், அவர் மனது நிம்மதி அடைந்ததாகத் தெரியவில்லை. அதிகமாகக் கலங்கி சிவந்து இருந்த கண்கள் மேலும் கலங்க ஆரம்பித்தது.

அமுதாவைப் பெற்றெடுத்து விட்டு, அவள் அம்மா பிரசவத்தின் போதே இறந்திருந்தாள். அவர்களுடயது காதல் திருமணம் என்பதால் , உறவினர்கள் பெயரளவிற்கு மட்டும் சொந்தம் கொண்டாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். தன் மகள் மட்டும் தான் தன்னுடைய உலகம் என நினைத்து வாழ்க்கையை ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தார் , சுகுமாரன் .
சின்னதாய் காயம் பட்டாலே ஊரைக் கூட்டும் அளவிற்கு சத்தம் போடுவாள் , இன்றோ காயத்தினால் ஏற்பட்ட வலியால் சுயநினைவையே இழந்து கிடக்கிறாள். முழுக்க முழுக்க தன் தோளிலும் மார்பிலும் போட்டு வளர்த்த குழந்தை, இன்று இரத்தம் சொட்டும் காயத்துடன் நினைவில்லாமல் படுத்து இருப்பதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

அவளது குழந்தைப் பருவ ஞாபகங்கள், சிரித்து விளையாடும் அவளது குரலும், கொழுந்து விட்டு எரியும் மனதில் மாறி மாறி வர ஆரம்பித்ததால், இந்த வலியைத் தாங்க முடியாத நிலைக்கே சென்றுவிட்டார் ,
நிலை குலைந்து இருக்கையில் விழுகிறார்..

அவள் பிஞ்சு விரல்களை தன் பெரிய விரல்களால் பிடித்துக்கொண்டு நடக்க பழக்கியது .. அவளின் முதல் வார்த்தை , “அப்பா “ ....
அடம் பிடித்து அவள் சாதித்த விருப்பங்கள் ,
வீட்டிற்கே இளவரசியாய் அவளுக்கு முழுச் செல்லம் தந்ததால் , அவள் செய்த சுட்டித்தனங்கள், எனக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வளர்ந்து பெரியவளாய் ஆன வரைக்குமான நிகழ்வுகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் வர, மனிதர் குமுறி அழவே ஆரம்பித்து விட்டார்.

அப்போதுதான் அவரின் நண்பர் , ஜெயராமன் அங்கு வந்து சேர்கிறார் , உடன் இன்ஸ்பெக்டர் , இரண்டு போலீஸ் கான்ஸ்டபிள்கள்.
ஜெயராமன் நேரே வந்து , சுகுமாரனிடம் ஆறுதல் வார்த்தைகள் சொல்ல ஆரம்பித்தார், அதற்குள் குறுக்கிட்டு
ஜெயா , என் பொண்ணு நெலமைய பாருடா , எப்படி கிடக்குறானு , குத்துயிரும் குலையுருமா , இதெல்லாம் பாக்கதான் அவள பூ மாதிரி வளத்தேனா , அவ முகத்த பாத்தாக் கூட யாருக்கும் கெடுதல் செய்ய மனசு வராதேடா , அவளுக்கு இந்த நெலமையா “
என சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லாமல் தடுமாறி தழுதழுத்த குரலில் கதறிக் கொண்டே போக....

“நீ எதுக்கும் கவலைப்படாதடா , சுகு , நானும் டாக்டர பாத்துட்டு தான் வர்றேன் “
இப்போதைக்கு உயிருக்கு பயப்பட தேவ இல்லைன்னு சொல்லிருக்காரா இல்லையா , அதனால நீ தைரியமா இருக்கணும் “
உன் பொண்ணுக்கு ஆதரவா இருக்க வேண்டிய நீ இப்படி உடைஞ்சு போய்ட்டா, பாவம் அவளுக்கு யார் இருக்குறா , கண் முழிச்ச உடனே அவ கேக்குற பேசுற முதல் வார்த்தை ,
“அப்பா எங்கனு” தான் இருக்கும் , அதனால அழறத நிறுத்திட்டு அடுத்து ஆக வேண்டியது பாக்கலாம்.
“மீட் மிஸ்டர். ஜெயச்சந்திரன் , இன்ஸ்பெக்டர் ஆஃப் போலீஸ், இவர் தான் , நம்ம அமுதா வோட கேஸ் ஹான்டில் பண்றார் என , கை நீட்ட..
அதுவரை உடைந்து போயிருந்த சுகுமாரன், ஜெயராமன் பேச்சில் சற்றே தெளிவாகி எழுந்து
“ஹலோ சார், ஐ ஆம் சுகுமாரன், உள்ள அட்மிட் ஆகி இருக்குறது , என்னோட ஒரே பொண்ணு, அமுதா” என இன்ஸ்பெக்டரிடம் பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

“எஸ் சார் , வி நோ தட், இப்போ சில கொஸ்டியன்ஸ்கு பதில் சொல்லுங்க, உங்களுக்கு எப்போ தகவல் கிடைச்சது , யார் தெரியப்படுத்துனா?

“முதல்ல ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து தான் கால் வந்தது , அதும் என்னோட பொண்ணோட போன்ல இருந்து தான், “யாரோ ஒருத்தர் உங்க பொண்ண கத்தியால குத்திட்டாங்க , இப்போ எங்க ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆகி இருக்காங்க, சீக்கிரம் வாங்கனு சொல்லிட்டு ஹாஸ்பிடல் அட்ரஸ் கொடுத்தாங்க “ அவ்ளோ தான் சார்.

இப்போது கூட வந்திருந்த கான்ஸ்டபிள் ஒருவர் தொடர்ந்தார்,
“ஃபர்ஸ்ட் ஜிஎச்ல தான் சார் அட்மிட் பண்ணி இருகாங்க , இவங்களுக்கு ஏற்கனவே ஒரு கிரிடிகல் ப்ராப்ளம் இருக்குறதாகவும், அதனால பிரைவேட் ஹாஸ்பிடல், மாத்திருங்க சொல்லி , இங்க மாத்தி இருக்காங்க சார்”

“ஒகே சார், நாங்க ஃபார்மாலிட்டீஸ் முடிச்சுட்டு , எங்க என்குயரி கன்ட்டினியூ பண்றோம் , கண்டிப்பா குற்றவாளிய பிடிச்சுடுறோம்.”

என சொல்லிவிட்டு இன்ஸ்பெக்டர் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து ஹாஸ்பிடல் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

************************************************

அதற்குள் அன்றைய பொழுது கழிந்து, சூரியன் பூமியின் அடுத்த பக்கம் வெளிச்சத்தைக் கொட்ட தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.

பல மாதிரியான கேள்விகளுடன் ..குழப்பங்களுடன் மொட்டை மாடியின் சுவரில் உட்கார்ந்து எதையோ பார்த்து யோசித்துக் கொண்டே இருந்தான் அர்ஜுன்.

முதல் குழப்பம் , இவன் இன்டர்வியூவர் ரூம் விட்டு வெளியே வந்து பார்க்கையில் , அவள் அங்கு காணப்படவில்லை, ஒரு வேளை முடித்து போயிருக்கலாம். மொத்தமாக எல்லோரும் காத்திருக்க அவள் மட்டும் எங்கே போயிருப்பாள் அந்த நேரம்.
எல்லாம் முடிந்து , ரிசல்ட் ,நாளைக்கு போன்ல சொல்றதா சொன்னாங்க ..அப்போ இண்டர்வியூக்கு வந்த எல்லோரும் இருந்தாங்களே ,
ஒரு வேல நாம தான் சரியா பாக்கலையோ !!
சரி இப்போ எதுக்கு மனசு கிடந்து அடிச்சுக்குது , உள்ள இருக்குறது என்ன மாதிரி ஃபீல்னு சொல்லவே முடிலையே ,

எதோ ஒரு அவசரம்!! ,
ஒரு பயம்!!
ஒரு எதிர்பார்ப்பு !!
ஒரு ஏக்கம் !!
வயிற்றிலா , நெஞ்சிலா எங்கே எனத் தெரியாமல் ஒருவித குடைச்சல் ,
ஏதோ ஒன்று கை நழுவிப் போனது போலவும் ,
எப்போது கிடைக்கும் என்றும்..
முக்கியமாய் பெரிதான ஒரு பயம்.

“என்ன சார் , சந்திராயான இங்க இருந்தே வேடிக்க பாக்குறீங்களா” பாலாவின் குரல் .
பதில் இல்லை ,
டேய் ... என்ன ஆச்சு .. அருகில் சென்று , தோளைக் குலுக்க , அப்போது தான் நினைவிற்கு வந்தவனாய் ,
ஏய் , என்னடா இன்னைக்கு இவ்ளோ சீக்கிரம் வந்துட்ட .. மணி 7 தானே ஆகுது
அதுலாம் இருக்கட்டும், இண்டர்வியூ தானே போன நீ , இப்போ பேயடிச்சவன் மாதிரி உக்காந்த்ருக்க, இல்லன்னா எதாச்சும் அழகான மோகினிப் பிசாசு பிடிச்சுக்கிச்சா “
அப்பிடிலாம் விழற ஆள் இல்லையே நீ ..
என்னடா விஷயம் .. ?
“அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லடா , காலைல பெரிய மேட்டர் ஆய்டுச்சு ....”
என அன்று நடந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடிக்க, அதற்குள் சாப்பிட்டு முடித்து இருந்தார்கள் , வழக்கம் போலே ஆளுக்கு மூன்று பரோட்டாக்களுடன் அந்த இரவுச் சாப்பாடு முடிந்தது.

இசைக்கும்.....
 

Attachments

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#8
இசை 4 - சந்தியாராகம்



“நீங்க ரெண்டு பேரும் இங்கேயே இருந்து சிச்சுவேசன வாட்ச் பண்ணுங்க, அந்த பொண்ணுக்கு நினைவு திரும்புனா, உடனே எனக்கு இன்பார்ம் பண்ணுங்க” என இன்ஸ்பெக்டர் ஜெயச்சந்திரன், உடன் இருந்த கான்ஸ்டபிள்களிடம் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினார். அவரது பைக் ஹாஸ்பிட்டல் கேட்டைக் கடந்து இடது புறமாகத் திரும்பியது. பின்னர் பிரதான சாலையில் வாகனங்களுடன் கலந்து காவல் நிலையம் நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தது.

இரண்டு கான்ஸ்டபிள்களும் ஆளுக்கு ஒரு இருக்கையை எடுத்து வந்து , ஹாஸ்ப்பிடல் வராண்டாவில் போட்டு அமர்ந்து கொண்டு , அவர்களது சொந்தப் பேச்சுக்களை பேசத் தொடங்கி இருந்தனர்.

“நீ வேணா கொஞ்சம் போய் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு வா சுகு, நான் என் பையன வேணா வரச் சொல்றேன்!!, அவன் கொஞ்ச நேரம் இங்க இருந்து கவனிச்சுக்கட்டும், நாளைக்கு அவ கண் முழிச்சுட்டா, நீ தான் கூட இருக்க வேண்டி இருக்கும், இல்ல எங்காச்சும் அலைய வேண்டி இருக்கும், அதனால நீ கொஞ்ச நேரமாச்சும் தூங்கிக்கிறது நல்லது “ என ஜெயராமன் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.

“அதெல்லாம் என்னால முடியாதுடா , இவள இங்க விட்டுட்டு நான் தூங்கப் போறதா , ம்ம்ஹும் , நைட் எப்போனாலும் அவளுக்கு முழிப்பு வரலாம், அப்போ கண்டிப்பா நான் இருக்கணும், அதனால , அம்முவ விட்டுட்டு நகர மாட்டேன்டா, நீ வேணா கெளம்பு , நான் பாத்துக்கிறேன் “ என்ற சற்றே கலக்கம் குறைந்த குரலில் தெளிவாகப் பதிலளித்தார் சுகுமாரன்.

“என்னமோடா , உன் ஹெல்த்தையும் நீ பாத்துக்கோ , அவளுக்கு உன்ன விட்டா யாரும் இல்ல, நீயும் ஓவரா வருத்தப்பட்டுப் படுத்துக்காதனு சொல்ல வந்தேன் , சரி நீ சொல்றதும் சரிதான், நீ இருந்து பாத்துக்கோ , நான் போய்ட்டு நாளை காலைல சீக்கிரமா வர்றேன், நீ தைரியமா இரு , நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்”

“தெரியும்டா, நீ பாத்து கெளம்பு, மிச்சத்த காலைல பேசிக்கலாம், வீட்ல போய் சொல்லிடு அம்முக்கு பயப்படற அளவு ஏதும் இல்லனு, சீக்கிரம் கண்ண முழிச்சுடுவானு, அவங்களும் ரெம்ப பயந்துடப் போறாங்க”

ஜெயராமன் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தார், அவர் கண்களிலும் சிறிதாய் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது,உள்ளே வலித்தது , கண்ணாடியைக் கழட்டி கர்சீப்பால் துடைத்துக் கொண்டார். அவர் பார்த்து தூக்கி வளர்த்த பொண்ணும் தான் அமுதா, பல வருடங்களாக சுகுமாரனுக்கு இருக்கும் உற்ற நண்பர் இவர் மட்டுமே, இருவர் குடும்பங்களும் உறவினர்கள் போலே தான் பழகி வந்தனர்.

மனைவி இழந்த குறையை மறக்க சுகுமாரனுக்கு பெரிய உதவியாய் இருந்தது, ஜெயராமன் நட்பும் அவரது குடும்பத்தினர் ஆதரவும் மட்டுமே. அவரது எல்லா சுக துக்கங்களிலும் தவறாது காணப்பட்ட ஒரே சொந்தம், அவர் மட்டுமே.

ஐசியூ ரூம் கதவின் , வட்ட வடிவத் துளை வழியே , அமுதாவை அடிக்கடி பார்த்த வண்ணம் இருந்தார் சுகுமாரன்.
 

Attachments

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#9
இசை 4 - தொடர்ச்சி ,

அந்தச் சின்ன அடுப்பங்கரையில், நடந்து கொண்டிருக்கும் இரவுச்சாப்பாட்டில் நிம்மதி அதிகமாய் காணப்பட்டது.

“அம்மா , என்னம்மா இது , சின்னத் தோசையா சுடச் சொன்னா , மந்தமா ஊத்திப் போட்ருக்க, பெரிய தோசையும் இதும் ஒண்ணு தானே அப்போ “
கயல்விழி அம்மாவிடம் சிணுங்கிக்கொண்டே தன் தட்டில் இருக்கும் தோசையை பிய்த்துக் கொண்டிருந்தாள்,

“கொஞ்சூண்டு , மாவு அதிகமா விழுந்துடுச்சு கண்ணு, சாப்ட்டுடு எப்பிடியாச்சும் , சரியா “

“இத்தன வருசமா தோச சுடற உனக்கு இன்னும் ப்ராக்டிஸ் பத்தலையே லட்சு, என்ட டியூஷன் கத்துக்க வர வேண்டி இருக்கும் நெனக்கேன், பாரு எனக்கும் தோசை ரௌண்டா வரலையே” சந்தியா கேலிச் சிரிப்புடன் குரல் கொடுத்தாள்.

“எனக்காச்சும் ரௌண்டா வரலானாலும், ஒரே தோசையா வருது, நீ சுட்டா தோசைக் கல்லு புல்லா எத்தனை தோசை வருது , கிழிஞ்சு போன காட்டன் துணி மாதிரி, நீ எனக்கு டியூஷன் சொல்லித்தரியா“

“ஹஹாஹஹா , ஆமா அம்மா கரெக்ட்டு, ரெண்டு நாள் நானும் பாத்தேனே , என்னடா தோசையை அக்கா கல்லுலே பிச்சுப் போட்டு நமக்குப் போடறா போலனு நெனெச்சேன் “

“ஏய் , என்ன!! அம்மாவும் மகளும் சேர்ந்துக் கிட்டு என்னக் கலாய்க்குறீங்க, முதல்ல தோசைக் கல்ல மாத்துங்க, அப்புறம் வாங்க என்ட பேசதுக்கு, கல்லு கோணலா இருந்தா தோசை எப்படி நேரா வரும்”

“நீ ஒண்ணும் சுட வேணாம் ராசாத்தி, இந்த ஓட்டைக் கல்லுலே, நானே சுட்டுப் போடறேன், உனக்காகலாம் புதுசா வாங்க முடியாது.”

“அது அந்த பயம் இருக்கணும் “ என்று ஒரு கண்ணைச் சிமிட்டிக் கொண்டே சந்தியா எழுந்திருக்க முயல,
“ஏய் சந்தியா, என்ன மூணாவதுலே எந்திரிக்குற , இந்த ஒண்ணு வேற ஊத்திருக்கேன்ல”

போதும்மா எனக்கு , வயிறு புல் ஆன மாதிரி ஆய்டுச்சு, அத நீயே சாப்டு, ஏன் உனக்குன்னா ஸ்பெசலா ஊத்தி இருப்பியோ “

“வாயாடி, நீ அடங்கவே மாட்ட ”

“ஹஹாஹ , என்னப்பா இது இந்த வீட்ல, கொஞ்சம் பதில் பேசுனா , வாயாடி பட்டம் கட்டிர்றாங்க , என்னமோ போங்க “ சொல்லிக் கொண்டே சந்தியா கை கழுவச் சென்றாள்.

வெளியில் சாந்த சொரூபிணி போலே காணப்பட்டாலும், வீட்டினுள்ளே சந்தியாவுக்கு இருக்கும் பட்டம் இதுதான். எப்போதும் கலகலவென பேசிக்கொண்டே இருப்பதால் அங்கு கவலைப்படுவதற்கான சந்தர்ப்பம் யாருக்கும் கிடைக்காது.

நடுவீட்டில் கயல்விழி உட்கார்ந்து எதையோ எழுதிக் கொண்டிருக்க, கீழே விரித்து வைக்கப்பட்டு இருந்த படுக்கையில், உட்கார்ந்தவள் மொபைல் போனிற்குள் கண்களைப் புகுத்தினாள்.

“நாளைக்கு , போன் பண்ணி சொல்றதா சொல்லிருக்காங்களே , வேலை கிடைச்சுடுமா சந்தியா, அத இன்னைக்கே சொல்லிருக்கலாம்.. “ உள்ளே பாத்திரங்கள் கழுவிக் கொண்டே லஷ்மியின் குரல் .

“கிடைச்சுடும்னு நெனைக்குறேன்மா , ஆமா எல்லோரும் இதத் தானே பண்றாங்க, வேலை இல்லன்னு உடனேவும் சொல்ல மாட்டானுங்க, அதையும் ஒரு வாரம் கழிச்சு கூட சொல்வானுங்க, அதுல இவங்க பரவால, நாளைக்கு பாப்போம்”

“என்னமோ நாளைக்கு விடிஞ்சா தெரியும் , நல்ல நேரமா என்னனு “
ஒகே மா,பாக்கலாம் , இப்போ தூங்கலாம் சரியா, நீயும் அங்க உருட்டுறத முடிச்சுட்டு சீக்கிரம் வந்து படு, குட்நைட், போர்வையை இழுத்து மூடி தூங்க ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.

மணி பத்தைத் தொட்டிருந்தது. கடைசியாக அடுப்பங்கரை விளக்கு அணைக்கப்பட , உள்ளிருந்த லஷ்மி முந்தானையால் நெற்றி துடைத்துக் கொண்டே வர
இவர்களுக்கு அன்றைய பொழுது எப்போதும் போலே ஆரம்பித்து எந்த பிரச்சனைகளும் இல்லாமல் முடிந்து போனது.

********************************

ஆனால் அமுதாவிற்கோ நிலைமை தலைகீழாய், மிகவும் மோசமான இன்றைய விடியலால் இப்போது சுயநினைவு இல்லாமல் கிடக்கிறாள்.

மணி பத்தைக் கடந்து விட்டதால் ஹாஸ்பிட்டலின் வராண்டாவில் டாக்டர், நர்ஸ் மற்றும் மனித நடமாட்டம் முற்றிலும் நின்று போய் இருந்தது. சுகுமாரன் மட்டும், சுவரில் மல்லாந்து தலை சாய்ந்த வண்ணம் இருக்கையில்

கலக்கத்துடன் அமர்ந்து இருந்தார். எங்கே என்று சொல்லத் தெரியாமல் உடல் முழுக்க பாரமாய் தோன்ற, எப்போது தன் மகள் கண் விழிப்பாள் என்ற எதிர்பார்ப்பில் ஒவ்வொரு நொடியும் கஷ்டப்பட்டுக் கடந்து கொண்டு இருந்தது.

கண்களை மூடித் தூங்க முயற்சித்தவன், முடியாமல் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டு இருந்தான். இந்த முறை சந்தியாவினால் அல்ல,

“டேய் பாலா, தூங்கிட்டியா ? எனக்கு தூக்கமே வர மாட்டிக்கு “

“அதுக்கு என்ன பண்ணச் சொல்ற , என்னமும் செய், ஆனா என் தூக்கத்தக் கெடுக்காத“ என அரைத் தூக்கத்தில் சொன்னபடியே தூங்கிப் போனான் பாலா.

பெயர் தெரியாத அந்த பெண்ணும், வலியில் துடித்த அவளின் முனகலும், கண்களின் ஓரம் கண்ணீர் வழிந்தபடி பார்த்த அவளது முகமும் நன்றாக பதிந்து போய் இருந்தது. அவள் பிழைத்து இருப்பாளோ , இல்லையென்றால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்ற இதைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மாறி மாறி உள்ளுக்குள் வரவே, அர்ஜுன் முழுதாக நித்திரையில் மூழ்க வெகு நேரங்கள் ஆனது.

************************8
ஒவ்வொருவர் வாழ்கையிலும் ஒவ்வொரு திருப்பங்களை நிகழ்த்தி விட்டு அன்றைய பொழுது முழுவதுமாக கழிந்து மறுநாள் விடிந்து காணப்பட்டது.

ஆனால் சுகுமாரன் மனதோ சுருக்கு கயிறால் இறுக்கப்பட்டது போல் கசங்கிக் கொண்டு தான் இருந்தது. மகள் கண் விழிக்கும் செய்திக்காக தவமாய் தவம் இருந்து காத்துக் கொண்டிருந்தார்.

மொபைல் ரிங்டோன் துடிக்கவே , இன்ஸ்பெக்டர் ஜெயச்சந்திரன் போனை எடுத்து இடது காதில் வைக்க
மறுமுனையில், “சார், நான் தான் கான்ஸ்டபிள் முத்துராம் முத்தமிழ் ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து பேசுறேன், அந்த அமுதாவோட கேஸ்ல ஒரு இன்பர்மேசன் கிடைச்சுருக்கு , இன்னைக்கு மார்னிங் , ஜிஎச்ல இருந்து அந்த பொண்ணோ ஹேன்ட்பேக் கொண்டு வந்து கொடுத்ருக்காங்க, அதுல ஒரு ஜென்ட்ஸ் பர்ஸ் இருக்குது“

“சரி நான் நேர்ல வர்றேன் , இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல, மிச்சத்த பேசிக்கலாம் “ என சொல்லிவிட்டு போன் கால்லை துண்டித்தார்.


இங்கு அர்ஜுனின் மொபைல் அடுத்ததாய் அலற, வழக்கம் போலே காலை விடிந்தும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவன் எழுந்து , கால் ஆன் செய்தான்,

“ஹாய், குட் மார்னிங், கேன் ஐ டாக் டு மிஸ்டர் அர்ஜுன்,
“எஸ், ஐ யாம் அர்ஜுன், ப்ளீஸ் டெல்” என தூக்கத்தில் இருந்தாலும் ஆங்கிலத்தில் பேசிய மறுகுரலால் தெளிவாக இவனும் பதிலளித்தான்.

“எஸ்ட்டர்டே நீங்க இண்டர்வியூ அட்டென்ட் பண்ணீங்க இல்லையா,யூ ஆர் ஒன் ஆஃப் தி செலக்ட்டடு கேன்டிடேட், நீங்க இன்னைக்கு மார்னிங் லெவன் ஒ கிளாக் வந்து ஜாய்ன் பண்ணிடுங்க, அண்ட் இது முக்கியமான அர்ஜென்ட் ப்ராஜெக்ட், ஸோ கண்டிப்பா வந்துடுங்க.”

“தேங்க்ஸ் மேடம், ஷுயர், ஐ வில் பி தேர்”

சொல்ல முடியாத மகிழ்ச்சி உள்ளெங்கும் பரவ, உற்சாகத்தில் சத்தம் குடுத்தான்,
“பாலா, கடைசியா வேல கிடச்சுடுச்சே எனக்கு, இனிமே நாங்களும் பிஸியா ஆய்டுவோம், தெரியும்ல“

“ரெம்பக் குதிக்காதடா, நைட் ட்ரீட்க்கும் சேத்து ரெடி ஆய்க்கோ மவனே” என உள்ளிருந்து பாலா குரல்.

“டைம் இருந்தா பாக்கலாம், மிஸ்டர் பாலா ..”

“கொன்டே போடுவேன் , ஒழுங்கா வைக்குற நீ” சொல்லிக்கொண்டே ஆபீஸ் கிளம்பத் தயாரானான்.

மறுபடியும் ஒரு கோர விபத்தில் சிக்கிய ஒருவரைக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது அதே ஆம்புலன்ஸ்.உடன் கதறி அழும் அந்த சிறுவனது சொந்தங்கள், பள்ளிக்குச் செல்லும் போது நடந்த விபத்து போல் இருக்கிறது, படுத்துக் கிடந்த சிறுவன் ஸ்கூல் யூனிபார்மில் இருந்தான், இதைப் பார்த்துகொண்டே திரும்பிய சுகுமாரனிடம்
“இந்த பர்ஸ்ல இருக்குற பையன உங்களுக்குத் தெரியுதா” என்று அர்ஜுன் போட்டோவைக் காட்டினார் ஜெயச்சந்திரன் .

“இல்லீங்க சார், இவனப் பார்த்ததே இல்ல, இவன் தான் என் பொண்ண இந்த மாதிரி பண்ணுனவனா ? பிடிச்சுட்டீங்களா சார், சும்மாவா விட்டு வச்சுருக்கீங்க” என கோபம் கலந்த பேச்சில் கொந்தளித்தார்.

“நோ சுகுமாரன், இந்த பையன் பர்ஸ், உங்க பொண்ணோட ஹேன்ட்பேக்ல இருந்துருக்கு, இத வச்சு மட்டும் நாம முடிவுக்கு வந்துட முடியாது, நான் அதுல இருந்த போன் நம்பர் வச்சு விசாரிக்கச் சொல்லிருக்கேன், டீட்டைல்ஸ் வந்துக்கிடட்டும், பாக்கலாம்”

அதற்குள் அங்கு வந்த நர்ஸ், நல்ல செய்தியோடு வந்தாள், அமுதாவிற்கு லேசாய் நினைவு வந்திருப்பதாகவும், அப்பா அப்பா என முனங்குவதாகவும் தெரியப்படுத்தினாள்.

கொஞ்சமும் தாமதிக்காமல் அவசர அவசரமாய் ஐசியூ இருந்த திசை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாய் சென்றார் சுகுமாரன்.


முதல் நாள் என்பதால் ஸ்மார்ட் லுக்காக கிளம்பியிருந்தான் அர்ஜுன்,தேவையான எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு , மீண்டும் ஒரு முறை கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து விட்டு வெளியே கிளம்பி வந்து விட்டான்.

மொபைல் ரிங் அடிக்கவே , ஆன் செய்தவனுக்கு அதிர்ச்சி,
நேற்று காப்பாற்றிய அதே பெண்ணைப் பற்றிதான், என்குயரிக்காக அழைத்தது போலீஸ்,

“சார் , நான் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வரலாமா, இன்னைக்குதான் வேல கிடைச்சு முதல் நாள் , கிளம்பி ரெடி ஆகி நிக்குறேன் சார், ப்ளீஸ்”

“இங்க பாருப்பா, நேர்ல வந்து கூப்டறது தான் எங்க வழக்கம் , ஆனா போன் நம்பர் இருந்ததால , இப்போ கூப்ட்டு பாக்கலாம்தான் கூப்பிடுறோம், நீயா வந்து , உன் பர்ஸ் எப்படி அந்த பொண்ணு கைக்கு எப்படி வந்ததுனு சொல்லிடு, வேற பிரச்சனை உனக்கில்ல, நீ லேட் ஆக்க ஆக்க உனக்கு தான் பிரச்சனை”

“சார் நான் இப்போவே சொல்றேன் , என்ன நடந்துச்சினா“, என ஆரம்பித்தவன் , போனைப் பார்த்தான், மறுமுனையில் கட் செய்யப்பட்டு இருந்தது.

என்ன செய்வதென்று புரியாமல் யோசித்தான், ஹாஸ்பிடலுக்கு வரச் சொன்னது அவனுக்கு வித்தியசமாய் தோன்றியது, ஒரு வேளை கடைசி நேரத்தில் அந்த பெண் உயிருக்கு பிரச்சனையாய் இருக்குமோ,
போலிஸ் என்றதும் அவனுக்கு பயம் வரவில்லை, இந்த மாதிரி என்குயரிகள் புதிதல்ல , இது போன்ற விபத்துகளில் , நெறைய பார்த்து இருக்கிறான்.

அவளைக் காப்பற்றப் போய், வேலைக்கு செல்வதில் தடங்கல் வந்ததே என்ற கோபம் வந்தாலும் , மறுபுறம் அவளைப்பற்றி ஒரு விவரம் தெரிந்து கொள்ளலாம். முன் பின் அறியாதவள்தான், ஆனால் அவள் கதி என்ன ஆகி இருக்கும் என்ற மனக் குழப்பத்திற்கு ஒரு தீர்வும் கிடைக்கும்.

ஆனால் காலையில் கண்டிப்பாக வர வேண்டும் என்ற கம்பெனியின் ஃபோன்கால் அவன் மனதில் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்தியது.எது எப்படியோ போலீஸ் அழைப்பை உதாசீனப்படுத்த முடியாது என்று, முத்தமிழ் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு தன் பயணத்தை திருப்பிக் கொண்டான்.

முற்றுப்புள்ளி வைத்து
முடித்துக் கொள்ள விரும்பாத
ஒரு சந்திப்பு !!
மேலும் தொடர
உள்ளம் ஏங்குதே !!

மணி பதினொன்றைத் தாண்டி இருந்தது.
ஸ்மார்ட் டெக் சொல்யூஷன்ஸ்.

“அந்த அர்ஜுன் வந்து ஜாய்ன் பண்ணிட்டாரா ? “
ரிசப்ஷனிஸ்டிடம் கேட்டார், டீம் லீட் கார்த்திக்.

“நோ சார் , நான் ட்ரை பண்ணேன், போன் நாட் ரீச்சபில் “
“இப்போ கண்டிப்பா அவர் வந்தாகணுமே, சரி நான் ஹச் ஆர் ட்ட பேசிட்டு வர்றேன் , நீங்க இண்டர்வியூல அவருக்கு அடுத்த பாயிண்ட்ஸ்ல யார் இருந்தா பாத்து , அவங்க காண்டக்ட் டீட்டைல்ஸ் எடுத்து வைங்க” என்று சொல்லிவிட்டு கார்த்திக் ஹச் ஆர் ரூமை நோக்கி போகிறார் .

“எஸ் சார், இன்னைக்கு ஸ்டார்ட் பண்ணியே ஆகணும், அவருக்கு அந்த ப்ராஜெக்ட் ரிலேட்டடா நாலெட்ஜ் இருந்ததாலதான் செலக்ட்பண்ணுனோம் ட்ரைனிங் இல்லாம டைரக்டா இன்வால்வ் ஆகுற மாதிரி,பட் இப்போ அவர் நாட் ரீச்சபில்ல இருக்கிறார் ”

“ஓஹோ , சரி இப்போ என்ன பண்ணலாம்?”

“அவங்களுக்கு அடுத்த பாயிண்ட்ஸ்ல இருக்குறவங்கள ட்ரை செய்து பாக்கலாம், கண்டிப்பா அந்த பீல்ட்ல ஸ்ட்ராங்கா இருக்க சான்ஸ் இருக்கு, நீங்க பார்மலா ஒரு லெட்டர் கொடுங்க, நான் அவங்கள வரச் சொல்றேன்.”

“ஓகே ப்ரோஷீட்”

“தாங்க்யூ என்று சொல்லி விட்டு ரிசப்ஷனிஸ்டிடம் வந்தார் கார்த்திக், யார் இருக்குறா நெக்ஸ்ட், பாத்துட்டீங்களா ?“

“எஸ் சார் , சந்தியானு இருக்குறாங்க”

காலை முதலே போன் காலிற்குக் காத்திருந்தவள், ஒரு கட்டத்தில் விட்டு விட்டு இப்போது அவளுக்கு பிடித்த ஒரு புத்தகத்தில் மூழ்கி இருந்தாள்.

சந்தியாவின் மொபைல் ரிங் அடித்தது.

மீண்டும் இசைக்கும் .
 

nilabharathi

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 9, 2012
Messages
835
Likes
3,263
Location
Tiirunelveli
#10

இசை 5


தோ ஒரு குடும்பநாவலில் மூழ்கி இருந்தவள், மொபைல் ரிங்டோன் கதறவே, புத்தகத்தை அப்படியே கவிழ்த்து வைத்து விட்டு, ஆன் செய்தாள்.
“கேன் ஐ டாக் டு மிஸ். சந்தியா” அர்ஜுனிடம் பேசிய அதே குரல்.
“எஸ் ப்ளீஸ், சந்தியா ஹியர்”
“வி ஹாவ் செலக்ட்டட் யூ ஃபார் எ பொசிஷன் இன் அவர் கம்பெனி, பட் இது ஒரு அர்ஜென்ட் ப்ராஜெக்ட்னால நீங்க இம்மீடியட்டா ஜாயின் பண்ண வேண்டி இருக்குது, ஆர் யூ ரெடி”
ஒ!! தேன்க்யூ ஃபார் த ஆஃபர், ஷுயர், ஐ வில் ஜாய்ன் இம்மீடியட்லி!!” என உள்ளே பொங்கிய உற்சாகம், சந்தோசம் எல்லாவற்றையும் அடக்கிக்கொண்டு சாதாரணமாக பதில் சொல்லினாள்.
“ஒகே சந்தியா, தேன்க்யூ, வி ஆர் லூக்கிங் ஃபார் யூ”
மறுமுனையில் தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
அவள் எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறியதில் முகம் முழுக்க மகிழ்ச்சி ரேகைகள் ஓட,
துள்ளிக் குதிக்காதது ஒன்று தான் குறை,
அடுத்த கணம், மொபைல் போனில், யாரோ ஒரு காண்டக்ட் தேடிக் கண்டுபிடித்தாள்,
“வனஜா அக்கா என்றிருந்தது”
வேகமாக டையல் செய்து காதில் வைத்தாள்,
விர்ர் விர்ர் என ரிங் போய்க் கொண்டே இருந்தது.மறுமுனையில் யாரோ மொபைல் கால் ஆன் செய்ய,
“ஹலோ, அக்கா, நான் சந்தியா பேசுறேன், அம்மா பக்கத்துல இருக்காங்களா, அவசரமாப் பேசணும், கொஞ்சம் கொடுக்கீங்களா!!”
“இரு சந்தியா, இதோ குடுக்குறேன்!!”
மொபைல் போன் கைமாறி, லஷ்மியிடம் வந்து சேர்ந்தது.
“ஹலோ, அம்மா!!, கம்பெனில இருந்து போன், என்னைய செலக்ட் பண்ணிட்டாங்க, உடனே ஜாப்ல ஜாய்ன் பண்ணனும்!!” அவசரம் கலந்த ஆச்சரியத்தில் சுருக்கமாக முதலில் சொல்லி முடித்தாள்.
லஷ்மியின் முகம் மலர்ந்து, “ரெம்ப சந்தோசம்டா, இப்போதான் எனக்கு ஒரு நிம்மதியே வந்துருக்கு, உன் மேல நம்பிக்க முழுசா இருந்தது, இப்போவேவா, உடனே கெளம்புறியா அப்போ?, இப்போ போய்ட்டு திரும்பி வர லேட் ஆகுமே, என்னனு தெளிவா கேட்டுக்கோடா”
“ஆமாம்மா, ஏதோ அர்ஜென்ட் ப்ராஜெக்ட்டுனு சொன்னாங்க ம்மா, அதெல்லாம் நான் பாத்துப்பேன், கிட்டக்கத் தானே இருக்கு,சரி நான் கெளம்புறேன், அப்புறமா பண்றேன், போன் வச்சுடு”
“சரி சந்தியா, நீ பாத்துப் பத்திரமா போயிட்டு வா, லேட் ஆனா மறக்காம போன் பண்ணு”
“சரிம்மா , பண்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு செல்பேசி இணைப்பைத் துண்டித்தாள்.
அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திய சந்தோஷம் கொஞ்சமும் குறையாமல், வேக வேகமாக கிளம்ப ஆரம்பித்தாள்.
​​
*************

ன் உடலை இறுக்கமாக எதோ ஒரு கயிற்றை வைத்துச் சுற்றி இருப்பது போன்ற உணர்வுடன், வயிற்றுப் பகுதியில் மட்டும் சற்றே அதிகமான வலியை உணர, மெதுவாகக் கண்களைத் திறக்கிறாள் அமுதா.
“ப்பா!!” சத்தம் மிக மெதுவாய், ஒரு நடுக்கத்தில் இருந்ததது.
“அம்மு, இங்க இருக்கேன் பாரு, எப்படி இருக்கு, இன்னும் வலி ரெம்ப இருக்காடா” கேட்ட சுகுமாரன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் சாரையாக கன்னம் நனைத்தது.
“இனிமே பயப்படாத, நாங்க எல்லாம் உன் பக்கத்துலே இருக்கோம்”, அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை அவரால்,
அசையக் கூட முடியாமல் படுத்துக் கிடக்கும் தன் மகளின் இரணங்களை உணர முடியாமலா இருக்கும் அவருக்கு.
“ப்பா!!” வலிக்குது, பாதி ஜீவனில் மீண்டும் முனகினாள்!!”
“சுகுமாரன் மனதளவில் நிலைகுலைந்தார், “அய்யோ கடவுளே, என் செல்லத்துக்கு இப்படி ஒரு இரணத்தக் கொடுத்து என்னைய வேடிக்க பாக்க வச்சுட்டியே“ என்று கத்த வேண்டும் போல் தோன்றியது, ஆனால்
“இல்லடா அம்மு, மெடிசின் எல்லாம் கொடுத்து இருக்காங்க, இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வலி எல்லாம் போய்டும், நீ கொஞ்சம் தாங்கிக்கோ, அப்பா உன் கிட்டதான் இருக்கேன்” உள்ளிருக்கும் பாசம் முழுவதையும் நிரப்பிக்கொண்டு வார்த்தைகளை உதிர்த்தார் சுகுமாரன்.

இந்த முறை பதில் இல்லை, அமுதா மீண்டும் மயக்கத்துக்கு போனது போல் இருந்தது.
முழுதாக கண் விழித்தால் ஏதேனும் தகவல் சேகரிக்கலாம் என்று கூடவே இருந்த, ஜெயச்சந்திரன் அறையை விட்டு வெளியேற, சுகுமாரன் மட்டும்
அமுதாவின் தலை முடியைக் கோதிய வண்ணம் அருகில் நின்றிருந்தார்.


ஹாஸ்பிடல் ரிசெப்ஷன்
“ஹாய், அமுதான்ற நேம்ல ஒருத்தங்க அட்மிட் ஆகி இருக்காங்களே, எந்த ரூம்,”
“அவங்க ஐசியூல்ல இருப்பாங்க, உள்ள விசிட்டர்ஸ் அல்லவுடு கிடையாது”
“ஒகே தேங்க்ஸ்” சொல்லிவிட்டு திரும்பியவன் கண்ணில், ஜெயச்சந்திரன் தெரிய, வேகமாக அருகில் சென்று,
“ஹலோ சார், ஐ ஆம் அர்ஜுன், என்னத்தான் நீங்க வரச் சொல்லிருந்தீங்க”

வேலைக்குக் கிளம்பி நேர்த்தியாக இருக்கும் இவன் தோற்றமும், முதலில் பார்த்தவுடன் நடந்து கொண்ட விதமும் அர்ஜுன் மேல் சிறிது மரியாதையைத் தந்தது.
“ஒகே குட் அர்ஜுன், அமுதாவ உங்களுக்குத் தெரியுமா?, முன்னாடியே பழக்கமா?, எப்படி உங்க பர்ஸ் அவங்க ஹேன்ட் பேக்ல வந்தது, சம்பவம் நடந்த அன்னைக்கு அவங்கள மீட் பண்ணி இருந்தீங்களா?” அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை வைத்தார் ஜெயச்சந்திரன்.
“இல்ல சார், நான் நடந்த மேட்டர் ஃபுல்லா சொல்றேன்” என அன்று நடந்த சம்பவத்தை அப்படியே ஒப்புவித்தான் அர்ஜுன்.
ஒ, அப்போ அன்னைக்கு நடந்த பிரச்சனைல தான் பர்ஸ் இடம் மாறிருக்கு சொல்றீங்களா, சரி அவன் முகத்தப் பாத்தீங்களா, அடையாளம் காட்ட முடியுமா?

“எஸ் சார் அப்படிதான் பர்ஸ் அவங்கட்ட போயிருக்கணும், இல்ல சார், அவன் ஹெல்மெட் போட்ருந்தான், ஸோ ஃபேஸ் பாக்க முடில, நல்லா ஆறு அடி உயரம் இருப்பான், அவரேஜ் பாடிதான், தள்ளி விட்டதும் ஓடிட்டான்”
ஏற்கனவே அவர் முடித்திருந்த விசாரணையும், அர்ஜுனின் தெளிவான பதில்களும் ஒத்துப் போவதால், ஜெயச்சந்திரன் உறுதி செய்து கொண்டார் இதுதான் நடந்திருக்க வேண்டும் என்று,
கான்ஸ்டபிள்களை அழைத்து, “இவர்ட்ட எல்லாத்தையும் எழுதி வாங்கிடுங்க!!” அண்ட் அர்ஜுன் நீங்க எதோ இன்னைக்கு அவசரமா போகவேண்டி இருக்குறதா சொன்னாங்க, ஸோ நீங்க எழுதிக் கொடுத்துட்டுக் கெளம்பலாம், தேவைப்பட்டா கூப்டுறோம் வந்தா போதும்”. சொல்லிவிட்டு மின்னலாய் கிளம்பினார்.
அங்கு வந்த வேலை முடியவே, அர்ஜுனும் கிளம்பத் தயாரானான், உள்ளுக்குள் ஏதோ தோன்றவே மீண்டும் ஹாஸ்பிடல் உள்ளே நுழைந்தான்.
ஐசியூ இருந்த திசை நோக்கி அவன் கால்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன.
முதலில் வெளியில் நின்று பார்த்தவன், “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ” என்று சொல்லிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.
“அமுதாவிற்கு மீண்டும் நினைவு வந்து, ஏதோ ஜீவனே இல்லாமல் முனங்கிக் கொண்டிருக்க, சுகுமாரன் செய்வது அறியாமல் கலக்கத்துடனே அருகிலே உட்கார்ந்திருந்தார்.
“அந்தப் பெண்ணை அந்தக் கோலத்தில் பார்க்க, அர்ஜுனிற்கு கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது, தொண்டையை லேசாக கனைத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான்,
“ஹெலோ சார், நான்தான் அர்ஜுன், அன்னைக்கு இவங்கள நான் தான் ஹாஸ்பிடல் அனுப்பி வச்சேன், இப்போ எப்படி இருக்காங்க?, என்ன சொல்லி இருக்கார் டாக்டர்?, சரி இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டோம் கேட்டுட்டு போய்டுவோம்னு வந்தேன்”

“ஒ நீங்கதானா, ரெம்ப தேங்க்ஸ் தம்பி, என் பொண்ணக் காப்பாத்துனதுக்கு, உங்களால தான் இன்னைக்கு இவ்ளோ தூரமாச்சும் வச்சுப் பாத்துட்டு இருக்கேன், சரி வாங்க வெளில போய்க்கலாம்," என்று இருவரும் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு ஐசியூ ரூமை விட்டு வெளியே வராண்டாவிற்கு வந்தனர்.
“எப்படியோ இன்னைக்குக் காலைல தான் கண் முழிச்சுப் பாத்தா தம்பி, இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சம் சுயநினைவு திரும்பிடுச்சு, இதுக்கு அப்புறம் தேறிடுவான்னு டாக்டர் சொல்லிருக்காங்க, ஆனா பயத்துல உளர்ற மாதிரிதான் லேசா முனங்கிட்டே இருக்குறா, நான் ஒருத்தன்தான் அவளுக்குன்னு இருக்குற சொந்தம், என்னோட உலகமும் அவதான், சற்றே அழுத்திச் சொன்னார் சுகுமாரன்”
“ஒ அப்படியா, நல்லது சார், பிழச்சுக்கிட்டாங்க!!, இனி கவலைப்படாதீங்க, பூரணமா குணமாகி வருவாங்க, அன்னைக்குல இருந்து மனசு உறுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு, இவங்களுக்கு என்ன ஆயிருக்குமோ அப்பிடின்னு,இன்னைக்கு என்ன வரச் சொன்னதும், சரி வந்து பாத்துட்டு போவோம்னு வந்தேன், சரிங்க சார் எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு, நான் கெளம்புறேன், இந்த பக்கம் வந்தா கண்டிப்பா மீட் பண்ண வர்றேன், சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே இன்னொரு பேரதிர்ச்சி அர்ஜுனுக்கு.

தே இடம் என்றாலும் இண்டர்வியூவுக்கு வந்தது போல் இல்லாமல் இந்த உணர்வு வித்தியாசமாய், முழு திருப்தியாய் இருந்தது, கேள்விகளோ, பிரச்சனைகளோ இனி இல்லை, தானும் உழைக்கப் போகிறோம், பணம் சம்பாதிக்கப் போகிறோம் என்ற நினைப்பு அவளுக்குள்ளே சந்தோஷ எல்லைகளை உடைத்து விட்டிருந்தது.
உள்ளே நுழைந்து ரிசப்ஷனை நோக்கி நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள்.
“ஹாய் , ஐ ஆம் சந்தியா” கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி கால் வந்தது, ஜாப்ல ஜாய்ன் பண்ணச்சொல்லி”
ஒ , நீங்கதானா , வெல்கம் டு ஸ்கைநெட் சொல்யுசன்ஸ்”, ஸ்ட்ரைட்டா போய் லெப்ட் கட் பண்ணுங்க, அங்க மிஸ்டர்.கார்த்தி மீட் பண்ணுங்க, ஃபர்தர் டீடைல்ஸ் சொல்வார்“
“ஒகே , தேன்க்யூ”, சொல்லி விட்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.
எதோ ஒரு மீட்டிங் நடந்து கொண்டிருக்க, புதிதான இவள் அங்கு உள்ளே நுழைந்ததுமே, கார்த்தி அடையாளம் கண்டு கேட்டுவிட்டார்,
“யூ ஆர் சந்தியா, ரைட் ?”
அங்கு இருந்த எல்லோர் தலைகளும் சந்தியா பக்கம் திரும்ப,
“எஸ் சார், நியூலி அப்பாயின்டெட்”
ஒகே வெல்கம், ப்ளீஸ் பீ சீட்டெட்”
“அவசரமாக அவர்கள் வாங்கி வைத்திருக்கும் அந்த ப்ராஜெக்ட் பற்றியும் , எப்படி முடிப்பது என்பது பற்றியும், டிஸ்கஸ்ஷன் போய்க்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக ப்ராஜெக்ட் பற்றிய முழு செயல் அனுபவம் இல்லாவிட்டாலும்,
ஏற்கனவே கொஞ்சம் தெரிந்து இருந்ததால், அந்த ப்ராஜெக்ட் கோடிங் பற்றியும் சில யோசனைகளையும் முன் வைத்து அதில் பங்கெடுத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள் சந்தியா.
ஒரு வழியாக மீட்டிங் முடிந்து எல்லோருக்கும் ஒரு மாட்யூல் எனப்படும் ப்ரொஜெக்ட்டின் ஒரு பகுதி பிரித்துத் தரப்பட்டது.
எல்லோரும் அவரவர் இடங்களுக்கு செல்ல, சந்தியா மட்டும் திகைத்து நின்று கொண்ருந்தாள்,
ஹாய் சாரி, நீங்க அந்த சி 2 காபின் எடுத்துக் கோங்க சந்தியா” ஆல் தி பெஸ்ட், ஏதும் டவுட் இருந்தா என்ன வந்து தாராளமா பாக்கலாம், சொல்லி விட்டு கார்த்தி அவர் காபினுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தார்.
அவள் நின்றிருந்த இடத்தில் இருந்து சிறிது தள்ளிதான் அவர் சொன்ன காபின் இருந்தது, அங்கே சென்று தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட சிஸ்டத்தில் உட்கார்ந்தாள்.
“மிஸ் ,சந்தியா”, ரிசப்ஷனிஸ்ட் குரல் கேட்க, நிமிர்ந்தாள்.
நாளைக்கு நீங்க வரும் போது உங்க சர்டிபிகேட்ஸ்ல, உங்களோட ரீசென்ட் டிகிரியோட ப்ரோவிசனல் சர்டிபிகேட் எடுத்துட்டு வந்துடுங்க, அண்ட் ஃபார்மாலிடீஸ் கொஞ்சம் இருக்குது”
“ஒகே மேடம்“ என்று பதிலளிக்க ,
“ராதிகான்னே கூப்பிடுங்க என்றாள்”
இவளும் பதிலுக்குச் சிறிதான ஒரு புன்னகையைச் சிந்த விட்டு,
“ஓகே ராதிகா“ என்று சொல்ல ,
அவளும் பதிலுக்கு புன்னகைத்து விட்டு தன் இடத்திற்குச் செல்ல ஆரம்பித்தாள்.

“எப்போது என் காதல்
திருடப்பட்டது
எனத் தெரியவில்லை,
திருடியது மட்டும் நீ
என்று தெரியும்....!!!!
திருடியது
காதலை மட்டும் அல்ல
என் நேரங்களையும் !!
 

Attachments

Status
Not open for further replies.
Thread starter Similar threads Forum Replies Date
sumathisrini Serial Stories Comments! 53

Similar threads

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.