தன்னொளியாளின் தலைவனிவன் - Thannoliyaalin Thalaivanivan By Geethanjali

Status
Not open for further replies.

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#1
Hi dears...Bye
Sooryodhayam second part oda title oru chinna kavidhaiyodu intro kodukkaren...
:)

Writer raasitha chellam title la impress aagi ezhudhik kodutha kavidhai. adhaiyae title introkku koduthirukken.. padichittu eppadi yirukkaannu sollunga....

last part fulla naan azhudhu azhudhu type pannadhula oru aaru, kulamae vetti irukkalaam... naan azhudhadhodu illamaa ungalaiyum azhavachi rombbbbbaaa paduthi eduthutten veryyy sorry chellams...
:pray1:


so indha part neenga romba enjoy pandra maadhiri kodukkanumnu ninaichirukken.... adhukku ungaloda supportum comments enakku rombbbaaa thevai.... will uuuuuuu...
Hi 5

April 2 udyodu varen.....





கதைக்கான உங்களுடைய கருத்துக்களை கீழே உள்ள திரியில் பகிருங்கள் தோழமைகளே...
http://www.penmai.com/forums/serial-stories-comments/124988-comments.html
 

Attachments

Last edited:

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#2
ஹாய் டியர்ஸ்...Bye
சொன்னபடியே 'தன்னொளியாளின் தலைவனிவன்' முதல் பதிவோடு வந்துட்டேன்...
உங்கள் அன்பும், ஆதரவும், கூடவே கருத்துக்களும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்...

கதைக்கான உங்கள் விமர்சன மழையில் நனைய ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன் .... will uuuuuuuu.....


Thannoliyaalin Thalaivanivan 1

http://www.penmai.com/forums/serial-stories-comments/124988-comments.html
 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#3
ஒளி-1
சிறகுகள் ஊஞ்சலில் முதன்முறை ஆடும் மழலையென சிறு பறவை ஒன்று வானம் காண்கிறது. தலைக்கு மேலே வட்டமிடும் கழுகுகளுக்கும் காலின் கீழே வலைவிரிக்கும் வேடர்களுக்கும் அஞ்சி முட்டைக்குள்ளே அது முடங்குமானால் அதன் அறிவு அனுபவமாகாததன் பிழையே. அறிவெல்லாம் அனுபவத்தில் தான் என்றால் பிறப்பில் கிட்டும் சிந்தனைத்திறன் அனாவசியமன்றோ வளர்ப்பில் வழிமுறையும், பாசத்தில் பகுத்தறிவும் ஊட்டிடும் தாய்பறவையின் செரிக்கப்பட்ட தேடலில் சிறகில் நம்பிக்கை கொண்டு பட்சிகள் பறக்கையில் விதையென வீழ்ந்த விருட்சங்கள் எழுகையில் பசியும் தேடலும் உள்ள மனங்கள் உறங்கலாமோ உயிர்ச்சிறகு உதிரும்வரை உயிர்போடு விழித்திரு வித்தானால் மண்ணுக்குள் தேடி விண்ணைத்தொடு விரியும் வானம் உனக்கென்றால் சிறகுகள் விரித்தெழு….. ச.பு.நிவேதா



வெண்ணிலவு விடை கொடுக்க தயாராகிக் கொண்டிருந்த அதிகாலை வேலை! துயில் துறந்து, இமை திறந்தாள் பெண்ணிலவு. அந்த ஊருக்கு வந்து சேர்ந்த சில நாட்களுக்குப் பின், இன்று தான் தனை மறந்து சில மணிநேரங்கள் உறங்கியிருக்கிறாள்!



சற்று இடைவெளி விட்டு அதே பஞ்சணையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான் அவன்!



ஏதேச்சையாக அவனைப் பார்க்க நேர்ந்தவளின் மனதுள் இனம் புரியாத உணர்வு!



ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு வரை அவள் யாரென்றே அறிந்திராத ஒருவன், இன்று அவளின் கணவன்!



இருவருக்கும் திருமணமாகி ஒரு சில நாட்களே ஆகியிருந்தது என்பதற்கு, அவள் கழுத்தில் மின்னிய மஞ்சள் மனம் மாற தாலிக் கயறே சாட்சி!



அவனிடம் சிறு அசைவு தென்பட, தன் விழிகளுக்கு விலங்கிட்டுக் கொண்டாள் பெண்பாவை!



அதன் பின், அவன் எழுந்து குளியலைறைக்குச் செல்லும் வரை அவளிடம் சிறு அசைவும் இல்லை!! உள்ளே தண்ணீர் விழும் சப்தம் கேட்ட பிறகே மீண்டும் கண்திறந்தாள். அலைகழிக்கும் நினைவுகள் அவளுள்! குளித்து முடித்து கதவு திறக்கும் ஓசை கேட்க, மீண்டும் தன் இமைகளைப் பூட்டிக் கொண்டாள்!



வெளியே வந்தவனுக்கு அவள் ஆடும் கண்ணாமூச்சி நன்றாகவே புரிய, இதழோரம் சிறு புன்னகை மலர்ந்தது.



தனது தலையைத் துண்டால் துவட்டியபடியே வார்ட்ரோபை திறந்தான்.



‘இன்னும் எத்தனை நாள் இந்த நாடகம்னு பார்க்கிறேன்?!’ என்று கூறிக் கொண்டவன், நிமிடங்களில் தயாராகி அவளருகே வந்தான்.



அவன் அருகாமையை உணர்ந்து கொண்டவள் உடலேங்கும் சிறு நடுக்கம்! மனம் முழுதும் படபடப்பு! மிகச் சிரமப்பட்டு உறங்குவது போன்ற பாவனையை விடாது கடைபிடித்தாள்.



“உதிம்மா... நான் கிளம்பறேன்... கவனமா இருந்துக்கோ... ஏதாவது வேணும்னா கெளரி அம்மாகிட்ட கேளு... அவங்க உனக்கு வேண்டியதை செய்வாங்க..” என்று அவன் சொல்ல, அவளிடம் சிறு பிரதிபலிப்பும் இல்லை!



“ம்?!” என்று மெலிதாய் சிரித்துக் கொண்டவன், வெளியே சென்று காரைக் கிளப்பும் வரை, வீம்பாய் கண்திறவாமல் படுத்திருந்தாள்!!



அவன் கிளம்பியதும், தன் நாடகத்திற்கு திரைப் போட்டு, மெல்ல எழுந்தமர்ந்தாள்.



அருகே இருந்த தலையணையை எடுத்து, தன் மடி மீது வைத்து கொண்டு, அதன் மீது தலை சாய்த்தாள். அன்றைய நினைவுகள் இன்றும் நீங்காத நிஜங்களாய் அவள் மனக்கண்ணில்!



துளிர்க்க துடித்த கண்ணீரை வெகுவாய் கட்டுப் படுத்தி, வரவிடாது தடுத்தாள்!



நான்கு வருடங்கள் ஓடிவிட்டது! அவனுடன் வாழ்ந்த சொர்க்க நொடிகளை துறக்க முயன்று, நரக நொடிகளை நெஞ்சில் நிறுத்தி, சமுகத்தின் பார்வைக்கான, தன் வாழ்வில் வெற்றியும் பெற்றுவிட்டாள்! ஆனாலும் அவன் நினைவுகள் நெருஞ்சி முள்ளாய் அவளுள்!



அவளின் இறப்பு வரை அதிலிருந்து மீள முடியாது என்பது, அவள் மட்டுமே அறிந்த உண்மை! ஆனால் அதற்குள்ளாகவே விதி இன்னொருவனின் மனைவியாய் அவளை உருமாற்றிவிட்டிருந்தது!



எப்போதும் போல் கடந்த கால சோகங்களில் மூழ்கத் துடித்த மனதை மிரட்டி அடக்கிவிட்டு, எழுந்து குளியலறைக்குச் சென்றாள்.



சிறிது நேரத்தில் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றி வந்தவள் கண்ணில், அந்த மடிக்கணினியும், அதன் அடியில் இருந்த ஒரு காகிதமும் தென்பட, அதன் அருகே சென்றாள்.



அருகே சென்று பார்க்க, அது அவளது மடிக்கணினி! தான் வேண்டாம் என்று கோபத்தில், தன் பிறந்தவீட்டிலயே விட்டுவிட்டு வந்தது!! ஆனால் அதுதான் அவளது உலகம்! அவளது சின்னஞ்சிறு உலகம்! அவளின் உள்ளக் குமுறல்களுக்குத் தீமூட்டி, தன்னொளி கொடுக்கும் சூரியனாய் மாற்ற அவள் தேடிக் கொண்ட புதுஉலகம்! அவளைப் போன்ற பெண்ணினத்தின் பாடுகளைக் களைய அவள் பெரிதாய் நம்பிய பொன்னுலகம்!
 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#4
‘இ இது எப்படி இங்க?!’ என்று நினைத்தவளுக்கு, அதன் அடியில் வைக்கப் பட்டிருந்த காகிதத்தில் என்ன எழுதப் பட்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் எழ, அதைக் கையிலெடுத்தாள்.


“நீ, உன்னோட பணியை எப்போதும் போல் தொடரலாம்! நான் உனக்கு அனுமதி கொடுக்கறேன்....” என்று அதில் எழுதியிருக்க, அவள் முகமெல்லாம் சிவந்து, சுருசுருவென்று கோபம் எழுந்தது!


‘இவன் என்ன எனக்கு அனுமதி கொடுக்கிறது?! இது என்னோட வேலை, யார் தடுத்தாலும் நான் தொடரத்தான் செய்வேன்” என்ற முரட்டுப் பிடிவாதம் எழ, தான் இனி இந்த வேலையைச் செய்யவே கூடாது என்று நினைத்ததை முற்றிலுமாய் மறந்து, தன் கைப்பேசியை எடுத்து யாருக்கோ அழைப்பு விடுத்தாள்.



மறுபக்கம் அவர் போனை அட்டென்ட் செய்ய, “இன்னும் டூ டேஸ்ல ஆர்டிகிள் மெயில் பண்றேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு, பட்டென போனை வைத்தும் விட்டாள்.



“இந்த பொண்ணு இருக்காளே?! ஹப்பா என்ன கோவம் வருது?!” என்று சிரித்தபடியே அவர் மீண்டும் அவள் எண்ணுக்கு அழைக்க, அவள் எடுக்கலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்து, சிறிது நேரம் கழித்தே போனை எடுத்தாள்.



“எப்படி இருக்க உதயா?” என்று அவர் கேட்க,



“ம்! நீங்க எல்லோரும் எப்படி இருக்கணும்னு ஆசைபட்டீங்களோ அப்படி!” என்றாள் குதர்க்கமாய்.



“ஹப்பா இந்த கோபம் மட்டும் குறையவே மாட்டேங்குது எப்பவும்!! யார்கிட்டயும்!” என்று அவர் சொல்ல,



“நீங்க எல்லோரும் செய்த வேலைக்கு கோபப்படாம, வேற எப்படி பேசணும்னு சொல்றீங்க?!” என்று அவள் அவரையே கேள்வி கேட்க,



“சரி... சரி...!!” என்றவர்,



“இங்க பாரும்மா.... உன்னோட மனநிலை எங்களுக்கு நல்லாவே புரியுது, இருந்தாலும்....” என்று அவர் ஏதோ சொல்ல வர,



“அதான் எல்லோருமா சேர்ந்து உங்க ஆசையை சாதிச்சிக்கிட்டீங்களே?! அப்புறம் என்ன?!” என்றவள், தனக்குத் தானே சமாதானம் ஆகி,



“சரி உங்களுக்கு ஒரு அசிஸ்டென்ட் செலக்ட் பண்ணியிருந்தேனே?! அவங்க வேலைக்கு ஜாயின் பண்ணிட்டாங்களா?! நான் அங்க இல்லைன்னு நீங்க நேரம் காலம் தெரியாம உழைச்சிகிட்டே இருக்காதீங்க... உங்க உடல் நலன் மேலேயும் கொஞ்சம் அக்கறை இருக்கட்டும்!” என்றாள் அன்பான் கண்டிப்புடன்.



“சரி சரி.... நான் பார்த்துக்கறேன்...” என்றவர், சற்றே தணிந்த குரலில்,



“எல்லோர்கிட்டயும் போல அவர்கிட்டயும் உன்னோட கோபத்தை காட்டாதம்மா.. இனியாவது நீ நல்லா வாழணும்!” என்று உள்ளன்போடு கூற, அவள் மனம் சற்றே கனிந்தது!



‘என்மேல்தான் இவர்கள் எல்லோருக்கும் எத்தனை ப்ரியம்?! என்னதான் நான் சுயமா மீண்டு வந்தாலும், என்னோட முன்னேற்றத்துக்கு உறுதுணையா இருந்ததும், இருக்கிறதும் இவங்களும், அப்பாவும்தானே’ என்று நினைத்துக் கொண்டவள்,



“ம்” என்றாள் இசைவாய்.



“இது போதும் உதயா...” என்றவர், “சரிம்மா நான் பிறகு கூப்பிடுகிறேன். நீ கவனமா இருந்துக்கோ” என்று கைப்பேசி இணைப்பைத் துண்டித்தவர்,



‘ஊருக்கு கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி, ‘நான் இனி இந்த வேலையே தொடரவே மாட்டேன்னு’ அவ சொல்லும் போது, நானே ரொம்ப திகைச்சு போய் நின்னேன்.



ஆனா அந்த தம்பி, ‘நீங்க அவ லேப்டாப்பை மட்டும் கொரியர் பண்ணுங்க. அவளே உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணி, ஆர்டிகிள் அனுப்பறேன்னு சொல்வான்னு சொன்னாரு?! அதுபோலவே இப்ப நடக்குதே?!’ என்று எண்ணி அதிசயித்தார்.



இறுதியாக, ‘எது எப்படியோ எங்க சண்டிராணியை அடக்க ஒரு ராஜா வந்துட்டார்!!’ என்று நினைத்துச் சிரித்தபடியே தன் வேலையைத் தொடர்ந்தார் அப்பெண்மணி.



கைப்பேசியை வைத்துவிட்டு, தனது மடிக் கணினியை எடுத்தவளும், உலகம் மறந்து கட்டுரையை தயாரிப்பதில் தன் நேரத்தை தொலைக்கலானாள்.



சிலமணிநேரங்கள் நிமிடங்களாய் கடந்திருக்க, கதவு தட்டப் படும் ஓசை கேட்டு கவனம் கலைந்தாள் உதயா.



மடிக்கணினியை எடுத்து வைத்துவிட்டு, எழுந்து வந்து அவள் கதவைத் திறக்க,



“மணி பத்தாகப் போகுதும்மா... இன்னிக்கு இன்னும் நீங்க வெளியவே வரலயேன்னு, சாப்பிடுவதற்காக அழைக்க வந்தேன்” என்றார் கெளரி.



“இல்ல... வேலை பார்த்ததுல நேரத்தை கவனிக்கலைம்மா...” என்றாள் அவள் தயக்கத்துடன்.



“நீங்க ஏன்ம்மா வேலை பார்த்துகிட்டு... எங்கிட்ட சொல்லியிருந்தா நான் செய்திருக்க மாட்டேனா?” என்று அவர் சொல்ல,



“இது என் ஆபீஸ் வேலைம்மா... நான்தானே பார்க்க முடியும்?!” என்று சிரித்தாள் மென்மையாய்.



“சிரிச்சா நல்ல களையா இருக்கீங்க?! தம்பி வீட்ல இருக்கும் போது நீங்க இப்படி சிரிச்சிருந்தா அவர் எவ்ளோ சந்தோஷப் பட்டிருப்பாரு தெரியுமா?” என்று அவர் சொல்ல, அவள் முகம் சட்டென வாடியது.



அவள் முகவாட்டம் கண்டு, “நான் எதாவது தப்பா சொல்லியிருந்த மன்னிச்சிக்கோங்க ம்மா...” என்று அவர் மன்னிப்பு கோர,



“ஐயோ பெரிய வார்த்தை எல்லாம் பேசாதீங்கம்மா...” என்று தடுத்தாள் அவள்.



“சரிங்கம்மா நீங்க வந்து டிபஃன் சாப்பிடுங்க.. ஏற்கனவே தம்பி நாலு முறை ஃபோன் செய்து கேட்டுட்டாரு! இன்னமும் சாப்பிடலைன்னா என்னதான் கோபிப்பாரு..” என்று அவர் அழைக்க, அவள் ஏதோ சொல்ல வாய்திறக்க,



“இல்ல... பசிக்கலை... எனக்கு வேண்டாம்னு மட்டும் சொல்லிடாதீங்கம்மா... தயவு செய்து வாங்க..” என்று கட்டாயப் படுத்த, அவள் மறுப்பு சொல்ல முடியாது உடன் நடந்தாள்.



அங்கு தனது ரெசாட்டின் அலுவக அறைக்குள், தனது கணினியில் மூழ்கி இருந்தவன், அறைக்கு கதவு தட்டப் படவும், “எஸ் கெட் இன்..” என்று குரல் கொடுத்தான் கணினியிலிருந்து பார்வையை விலக்காமலேயே.



ஓர் பணியாளர் சுடச் சுட காய்கறி சூப்பை கொண்டு வந்து வைத்து விட்டுச் செல்ல, தனது கணினியை அணைத்து விட்டு, அதனைக் கையிலெடுத்து பருகத் துவங்கினான்.



அந்த மலைப் பிரதேசத்தின் குளிருக்கு, மிக இதமாய் உள்ளிறங்கியது முற்றிலும் இயற்கை முறையில் தயாரிக்கபட்ட சுவை நிறைந்த அந்த காய்கறி சூப்!



மிகமெதுவாய் ரசித்து அருந்தியவனுக்கு மனைவி சாப்பிட்டிருப்பாளா?! என்ற எண்ணம் எழ, தன் கைபேசியை எடுத்து வீட்டின் எண்ணுக்கு அழைப்பு விடுத்தான்.



போனை எடுத்த கெளரி, “ம் இப்பதான் சாப்பிடறாங்க தம்பி...” என்று சொல்ல, அவன் தன்னைப் பற்றிதான் கேட்கிறான் என்று புரிந்து கொண்டாள் அவள்.



‘இவனுக்கு என்ன அவ்ளோ அக்கறை என்மேல்?!’ என்று எண்ணியவள்,



‘எவ்ளோ தூரம் எடுத்து சொன்னேன்?! ம் ம் ன்னு நல்லவன் போல கேட்டுகிட்டு, வெளியே வந்து எல்லோர் முன்னாடியும் அப்படியே மாத்தி சொல்லிட்டான்!’ என்று கோபமே எழ, பாதிச் சாப்பாட்டிலிருந்து எழுந்தாள்.



“ஐயோ ஏன் ம்மா பாதி சாப்பாட்டிலயே எழறீங்க?!” என்று கெளரி பதற, அது லைனில் இருக்கும் அவனுக்கும் கேட்டது!



“போனை அவகிட்ட கொடுங்க கௌரிம்மா...” என்றான்.



“அம்மா தம்பி உங்ககிட்ட பேசணும்னு சொல்றாரு..” என்று அவர் போனை நீட்ட, அவர் முன்னே தங்கள் பிரச்சனையை வெளிக் காட்ட விரும்பாமல், அவள், ரிசீவரைக் கையில் வாங்கினாள்.



“மத்த விஷயத்துல நீ என்ன செய்தாலும் நான் அமைதியா இருப்பேன்! ஆனா சாப்பாட்டை உதாசீனப் படுத்துறது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்காது... தட்டுல வைச்சதுல, ஒரு பருக்கை கூட மிச்சம் வைக்காம சாப்பிடற!” என்று ஆணையிட்டுவிட்டு அவன் போனை அணைத்துவிட, அவள் மூக்கு நுனி சிவந்து, கோபம் தலைக்கேறியது!

 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#5
அவளுக்குமே உணவை வீணடிப்பது அறவே பிடிக்காத ஒன்றுதான், இருந்தாலும் அவன் சொல்லி தான் கேட்க வேண்டுமா என்ற வீம்பில், ‘இவன் என்ன எனக்கு ஆர்டர் போடுறது!’ என்று பட்டென போனை வைத்துவிட்டு உள்ளே செல்லப் பார்த்தாள்.


ஆனால், “அம்மாடி ஒரு நிமிஷம்?!” என்று கண்கள் பணிக்க ஒலித்த கெளரி அம்மாவின் தோய்ந்த குரல், அவள் கால்களுக்கு கடிவாளம் இட்டு நிறுத்தியது!



அவர் குரல் அவளை ஏதோ செய்ய, “எ என்னாச்சுங்க அம்மா...?! ஏன் திடீர்னு கண்கலங்கறீங்க?!” என்றாள் அவர் அருகே வந்து.



தன் புடவை முந்தானையால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டவர், “நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசலாமா ம்மா...?!” என்றார் வேண்டுகோளாய்.



“ம்!” என்று அவள் லேசாய் தலையசைத்து ஆமோதிக்க, அவள் கைகளைப் பற்றியவர்,



“முதல்ல இந்த சாப்பாட்டை சாப்பிடுங்கம்மா” என்றார் அன்போடு.



அவர் பேச்சை மீற மனதில்லாமல், அவள் சாப்பிட்டு முடித்து எழ, “வாங்கம்மா...” என்று அவளை கைபிடித்து ஹாலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்.



அவளை சோபாவில் அமர வைத்துவிட்டு, தானும் அவள் அருகே அமர்ந்தவர், “நான் உங்க தனிப்பட்ட விஷயத்துல தலையிடுறேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க ம்மா... நாங்களும் தம்பியை ஏழு வருஷமா கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி எவ்வளவோ வற்புறுத்தினோம்! ஆனா அப்பல்லாம் கொஞ்சம் கூட மனசே இறங்காதவரு, திடுதிப்புன்னு உங்க வீட்ல வந்து பேசி முடிக்கச் சொல்லி, ஒரே மாசத்துல உங்களைக் கல்யாணம் முடிச்சி இங்க கூட்டி வந்திருக்காரு!



ஆனா கல்யாணம் முடிச்சி வந்த நாள்ல இருந்து, ஒரு தரம் கூட நீங்க தம்பிகிட்ட பேசி கூட நான் பார்த்ததில்லை! உங்களுக்குள்ள அப்படி என்ன பிரச்சனைன்னு எனக்குத் தெரியாது.... ஆனா ரொம்ப தங்கமான புள்ளைம்மா.. அவர் மனச நோகடிச்சுடாதம்மா...” என்று அவர் கெஞ்சலாய் கேட்க, அவளுக்கு தர்ம சங்கடமாய் போனது!



‘நான் என்ன சொல்வது இவரிடம்?! என் கடந்த காலத்தையா?! இல்லை, என்னால் நிச்சயமாய் இந்த மணவாழ்க்கையை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்பதையா?! இல்லை நான் அவ்வளவு சொன்னதையும் மீறி இவன் என்னை மணம் முடித்தான் என்பதையா?!’ என்று அவள் திணறிக் கொண்டிருக்கும் போதே,



“ஏதோ சொல்லனும்னு தோணுச்சு ம்மா சொல்லிட்டேன். தப்புன்னா மன்னிச்சிடுங்க...” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் நகர்ந்துவிட, அவள் நீண்ட பெருமூச்சை இழுத்துவிட்டு, அமர்ந்த நிலையிலேயே சோபாவில் தலை சாய்த்துக் கண்மூடினாள்!



மாலை ஐந்து மணி அளவிலயே நன்றாய் இருட்டிக் கொண்டு இருந்தது அந்த காட்டழகியூர் மலைப் பகுதி.



வளைந்து வளைந்து சென்ற பாதைகளில் வாகாய் வண்டியைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தவன் மனதுள், அவளின் நினைவலைகள்!



முதன் முதலில் அவளைச் சந்தித்த கணம் நெஞ்சில் எழ, ‘ஹப்பா எத்தனைக் கோபம்?!’ என்று எப்போதும் போல் இன்றும் வியக்கத்தான் செய்தான்! இரண்டு வருடங்களாய் தேடித் திரிந்து காணத் துடித்த, அவனின் இதயத் தாமாரையை, அவள்தான் என்றே அறியாது, சந்தித்த அந்நொடிகளை நோக்கி அவன் நினைவுகள் பயணித்தது!


-ஒளிரும்....
 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#6

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#7
2 மெழுகில் ஆடை புனைந்து வந்தாளென எண்ணி அக்னிப் பார்வைகளால் அவிழ்க்க எண்ணுகிறாய் எஃகில் கவசம் பூட்டி தன்னம்பிக்கை வாளுயர்த்தி நேர்கொண்ட பார்வைகளை விழிஅம்பில் விடுக்கிறாள் உன் வர்ணனைகளில் நெகிழும் மனதல்ல உன் வருடல்களில் சிலிர்க்கும் உடலல்ல உன் காதல் பார்வைகளில் நாணும் இமையுமல்ல ஏறிட்டதும் இசைந்திட இங்கொருத்தி பிறக்கவில்லை நாணலாய் வளைத்தாலும் நிமிர்ந்திடும் நெஞ்சுரம் புயலாய் சுழன்றடித்தாலும் கடல்மத்தி நிதானம் போர்க்களம் எதிர்வந்தாலும் வியூகமாய் மனம் தீயிலிட்டாலும் சாம்பலில் உயிர்பெறும் விடாமுயற்சி உன் ஆணவமனம் வகுத்த வரைமுறைக்குள் நின்றிட அடுப்படி மஞ்சள்கயிறு கோட்பாடுகளில் கோலம்போடுபவளல்ல அவளுக்கான வானத்தில் நீ ஒப்புக் கொள்ளாவிட்டாலும் தன் சிறகுகளால் உயரப் பறப்பவள் உலகை ஆள்பவள்….. ச.பு.நிவேதா.

தங்க மாங்கனி என் தர்ம தேவதை...
நான் பாடும்... ஸ்ரீ ராகம்...
எந்நாளுமே நீயல்லவா
என் பூங்கொடி இதை சொல்லவா? {பேரைச் சொல்லவா}
இடை ஒரு கொடி, இதழ் ஒரு கனி,
இன்ப லோகமே உன் கண்கள்தானடி...
மலரென முகம் அணைவது சுகம்
ஒன்று போதுமே இனி உங்கள் பூங்கொடி...
நான் தேடினேன் பூந்தோட்டமே வந்தது..
நான் கேட்டது அருகே நின்றது
இனிமேல் பறக்கட்டும் பறவைகள் இரண்டும்....{பேரைச் சொல்லவா?}


இசைஞானி இளையராஜாவின் இணையில்லா ராகத்தில் மெய் மறந்து தன்னைத் தொலைத்திருந்தான் அந்த ஆடவன்.


இனிமையான மண்வாசம் நாசியைத் தழுவ, சில்லென்ற மழைத் தூறல் காரில் அமர்ந்திருந்த அவன் முகத்தில் தெறித்து, இமைதிறந்து என்னை பார் என்றது!



மண்வாசம் நுகர்ந்தபடியே, இமைகளைத் திறந்தவன் கண்ணில் பட்டது, மழைசாரல் அல்ல... சற்று தொலைவே கோவிலின் வெளி மதிற்சுவரில் சாய்ந்தபடி, தன் கோலை ஊன்றி நின்றிருந்த அப்பெண்.



அருகே பூ விற்கும் பெண்மணியின், குழந்தையை பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் அவள்.



அவன் எதேச்சையாய் சந்திக்க நேர்ந்தது அவளின் கண்களைத்தான்!



சின்னஞ்சிறு கண்கள்! ஈர்க்கும் கண்கள் அல்ல! ஈரம்வற்றிய கண்கள்! சிரிக்கும் கண்கள் அல்ல! சிந்திக்கும் கண்கள்! பேசும் கண்கள் அல்ல! பேச மறுக்கும் கண்கள்!



அப்படி இருந்தும், அக்கண்கள் அவனை ஏதோ செய்தது!



‘நான் தேடிய கண்களோ இது?!’ என்ற எண்ணம் எழ, மெல்லிய அதிர்வு அவன் மனஅறைக்குள்!



‘ஏன் இப்படி ஒரு எண்ணம்?!’ என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் முகம் சினத்தில் சிவந்தது!



‘அய்யோ நான் பார்ப்பதை கவனித்து விட்டாளோ?!’ என்ற எண்ணம் தோன்ற, சட்டென்று தன் கண்களை அவளிலிருந்து விலக்க முயன்றான். அப்போதுதான் அது அவன் கருத்தில் பதிந்தது!



அவள் அருகே பூ விற்றுக் கொண்டிருந்த அப்பெண்மணியிடம், யாரோ ஒருவன் வம்பு செய்து கொண்டிருந்தான்.



அதைப் பார்த்ததில்தான் அவள் முகம் இப்படி மாறியிருக்கிறது! என்று உணர்ந்து கொண்டவனுக்கு சற்றே நிம்மதி எழுந்தது.



ஆனால் அவள் முகமோ, மேலும் மேலும் இறுகிக் கொண்டே போனது.



அந்தப் பூக்காரப் பெண்மணி எவ்வளவோ கெஞ்சியும் அவளை ஒரே தள்ளாய் தள்ளிவிட்டு, அவள் வியாபாரம் செய்து சேர்த்திருந்த சில்லறைகளை அவன் எடுக்க முயல, அவள் தன் கோலை எடுத்து அச்சிறு பணப்பெட்டியின் மீது வைத்து தடுத்தாள்.



“ஏய் நொண்டி... நீ யார்றீ?!” என்று அவன் கேட்டு முடிப்பதற்குள்ளேயே அவன் கன்னம் கன்றிப் போய் காதில் கொய்... என்று சிறுவண்டு ரீங்கராமிட்டது!



“ஏய்.... என்னடி பேசிக்கிட்டு இருக்கும் போதே கைநீட்டுற?!” என்று அவன் தன் லுங்கியை மடித்துக் கட்டி கொண்டு அவளைத் தாக்க முயல, இங்கு இவன் கார்க் கதவைப் பட்டென்று திறந்து கொண்டு இறங்கினான்.



ஆனால் அதெல்லாம் தேவையே இல்லை, என்பது போல் அவள் துளி கூட பயப்படாமல், தன் ஊன்று கோலைக் கொண்டு அவனை அடி பின்னி எடுத்தாள்.



“ஆ... ஐயோ... அம்மா...” என்று அவன் அலறுவதைப் பார்த்து அப்பூக்காரப் பெண்மணியின் பிள்ளை போல, தன் தந்தை என்பதைக் கூட மறந்து கைக்கொட்டிச் சிரித்தது! எத்தனை நாள் தாய் தன் கண்முன்னே அடி வாங்குவதைக் கண்டிருக்குமோ?!



இது தினமும் நடக்கும் வாடிக்கைதான்! அங்கிருப்பவர்கள் எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் அடங்குவதாய் இல்லை! ஆனால் யாரும் கைநீட்டி இதுவரை அவனை அடித்ததில்லை!



இன்று யாரோ ஒரு புண்ணியவதி இவளாவது நன்றாய் சாத்தட்டுமே, என்று அவனுக்குப் பரிந்து கொண்டு வராது, அவரவர் வேலைகளை கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர்.



காரிலிருந்து இறங்கியவன் உதட்டில் புன்னகை உறைய அங்கேயே நின்றுவிட்டான்!



‘யப்பா விஜயஷாந்தியா இருப்பா போலவே?! அடி பின்னி எடுக்குறா?!’ என்று எண்ணியபடி நின்றிருந்தவன் தோளில் கைவைத்தாள் ஸ்ரீஜா.

 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#8
“என்னடா டைம் ஆகுதுன்னு குதிச்சிக்கிட்டு, தரிசனம் முடிஞ்ச கையோட ஓடி வந்த... இங்க என்னன்னா சாவகாசமா நின்னு வேடிக்கை பார்த்துகிட்டு இருக்க?!” என்று கேட்க,


“அய் மாமா... அந்த ஆன்ட்டி செமையா அடிக்கிறாங்க ல்ல...?!” என்று ரசித்துக் கேட்டாள் ஸ்ரீஜாவின் செல்ல மகள் வான்மதி.



“ஆமாம்டா குட்டி... செமையா அடிக்கிறாங்க!” என்றான் அவனும் பிள்ளையைத் தூக்கிக் கொண்டு.



“அது சரி... விட்டா முழுச் சண்டையும் முடியற வரைக்கும் வேடிக்கை பார்த்து முடிச்சிட்டுதான் கிளம்புவீங்க போல, மாமாவும் மருமகளும்?! கிளம்புங்க முதல்ல” என்று ஸ்ரீஜா விரட்ட,



“ம்மா ம்மா... கொஞ்ச நேரம் பார்த்துட்டு போலாம்..” என்று சின்னவள் கெஞ்ச,



“அடி! இந்த வயசில வம்பு சண்டையை பார்க்க ஆசைப்படுறதைப் பாரு...?! ஒழுங்கா வண்டியில ஏறு..” என்று மிரட்டினாள் தாய்.



“அப்போ பெரிய வயசில இதெல்லாம் பார்க்கலாமா ம்மா” என்று கேட்டு சின்னவள் தாயை மடக்க,



“இதுக்குதான் குழந்தைங்க கிட்ட பேசும் போது கவனமா பேசணும்கிறது..” என்றான் அவன்.



“யப்பா போதும்.. ரெண்டு பேரும் முதல்ல வண்டியில ஏறுங்க இன்னிக்கே ராத்திரியே ஊர்க்கு வேற ட்ராவல் பண்ணனும் இப்ப கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு கிளம்பினாதான் உண்டு” என்று ஸ்ரீஜா காரில் அமர்ந்துவிட்டாள்.



‘இதுக்கு மேல நின்னா... அக்கா என்ன ஏதுன்னு குடைய ஆரம்பிச்சிடுவாங்க...’ என்று எண்ணி தன் குட்டி மருமகளை காரில் அமரவைத்தான்.



மனமும் செவியும் பார்வையும் அவள் புறமே இருக்க, வண்டியில் ஏற முனைந்தவனின் செவிகளில் அவள் கர்ஜனையாய் உதிர்த்த அவ்வார்த்தைகள் வீழந்தது!



“ஆண்வர்க்கம்ங்கிற திமிரு....??!! பொண்டாட்டியாவே இருந்தாலும் பொண்ணுங்களை கைநீட்டி அடிக்கக் கூடாது... இன்னொரு முறை இவங்கள ஒரு அடி அடிச்சேன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சிது... போலீஸ்ல கப்ளைன்ட் பண்ணி உள்ள தூக்கி வைச்சிடுவேன் ஜாக்கிரதை” என்று ருத்ரா தேவியாய் மாறி எச்சரித்துக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டதும், ‘அவளோ அவளேதானோ?!’ என்று மனம் முன்னிலும் வேகமாய் அடித்துக் கொண்டது!



சந்தேகம் என்று வந்தபின் அதை சாதாரணமாய் விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவானா அவன்!


******


அவள் நினைவுகளோடு பயணித்ததில் அவனது வீடும் வந்து சேர்ந்துவிட, அவன் வரும் நேரம் உணர்ந்தவள், எப்போதும் போல் அவ்வீட்டிலிருந்த புத்தக அறையில் புகுந்து கொண்டாள்!



இதைப் பார்த்த கெளரி, ‘இவங்க ஆடுற கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்துக்கு இன்னிக்கு ஒரு முடிவு கட்டியே ஆகணும்!’ என்று நினைத்தபடி, அவன் தன் அறைக்குச் சென்று ப்ரெஷ்அப் செய்துவிட்டு வருவதற்குள், இருவருக்கும் ஃபில்டர்காபி தயாரிக்கத் துவங்கினார்.



அவன் வந்ததும், ஆவிபறக்கும் காபி நிறைந்த இரு கோப்பைகளை ஒரு ட்ரேயில் வைத்து அவனிடம் நீட்டினார்.



அவன் தனக்கான கோப்பையை எடுத்துக் கொள்ள, “நீங்க செய்யிறதும் கொஞ்சம் கூட சரியில்லை தம்பி...” என்றார் கெளரி.


“நான் என்ன செய்தேன் கெளரிம்மா...?!” என்று அவன் புரியாமல் கேட்க,



“பல வருஷமா கல்யாணமே வேண்டாம்னு இருந்தவரு இப்ப கல்யாணம் பண்ணிகிட்டீங்களேன்னு சந்தோஷப் பட்டோம்”



“ஆனா இப்படி கல்யாணம் செய்து கூட்டி வந்த பிறகும், நீங்க ஒரு பக்கம், அவங்க ஒரு பக்கம் முகத்தை திருப்பிக்கிட்டு இருந்தா... நல்லாவா இருக்கு! ஸ்ரீஜா கண்ணுக்கு தெரிஞ்சா ரொம்ப வருத்தப் படும்...” என்றார் ஆதங்கத்துடன்.



“புது இடமில்லை கெளரிம்மா.. அவளுக்கும் கொஞ்சம் அவகாசம் வேணுமில்லையா?!” என்று அவன் கேட்க,



“எல்லா பொண்ணுங்களுக்கும் அப்படிதான் தம்பி... புகுந்த வீட்டு மனுஷங்ககிட்ட பழக கொஞ்ச நாள் ஆகும்தான். ஆனா இவங்க புருஷன் கிட்ட கூட பேச மாட்டேங்கறாங்களே?! அதுதானே கவலையா இருக்கு...” என்றார் வருத்தமாய்.



“போகப் போக எல்லாம் சரியாகிடும் கெளரிம்மா..” என்றான் காபியை பருகியபடியே.



“சில விஷயங்கள் சரியாகாது தம்பி.. நாமதான் சரி பண்ணனும்!” என்றவர், அங்கிருந்து நகர முயல,



“அவளுக்கு காபி கொடுத்துட்டீங்களா?!” என்றான் தயக்கத்துடன்.



“ம்!! அவ்ளோ அக்கறை இருந்தா.. நீங்களே கொண்டு போய் கொடுங்க... உங்க மனைவிக்கும் சேர்த்துதான் கொண்டு வந்தேன்..” என்று முயன்று வரவழைத்த கோபத்துடன், தட்டில் இருந்த மற்றொரு கோப்பையை சுட்டிக் காட்டிவிட்டு அவர் சென்றுவிட, அவன் தனக்குத்தானே சிரித்துக் கொண்டான்.



கெளரி, வெளிமனிதர்தான்! இருந்தாலும் ஒரு கட்டத்தில் தாய், தகப்பன் இல்லாத அந்த இரு பிள்ளைகளுக்கும் தாயாகவே மாறிவிட்ட ஒருவர்!
 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#9
புத்தக அறையின் உள்ளே, ரா.கி. ரங்கராஜன் அவர்கள் தமிழில் மொழி பெயர்த்திருந்த, ‘ஜெனிஃபர்’ என்னும் நாவலில் மூழ்கித் தன்னை மறந்திருந்தவள், தன் அருகே காபிக்கோப்பை வைக்கப்பட்டதை உணர்ந்து,


“தாங்க்ஸ் கெளரிம்மா” என்று சொல்லி, அதனை எடுத்துப் பருகத் துவங்கினாள்.


அவள் பருகிவிட்டு வைக்கும் வரை, பதிலேதும் கொடுக்காமல் அவள் பின்னேயே அவன் நின்றிருக்க,



‘என்ன கெளரி அம்மா எதுமே பேசாம நிக்கிறாங்க?!’ என்று எண்ணியபடி அவள் திரும்ப,



அவள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியைப் பற்றியபடி நின்றிருந்தான் அவளின் கணவன்!



சட்டென அவள் திரும்பியதில், அவனுக்கு மிக அருகே அவள் முகம் இருக்க, விதிர்விதிர்த்துப் போய்,



“ஷக்!” என்று பதறி விலகினாள் அவள்.



“ஏய் கூல் கூல்... ஏன் இவ்ளோ பதட்டம் நான் உன் புருஷம்மா... இவ்ளோ பயப்படுற..?!” என்று அவன் கேட்டதும்,



“நீ.. நீ ஏன் இங்க வந்த...?!” என்றாள் எரிச்சலுடன்.



அவள் பேசாமல் இருந்திருந்தாலாவது அவனும் பேசாமல் சென்றிருப்பான்! அவளே வலிய வந்து வாய் கொடுத்ததனால்,



“இது நம்ம வீடு, நான் இங்க வர யார் அனுமதியும் தேவையில்லை!” என்றவன், மற்றொரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டு அவள் அருகேயே அமர்ந்து கொண்டான், அதிலும் அவள் வெளியே எழுந்தும் செல்ல முடியாது மரித்தபடி.



“ஏய் மிஸ்டர்...?!” என்று அவள் ஒற்றை விரல் நீட்டி எச்சரிக்கை செய்து ஏதோ சொல்ல வர, அவளைக் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல்,



“ஓ! உங்களுக்கு என் பேர் கூட தெரியாதில்லை?! இப்ப தெரிஞ்சிக்கோங்க, மிசர்ஸ். சூர்யோதயா ராம்குமார்” என்றான் மிக ஸ்டைலாய்.



ராம் என்ற பெயரைக் கேட்டதுமே அவளுள் ஓர் அதிர்வு. அவள் தந்தையின் பெயரும் அதுதானே! அத்துடன் அவள் பெயரோடு, அவன் பெயரை இணைத்து அவன் சொன்ன விதம், அவளுள் சொல்லொணா உணர்வை ஏற்படுத்தியது!



உலகிலயே பெயர் கூட தெரியாமல் திருமணம் செய்துகொண்ட முதல் பெண் இவளாகத்தான் இருப்பாள்!



அவள் அறவே மறுத்தும், திடுதிப்பென்று அவள் வேலைக்குக் கிளம்பும் சமயம், எதிர்பாராத பெண்பார்க்கும் படலம்! அதன்பின் ஒரு வாரத்தில் திருமணத்திற்கு நாள் குறிப்பு, மூன்றாம் வாரத்தில் எளிமையாய், மிக முக்கிய உறவினர் சூழ கோவிலில் திருமணம்! திருமணம் முடிந்த கையோடு, கடமை முடிந்தது என்பதுபோல், அவனுடன் ஊருக்கும் அனுப்பி வைத்துவிட்டார்கள்!!



திகைப்புடன் அமர்ந்திருந்தவளை, சொடுக்கு போட்டு உயிர்ப்பித்தவன், “என்ன?!” என்று கண்களாலேயே வினவ,



“வ வழி விடுங்க...!” என்றாள் முதன்முறையாய் கொஞ்சமே மரியாதையுடன்.



ஏனோ தன் தந்தையின் பெயரைக் கொண்டவன் என்று தெரிந்தபின் அவனை மரியாதைக் குறைவாய் அழைக்க அவள் நா ஒத்துழைக்கவில்லை!



“ம்! முதல்லயே இப்படிக் கேட்டிருந்தா வழி விட்டிருப்பேன்!” என்று அவன் நகராமலேயே சொல்ல,



“சரி இங்கேயே உட்கார்ந்திருங்க...” என்று சொலிவிட்டு, மீண்டும் புத்தகத்தில் தன்னை தொலைக்க முயற்சி செய்தாள்.



எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அவளால் புத்தகத்தில் ஒன்ற முடியவில்லை! அவள் அருகாமையில் அவன்! அப்போதுதான் அவள் புத்திக்கு ஒன்று உரைத்தது!



அவள் அவனிடம் பேசுகிறாள்! பெண் பார்க்க வந்து அன்று அவனிடம் பேசியது! அன்று அவன் ஏறுக்கு மாறாய் நடந்து கொண்ட பின், அவன் முகத்தைக் கூட ஏறிட்டுப் பார்க்கவில்லை! இன்று!



‘ச்சே! தவறு செய்துவிட்டோம்!’ என்று மனதுக்குள் நினைப்பதாய் எண்ணி அவள் வாய்விட்டு உளறிவிட,



அவள் முகம் தொட்டு தன்னருகே திருப்பியவன், “இன்னும் எத்தனை நாள் இந்த கண்ணாமூச்சி உதி...?!” என்றான் அவள் விழிவிண்மீனை தன் நேச அம்பால் துளைத்து!



அவன் நேசப் பார்வை அவள் உள்ளத்தை சிறிதும் அசைக்கவில்லை போலும்,


“நாலு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ஒருத்தனால நடைபிணமான இந்த சூர்யா, முற்றிலுமா தன்னோட இயக்கத்தை நிறுத்திக்கிற வரைக்கும்!” என்றாள், ஆண்வர்க்கத்தின் மீதான ஈரம் முழுதாய் வற்றிய பார்வையுடன்!

-ஒளிரும்....
 

Geethanjali16

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Jul 23, 2015
Messages
1,722
Likes
4,987
Location
CHENNAI
#10
Status
Not open for further replies.

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.