தமிழ் புத்தாண்டு சிறப்பு போட்டி!!

Penmai

admin@penmai.com
Staff member
Administrator
Joined
Feb 24, 2010
Messages
4,005
Likes
17,043
Location
Coimbatore
#1
மறக்கப்பட்ட தமிழ் கலாச்சாரங்கள் மரபுகள் மற்றும் பண்பாடுகள்...

தோழமைகள் அனைவரையும் மீண்டும் தமிழ் புத்தாண்டு சிறப்பு போட்டியில் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி.... உங்கள் அனைவரைக்கும் தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்...

என்ன தான் நாம் அனைவரும் தமிழ் புத்தாண்டை கொண்டாடினாலும், பல வித தமிழ் கலாச்சாரங்களும் பண்பாடுகளும் நமது தமிழ் மரபுகளும் நம்முடைய நினைவுகளில் இருந்து சிறிது சிறிதாக மறக்கடிக்கப்பட்டு வருகிறது. இதற்கு சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் காரணமாக அமைகின்றது.

இந்த தமிழ் புத்தாண்டில், அப்படிப்பட்ட நம் நினைவுகளில் இருந்து மறைந்து போன மறக்கடிப்பட்ட தமிழ் கலாச்சாரம், உணவு, ஆடை, வழிபாட்டு முறை மற்றும் விளையாட்டுகள் பற்றி கட்டுரை எழுதுவதே பெண்மையின் தமிழ் புத்தாண்டு சிறப்பு போட்டி...

சில விதிமுறைகள்:

  • உங்கள் கட்டுரையை தமிழில் மட்டுமே பதிவிட வேண்டும்.
  • தமிழர் பண்பாடுகள், விழாக்கள், உணவு, ஆடை, வழிபாட்டு முறை, விளையாட்டுகள் இவற்றில் எது பற்றி வேண்டுமானாலும் உங்களது கட்டுரை இருக்கலாம்.
  • பதிவு செய்ய வேண்டிய கடைசி தேதி 30th April.
  • உங்களது சொந்த கருத்துகளை மட்டுமே இங்கு பதிவு செய்ய வேண்டும்.
 

sumitra

Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Jul 26, 2012
Messages
23,812
Likes
34,052
Location
mysore
#2
அன்புள்ள பெண்மை தலைவி இளவரசி அவர்களுக்கு மிக்க நன்றி தமிழ்ப் புத்தாண்டை முன்னிட்டு பொருத்தமான ஒரு போட்டியை அறிவித்ததற்கு. கண்டிப்பாக தமிழர் பண்பாட்டையும் அதன் மேம்பட்ட நிலையையும் சீர்தூக்கி விளக்கி நல்ல கட்டுரைகளை நம் உறுப்பினர்கள் எழுதி இந்த அருமையான போட்டியில் தங்கள் திறமையும் வெளிப்படுத்தி தமிழர் பண்பாட்டின் புகழை உலகறிய செய்வார்கள்.
 

Sriramajayam

Supreme Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Sep 19, 2012
Messages
97,870
Likes
140,948
Location
Madras @ சென்னை
#3
மிக அருமை தலைப்பு இளவரசியாரே!

t1612.gif


 

poovizi

Friends's of Penmai
Joined
Aug 6, 2011
Messages
305
Likes
557
Location
chennai
#4
அருமையான தலைப்பை கொடுத்து இருக்கீங்க இளவரசி
dKTski copy.jpg

சித்திரையே தேன்சுவை தமிழ் அமிழ்தே எங்கும் பரந்திருக்கும்
தமிழ் நெஞ்சங்களின் வாழம்
அனனவரையும் இணைத்திடும் உயிரே
வருக வருக என வரவேற்கிறோம்
 

lashmi

Ruler's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Apr 27, 2012
Messages
12,015
Likes
37,636
Location
karur
#7
naan engu puthithu entha katturai eppadi pathivu pannuvathu pls ennaku yaravathu help pannuga
dhana neenga pathivu panna virumbum karuthai kiey quick rplynu irukum...anta katathula type panni post quick replynu irukum ata click panninkana post aakidum..

tamila type panna atharku pakkathil type in tamilnu irukum...atula clik here kodutingana neenga tamila type panni copy panni inga post pannalam...
 

kirthika99

Guru's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Oct 18, 2011
Messages
5,062
Likes
8,257
Location
saudi arabia
#9
அருமையான தலைப்பு இளவரசி அவர்களே!! நன்றி!


இன்றைய சூழ்நிலையில் நாம் பல பாரம்பரிய விஷயங்களை மறந்து அவசர கதியில் ஓடிகொண்டிருக்கிறோம்.


முதலில் குழந்தை வளர்ப்பை எடுத்துக்கொள்வோம். இன்றைய நாகரிக உலகில் நம்மமுடைய சிறப்பான தாலாட்டு பாடல்களை மறந்து விட்டோம். தொலைகாட்சியில் சினிமா பாடல்களை போட்டு குழந்தையை கேட்க செய்துவிட்டு நம்முடைய வேலைகளை கவனிக்கிறோம் . முன்பெல்லாம் தாலாட்டு பாடல்களிலேயே குழந்தைக்கு, அம்மா, அப்பா, தாத்தா, பாட்டி, மாமா ,மாமி போன்ற உறவு முறைகளை சொல்லி கொடுப்பார்கள், தமிழ் எழுத்துக்களை சொல்லி கொடுப்பார்கள், நம் வாழ்க்கை முறை மற்றும் சுற்றி உள்ள விஷயங்கள் அனைத்தையும் குழந்தைகளை கேட்க செய்வார்கள்.


இன்று அந்த தாலாட்டு பாடல்களை கேட்கமுடிவதில்லை


அடுத்ததாக விழாக்கள் கொண்டாடும் முறைகளை நாம் வெகுவாக மறந்துவிட்டோம். இன்று நகரத்தில் உள்ள பலர் கடமைக்கு விழாக்களை கொண்டாடுகிறார்கள்.கிராமங்களிலும் இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஆக விழாக்களை மறந்து வருகிறார்கள். நம் முன்னோர்கள் கொண்டாடிய ஒவ்வொரு விழாக்களும் வழிபடும் முறையில் தனி தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கும் .

எடுத்துகாட்டாக சித்திரை மாத பௌர்ணமி(சித்ராபௌர்னமி) விழாவை எடுத்துக்கொள்வோம், சூரியனுக்கு நேராக (வீட்டு முற்றத்தில்) 12 கட்டங்கள் வருமாறு மாவு கோலம் இட்டு அக்கோலத்தில் தேர், விசிறி, ஏடு, எழுத்தாணி , காலடிகள் போன்ற வடிவங்கள் போடுவார்கள்.முறத்தில் ஒன்பது கட்டங்கள் இட்டு அதில் வீட்டில் விளையும் பொருட்கள் ஒன்பதை வைத்து சர்க்கரை பொங்கல், வெப்பன்பூ பச்சடி செய்து வழி படுவார்கள். இந்நாள் அன்று சித்திர குப்தர் நம் வீட்டுக்கு வந்து செல்வதாக ஐதீகம்.

இன்று இந்த பழக்கம் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்??? எத்தனை பேர் செய்கிறார்கள் ???


காவேரி பாயும் இடங்களில் ஆடிபெருக்கு விழாவின் பொழுது முன்பெல்லாம் சிறுவர்கள் சப்பர தட்டி இழுத்து கொண்டு வர பெரியவர்கள் குழுவாக காவிரி நதிக்கும் அதன் கிளை நதிகளுக்கும் சென்று படைப்பார்கள்.இப்பொழுதெல்லாம் காவிரியில் நீரே வருவதில்லை. இப்போது கிராமங்களில் கூட இந்த பாரம்பரிய படையல் செய்வது வெகுவாக குறைத்துவிட்டது.வீட்டில் உள்ள மோட்டாருக்கு ஒரு இனிப்பு மட்டும் வைத்து படைத்தது ஆடி பெருக்கை முடித்து விடுகிறார்கள்.

நம் விழாக்கள் அனைத்தும் விவசாயத்தையும் , நாம் செய்யும் தொழிலையும் சார்ந்து அதற்க்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாகவே இருக்கும்.



இது போன்ற பல விழாக்கள் இன்று மெதுவாக மறைந்து(விட்டன) வருகின்றன.


இன்று நம்முடைய பல பாரம்பரிய விளையாட்டுகள் நம் அடுத்த தலைமுறைக்கு சொல்லாமலேயே விட்டு விடுகின்றோம் .


இன்று கிராமங்களில் கூட கிரிக்கெட் புகுந்து நம் கபடியியை ஒதுக்கி விட்டது. கபடி விளையாட்டில் விளையாட்டோடு மூச்சு பயிற்சியையும் செய்யகூடிய முறையை கண்டறிந்த நம் முன்னோர்களை நினைத்து வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
நொண்டி, தாயம் ,பரமபதம், நூறு குச்சி,ஊது காய், ஆடு புலி(பதினைந்தான் புலி),கோலி,புதை குச்சி, பொதக்காய்(தட்டாங்கல் என்றும் கூறுவார்கள்)), பல்லாங்குழி, கிட்டி புல்,குலை குலையாய் முந்திரிக்காய், நொண்டி, ஒத்தையா இரட்டையா போன்ற விளையாட்டுகளில் பாதி விளையாட்டுகளின் பெயர்கள் கூட இந்த தலைமுறையினருக்கு தெரியாமலேயே உள்ளன.


இன்றைய சூழ்நிலையில் நாம் சிறுவயதில் விளையாடிய கல்ட்டா பெல்ட்டு (இதன் பண்டைய பெயர் எனக்கும் தெரியவில்லை) விளையாட்டை இந்த காலகட்டத்தில் விளையாட இயலாது, குறைந்த பட்சம் நம் குழந்தைகள் ஆங்க்ரி பேர்ட்ஸ் (Angry Birds) விளையாடும் பொழுது இதன் மூலமான நம் பாரம்பரிய விளையாட்டையும் சொல்லி வளர்க்கலாம்.


சிறு வயதில் மோர் கிடையும் விளையாட்டு என்று குழந்தைகளுக்கு சொல்லி கொடுப்பார்கள். நம் உறவு முறைகள், உணவு வகைகள் ஆகியவற்றை மறைமுகமாக விளையாட்டாக சொல்லி கொடுக்கும் முறை, இன்று இது மறைந்து(விட்ட) வரும் விளையாட்டுகளில் ஒன்றாகி விட்டது.
நாம் விளையாடிய ஓடி பிடித்து ஒளிந்து ஆடுதல், கல்லா மண்ணா போன்ற விளைய்ட்டுகள் கார் ரேஸ்(Car race),பபுள் ப்ளாஸ்ட்(Bubble blast) ,டெம்பல் ரன்(Temple run) போன்ற கம்புயட்டர் விளையாட்டுகளால் மறக்கடிக்க படுகின்றன.


இதை சொன்னால் காலத்துக்கு ஏற்ப மாறவேண்டும் என்கிறார்கள்.இப்படி காலத்துக்கு ஏற்ப மாறித்தான் சிறு வயது குற்றங்கள் அதிகரித்து உள்ளன.


இது ஒரு பக்கம் இருக்க நம் உயரிய பாரம்பரியமாக கருதப்படும் விருந்தோம்பலும் இன்றைய சூழலில் மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தில் மாறி வருகின்றன.


விருந்தினர் வந்ததும் அவர்களிடம் நலம் விசாரித்து விருதோம்பல் செய்வது வழக்கம் ,இன்றைய தலைமுறையில் விருந்தினர் வந்தால் ஒரு ஹலோ சொல்லிவிட்டு டீவீ சீரியலில் அல்லது நடன நிகழ்ச்சியில் மூழ்கிவிடுகிறோம். இதனால் உறவுகளிடம் அன்யோன்யம் குறைந்து விடுகிறது


விருந்து உபசரிக்கும் முறையும் இப்போது வெகுவாக மாறி விட்டது. 2 அல்லது 3 பேர் வந்தால் அனைவருக்கும் சேர்த்து ஒரே தட்டில் தின்பண்டம் வைக்கும் முறை இப்போது பரவலாக காண படுகிறது.
இது நம் தமிழ் பாரம்பரிய முறைக்கு நேர் மாறான ஒன்றாகவே நான் கருதுகின்றேன்.


விருந்து என்றாலே தலை வாழை இலையில்லாமல் இருக்காது.
இதில் குறிப்பிடபட வேண்டிய விஷயம் அந்த இலை போடும் முறையில் இருந்து, பதார்த்தங்களை வைக்கும் முறை, உணவு உண்ணும் முறை, உணவு இடும் ஒழுங்கு ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒரு முறையை நம் பண்டை தமிழர் வகுத்துள்ளனர். அது இன்றைய நவ நாகரிக உலகில் பின்பற்ற படுவதில்லை. இன்றைய நிலையில் இலையில் சாப்பிடுவதென்பதே அரிதான ஒன்றாகி விட்டது.


அதேபோல் நாம் பல உணவுகளை கூட மறந்து விட்டோம் புளி கூழ் ,கம்ப கூழ் , சோளமாவு தோசை , மொடக்கத்தான் தோசை ,கேழ்வரகு அடை இன்னும் பல உணவுகளை நாம் மறந்து விட்டோம் . இதில் கொடுமை என்னவென்றால் இந்த உணவுகள் எல்லாம் இப்போது சர்க்கரை நோயாளிகள் மட்டும் பயன்படுத்தும் உணவு என்று விளம்பரங்கள் மூலம் பரப்புரை செய்யபடுகிறது.


நம் வீடுகளில் உள்ள சிறு உயிர்களுக்கும் உணவு அளிக்க வேண்டும் என்பதை கருதியே நம் முன்னோர்கள் அரிசி மாவில் கோலம் இடுவார்கள். ஆனால் இப்பொழுது நாம் அதை அழகு என்ற ஒற்றை பார்வையிலேயே பார்த்து , கல் மாவு உபயோகித்து அந்த கோலத்தின் பயன்பாட்டையே மாற்றிவிட்டோம்.


இறுதியாக உடை விஷயத்துக்கு வருவோம். நம் பாட்டிகள் எல்லாம் பின் கொசுவம் வைத்து சேலை அணிவார்கள். இன்று இம்முறை வழக்கில் இல்லை.(வெகு சில இடங்கள் தவிர). இப்போது திரைப்படங்களில் குழு நடனத்தில் மட்டுமே பார்க்க முடிகிறது.
அதே போல் ஆண்கள் அணியும் கல்லு ஜிப்பா என்று ஒன்று உண்டு, என் தாத்தா அணிந்து கண்டிருக்கிறேன். அதுவும் இப்பொழுது பழக்கத்தில் இல்லை. மேலும் பட்டு பாவாடை, தாவணி ,ஏன் சேலை அணியும் பழக்கம் கூட குறைந்திது கொண்டே வருகிறது என்பது வருத்தத்திற்கு உரியது.


கலாச்சாரம், பண்பாடு போன்றவை ஒவ்வொரு நாட்டின் அடையாளமாக கருத படுகின்றது. இவ்வாறான நம் சொந்த அடையாளங்களை விடுத்து மேற்கத்தைய பாணியை நோக்கி நாம் விரைந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மையாக உள்ளது.எனவே நாம் நம் அடையாளங்களில் இருந்து முடிந்த அளவு பிறழாமல் தமிழ் பெருமையை உலகுக்கு எடுத்து கூற முயற்சிக்கலாமே!!

Moderator Note:

This Article has been published in Penmai eMagazine May 2013. You Can download & Read the magazines
HERE.
 
Last edited by a moderator:

Geetha A

Citizen's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Aug 29, 2011
Messages
634
Likes
1,452
Location
France
#10
அன்புள்ள நண்பர்களே!!


வணக்கம். எத்தனையோ மாற்றங்களை நம் தமிழ் வரலாறு பார்த்து விட்டது. மாற்றத்தை விரும்பாத சமூகம் வளர்ச்சி பெறாது என்பது பொதுவான கருத்து. எந்த மாற்றமும் ஆரம்பத்தில் பெரும் எதிர்ப்பைத்தரும். மாற்றத்தை விரும்பும் ஒரே நபர் ஈரம் செய்து விட்ட குழந்தை மட்டும்தானாம் :).


மதம், இனம், உடை, கலாச்சாரம், உடை இப்படி எத்தனையோ விஷயங்களால் வேறு பட்டு இருந்தாலும் மொழி என்ற ஒரு பெரும் கயிறு நம் அனைவரையும் இணைக்கின்றது. தமிழ் வரலாறு பல மாற்றங்களைச் சந்தித்து விட்டது. அவற்றில் நன்மைகளும், தீமைகளும் கலந்து இருக்கின்றன.


அன்றைய காலத்தில் அதிகாலையில் எழுந்து பசுவின் சாணம் கொண்டு வாசல் மொழுகி, அரிசி மாவினால் கோலம் போடுவார்கள். இதனால் பல நன்மைகள், அரிசி மாவு காக்கா, குருவி மற்றும் எறும்புக்கு உணவாகும். பசுவின் சாணம் மிகச் சிறந்த கிருமி நாசினியாக செயல்பட்டது. இது அறிவியலே ஒத்துக் கொண்ட உண்மை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இது நோயை வீட்டுக்குள் வரவிடாமல் வாசலிலேயே தடுத்து விடும். இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகா காலையில் தனியாக யோகாசனம் செய்யாமலேயே பெண்களுக்கு நல்ல ஆசனமாக இந்த முறை அமைந்தது. இவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறந்தும் , மாறியும் வருகிறது. கோலம் போடுவதே குறையும் வேலையில் எங்கே அரிசிமாவையும், சாணத்தையும் எதிர்ப்பார்ப்பது?


கோலம் போட்டுவிட்டு வீட்டிற்க்குள் நுழையும் வேளையில் அருகே திண்ணை என்ற ஒன்று இருக்கும். அதில் இளைப்பாறி பார்த்தவர்களுக்கு மட்டுமே அதன் அருமையும் , சுகமும் தெரியும். முன்பெல்லாம் நடந்து நீண்ட தூரங்களை கடக்க வேண்டி இருந்ததால் வழிப்போக்கர்கள் இந்த மாதிரி வீட்டுத் திண்ணைகளில் படுத்து ஓய்வெடுத்து விட்டு செல்வார்கள். இது மட்டுமல்லாமல் மாலை நேரங்களில் குடும்பத்தோடு அமர்ந்து பேசுவார்கள்(Quality time), உணவருந்துவார்கள், மகிழ்ச்சியான தருணங்களாக இருக்கும் மாலைப்பொழுதுகள். இப்பொழுது அடுக்கு மாடிகள்தான் எங்கும். அடுத்த வீட்டில் யார் இருக்கிறார்கள் என்று கூட தெரியாத நிலை. உயிர் போகும் தருணத்தில் கூட அடுத்த வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் உதவி கேட்க முடியாத நிலை. நம் வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் கூட உட்கார்ந்து பேச முடியாத நிலை. வாழ்க்கைப் பந்தயத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.


திண்ணையைத் தாண்டி உள்ளே சென்றால், குடும்பம் என்ற கதம்பத்தை பார்க்கலாம். பாட்டி கதை சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். அம்மாவும், பெரியம்மா, சித்தி அனைவ்ரும் சேர்ந்து சமைத்துக் கொண்டோ அல்லது பேசிக் கொண்டோ இருப்பார்கள். அப்பா, பெரியப்பா, சித்தப்பா அனைவரும் ஏதாவது வேலைகளை செய்து கொண்டும் இருப்பார்கள். தாத்தா வின் கீழ் குடும்பம் இருக்கும். வீட்டில் குறைந்த பட்சம் 15 வரைக்கும் குட்டிகள் இருக்கும். வீடு என்பது ஒரு கோவிலாக இருக்கும். சின்ன ஊடல்கள் இருந்தாலும், அது ஒரு சுகமான இசையாக இருக்கும். இரவின் தனிமையில் குடும்பம் மொத்தமும் வானொலியில் 10 மணிக்கு ஒலிக்கும் அமுத காணத்தில் மகிழ்ந்திருக்கும். தொலைக்காட்சி என்ற ஒரு பெட்டி (Idiot Box) மூளையை மழுங்கச் செய்யாமல் இருக்கும். பாட்டியும், தாத்தாவும் அழகான நன்னேறிக் கதைகள், பாடல்கள் அனைத்தும் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள்.ஒருவருக்கு ஒருவர் துணையாக நான் இருக்கிறேன் என்ற தைரியத்தோடு இருப்பார்கள். அந்த கூட்டுக் குடும்ப முறை சுத்தமாகவே நசிந்து விட்டது. ஒரே ஒரு குழந்தை மட்டுமாக இருக்கும் சூழ்நிலையில், நிறைய செல்லம் குடுப்பதால் குழந்தையை தட்டிக் கேட்பதும் இல்லை. இதனால் வறட்டு பிடிவாதமும், வெறியும் அதிகமாக குழந்தைகளிடம் இருக்கிறது. பெரியவர்களின் அரவணைப்பே இல்லாமல் வளர்கிறார்கள். எனக்குதான் இதெல்லாம் கிடைக்க வில்லை என் குழந்தையாவது அனுபவிக்கட்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கி இருக்கிறது.


இப்படி இருக்கும் நிலையில் வீட்டுக்கு விருந்தினர்கள் வருகிறார்கள் என்றால் வேட்பம் காயாக கசக்கிறது. தமிழர்களின் தலை சிறந்த பண்பு விருந்தோம்பல். அந்த காலத்தில் முன்பின் தெரியாதவர்களைக் கூட நன்றாக கவனிப்பார்கள். அப்படி உபசரிப்பார்கள். தனக்கு இல்லையென்றால் கூட, விருந்தாளிகளை கவனிப்பார்கள். பல சரித்திரக்கதைகள் நம் மெய் சிலிர்க்க வைத்திருக்கிறது. எனக்கு தெரிந்து என்னுடைய தாத்தாவும், பாட்டியுமே அப்படிதான். காலையில் இருந்து, இரவு வரை அடுப்பு அணையாமல் எரிந்து கொண்டே இருக்குமாம். இல்லாதவர்கள், வழிப்போக்கர்கள் அனைவரும் உணவருந்துவார்களாம். எத்தனை மணி என்றாலும் இல்லை என்ற சொல்லே இருக்காதாம். எதையாவது சமைத்து கொடுப்பார்களாம். என் தாய், தந்தைக் கூட ஓரளவிற்க்கு செய்தார்கள். ஆனால் என் காலத்தில்?


அந்த காலத்தில் சமைப்பது என்பது ஒரு கலையாக இருந்தது. உடம்பை வளர்த்தேன், உயிரை வளர்த்தேனே என்றார் திருமூலர். உணவே மருந்து, மருந்தே உணவு என்பது அன்றைய காலத்து கொள்கைகளாக இருந்தது. அரைத்து சமைத்தல், குத்தி சமைத்தல் மற்றும் ஆட்டிச்சமைத்தல் போன்ற முறைகள் இருந்தது. இதை ஆரிக்கல், அம்மிக்கல், ஆட்டுக்கல் மற்றும் ஒலக்கை என்று அழைப்பார்கள். இவை எல்லாம் உணவிற்க்கு தரும் சுவையும் , மணமும் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாத ஒன்று. இன்றும் எனக்கு நினைவிலும் இனிப்பவய் கம்பு ரொட்டியும், எள்ளு சட்னி(வெல்லம்)யும். என்ன சுவை, என்ன சுவை?. அதை நினைத்து எழுதும் பொழுது நாவில் எச்சில் வருகிறது. அப்படி சமைத்த உணவை வாழை இலையில் போட்டு சாப்பிடுவார்கள். இன்று வாழை இலையில் உண்ணும் பழக்கமும் குறைந்து வருகிறது.


அந்த காலத்து உணவுப் பொருட்கள் மிகவும் தரம் வாய்ந்ததாக இருந்ததும் ஒரு காரணம். அப்பொழுதெல்லாம் வீட்டிற்க்கு ஒரு பசு வைத்திருப்பார்கள். அவை பாலிற்க்கும், தயிருக்கும் மட்டுமல்லாமல் அவை தரும் சிறந்த உரமான சாணத்திற்க்காகவும். இந்த உரத்தைப் பார்த்து நம்மை ஆண்ட ஆங்கிலேயேர்களே மிகவும் வியந்திருக்கிறார்கள் என்றால் அது மிகையல்ல. இந்தியா ஒரு காலத்தில் விவசாயத்தில் கொடி கட்டி பறந்து கொண்டிருந்தது. அதை முடக்கவே ஆங்கிலேயேர்கள் செயற்க்கை உரத்தை இங்கே இறக்கினார்கள். பசுக்களை சுத்தமாக ஒழிக்க திட்டமிட்டு பசுக் கூடங்கள் கொண்டு வந்தார்கள். இயற்கை உரம், இயற்கை விவசாயம் எல்லாம் மழுங்கிப் போய் , விவசாய நாடான நம் நாடு இன்று விவசாயிகளைத் தூக்கிலிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. என்ன ஒரு அநியாயம்?

Moderator Note:

This Article has been published in Penmai eMagazine May 2013. You Can download & Read the magazines
HERE.
 
Last edited by a moderator:

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.