திரும்பத் திரும்பத் தோல்வியைத் தழுவியவ&#

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#61
உங்களை பிறரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாமா? - உண்மை உணர்த்தும் கதை!
Brooks) பொன்மொழி இது. யாராக இருந்தாலும் சமமாக பாவிக்க வேண்டும் என்பது அடிப்படை. சில நேரங்களில் ஒருவர் நம்மிடம் நடந்துகொள்ளும் முறைக்கு ஏதாவது காரணமும் இருக்கலாம். அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவரையே நாம் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருப்போம்; சந்தேகப்பட்டிருப்போம். இந்த மனநிலை குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே நமக்குத் தொற்றிக்கொண்டுவிடுகிறது. `அவனுக்கு மட்டும் என்ன நூடுல்ஸ்?’ என்று ஒரு குழந்தை கேட்கும்போதே, தான் எதில் குறைந்துவிட்டோம்... மற்றவர்களுக்குக் கிடைத்தது தனக்கு ஏன் கிடைக்கவில்லை... தானும் அவனும் சமம்தானே... அவன் மட்டும் என்ன ஸ்பெஷல்... என என்னென்னவோ கேள்விகள் சேர்ந்துகொள்கின்றன. வேறொருவருக்குக் கிடைத்தது, நமக்குக் கிடைக்காமல் போவது அவமானமில்லை; அவமரியாதை இல்லை. அதன் பின்னணியை ஆராய்ந்தால் அதற்கான காரணம் புரியலாம். ஆனால், அதை மட்டும் யாரும் செய்வதேயில்லை. புரிந்துகொள்ளலில் ஏற்படும் சிக்கல், பல பெரிய பிரச்னைகளுக்கு வழிவகுத்துவிடும். பிறரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது எவ்வளவு தவறு என்பதை உணர்த்துகிறது இந்தக் கதை.



சாங் ஹு (Chang Hu) சீனாவைச் சேர்ந்தவர். புத்தபிட்சுக்களில் முக்கியமான குருமார்களாகக் கருத்தப்படுபவர்களில் ஒருவர். அவருக்கு எண்ணற்ற சீடர்கள் இருந்தார்கள். ஒருநாள் வெகு தூரத்திலிருந்து இரண்டு பேர் அவர் வீட்டுக்கு வந்தார்கள். இருவரும் அவரின் முன்னாள் சீடர்கள். பல வருடங்கள் அவரோடு இருந்து, பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டவர்கள். சாங் ஹு அவர்களை வரவேற்றார். ஒரு மேசைக்கு முன்னால் உட்காரச் சொன்னார். இருவரும் அமர்ந்ததும், உள்ளே போய்விட்டு வந்தார். அவர் திரும்பியபோது அவருடைய வலது கையில் தங்கக் கோப்பை ஒன்று இருந்தது. இடது கையில் ஒரு பழைய இற்றுப்போன சொம்பு ஒன்று இருந்தது.
சாங் ஹு தங்கக்கோப்பையை ஒரு மாணவனின் முன்னால் வைத்தார். பழைய சொம்பை இன்னொரு மாணவனுக்கு முன்னால் வைத்தார். இரண்டிலும் நீர் நிரப்பினார். ``தண்ணி குடிங்கப்பா!’’ என்று சொன்னார்.

தங்கக்கோப்பை கிடைத்த மாணவன் மகிழ்ச்சியோடு தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்துவிட்டு, சீனர்களின் வழக்கப்படி குனிந்து சான் ஹு-வுக்கு நன்றி சொன்னான். பழைய சொம்பு கிடைத்த மாணவன், தண்ணீரை அருந்தாமல் கொஞ்ச நேரம் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பிறகு அவரிடம் கேட்டான்... `` மரியாதைக்குரிய குருவே... ஒண்ணு கேட்டா தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டீங்களே?!’’
``நினைக்க மாட்டேன். எதுவாயிருந்தாலும் கேளு.’’
``எவ்வளவு பெரிய குரு..! நீங்களே உங்க மாணவர்களை பாரபட்சமா நடத்தலாமா? அவனுக்கு தங்கக்கோப்பையில தண்ணி ஊத்திக் கொடுக்குறீங்க... எனக்கு பழைய சொம்புல ஊத்திக் கொடுக்கிறீங்க... இது என்ன நியாயம்? எத்தனை வருஷம் உங்களோட இருந்து பாடங்களைப் படிச்சேன்... ஆனாலும் நீங்க யாருக்கு முன்னுரிமை தர்றீங்கங்கிறது இன்னும் எனக்குப் புரியலை.’’

குரு அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார். பிறகு சொன்னார்... ``அன்பான சீடர்களே... இந்தத் தங்கக்கோப்பை இருக்கே... இது பல வருஷமா என்கிட்ட இருக்கு. இங்கே மிக முக்கியமான, மரியாதைக்குரிய விருந்தினர்கள் யாராவது வந்தாங்கன்னா இந்தத் தங்கக்கோப்பையிலதான் அவங்களுக்கு குடிக்கறதுக்குத் தருவேன். ஆனா, எல்லோரையும் இதுல குடிக்கிறதுக்கு நான் அனுமதிச்சதில்லை. ஏன்னா, இது மதிப்பு மிகுந்த பொருள். ஆனா, நானே இந்தத் தங்கக் கோப்பையை ஒருபோதும் பயன்படுத்தினதில்லை. தினமும் இந்தப் பழைய சொம்புலதான் நான் தண்ணி குடிக்கிறேன். இந்தப் பழைய சொம்பும் பல வருஷமா எனக்கு விசுவாசமா உழைச்சுக்கிட்டு இருக்கு. என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் இந்த பழைய சொம்பு விலை மதிப்பில்லாதது. இதுல இருக்குற ஒவ்வொரு கீறலும், சொட்டையும் எனக்கு நல்லாத் தெரியும். அதனால, என் அன்பான சீடர்களே, உங்க ரெண்டு பேரையும் என்னால சமமாகத்தான் நடத்த முடியும். இன்னொன்றையும் ஞாபகத்துலவெச்சுக்கோங்க... இந்த வீட்ல இந்தப் பழைய சொம்பையும் தங்கக்கோப்பையையும் தவிர வேற எந்தப் பாத்திரமும் இல்லை. இந்த ரெண்டையும்வெச்சுதான் உங்களுக்கு என்னால தண்ணி குடுக்க முடிஞ்சுது...’’
கேள்வி கேட்ட மாணவன், குருவுக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#62
வாழ்க்கையில் எதை இழக்கக் கூடாது? - யதார்த்தம் சொல்லும் கதை!
நேற்று என்பது போய்விட்டது; நாளை, இனிமேல்தான் வர வேண்டும்; நமக்கிருப்பது இன்று மட்டும்தான். நாம் அதை வாழ்ந்து பார்ப்போம்!’ - வாழ்வின் யதார்த்தத்தை அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார் அன்னை தெரஸா. நல்ல வேலை, அதிகாரத்துடன் கூடிய பதவி, பணம், புகழ்... எல்லாம் முக்கியம்தான். இவற்றையெல்லாம்விட வாழ்வது மிக மிக முக்கியம். ஏதோ ஒன்றைத் துரத்திக்கொண்டு, அதன் பின்னாலேயே காலமெல்லாம் ஓடுவார்கள் சிலர். அதை அடைந்தும்விடுவார்கள். ஆனால், வாழ்க்கையை ரீவைண்ட் பண்ணிப் பார்த்தால், அவர்கள் இழந்ததும், அனுபவிக்கத் தவறியதும் ஏராளமானதாக இருக்கும். ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒரு லட்சியம் வேண்டும்தான்; அதை அடையவேண்டியது அவசியம்தான். ஆனால், அதற்காக வாழ்க்கையை இழந்துவிடக் கூடாது. ஒரு மனிதனின் பிறந்தநாள், அவன் ஒரு வருடம் மூப்படைந்துவிட்டான் என்பதை உணர்த்தும் நாள். காலம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை. அதன் ஓட்டத்தோடு இயைந்து மனிதன் வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழ்ந்துவிட வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் கதை இது.
அவர் ஒரு பிசினஸ்மேன். சின்னதாக ஒரு மளிகைக்கடையில் ஆரம்பித்த தொழில், ஜுவல்லரி ஷாப், ஹோட்டல், துணிக்கடை, டிபார்ட்மென்ட்டல் ஸ்டோர்... என விரிந்திருந்தது. நகரத்தில் பெரும் செல்வந்தர், கௌரவத்துக்குரியவர் என்ற பெயரையெல்லாம் பெற்றுவிட்டார். அன்பான மனைவி, இரு ஆண் மகன்கள். ஆனாலும் அவருக்கு நேரமில்லை. யாரையும் நம்பி பிசினஸை ஒப்படைக்க மனமில்லை. விடிவதற்கு முன் தொடங்கிவிடும் ஒரு நாள் பொழுது, நள்ளிரவில்தான் அவருக்கு முடிகிறது. மனைவி, பிள்ளைகளுடன் உரையாடவோ, பல நேரங்களில் சேர்ந்து சாப்பிடவோகூட நேரமில்லாமல்தான் அவர் `பிசினஸ், பிசினஸ்...’ என்று அலைந்துகொண்டிருந்தார்.



ஒருநாள் இரவு அவர் வீடு திரும்பியபோது மணி பன்னிரண்டைத் தாண்டியிருந்தது. வழக்கமாக அவரை எதிர்கொண்டு அழைக்கக் காத்திருக்கும் அவர் மனைவி அன்றைக்கு இல்லை. வீட்டுப் பணியாளர்தான் கதவைத் திறந்தார். அவர் முகக்குறிப்பை உணர்ந்து அந்தப் பணியாளர் சொன்னார்... ``ஐயா... அம்மாவுக்கு திடீர்னு மயக்கம் வந்துடுச்சு. ஹாஸ்பிட்டலுக்கு போய் ட்ரீட்மென்ட் எடுத்துட்டு ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் வந்தாங்க. ரூம்ல தூங்குறாங்க...’’
ஏன்... என்ன ஆச்சு?’’
``பிரஷர்னு டாக்டர் சொல்லியிருக்காங்க... ஆனா, பயப்படத் தேவையில்லையாம். மருந்து மாத்திரை சாப்பிட்டு, ரெஸ்ட் எடுத்தா சரியாப் போயிடுமாம்.’’
``எனக்கு போன் பண்ணிச் சொல்லவேண்டியதுதானே?’’
``நிறைய தடவை உங்க பெரிய பையன் போன் பண்ணினாராம். `ஸ்விட்ச்டு ஆஃப்’னே வந்துச்சாம்.’’
அப்போதுதான் அவருக்கு ஒரு மீட்டிங்குக்காக இரவு எட்டு மணிக்கு தன் மொபைல்போனை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்தது நினைவுக்கு வந்தது. அவர் தன் மனைவி படுத்திருந்த அறைக்குள் அவசரமாக நுழைந்தார். அந்தப் பெண்மணி ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவர், மனைவியின் தலையை ஆதுரமாக வருடிக் கொடுத்தார். `சே... இவளை கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டோமே!’ என்கிற வருத்தம் எழுந்தது. அவர்களுக்கு திருமணமாகி 25 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. குடும்பத்தோடு சேர்ந்து மகிழ்ந்திருந்த நாள்களையெல்லாம் நினைவுக்குக் கொண்டுவர முயன்றார். அவர் நினைவுக்கு வந்தது மிக மிகச் சொற்ப தினங்களே! தன் மனைவியின் பக்கத்தில் இப்படி நெருக்கமாக அமர்ந்தே வெகு நாள்கள் ஆகிவிட்டது என்பதை நினைத்ததும் அவருக்கு `திடுக்’கென்று இருந்தது. அறையைவிட்டு வெளியே வந்தார். அடுத்த அறைக் கதவைத் திறந்து பார்த்தார். அவருடைய இரு மகன்களும் படுக்கையில் படுத்திருந்தார்கள். சத்தமில்லாமல் கதவை மூடினார். மாடியிலிருந்த தன் தனி அறைக்குப் போவதற்காகப் படிகளில் ஏறினார்.
ஐயா... சாப்பிட ஏதாவது வேணுமா?’’ பணியாள் கேட்டார்.
``வேண்டாம்’’ என்று சொல்லிவிட்டு அவர் தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டார்.
உடையை மாற்றிக்கொண்டு கட்டிலில் அமர்ந்தார். `இவ்வளவு சம்பாதித்து என்ன பிரயோசனம்... நாம் யாருக்காக வாழ வேண்டும்... பிள்ளைகள், மனைவி இவர்களோடுகூட நேரத்தைச் செலவழிக்க முடியாமல் அப்படி என்ன பிசினஸ்...’ என்னென்னவோ யோசனை வந்தது. கடைசியில் அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். `இன்றுதான் கடைசி. இன்றோடு பிசினஸிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுவிட வேண்டும். இனிமேல் வாழ வேண்டும். எனக்காக, என் மனைவிக்காக, என்
அப்போதுதான் கட்டிலுக்கு அருகிலிருந்த நாற்காலியில் யாரோ உட்கார்ந்திருப்பது அவருக்குத் தெரிந்தது. `கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டுத்தானே வந்தோம்..! இது யார்... எப்படி உள்ளே வந்தார்?’
``யார் நீங்க... எப்படி உள்ளே வந்தீங்க?’’ என்று கேட்டார்.
அந்த உருவம் சொன்னது... ``நான் மரண தேவதை. உன்னை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறேன்.’’
அவர் திடுக்கிட்டுப் போனார். ``ஐயா சாமி... நான் இப்போதான் வாழணும்னு முடிவு செஞ்சிருக்கேன். இப்போ போய் என்னை கூட்டிட்டுப் போக வந்திருக்கீங்களே..! கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்க!’’ - அவர் எவ்வளவோ பேசி, மன்றாடிப் பார்த்தார். தன் செல்வத்தையெல்லாம் கொடுப்பதாகச் சொல்லிப் பார்த்தார். மரண தேவதை அவருக்கு செவிசாய்க்க மறுத்தது. அங்கிருந்து நகராமல், அவரை அழைத்துச் செல்ல ஆணியடித்ததுபோல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தது.
``ஒரே ஒரு மணி நேரம் மட்டும் அவகாசம் கொடுங்க ஐயா. என் மனைவி, குழந்தைகளுக்கு நான் செய்யவேண்டிய கடமைகள் இருக்கு. அதை முடிச்சிடுறேன். ரொம்ப நாள் பார்க்காம இருந்த என் நண்பர்கள், உறவினர்களை பார்த்துடுறேன்...’’ என்று கேட்டார்.
அதற்கும் மரண தேவதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.
அவர் கெஞ்சி அழும் குரலில் கேட்டார்... ``சரி... ஒரே ஒரு நிமிஷமாவது கொடுப்பீங்களா? உலகத்துக்கு நான் ஒரு குறிப்பு எழுதணும்...’’
மரண தேவதை ஒப்புக்கொண்டது.

அவர் இப்படி எழுதினார். `உங்களுக்கான நேரத்தை சரியான வழியில் செலவழித்துவிடுங்கள். என்னுடைய அத்தனை சொத்துகளை ஈடாகக் கொடுத்தாலும்கூட எனக்காக ஒரு மணி நேரத்தை என்னால் வாங்க முடியவில்லை. இது ஒரு பாடம். எனவே, உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் வீணடித்துவிடாமல் அனுபவித்து வாழ்ந்துவிடுங்கள்!’
அப்போது யாரோ கதவை பலமாகத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அவர் திடுக்கிட்டு கண்விழித்தார். விடிந்து வெகுநேரமாகிவிட்டிருந்தது. அவர் எழுந்து போய்க் கதவைத் திறந்தார். பணியாள்தான் வெளியே நின்றுகொண்டிருந்தார். ``ஐயா... ரொம்ப நேரமா கதவைத் தட்டுறேங்க. நீங்க திறக்கலையா..? பயந்துட்டேன். அதான் கொஞ்சம் பலமாகத் தட்டிட்டேன்.’’
அவர் அவசரமாகத் திரும்பி தன் பெட்டுக்கு அருகேயிருக்கும் மேஜையைப் பார்த்தார். அங்கே அவர் எழுதிய குறிப்பு இல்லை. பேனாவும், எழுதப்படாத வெள்ளைத் தாளும்தான் இருந்தன.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#63
உண்மையான மன உறுதி படைத்தவர்கள் யார் தெரியுமா?
உறுதியானவர்கள் யாரையும் கீழே தள்ளிவிட மாட்டார்கள்; கீழே விழுந்தவர்களைத் கைதூக்கி விடுவார்கள்’ - அமெரிக்க எழுத்தாளர் மைக்கேல் பி வாட்சன் (Michael P. Watson) குறிப்பிட்டிருக்கும் முத்தான வாசகம் இது. பிறருக்கு உதவுவதற்கு ஒரு மனம் வேண்டும். அது எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. சாலையில் நடக்கும்போது தடுக்கிவிழும் முதியவரைத் தூக்கிவிட சில கரங்களே நீள்கின்றன... வெறும் செய்தியாகப் படித்துக்கொண்டிருக்கையில், ஏதோ ஒரு நாட்டில் பூகம்பத்தில் மாண்டவர்களை நினைத்து சில நெஞ்சங்களே கலங்குகின்றன... பள்ளத்தில் விழுந்து அல்லாடும் குட்டியானையை நினைத்து வருத்தப்பட சில உள்ளங்களே இருக்கின்றன. பிறருக்காக இரங்கும் குணம் வாய்த்தவர்கள் இயற்கையிடம் வரம் வாங்கி வந்தவர்கள். அப்படி வரம் வாங்கி வந்த ஓர் இளைஞனின் கதை!



அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரம். அங்கே ஒரு விற்பனைப் பிரதிநிதிகளுக்கான கூட்டம் இரண்டு நாள்கள் நடந்தது. அதில் கலந்துகொள்வதற்காக விற்பனைப் பிரதிநிதிகள் ஐந்து பேர் நியூ ஜெர்ஸியிலிருந்து வந்திருந்தார்கள். கூட்டம் நல்லபடியாக முடிந்தது. அடுத்த நாள் காலை 8 மணி விமானத்தைப் பிடித்தால், இரவு டின்னருக்கு வீட்டுக்குப் போய்விடலாம் என்பது அவர்கள் திட்டம். தங்கியிருந்த ஹோட்டலிலிருந்து ஒரு டாக்ஸி பிடித்தார்கள். விமானநிலைய வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். விமானம் கிளம்ப இன்னும் அரை மணி நேரமே இருந்தது. ஐந்து பேரும் டிக்கெட்டையும் தங்கள் லக்கேஜையும் எடுத்துக்கொண்டு வேக வேகமாக நடந்தார்கள்.
பாதையோரமாக ஒரு ஆப்பிள் கடை இருந்தது. அந்த ஐந்து விற்பனைப் பிரதிநிதிகளில் முதலில் சென்றுகொண்டிருந்தவர், பாதையோரமாக வைத்திருந்த அந்தக் கடையின் மேசையை இடித்துவிட்டார். மேசையின் மேல் ஆப்பிள்கள் அழகாக அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்தன. இடித்ததில், ஆப்பிள்கள் தரையில் விழுந்து சிதறி உருண்டன. இடித்தவர் அதைப் பார்த்தார்... விமானத்தைப் பிடிக்கவேண்டிய அவசரத்தை நினைத்தார். மேற்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். மற்றவர்களும் அவருடன் வேகமாக நடந்தார்கள். அவர்களில் கடைசியாக வந்த ஒருவர் மட்டும் அப்படியே நின்றுவிட்டார். அந்த ஆப்பிள் கடையைப் பார்த்தார். கடைக்குக் காவலாக ஒரு 16 வயதுள்ள பெண் நிற்பது தெரிந்தது. அவள் எதையோ சொல்லி யாரையோ கூப்பிடுவதும் கேட்டது. அவருக்கு இதயத்தில் `சுரீர்’ என்று ஏதோ ஒரு வேதனை. அவ்வளவுதான்... வேகமாக ஓடினார். முன்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்த தன் நண்பர்களில் ஒருவரின் தோளைத் தொட்டுக் கூப்பிட்டார்.
``ஜார்ஜ்! நான் அடுத்த ஃப்ளைட்ல வர்றேன். ஊருக்குப் போனதும் என் ஒயிஃப்கிட்ட போன் பண்ணிச் சொல்லிடு!’’
``ஏம்ப்பா?’’
``வந்து சொல்றேன். பை!’’
இப்போது அந்த விற்பனைப் பிரதிநிதி திரும்பி நடந்தார். தெருவோர ஆப்பிள் கடைக்கு அருகே வந்தார். தரையெங்கும் ஆப்பிள்கள் சிதறிக்கிடந்தன. இப்போதுதான் அந்தப் பெண்ணை அவர் நன்றாக கவனித்தார். அந்தப் பெண் பார்வையற்றவள் என்பது தெரிந்து அதிர்ந்துபோனார். அவள் இரு கைகளையும் எதையோ தேடுவதுபோல நீட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்து கன்னங்களில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆப்பிள்கள் சிதறியிருப்பதையும் அந்தப் பெண்ணையும் அந்தப் பக்கம் போன பலர் பார்க்கத்தான் செய்தார்கள். ஆனால், நிற்காமல் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தார்கள். அவரவருக்கு அவரவர் வேலை! ஒருவர்கூட அந்தப் பெண்ணுக்கு உதவி செய்ய முன்வரவில்லை.
அந்த விற்பனைப் பிரதிநிதி இளைஞர் தன் சுமையை ஓர் ஓரமாக வைத்தார். தரையில் மண்டியிட்டு, சிதறிக் கிடந்த ஆப்பிள்களில் ஒவ்வொன்றாகப் பொறுக்கியெடுத்தார். எல்லா ஆப்பிள்களையும் சேகரித்து மறுபடியும் அந்தத் தெருவோரக் கடை மேஜையில் அழகாக அடுக்கிவைக்க அந்தப் பெண்ணுக்கு உதவி செய்தார். அந்த ஆப்பிள்களில் சில அடிபட்டு, நசுங்கிப் போயிருப்பதையும் கவனித்தார். அவற்றைத் தனியாக ஒரு பழக்கூடையில் போட்டு வைத்தார்.
எல்லாம் முடிந்தது, மறுபடியும் அந்தக் கடை மேஜையில் பழங்கள் ஒழுங்காக அடுக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதை உறுதி செய்துகொண்டார். தன் பர்ஸை எடுத்தார். அதிலிருந்து சில கரன்ஸிகளை உருவினார்... ``இந்தாம்மா... இதுல 40 டாலர் இருக்கு. வெச்சுக்கோ. உன் கடையை நாங்க சேதப்படுத்தினதுக்கு நஷ்ட ஈடுன்னு நினைச்சுக்கோ! சரியா?’’ என்று சொல்லி அந்தப் பணத்தைக் கொடுத்தார்.
அந்தப் பெண் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டாள்.
``ரொம்ப மோசமா உன் கடையை நாங்க சேதப்படுத்திடலைதானே... நான் கிளம்பவா?’’ அவர் தன் உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டபோது, அந்தப் பெண் கூப்பிட்டாள்... ``ஐயா...’’
``என்னம்மா?’’
``நீங்க கடவுளா?’’
அவர் ஒரு கணம் பார்வையிழந்த அந்தப் பெண்ணின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தார்.
``இல்லைம்மா. அவர் ரொம்பப் பெரியவர். நல்லவர், நம்ம எல்லாருக்கும் அன்பானவர், நம்மை நேசிப்பவர், நம்ம மேல அக்கறை காட்டுறவர், அவர் எங்களை மாதிரி ஒருபோதும் ஆப்பிள்களைத் தட்டிவிட மாட்டார். வரட்டுமா?’’
அந்த இளைஞர் விமான நிலையத்தை நோக்கி மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தார். அடுத்த விமானம் வருவதற்கு இன்னும் நிறைய நேரமிருந்தது.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#64
புன்னகைக்க எல்லோராலும் முடியும், மனதார சிரிப்பது ஒரு சிலரால் மட்டுமே முடியும்!
சிரிப்பு' என்பது உங்கள் வாழ்வின் வலிமையான ஆயுதம் என்பதை என்றைக்காவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா?


கோடிக்கணக்கான மக்களில், உங்களின் இறுதி நாள் வரை உங்களுடனே பயணிக்கப்போவது என்னவோ ஒருவர் மட்டுமே. இளமை உள்ள வரை ஓடி ஓடி உழைத்து, சொத்து சேர்த்தும் சேராமலும் வைத்து (லோன் இருக்குமே), இறுதியில் ஓரளவுக்கு வங்கிக்கணக்கில் ஆறு டிஜிட் தொகை இருக்கும் நேரத்தில், அதை அனுபவிக்க முடியாமல் (குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் அல்லவா!) ஏங்கும் எத்தனையோ யூத்துகள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். பணத்தைச் சேர்த்துவைத்திருக்கும் தோழர்களே, உங்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் அன்பென்னும் வங்கியில் குடும்பத்தாரின் பாசத்தையும், நண்பர்களின் நேசத்தையும், உறவினர்களின் ஆசியையும் சேமித்துவைத்திருக்கிறீர்கள்? இதன் முதலீடு `சிரிப்பு' என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?
எல்லோராலும் புன்னகைக்க முடியும். ஆனால், சிரிக்க முடியாது. உங்களால் சிரிக்க முடியுமென்றால், நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள். நீங்கள் மனம்விட்டுச் சிரித்து எத்தனை மாதங்கள் ஆகின்றன என்பது உங்கள் நினைவில் இருக்கிறதா? சிலருக்கு `ஆண்டுகள்' ஆகியிருந்தாலும் ஆச்சர்யமில்லை! ஏற்றத்தாழ்வு நிறைந்ததுதான் வாழ்க்கை. இதைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள், வாழ்க்கையை மேலும் சிக்கலாக்கிக்கொள்கின்றனர். பலர், பல நேரங்களில் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியாமல், பிரச்னைகளை வளரவிட்டு அதன் தீர்வுக்கான வழி தெரியாமல் விழிக்கிறார்கள். ஆனால், `சிரிப்பு' என்பது உங்கள் வாழ்வின் வலிமையான ஆயுதம் என்பதை என்றைக்காவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா?


வாய்விட்டுச் சிரித்தால் நோய் மட்டுமல்ல மற்ற துன்பங்களும் போய்விடும். உங்கள் எதிரியை வீழ்த்த கோபப்பட்டு முறைக்கிறீர்களே, சற்று நிதானமாக நின்று வெற்றியைக் கொண்டாடுபவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்துப்பாருங்கள். உங்கள் சிறிய தோல்வி முன், உங்கள் எதிரி வலுவிழந்து காணப்படுவான். யாருக்குத் தெரியும் பிற்காலத்தில் அவர் உங்கள் நண்பராகக்கூட ஆகலாம். உங்களையும் மீறி உங்கள் மனதுக்கு வலு சேர்ப்பது சிரிப்பு மட்டுமே. அப்படிப்பட்ட வலிமையான ஆயுதத்தை, ஏன் நம் அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்தக் கூடாது? உங்களைச் சுற்றி உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமல்ல உங்கள் உடல் நலத்துக்கும் இது மிகவும் நல்லது.
எந்த உறவாக இருந்தாலும் பிரச்னைகள் வருவது சகஜமான ஒன்று. பிரச்னை ஏற்படும்போது ஒருவர்மேல் ஒருவர் பழி சொல்லிக்கொள்ளாமல், பிரச்னைக்கான தூண்டுதலைப் பார்த்து சரிசெய்வதில்தான், உங்கள் உறவின் முதிர்ச்சி இருக்கிறது. அப்படிச் செய்யாமல், `உன்னாலதான் எல்லா பிரச்னையும்' என்று அர்த்தமற்ற வாக்குவாதம் செய்வதால் எந்தவிதமான பிரயோஜனமும் கிடையாது. உறவு முக்கியமா, வாக்குவாதத்தில் வெற்றி பெறுவது முக்கியமா எனத் தீர்மானிக்கவேண்டியது நீங்கள்தான்.
நண்பர்களுடன் சிரித்துப் பேசும் பலர், வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் சினம்கொண்ட சிங்கம்போல் கர்ஜிப்பார்கள். வெளியில் சிதறும் அதே சிரிப்பு, வீட்டிலும் சிதறினால் சந்தோஷமான வாழ்வு எளிதில் உங்களுடையதுதானே! மனம்விட்டுப் பேசி வாய்விட்டுச் சிரித்துப்பாருங்கள், உங்கள் உறவு மேலும் வலுவாகும். எந்தச் சமயத்திலும் உங்களைக் கைவிடாத உறவுக்கு உங்களின் அணுகுமுறை முக்கியக் காரணம். அதற்கு அங்கே மகிழ்ச்சியான தருணம் அவசியம்.

துன்பம் வரும் வேளையிலும் சிரிக்கத் தெரிந்தவன், எத்தனை கடினமான நிலையையும் சமாளிக்கத் தெரிந்தவன். இப்படிச் செய்தால், `பைத்தியக்காரன்' என்று முத்திரை குத்திவிடுவார்கள் என்பது பலரின் மனக்குரல். பிறர் உங்களைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை இதுபோன்ற சமயங்களில் எண்ணாதீர்கள். வேதனையைத் தோல்வியடைய செய்வதற்கு உங்களின் சிரிப்பால் மட்டுமே முடியும். அதேசமயம் எந்தக் காலகட்டத்திலும் `எதிர்மறையான' உணர்ச்சிக்கு அடிமையாகிவிடாதீர்கள். அதாவது, உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக்கொள்வது, தண்டித்துக்கொள்வது போன்ற தவறுகளைச் செய்யாதீர்கள். அதிகப்படியான கோபம், அழுகை, அழுத்தம் அனைத்தும் ஆபத்து. `நிதானம்' என்பது எல்லா நேரங்களிலும் அவசியம். பெரும்பாலான நேரங்களில் ஆண்களைவிட பெண்களே தங்களைத் தாழ்வாக நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். இதுபோன்ற நேரங்களில், பெண்களோடு உறுதுணையாக இருப்பது அவசியம்.


இக்கட்டான சூழ்நிலையில் தோள்கொடுத்து, அவர்களை கலகலகலவென சிரிக்கவைத்துப் பாருங்கள், முடிந்தால் கண்களில் நீர் வரும் அளவுக்குச் சிரிக்கவையுங்கள். ஆனால், நடிகர் விஜய் சொல்வதுபோல், `மத்தவங்கள வேதனைப்படுத்துற ஒரு சின்ன ஸ்மைல்கூட தப்புதான்' என்பதையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#65
உங்கள் மதிப்பு உங்களுக்குத் தெரியுமா? - உண்மை உணர்த்தும் கதை
ஒரு வெற்றி பெற்ற மனிதனாவதற்கு முயற்சி செய்யாதீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, மதிப்புமிக்க மனிதனாவதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள்’ என்று குறிப்பிடுகிறார் விஞ்ஞானி ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் (Albert Einstein). `மதிப்புமிக்க’ என்று ஐன்ஸ்டீன் குறிப்பிடுவதில் அர்த்தமிருக்கிறது. நம்மில் பலருக்கு வாழ்க்கையின் மதிப்பு தெரிவதில்லை. அதாவது, தங்கள் மதிப்பை தாங்களே உணராதவர்களாகத்தான் நம்மில் பலரும் இருக்கிறோம். இந்த உலகில் யாரும் யாரைவிடவும் குறைந்தவரில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனித்துவம் உண்டு. `ஒன்றுக்கும் உதவாது என நினைக்கும் சிறு துரும்புகூட பல் குத்த உதவும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள் நம் முன்னோர். இதை மனதில் கொள்வோம். நம்மை நாமே மதிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம். எதற்கும், யாருக்கும் அஞ்சாமல் நம் திறமையின் மேல் நம்பிக்கைவைப்போம். நாம் விலை மதிப்பில்லாதவர்கள்; தனித்துவமானவர்கள். சிலரால் நம்மைச் சரியாக மதிப்பிட முடியாமல் போகலாம். நம் மதிப்பு அவர்களுக்குத் தெரியாததுதான் அதற்குக் காரணமாக இருக்கும். இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் நாம் புறக்கணிக்கப்பட்டால், மனதை விட்டுவிடக் கூடாது. `அவர்கள் நம்மைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை’ என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில் நம்மை நாமே எடை போட்டுக்கொண்டு, நம் மதிப்பைத் தெரிந்து வைத்திருக்கவேண்டியதும் அவசியம். இந்தக் கதை அந்த யதார்த்தத்தை உணர்த்துகிறது.

சின்ன வயதில் பெரிய சந்தேகம்! சில நேரங்களில் அல்ல... பல நேரங்களில் இது நடப்பதுண்டு. ஒரு சிறுவனுக்கும் அப்படிச் சந்தேகம் ஒன்று வந்தது. சமையலறையில் வேலையாக இருந்த பாட்டியிடம் போனான்.
``பாட்டி... ஒரு சின்ன சந்தேகம்...’’
``என்ன கண்ணு?’’
``பாட்டியம்மா... என் வாழ்க்கையின் மதிப்பு என்ன?’’
பாட்டி புரியாமல் பேரனைப் பார்த்தார்.
``இல்லை பாட்டி... புரியலையா? சரி... இப்படிக் கேட்கிறேன். என்னோட மதிப்பு என்ன?’’
ஒரு கணம் தன் செல்லப் பேரனை உற்றுப் பார்த்த பாட்டி ஒரு புன்முறுவலை வெளிப்படுத்தினார். ``ஒரு நிமிஷம் இரு. இதோ வந்துடுறேன்’’ என்று சொல்லிவிட்டு, ஓர் அறைக்குள் போனார். வெளியே வரும்போது அவர் கையில், மோதிரம் வைக்கிற சைஸில் சின்னஞ்சிறு நகைப் பெட்டி ஒன்று இருந்தது. அதை எடுத்து பேரனிடம் நீட்டினார். சிறுவன் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தான். அதற்குள் ஒரு கல் இருந்தது. சாதாரணக் கல் அல்ல, வைரமாகவோ நவரத்தினம் போன்ற ஓர் ஆபரணக்கல்.
வாழ்க்கையோட மதிப்பு என்னானு தெரிஞ்சுக்குறதுக்கு முன்னாடி, இந்தக் கல்லோட மதிப்பு என்னனு தெரிஞ்சுக்கிட்டு வா... போ!’’ என்றார் பாட்டி.
பையன் யோசனையோடு பாட்டியைப் பார்த்தான்.
``என்ன பார்க்குறே... உண்மையைத்தான் சொல்றேன். கெளம்பு. ஆனா, ஒரு முக்கியமான விஷயம், இந்தக் கல்லை எந்தக் காரணம் கொண்டும் வித்துடக் கூடாது. புரியுதா?’’
``சரி பாட்டி.’’
சிறுவன் கிளம்பிப் போனான். முதலில் அவன் கண்ணில்பட்டவர் ஒரு பழ வியாபாரி. அவரிடம் சிறுவன் பேசினான்... ``இந்தக் கல்லு என்ன விலையிருக்கும்?’’
அதை ஆராய்ந்து பார்த்த பழ வியாபாரி, ``அப்பிடி ஒண்ணும் விசேஷமான கல்லாத் தெரியலையேப்பா. உன்னைப் பார்த்தா பாவமா இருக்கு. இந்தக் கல்லைக் குடு. அதுக்கு பதிலா பன்னண்டு ஆரஞ்சுப் பழம் தர்றேன்.’’
``இல்லைங்கய்யா. இதை விக்கக் கூடாதுனு என் பாட்டி சொல்லியிருக்காங்க’’ என்ற சிறுவன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அடுத்து சிறுவன் ஒரு காய்கறி வியாபாரியிடம் போனான். தன் கையில் ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கும் கல்லைக் காட்டி, ``இது எவ்வளவு மதிப்புப் பெறும்?’’ என்று கேட்டான். காய்கறி வியாபாரி, கல்லை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, சிறுவனை மேலும் கீழும் பார்த்தார். பிறகு, ``இதுக்கு ஈடா ஒரு மூட்டை உருளைக்கிழங்கு தர்றேன், வாங்கிக்கிறியா?’’ என்று கேட்டார்.
``மன்னிச்சுக்கோங்க பெரியவரே... இதை என்னால விக்க முடியாது’’ என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பிய சிறுவன், ஒரு நகைக் கடைக்காரரிடம் போனான். ``ஐயா... இந்தக் கல்லுக்கு எவ்வளவு தருவீங்க?’’ என்று கேட்டான்.
நகைக் கடைக்காரர் அந்தக் கல்லை வாங்கிப் பார்த்தபோதே அவர் கண்கள் ஆச்சர்யத்தாலும் பேராசையாலும் விரிந்தன. நன்கு சோதித்துப் பார்த்துவிட்டு, ``நல்லது தம்பி. இந்தக் கல்லைக் குடு. 10 லட்ச ரூபா தர்றேன்’’ என்றார்.
``உங்க உதவிக்கு ரொம்ப நன்றி ஐயா. இதை நான் விக்கிறதுக்கு வரலை.’’
``சரி... ஒரு பை நிறைய தங்கக் காசு தர்றேன். எனக்கே இதை வித்துடு...’’
``ஐயய்யோ... இது என் பாட்டியோடது. அதை விக்கிற அதிகாரம் எனக்கு இல்லை. இந்தக் கல் எவ்வளவு விலை பெறும்னு தெரிஞ்சுக்க வந்தேன். அவ்வளவுதான்... மன்னிச்சுக்கங்க’’ என்று சொல்லிவிட்டு சிறுவன் கடையைவிட்டு வெளியே வந்தான்.
நகரின் கடைத்தெருவில் நடந்து நடந்து, ஆபரணக் கற்கள் விற்கும் ஒரு பெரிய கடைக்கு வந்து சேர்ந்தான். அதற்குள் நுழைந்தான். கல்லாவில் அமர்ந்திருந்தவரிடம் கல்லைக் கொடுத்து, ``இது என்ன விலைக்குப் போகும்?’’ என்று கேட்டான்.

ஆபரணக் கற்கள் விற்கும் முதலாளிதான் கல்லாவில் அமர்ந்திருந்தவர். வைரம், வைடூரியம், பவளம், ரத்தினம்... எனப் பல கற்களை வாழ்நாளில் பார்த்திருந்தவர். ஒவ்வொரு ஆபரணக்கல்லின் மதிப்பையும் நன்கு அறிந்திருந்தவர். அவர், வெகு நேரம் சிறுவன் கொண்டு வந்திருந்த கல்லை ஆராய்ந்தார். கடைசியில் சொன்னார்... ``தம்பி... நான் பெரிய பணக்காரன்தான். ஆனா, என்னோட மொத்த சொத்தை வித்தாலும் இந்தக் கல்லை என்னால வாங்க முடியாது. ஏன்... என் சொத்தைப்போல பத்து மடங்கு சொத்தைக் கொடுத்தாலும் இந்தக் கல்லுக்கு ஈடாகாது’’ என்றவர், கல்லை சிறுவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார்.
அவர் சொன்னதைக் கேட்டு சிறுவன் திகைத்துப் போனான்; குழப்பமடைந்தான். வீடு திரும்பியவன், பாட்டியிடம் நடந்ததையெல்லாம் சொன்னான். பிறகு தன் பழைய கேள்வியைத் திரும்பக் கேட்டான்... ``இப்பவாவது சொல்லுங்க பாட்டி, என் வாழ்க்கையின் மதிப்பு என்ன?’’
``இப்பவே உனக்குப் புரிஞ்சிருக்கணுமே கண்ணு, புரியலையா? உன் கையில இருக்குற கல்லுக்கு ஒவ்வொரு வியாபாரியும் ஒரு விலையைச் சொன்னார். அது அவங்க தப்பில்லை. அவங்க, தங்களுக்குத் தெரிஞ்ச அளவீடு மூலமா இந்தக் கல்லைப் பார்த்திருக்காங்க. 12 ஆரஞ்ச், ஒரு மூட்டை உருளைக்கிழங்கு, 10 லட்ச ரூபா பணம், ஒரு பை தங்கக்காசு... இப்படியெல்லாம் விலை போய், கடைசியில விலை மதிக்க முடியாததுல வந்து நிக்குது இதனோட மதிப்பு. அந்தக் கல் மாதிரிதான் நீயும். விலை மதிக்க முடியாதது உன்னோட வாழ்க்கை. ஆனா, மனிதர்கள் அவங்கவங்களோட புரிதல், பொருளாதார நிலை, அவங்களுக்குக் கிடைச்ச தகவல், உன் தோற்றம் இதையெல்லாம் வெச்சுத்தான் உன்னை மதிப்பிடுவாங்க. அதுக்காக மனசை விட்டுறாதே. வாழ்க்கையில உன்னோட உண்மையான மதிப்பை உணர்ந்த யாரோ ஒருத்தரை நீ நிச்சயம் சந்திக்கத்தான் போறே...’’
சிரித்தபடி சொன்ன பாட்டி, பேரனின் தலை முடியை செல்லமாகக் கலைத்துவிட்டார்.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#66
உங்கள் நினைவில் நிற்கும் பண்டிகை எது? - நெகிழ்ச்சிக் கதை
வாழ்க்கை ஒரு விளையாட்டு; உண்மையான அன்பு என்பது வெற்றிக்கோப்பை’ - அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த பாடகரும் இசையமைப்பாளருமான ரூஃபஸ் வெயின்வ்ரைட் (Rufus Wainwright) வெகு அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த வெற்றிக்கோப்பை கிடைப்பது அத்தனை எளிதான காரியமல்ல. நம்மில் பல பேருக்கு நீங்காமலிருக்கும் பழைய நினைவுகள் நெகிழ்ச்சியானதாக, அன்போடு தொடர்புகொண்டவையாகத்தான் இருக்கும். இந்தியர்களுக்கு, தீபாவளி மிக முக்கியமான பண்டிகை. 40 வயதுடைய ஒருவரிடம் போய், `உங்களால் மறக்கவே முடியாத தீபாவளி எது?’ என்று கேட்டுப் பாருங்கள். அத்தனை தீபாவளிகளில் ஏதாவது ஒன்றிரண்டுதான் அவரால் மறக்க முடியாத, கொண்டாட்டம் நிறைந்ததாக இருக்கும். நமக்கு நாமேகூட இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுப் பார்க்கலாம். இத்தனைக்கும் ஒவ்வொரு வருடமுமே தீபாவளி நெருங்கும்போது அதை எப்படியெல்லாம் கொண்டாட வேண்டும் என்று திட்டமிடுகிறோம்; அதற்கான மெனக்கெடல்களில் இறங்குகிறோம். ஆனால், நம் நினைவில் அப்படிக் கொண்டாடிய ஒரு தீபாவளிகூட முழுமையாக மனதில் நிற்பதில்லை. இதற்கான அடிப்படையை வெகு நுட்பமாக விளக்கும் கதை ஒன்று...



நமக்கு தீபாவளி எப்படியோ, அமெரிக்கர்களுக்கு அதுபோன்றது கிறிஸ்துமஸ். அது ஒரு ரெஸ்டாரன்ட். அங்கே சில நண்பர்கள் கூடி, கிறிஸ்துமஸ் விருந்தைக் கொண்டாட்டமாக்கியிருந்தார்கள். விருந்து முடிந்தது. சிலர் கலைந்து போக, நான்கு பேர் மட்டும் களைந்து போக மனமில்லாமல் ஒரு டேபிளில் அமர்ந்திருந்தார்கள். தங்களுடைய பழைய நாள்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பேச்சு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பழைய கிறிஸ்துமஸ் நினைவுகளை நோக்கி நகர்ந்தது. தங்கள் வாழ்க்கையிலேயே மிகச் சிறந்த கிறிஸ்துமஸ் எது என்பது குறித்துப் பேசினார்கள். அவர்களில் மூன்று பேர் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்க, ஒருவர் மட்டும் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக உட்கார்ந்திருந்தார். ஒருவர் அவரைப் பார்த்து கேட்டார்... ``சொல்லு ஜேம்ஸ்... உன்னோட பிரமாதமான கிறிஸ்துமஸ் எது?’’
ஜேம்ஸ் சொன்னார்... ``ஒரே ஒரு பரிசுகூட கிடைக்காத கிறிஸ்துமஸ்தான் என்னோட வாழ்க்கையில ரொம்பச் சிறந்தது.’’ இதைக் கேட்டு மற்றவர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள். ஜேம்ஸ் மேற்கொண்டு பேச ஆரம்பித்தார்... ``நான் நியூயார்க்லதான் வளர்ந்தேன். மிகப் பெரிய பொருளாதார மந்தநிலை அமெரிக்காவை ஆக்கிரமிச்சிருந்த நாள்கள் அவை. நாங்கள் ஏழைகள். எனக்கு எட்டு வயசு நடக்கும்போது என் அம்மா இறந்து போனார். அப்பாவுக்கு ஏதோ ஒரு வேலை... வாரத்துக்கு ரெண்டு, மூணு நாள்தான் வேலை இருக்கும். அதுவே எங்களுக்குப் பெரிய விஷயமா இருந்தது. ஒரு குட்டியூண்டு வீட்லதான் இருந்தோம். நல்ல துணிமணி, சாப்பாடெல்லாம் கிடைக்கிறதே கஷ்டமா இருந்த காலம் அது. நான் ரொம்பச் சின்னப் பையனா இருந்ததால அதெல்லாம் அப்போ எனக்குத் தெரியலை.

எங்கப்பா ரொம்பப் பெருந்தன்மையானவர். அப்போ அவர்கிட்ட நல்ல கோட், சூட்னு ஒரே ஒரு செட்தான் இருந்தது. வேலைக்குப் போகும்போது மட்டும் அதைப் போட்டுக்கிட்டுப் போவார். வீட்டுக்கு வந்ததும் கழட்டிவெச்சுட்டு, சட்டையையோ, பனியனையோ மட்டும் போட்டுக்கிட்டு உட்கார்ந்திருப்பார். அவர்கிட்ட ஒரு பாக்கெட் வாட்ச் இருந்தது. அது, அம்மா அவருக்காக ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்துல பரிசாகக் கொடுத்தது. சேர்ல உட்கார்ந்துக்கிட்டு, பாக்கெட் வாட்ச்ல இருக்குற செயினைக் கழட்டிடுவார். வாட்சையே பார்த்துக்கிட்டு இருப்பார். அது அவருக்கு ரொம்ப பெருமை தரக்கூடிய ஒண்ணா இருந்தது. அவரைப் பொறுத்தவரைக்கும் அது விலை மதிப்பில்லாதது. அந்த சந்தர்ப்பத்துல அவரைப் பார்க்கும்போது, அவர் அம்மாவைப் பத்தி நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கார்னு எனக்குத் தோணும்.


எனக்கு 12 வயசு நடந்துக்கிட்டு இருந்தது. அப்போல்லாம் என் வயசுப் பசங்களுக்கு `கெமிஸ்ட்ரி செட்’- (Chemistry set) ங்கிறது பெரிய விஷயம். அதை வாங்கிட்டாலே, ஏதோ பெரிய விஞ்ஞானி ஆகிட்ட மாதிரி நினைப்பு வந்துடும். அந்த கெமிஸ்ட்ரி செட்டைவெச்சுக்கிட்டு சின்னச் சின்னதா சோதனைகள் பண்ணலாம்; நிறைய கத்துக்கலாம். அதோட விலை அப்போ ரெண்டு டாலர். அந்த பஞ்ச காலத்துல அது மிகப் பெரிய தொகை. கிறிஸ்துமஸுக்கு ஒரு மாசம் இருக்குறதுக்கு முன்னாடி இருந்தே நான் அப்பாவை தொல்லை பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டேன். `அப்பா... எனக்கு கெமிஸ்ட்ரி செட் வாங்கித் தாங்க’னு பேசுறப்போல்லாம் கேட்க ஆரம்பிச்சேன். கிறிஸ்துமஸுக்கு கேட்கிற பரிசுப் பொருள் வேணும்கிறதுக்காகவே, மத்த பிள்ளைகள் மாதிரி கொடுத்த வாக்குறுதியையெல்லாம் காப்பாத்தினேன். நல்ல பிள்ளையா நடந்துக்கிட்டேன்; ஒழுக்கமா இருந்தேன். அப்பாகிட்ட வேற எதையும் கேட்காம இருந்தேன். நான் கேட்குறப்போல்லாம் அப்பா ஒரே பதிலைத்தான் சொல்லுவார். `பார்க்கலாம்...’
கிறிஸ்துமஸுக்கு மூணு நாளைக்கு முன்னாடி அப்பா என்னை கடைத்தெருவுக்கு அழைச்சுக்கிட்டுப் போனாரு. அது, சின்னச் சின்ன தெரு வியாபாரிகள் கடை போட்டிருந்த சந்தை. ரொம்ப மலிவா பல பொருள்கள் கிடைக்கும் மார்க்கெட். அப்பா, என்னை ஒரு கடைக்கு முன்னால நிறுத்தினார். அங்கே இருந்த ஒரு சின்ன பொம்மையை எடுத்துக் காட்டி, `இது மாதிரி ஏதாவது வாங்கிக்கிறியா?’னு கேட்டார். `வேணாம்ப்பா... எனக்கு கெமிஸ்ட்ரி செட்தான் வேணும்’னு நான் சொன்னேன். அப்பா, பல கடைகள்ல என்னை நிறுத்தி, பொம்மைத் துப்பாக்கில ஆரம்பிச்சு என்னென்னவோ எடுத்துக் காட்டினார். நான் கெமிஸ்ட்ரி செட்தான் வேணுங்கிறதுல ரொம்பப் பிடிவாதமா இருந்தேன். அப்பா சொன்னார்... `சரி வா வீட்டுக்குப் போகலாம், நாளைக்கு வந்து பார்க்கலாம்.’ அன்னிக்கி அப்பாவும் நானும் எதுவும் வாங்காம வீட்டுக்குக் கிளம்பிப் போனோம்.
போற வழியில நான் எவ்வளவு நல்ல பிள்ளையா நடந்துக்கிட்டேன், எனக்கு வேற எந்தப் பரிசும் தேவையில்லை, கெமிஸ்ட்ரி செட்தான் வேணுங்கிறதைத் திரும்பத் திரும்ப அப்பாகிட்ட சொல்லிக்கிட்டே போனேன். இப்போ நான் நினைச்சுப் பார்க்குறேன்... நான் கேட்டதை வாங்கித் தர முடியலையேனு அவர் எவ்வளவு குற்றவுணர்ச்சியோட இருந்திருப்பார், நிச்சயமா அவர் தான் ஒரு நல்ல அப்பா இல்லைனுகூட நினைச்சிருக்கலாம். அன்னிக்கி நாங்க வீட்டுப் படியேறும்போது, `நீ கேட்ட கெமிஸ்ட்ரி செட்டை வாங்கித் தர என்னால முடிஞ்சதைச் செய்றேன் ஜேம்ஸ்’னு சொன்னார். அன்னிக்கி ராத்திரி என்னால சரியாத் தூங்கக்கூட முடியலை. அந்த கெமிஸ்ட்ரி செட்டைவெச்சுக்கிட்டு புதுசா எதையோ நான் கண்டுபிடிக்கிற மாதிரியும், `நியூயார்க் டைம்ஸ்’ பத்திரிகையில என் போட்டோவைப் போட்டு, `இந்தப் பையனுக்கு நோபல் பரிசு கிடைத்திருக்கிறது’னு செய்தி வந்த மாதிரியும் கனவு வேற வந்துச்சு.

அடுத்த நாள் அப்பா என்னைத் திரும்ப கடைத்தெருவுக்கு கூட்டிக்கிட்டுப் போனார். வழியில அவர் ஒரு ரொட்டி பாக்கெட் ஒண்ணை வாங்கி, கக்கத்துலவெச்சுக்கிட்டது இன்னும் எனக்கு நல்லா நினைவுல இருக்கு. முதல் கடையிலேயே அப்பா என்னை நிறுத்தினார். `உனக்கு என்ன வேணுமோ வாங்கிக்கோ’னு சொன்னார். எனக்கு எல்லாத்தையும் வாங்கணும்னு ஆசைதான். ஆனாலும், எனக்குப் பிடிச்ச கெமிஸ்ட்ரி செட்டை எடுத்தேன்.
அப்பா, பணத்தை எடுக்கறதுக்காக பேன்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள கையை விட்டார். அதுலருந்து ரெண்டு டாலர் பணத்தை வெளியே எடுத்தப்போ, அதுல ஒண்ணு கீழே விழுந்துடுச்சு. அதை எடுக்கறதுக்காக அவர் கீழே குனிஞ்சார். அப்போ அவரோட கோட்டுக்குள்ளருந்து பாக்கெட் வாட்ச்சோட செயின் கழண்டு கீழே விழுந்தது. செயின் இருந்துச்சே தவிர, அதோட நுனியில வாட்ச்சைக் காணோம்.
அப்போதான் அப்பா வாட்ச்சை வித்துட்டாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுது. எனக்கு கெமிஸ்ட்ரி செட் வாங்கிக் குடுக்கணும்கிறதுக்காக விலை மதிப்பில்லாத அந்த வாட்ச்சை வித்திருக்கார் அப்பா.
நான் அப்பாவோட கையை இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு கத்தினேன்... `வேணாம்ப்பா.’ அதுக்கு முன்னாடி நான் அவரோட கையை அப்படி இழுத்துப் பிடிச்சதோ, அவர் முன்னாடி கத்தினதோ இல்லை. ``அப்பா நீங்க எனக்கு எதையும் வாங்கித் தர வேணாம். வாங்க, வீட்டுக்குப் போவோம்’னு சொன்னேன். அப்பா, என்னை வெறிச்சுப் பார்த்தார். அப்பாவைப் பார்க்கப் பார்க்க என் கண்ணுலயும் கண்ணீர் வழிஞ்சுது. `அப்பா நீங்க என்னை எவ்வளவு விரும்புறீங்கனு எனக்குத் தெரியும்ப்பா’னு சொன்னேன். அப்பா, வீடு வர்ற வரைக்கும் என் கையை கெட்டியாகப் பிடிச்சுக்கிட்டிருந்தார்...’’
இதைச் சொல்லிவிட்டு, ஜேம்ஸ் கலங்கிய விழிகளோடு தன் நண்பர்களைப் பார்த்தார். ``உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா, அந்த கணத்துல எங்ககிட்ட கெமிஸ்ட்ரி செட் வாங்குறதுக்குப் போதுமான பணம் இல்லை. ஆனா, உங்களுக்கு இன்னொண்ணு தெரியுமா... இந்த உலகத்துல இருக்குற எதைவிடவும் அப்பா என்னை ரொம்ப நேசிக்கிறார்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்...’’
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#67
பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலைக் கொடுப்பது எது? - நெகிழ்ச்சிக் கதை
நம்பிக்கை இல்லாமல் எதுவும் சாத்தியமில்லை. நம்பிக்கையிருந்தால் சாத்தியமாகாதது எதுவுமில்லை’ - ஒரு பேட்டியில் இப்படிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கல்வியாளரும், மனித உரிமைப் போராளியுமான மேரி மெக்லியாட் பெத்துனே (Mary McLeod Bethune). மகிழ்ச்சியும் கண்ணீரும் கலந்ததுதான் வாழ்க்கை. ஏதோ ஒன்றின் மீது அசைக்க முடியாத பிடிப்பு, ஆழமான நம்பிக்கை மட்டும் இருந்துவிட்டால் வாழ்வது எளிது. எப்பேர்ப்பட்ட இன்னல்கள் வந்தாலும், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சலைக் கொடுப்பது நாம் எதன் மீதோ வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைதான். அம்மா, அப்பா, தாத்தா, பாட்டி போதித்த வார்த்தைகள், பெரியவர்கள் கற்றுக்கொடுத்த நல்ல விஷயங்கள்கூட நமக்குச் சில நேரங்களில் கைகொடுக்கும். முதலில் நாம் அவற்றை மனதார நம்ப வேண்டும்; அப்போதுதான் அது சாத்தியப்படும். தாத்தா சொன்னதை அப்படியே வேத வாக்காக எடுத்துக்கொண்ட ஒரு சிறுவனின் கதை இதற்கு நல்ல உதாரணம்...
ஹோவர்டு கவுன்ட்டி (Howard County), அமெரிக்காவின் மேரிலேண்ட் மாகாணத்திலிருக்கும் சிறு ஊர். அங்கே ஷெரிஃப்-ஆகப் (Sheriff) பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார் பீட்டர். `அமைதி காவலர்’ என்றும் சொல்லலாம். அவர், அவருடைய மகன், மருமகள், பேரன் ஜான் எல்லோரும் ஒரே வீட்டில்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். பீட்டருக்கு ஒரு பழக்கம்... இரவில், பேரனைப் பக்கத்தில் உட்காரவைத்துக்கொண்டு கதைகள் சொல்வார். பெரும்பாலும் நீதிக் கதைகள், அவற்றிலும் பைபிள் கதைகள்தான் அதிகமாக இருக்கும். கதையைக் கேட்ட பிறகு ஜான் கேட்பான்... ``ஏன் தாத்தா... கடவுளை நம்பிக்கையோட கூப்பிட்டா உதவிக்கு ஓடி வருவாரா?’’



``நிச்சயம் வருவார் ஜான்!’’
``சரி... ஒரு சிங்கம் என்னைக் காட்டுல துரத்துது. அப்போ கூப்பிட்டா உதவிக்கு வருவாரா?’’
``வருவாருப்பா.’’
``துப்பாக்கியோட நாலஞ்சு கொள்ளைக்காரங்க என்னைத் துரத்திக்கிட்டு வர்றாங்க... அப்போ கூப்பிட்டா?’’
``வருவாருடா கண்ணு...’’
இந்தக் கேள்விகளை தினமும் மாற்றி மாற்றிக் கேட்பான் ஜான். பீட்டரும் பொறுமையாக அவனுக்குப் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். ஜானுக்குள் அவருடைய வார்த்தைகள் நம்பிக்கையாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது அவருக்குத் தெரியாது.
அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. பீட்டர் அலுவலகத்திலிருந்தார். அவருக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. மறுமுனையில் பேசிய குரல், பதற்றமாக ஒலித்தது. ``ஷெரிஃப், உங்க பேரனுக்கு... பேரனுக்கு...’’
``என்ன... என்ன ஆச்சு என் பேரனுக்கு?’’
``ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட்...’’
``ஆக்ஸிடென்ட்டா... எங்கே?’’
``உங்க பேரனும் அவன் அப்பாவும் ஏரி ஓரமா உட்கார்ந்து, தூண்டில்ல மீன் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்திருக்காங்க. அப்போ அந்தப் பக்கமா வந்த ஒரு கார் பிரேக் பிடிக்காம ஜான் மேல மோதிடுச்சு...’’
பீட்டர் எந்த மருத்துவமனையில் ஜான் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறான் என்பதை விசாரித்தார். உடனே கிளம்பினார். அந்த முதியவர் தன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ மோசமான விபத்துகளைப் பார்த்திருந்தார். தன் பேரனுக்கு விபத்து என்றதும் கொஞ்சம் அரண்டுதான் போனார்.

மருத்துவமனையின் அவசரப் பிரிவில் ஜான் இருந்தான். அவர் நினைத்ததற்கு மாறாக பெரிய அடியெல்லாம் அவனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. காலில் சின்னதாக எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டிருந்தது. அதுவும் விரைவில் குணமாகிவிடும் என்று சொன்னார்கள்.
தாத்தா பீட்டர், பேரனுக்கு அருகில் அமர்ந்தார். மென்மையாகச் சிரித்தார்; அவன் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தார்... ``என்ன ஆச்சு ஜான்?’’ என்று விசாரித்தார்.
``ஒண்ணுமில்லை தாத்தா. நானும் அப்பாவும் தூண்டில்ல மீன் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தோமா... வேகமா வந்த ஒரு கார் என் மேல மோதி, என்னைத் தூக்கி எறிஞ்சிடுச்சு. நல்லவேளையா நான் சகதி நிறைஞ்ச ஒரு மண் குட்டையில விழுந்துட்டேன். அதனால அடி பெருசா விழலை. கார் மோதினதுல தூண்டில் ரெண்டா உடைஞ்சு போச்சு. இன்னிக்கி நான் ஒரு மீன்கூடப் பிடிக்கலை...’’
அந்த விபத்தில் மரங்களுக்கு மேல் சுமார் 60, 70 அடி உயரத்துக்குத் தூக்கி வீசப்பட்டிருந்தான் ஜான்.
அவன் திரும்பத் திரும்ப உடைந்துபோன தூண்டிலைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தான். அதைத் தாங்க முடியாமல் பீட்டர் கடைத்தெருவுக்குப் போய் புதிதாக ஒரு தூண்டில் வாங்கிக்கொண்டு வந்தார். ``ஜான்... உனக்கு குணமானதும் மறுபடியும் மீன் பிடிக்கப் போகலாம்... சரியா? இந்தத் தூண்டிலைவெச்சுக்கோ...’’ என்றார் பீட்டர்.
அடுத்த நாள் மருத்துமனையில் ஜானுக்கு அருகே அமர்ந்து பீட்டர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஜான், புதிய தூண்டிலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டிருந்தவன் திடீரென்று கேட்டான்... ``தாத்தா... கடவுள்... இருக்கார்தானே?’’

``ஆமா... மனப்பூர்வமா நம்பி, உண்மையா நேசிக்கிறவங்களுக்கு...’’
``ஆமா தாத்தா... நீங்க சொல்றது உண்மைதான்.’’
``உனக்கு எப்படித் தெரியும்?’’
``கார் என் மேல மோதி, நான் தூக்கி வீசப்பட்டேனா... அப்போ நீங்க சொன்னதுதான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. நான் `கடவுளே...’னு கத்திட்டேன். அப்போ யாரோ மேலருந்து இறங்கி வந்து, என்னைத் தாங்கிப் பிடிச்சு, அந்த மண் குட்டையில போட்டாங்க தாத்தா... அது கடவுளேதான்...’’
இதைக் கேட்டு தாத்தாவுக்குக் கண்கள் நிறைந்து போனது. பயத்தில், பதற்றத்தில்கூட ஜானுக்கு கடவுள்போல ஓர் உருவம் தோன்றியிருக்கலாம். அல்லது விபத்து தந்த அதிர்ச்சியில் ஏற்பட்ட பிரமையாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், அதுவரை அவர் சொன்ன கதைகளையெல்லாம், அவன் மனது முழுமையாக நம்பிக்கொண்டிருந்திருக்கிறது என்பதே அவருக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது; புதுத் தெம்பைத் தந்தது.
பீட்டர், ஜானின் கைகளைப் பற்றினார்; அவன் நெற்றியில் தன் அன்பையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்துக் கொடுப்பதுபோல அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தார்.
 

selvipandiyan

Silver Ruler's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Nov 2, 2011
Messages
37,375
Likes
74,568
Location
Chennai
#68
மிகச் சரியாக தவறு செய்வது எப்படி? பாடம் சொல்லும் கதை
நீங்கள் செய்த கடைசி தவறுதான் உங்களுடைய மிகச் சிறந்த ஆசிரியர்’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த சூழலியல், நுகர்வோர் உரிமைப் போராளியான ரால்ஃப் நாடெர் (Ralph Nader). தவறுகளிலிருந்துதான் நாம் பாடங்கள் கற்றுக்கொள்கிறோம்; நம்மைத் திருத்திக்கொள்கிறோம். தவறே செய்யாத ஒருவர் வாழ்க்கையில் எதையும் கற்றுக்கொள்ள முடியாது. சில நேரங்களில் நாம் செய்கிற ஒரு சிறு தவறோ, இழப்போ வேறு யாரோ ஒருவருக்கு நன்மையில் போய் முடியலாம். இந்த பாடத்தை உணர்த்தும் கதை இது...
அது அமெரிக்காவில் பொருளாதார மந்தநிலை நிலவிக்கொண்டிருந்த காலம். அவர் ஒரு தச்சுத் தொழிலாளி. அன்றைக்கு அவருக்கு ஒரு தேவாலயத்தில் வேலை. அங்கிருந்து சில துணிமணிகளை சீனாவிலிருக்கும் சில அனாதை விடுதிகளுக்கும் சில சர்ச்சுகளுக்கும் அனுப்ப ஏற்பாடு நடந்துகொண்டிருந்தது. அதற்காக மரப்பெட்டிகள் செய்வதற்குத்தான் அந்தத் தச்சுத் தொழிலாளி அங்கே போயிருந்தார். வேலை முடிந்தது. வீட்டுக்குக் கிளம்பினார். வரும் வழியில், தன் மூக்குக் கண்ணாடியை எடுப்பதற்காகச் சட்டை பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டுப் பார்த்தார். கண்ணாடி இல்லை. மற்றொரு பாக்கெட், பேன்ட் பாக்கெட்டுகள்... எங்கு தேடியும் இல்லை. இப்போது அவர் ஓரிடத்தில் நின்று கடைசியாக தான் என்னென்ன செய்தோம் என்று யோசித்துப் பார்த்தார். மரப்பெட்டிகளில் துணிகளைவைத்து ஆணியடித்து மூடியபோது அவருடைய கண்ணாடி, அவருக்கே தெரியாமல் ஏதோ ஒரு பெட்டியில் விழுந்திருக்க வேண்டும். அவருடைய விலையுயர்ந்த, நல்ல பிராண்ட் கண்ணாடி இப்போது சீனாவுக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.



முதல் நாள்தான் அந்தக் கண்ணாடியை விலைக்கு வாங்கியிருந்தார். விலை 20 டாலர். அன்றைய தேதியில் மிகப் பெரிய தொகை. அந்தத் தச்சுத் தொழிலாளிக்கு ஆறு குழந்தைகள். அவர்களை வளர்க்கவே சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். இந்த நிலையில் வாங்கிய புத்தம் புதுக் கண்ணாடியும் பறிபோய்விட்டது. இப்போது இன்னொரு கண்ணாடியை வாங்க வேண்டும் என்கிற கவலை தொற்றிக்கொண்டது. நொந்து போனார் அவர். தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டு நடந்தார்... ``இதெல்லாம் நல்லதுக்கு இல்லை கடவுளே. நான் உன்னை எவ்வளவு நம்புறேன். சர்ச் வேலைங்கிறதாலதானே கூலிகூட அதிகம் கேக்காம இன்னிக்குக் காலையிலேயே வேலைக்கு வந்தேன்? என்னோட கண்ணாடியைப் பறிகொடுக்கவெச்சுட்டியே இறைவா..!’
சில மாதங்கள் கழிந்தன. அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. சிகாகோவிலிருந்த சர்ச்சுக்குச் சொந்தமான மிஷனரியின் இயக்குநர் அன்றைக்கு அங்கே வருவதாக பேசிக்கொண்டார்கள். அவர் சீனாவிலிருந்தபோது, அமெரிக்காவிலிருந்து அவருக்கும் அனாதை இல்லங்களுக்கும் உதவிய ஒவ்வொரு தேவாலயத்துக்கும் போய் நன்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை பிரார்த்தனைக்கு அந்த தச்சுத் தொழிலாளியும் போயிருந்தார்.

பிரார்த்தனை நேரத்துக்குப் பிறகு மிஷனரியின் சார்பாக, இயக்குநர் பேச எழுந்தார். ஒவ்வொருவருக்காக நன்றி சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். கடைசியாக இப்படிச் சொன்னார்... ``எல்லாத்துக்கும் மேல இங்கேயிருந்து நீங்க அனுப்பிவெச்சீங்க பாருங்க... அந்த மூக்குக் கண்ணாடி... அதுக்காக ஸ்பெஷலா நான் நன்றி சொல்லியே ஆகணும். சீனாவுல நான் இருந்தப்போ, ஒரு நாள் அனாதை விடுதிக்குள்ள நுழைஞ்ச சில சமூக விரோதிங்க எல்லாத்தையும் உடைச்சுப் போட்டுட்டு, சிலதை தூக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. அப்பிடி உடைஞ்சு போனதுல என் கண்ணாடியும் ஒண்ணு. சுக்கு நூறா உடைஞ்சு போயிடுச்சு. என்கிட்ட பணம் இருந்தாலும், கண்ணாடி வாங்க வழியில்லை. வெளியில வர்றதுக்கே பயமா இருந்த காலம் அது. யாராவது அடிப்பாங்களோ, திடீர்னு வந்து தாக்குவாங்களோனு ஒரு நடுக்கம் இருந்துக்கிட்டே இருந்த நேரம். கொஞ்சம் கொஞ்சமா என்னோட நம்பிக்கையெல்லாம் என்னைவிட்டுப் போய்க்கிட்டே இருந்துச்சு. அதே நேரத்துல மூக்குக் கண்ணாடி இல்லாம எனக்குக் கடுமையான தலைவலி ஏற்பட்டுடுச்சு. ஒவ்வொரு நாள் பிரார்த்தனையிலயும் `கடவுளே... எனக்கு கண்ணாடி கிடைக்க வழி செய்ய மாட்டியா?’னு கேட்குறதே என் வழக்கமாகிடுச்சு.


அப்போதான் ஒரு நாள் இந்த சர்ச்சுலருந்து அனுப்பின மரப்பெட்டிகள் வந்து சேர்ந்துச்சு. எங்கள் பணியாட்கள் ஒவ்வொரு பெட்டியாத் திறந்தபோது, இரண்டு போர்வைகளுக்கு நடுவுல இந்த மூக்குக் கண்ணாடி இருந்தது’’ என்று சொன்ன இயக்குநர், தன் பாக்கெட்டிலிருந்து மூக்குக் கண்ணாடியை எடுத்துக் காட்டினார். பிறகு பேச்சைத் தொடர்ந்தார்... ``இன்னொரு ஆச்சர்யம் என்னன்னா, இந்த கண்ணாடி எனக்காகவே செஞ்சது மாதிரி அத்தனை பொருத்தமா இருந்துச்சு. கண் நல்லா தெரிஞ்சுது. தலைவலி ஓடிப் போயிடுச்சு. இந்தக் கண்ணாடியை அனுப்பிவெச்சதுக்காக இந்த தேவாலயத்துக்கு இன்னொரு முறை என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவிச்சுக்குறேன்...’’

தேவாலயத்தின் பாதிரியார் அவசரமாக அவர்கள் சீனாவுக்கு அனுப்பிய பட்டியலை எடுத்து சரி பார்த்தார். அதில் மூக்குக் கண்ணாடி என்கிற பெயர் எந்த இடத்திலும் இல்லை. இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்தத் தச்சுத் தொழிலாளி தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவர் கண்களில் நீர் திரண்டிருந்தது. உதடுகள், ``நன்றி கடவுளே... நன்றி கடவுளே...’’ என முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தன.
 

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.