ராட்சச ரகசியம் - Ratchasa Ragasiyam By Ambara Santham

sumathisrini

Silver Ruler's of Penmai
Staff member
Super Moderator
Joined
Jun 28, 2011
Messages
34,924
Likes
76,727
Location
Hosur
#1
Friends,

I am glad to introduce one more new writer to our 'Penmai' family. Pls. join with me in welcoming our friend Ambara Santham.

Below goes his story 'ராட்சச ரகசியம்'
& his introduction. We wish her all the very best and to have a long & fruitful association with 'Penmai'. Enjoy by reading her story & do support with your valuable feedback / comments.


ராட்சச ரகசியம்


About the story:
From Amazon
:
The oldest surviving chronicles say that we are descended of gods and daemons. But long before those words saw ink, there were two kinds of people: The advanced Sowryas, whose lives spanned a thousand years, and the relatively short lived, but proud Suras. This story is about them. How does Janirya - the beautiful and wise Sura, show Luma - the brilliant but disillusioned Sowrya, that true love transcends all mortal boundaries?

From the first page of the book:
“தேவர்களும் அரக்கர்களுமே நம் முன்னோர்கள்.

அதனால்தான் நமக்குள் தேவகுணமும் அரக்க குணமும் உள்ளது.

அதனால்தான் ஒரு தனிமனிதனாக இருந்தாலும் அவனுக்குள் ஓய்வற்ற போராட்டம்…”
இவ்வாறு வரலாற்றுச்சுவடிகள் சொல்கின்றன.​

ஆனால் அச்சுவடிகள் எழுத்தாணியைக் காண்பதற்கு பல்லாண்டுகளுக்கு முன் சௌரியர்கள், சூரர்கள் என இருவகையான மனிதர்கள் இருந்தார்கள்.​

அவர்களைப் பற்றித்தான் இந்தக் கதை.​


From a reader review on FB:

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் டைட்டானிக் (Titanic) என்ற ஆங்கில படத்தைப் பார்த்து தியேட்டரை விட்டு வெளியேறும்போது மற்றவர்களின் அரட்டைகளையும் விமர்சனங்களையும் கேட்க நேர்ந்தது. எல்லோரும் அது ஒரு புரட்சிகரமான படம் என்று புகழ்ந்தனர். பெண்மையை போற்றும் படம் என்றெல்லாம் பேசினர். எனக்கோ அது சரியாக படவில்லை. கதையில் ஏதோ ஒரு பெரும் ஓட்டை இருப்பது போலும், ஒரு முக்கியமான கருத்தை எடுத்துக்காட்டும் வாய்ப்பை கதாசிரியர் (ஜேம்ஸ் காமெரான்) நழுவவிட்டார் போலவும் இருந்தது.

கதாநாயகன் ஜாக் டவுசன் அவசியமாக இறந்திருக்க வேண்டுமா? ஏன் காமெரான் அவனை கடைசியில் கொன்று விட்டார்? அவன் உயிர்பிழைத்து காதலியான ரோஸுடன் வாழ முடியாதா? அவன் உயிர்க்காதல் கொண்டவளிடம் சரணாகதி ஆனால் என்ன? அத்தகைய சரணாகதி மரணத்தில் மட்டும் தான் கிட்டுமா என்றெல்லாம் யோசித்தேன். பிறகு காமெரான் செய்தது சரிதான் என்று உணர்ந்தேன். அமெரிக்க நாட்டில் என்ன இருந்தாலும் ஒரு பெண் ஆணுக்கு சமமாய் வாழ்வது வழக்கமல்ல. ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணிடம் தன்னைத்தானே சமர்ப்பிப்பதை மேற்கத்தியரின் சமுதாயம் ஏற்றுக்கொண்டிருக்காது. டைட்டானிக் ஒரு மாபெரும் பாக்ஸ் ஆபீஸ் வெற்றிக்கண்ட திரைப்படம் ஆகியிருக்காது.

சென்ற ஆண்டு நான் நம் நாட்டின் பாகுபலி என்ற படத்தையும் பார்த்தேன். மீண்டும் பழைய நினைவுகள் எழுந்தன. யோசித்தேன்.

இந்தியா ஒரு விசித்திரமான நாடு. ஒவ்வொரு மனிதனின் இலட்சிய உலகிலும் ஒரு பெண்ணினால் உச்சநிலையை அடையமுடியும். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையில் மட்டும் அல்ல. இதையே திருப்பிபோட்டுச் சொன்னால், நாம் கம்பீரமான அழகான சக்திவாய்ந்த பெண்களுடன் வாழ விரும்பாவிடிலும் அத்தகைய பெண்களை நம் கதைகளில் கதாநாயகிகளாய் சுலபமாக பார்க்க முடிகிறது, சமுதாயமும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

"இக்கணம் முதல் மரணம் அழைக்கும்வரை நான் உன்னுடையவன் தேவசேனா." என்கிறான் அமரேந்திர பாகுபலி. கூறிய பின் அவளுடன் சேர்ந்து வாழவும் செய்கிறான். அது தான் எனக்கு இந்திய கதைகளைப் பற்றி மிக பிடித்த விஷயம்.

ராட்சச ரகசியத்தைப் பற்றியும் எனக்கு அதுதான் பிடித்திருக்கிறது. நம் நாட்டின் எண்ணற்ற தீர்க்கதரிசி கதாசிரியர்களுடைய கண்ணோட்டத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் கடைபிடித்திருக்கிறது. இத்தகைய கதையை புனைந்து, என்னை ஜானிர்யா ரதிதேவி ஆளாமல் ஆளும் இந்திரலோகத்திற்கு சற்று நேரம் அழைத்துச் சென்று மகிழ வைத்த அம்பார சாந்தம் அவர்களே - மனமார்ந்த நன்றி. இதல்லவோ உண்மையிலேயே பெண்மையை போற்றும் இலக்கியச்சிகரம். ஏகாதான் என் கதாநாயகன் (கண்ணீர் சிந்துகிறேன்). லூமாவிற்கு ஏற்பட்ட விழிப்பு ஆண்கள் அனைவருக்கும் ஏற்படவேண்டும் என்பதே என் ஆசை.

நன்றி.
ம்ருணாளினி சந்திரசேகர்
 
Last edited:
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#3
Post 001:

ராட்சச ரகசியம் - புதிய நாவல் - ஆசிரியர் அம்பார சாந்தம் அவர்களின் சார்பில் இங்கு ஒரு தொடர்கதையாக பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன்.

நேயர்களுக்கு நன்றி.


ராட்சச ரகசியம்
பாகம் ஒன்று

ஆசிரியர்: அம்பார சாந்தம்

“தேவர்களும் அரக்கர்களுமே நம் முன்னோர்கள்.
அதனால்தான் நமக்குள் தேவகுணமும் அரக்க குணமும் உள்ளது.
அதனால்தான் ஒரு தனிமனிதனாக இருந்தாலும் அவனுக்குள் ஓய்வற்ற போராட்டம்…”

இவ்வாறு வரலாற்றுச்சுவடிகள் சொல்கின்றன.

ஆனால் அச்சுவடிகள் எழுத்தாணியைக் காண்பதற்கு பல்லாண்டுகளுக்கு முன் சௌரியர்கள், சூரர்கள் என இருவகையான மனிதர்கள் இருந்தார்கள்.

அவர்களைப் பற்றித்தான் இந்தக் கதை.


அத்தியாயம் ஒன்று - அட அழியாச்சுடரே!

சினங்கொண்ட பிசாசுகள் படையெடுத்து வந்தாற்போல் வெளியே கடும்புயல். ராஜதுரோகம் செய்தவனை கல்லெறிந்து கொல்வதுபோல் பனியும், உறைநீரும், மழையும், மலையின் முகத்தில் படார் படாரென அடிக்கின்றன. எலும்புவரை உறையவைக்கும் இரக்கமற்ற குளிர்க்காற்றோ, வெறி பிடித்த ஓநாய்க் கூட்டத்தைப் போல் ஊளையிடுகிறது. ஆனால் இந்த நரக வானிலையின் மேகமூட்டத்தில் மலையுச்சியருகே ஒரு இடைவெளி.

அந்த இடைவெளி மூலம் மலையுச்சியிலிருந்து மஞ்சள் சந்தனம் பூசிய செவ்வானம் மட்டுமே தெரிகிறது. அங்கிருந்து பார்த்தால், புயலடித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கு ஒரு சிறிய ஆதாரம் கூட இல்லை. இந்த அமைதியின் உரிமையாளர் போல் அங்கு ஒரு நாடு உள்ளது.

ஏன்! இந்த அபூர்வமான அமைதியின் மூலக்காரணமே இந்நாடுதான் எனச் சொல்லலாம்.

இதமான மாலைக் கதிர்கள் மலையுச்சியிலுள்ள இந்நாட்டின் சுகம் அறிந்த நாகரீகத்தைக் குளிப்பாட்டிவிடுகின்றன. அதன் பசும்பொன்னொளியில் நமக்குத் தென்படுவது தொழில்நுட்பத்தில் சிறந்த இந்நாட்டு மக்களின் சகல சுகங்களும் அமைந்த வாழ்க்கை. எங்கும் மாளிகை போன்ற வீடுகள். பளிங்குபோல் பிரகாசிக்கும் விசாலமான தெருக்களில் ரதம்போல் சக்கிரமில்லாப் பேருந்துகள். இயக்குனர் இல்லாமல் ஒளி உமிழும் அடிபாகத்துடன் மிதந்து கொண்டே பயணிக்களைச் சுமந்து செல்கின்றன.

மைதானங்களில் பல குழந்தைகள் நூலின்றியே பறக்கும் அபூர்வப் பட்டங்களை விட்டு செவிக்கின்பம் கொடுத்து சிரித்து ஓடி விளையாடுகின்றனர். ஆங்காங்கே மனங்குளிரவைக்கும் பூங்காக்கள். இவற்றில் பெரியவர்கள் உட்கார்ந்து பேச வசதியான மஞ்சங்கள். காதலர்கள் கொஞ்சிக் குலாவிக் கூச்சலிட அந்தரங்க மறைவிடங்கள். எங்கும் விதவிதமான நீரூற்றுகள். எங்கு திரும்பினாலும் மூக்கைத் துளைக்குமளவு தேவகந்தம். கண்களைத் திகட்ட வைக்கும் அளவு வர்ணஜாலப் புஷ்பங்கள். கொடிகளின் இடுப்பைத் தடவி கவர்ச்சி நடனம் ஆட வைக்கும் இனிய இளந்தென்றல். வெள்ளிமலையுச்சிலிருந்து உருகி உருண்டோடும் கற்கண்டு நீர் சுமக்கும் ஓடைகள், இவை மீது பூக்களால் இயற்கையாகவே அலங்கரிக்கப்பட்ட நடைபாதை பாலங்கள்.

ஆஹா! இதல்லவா சுவர்க்கம் என தோன்றும். இது ஒரு ஆரோக்கியமான செழுமையான சமுதாயம், இம்மக்களுக்குக் குறைகளே இருக்கமுடியாது என்பது இந்நாட்டின் சுவாசக்காற்றினிலேயே கலந்திருப்பதுபோல் ஒரு உணர்வு.

இந்நாட்டினர், ஓராயிரம் ஆண்டு வாலிபப்பருவத்தை அனுபவித்த பின்னரே நம்மைப்போல் காலத்திற்கு அடிமையாவார்கள். அதனால், இந்நாட்டில் வாலிபப்பருவத்தினரே அதிகம். சிற்றின்பப் புரவலர்கள்.


நடுக்கூடத்தில் பொற்காசுகளை கொட்டி வைப்போர், வீட்டின் கதவுகளைத் தாழ்பாழின்றி வைப்பார்களா? அதேபோலத்தான் இந்நாட்டினரின் செழுமையும். இவர் கொண்டதை பலர் கவரக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை அறிவிக்கும் வகையில் இந்நாட்டைச் சுற்றி மிக உயரமான வலுவான சுவர்கள். சுவர்கள் மீது அங்கும் இங்கும் நடந்து காவல்புரியும் வீரர்கள் உண்டு. கண்கள் கழுகுபோல் வெளியுலகைச் சுற்றி நோட்டம் செய்கின்றன. கைகளிலோ விசித்திரமான ஆயுதங்கள்.

இந்த வீரர்களின் பாதுகாப்பில் சுகமாய் வாழ்ந்துவரும் இந்நாட்டு மக்கள்தான் சௌரியர்கள். தன்னைத்தானே சௌர்யதேவர்கள் என்று அழைப்பது உண்டு. இது தான் சௌரிய உயர்தேசம்.


சௌர்யதேசத்தின் மலையடிவாரத்தில் ஒரு சிற்றூர். இந்த ஊரையும் சௌர்யதேசத்தையும் ஒப்பிட்டு பார்க்கையிலேதான் நமக்கு சௌர்யதேசத்தின் பெரும்சுவர்களின் காரணம் புரிகிறது.

இது சுகமற்ற சோகம் நிறைந்த ஒரு ஊர். பாழடைந்த கட்டிடங்கள். எங்கும் பிச்சைக்காரர்கள், வீடின்றி வீதியில் வாழும் பாழ்மக்கள் பலர். எங்கும் விரக்தி தென்படுகிறது. தெரு ஓரங்களில் சில குழந்தைகள் பாதி அழுகிய பழங்களை விற்கின்றனர். இவற்றை வாங்கித் தின்னக் கூட ஆட்கள் இல்லை!

இந்தச் சிற்றூர் போல் பல ஊர்கள் அடுத்தடுத்து உள்ளன. இவையெல்லாம் பரந்த சூரதேசத்தின் பகுதிகள்.
பகுதிகள் பலவாயினும் அவற்றில் வசிப்பவர்கள் பசியால் பாதிக்கப்பட்ட பாமரர்களே. ஆனால் பாமரராயினும் தற்பெருமை சற்றும் குறையாத மக்கள். தன்னைத்தானே சூரர்கள் என அழைத்துக் கொள்வர். நம்மைப்போல் நூறு ஆண்டுகள் மட்டுமே ஆயுள் கொண்டவர்கள்.

சௌர்யர்கள் இந்நாட்டை அரக்கர் வாழும் சூரக் கீழ்தேசம் என்பார்கள்.

சௌர்யதேசத்தின் ஒவ்வொரு அரசாட்சியின் போதும் சூரர்களின் ஜனத்தொகை வரம்பற்ற விதமாய் வளரும்.
இதனால் சௌர்யதேசத்தின் அருகிலுள்ள சிற்றூர்களிலிருந்து தற்பெருமை குறைந்த சில சூரர்கள் சௌர்யதேசத்தின் தடைமீறி அங்கே மெல்ல மெல்லக் கசியத் துவங்குவார்கள்.

அவர்கள் அங்கு செல்வது குடியேறுவதற்கல்ல. சௌர்யர்களின் செல்வத்துளிகளை நக்கி சிறிது பகிர்ந்துகொள்ள - பாவம், பிச்சை கேட்க.

சௌர்யர்களுக்கோ, இக்கசிவுகளின் ஆரம்பம் ஒரு அறிகுறி. பயங்கரமான விளைவுகளுடன். சூரதேசத்திற்கே பயங்கரமான விளைவுகளுடன்.


சௌர்யதேசத்தில் லூமா, ப்ருஹா என இரண்டு பதினைந்து வயது சிறுவர்கள்:

லூமா உயரமானவன். மெல்லிய வடிவு. நீளமான பொன்னிற கேசம். ஒளிபுகும் அளவு மென்மையான வெண்ணிற மேனி. ஆழமான சமுத்திரம் போல் கருநீலக் கண்கள். அதற்கேற்ற ஆழ்ந்த சிந்தனை மிகும் அறிவைச் சுட்டிக்காட்டும் கூர்மையான பார்வை.

ப்ருஹா இவ்விருவரில் அழகு முகம் படைத்தவன். கருணைமிகும் சாந்தமான கருவண்டு போன்ற கண்கள். குறுகிய கரும் கேசம். வெய்யிலில் சிவந்த மாநிற மேனி. இருமூலைகளிலும் மேல்நோக்கி வளைந்து சதா புன்னகைக்கும் மெல்லிய உதடுகள்.

ஒரு நாள் சௌர்யதேசத்தின் அழகான - மிக அழகான - வீடுகளின் இடையே சிறு மைதானத்தினுள் வேலியருகில் லூமாவும் ப்ருஹாவும் ஏதோ ஒரு விளையாட்டின் நான்கு-அடி அகல அமைப்பை எழுப்புகிறார்கள். வேலிக்கு வெளியில் மற்றும் சில சிறுவர்கள் பந்துடன் இரைச்சல்மிக்க பதட்டத்துடன் ஓடி விளையாடுகிறார்கள்.

விளையாட்டு அமைப்பை எழுப்பிய பிறகு லூமா தன் தோள்பையினுள் வலதுகையை விட்டு, முயல்குட்டி போன்ற ஒரு சிறு செல்லப் பிராணியை எடுக்கிறான். அவர்கள் கட்டியமைத்த விளையாட்டு அமைப்புக்குள் விடுகிறான். அழகான வெண்ணிற மென்ரோமம் கொண்ட இப்பிராணியின் பெயர் ரோவி.


“ஓடு ரோவி. போட்டிக்குச் செல்வாய். எனக்காக வெல்வாய்.” என்கிறான் லூமா.

அதே சமயம் ப்ருஹா இரண்டு கைகளையும் தன் பையினுள் விட்டு அவனுடைய செல்லப் பிராணியை ஜாக்கிரதையாக வெளியே எடுக்கிறான். அதை சிறிது கொஞ்சி, மூக்கில் ஒரு முத்தமிட்டு விளையாட்டு அமைப்பில் அவனுடைய பக்கத்தில் கனிவாக விடுகிறான். கோதுமையும் அரிசியும் கலந்த நிறத்தில் மென்மையான ரோமம் படைத்த இந்தப் பிராணியின் பெயர் பானா.

“ஓடி விளையாடி சிறிது இன்பத்தை அனுபவி பானா. பின்னர் உண்டு உறங்கலாம்.” என்கிறான்.

லூமாவும் ப்ருஹாவும் இப்போது விளையாட்டு அமைப்பின் எதிர்பக்கங்களில் தரையில் தியானம் செய்வதுபோல் உட்கார்ந்து கண்களை மூடிக் கொள்கிறார்கள்.

உடனே ரோவியும் பானாவும் தன் உடல்களுள் ஏதோ அசரீரி புகுந்தாற்போல் சட்டென நிமிர்கின்றன. அந்த விளையாட்டு அமைப்புக்குள் உள்ள வெவ்வேறு தடைகளின் இடுக்குகள் வழியாக ஓடி ஆங்காங்கே ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் காசுகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து கவ்விச்சென்று அவரவர் பக்கத்தில் அடுக்கிச் சேர்கின்றன.

ரோவி சிவப்பு காசுகளை தேடிச் சேர்கிறது. பானா நீல காசுகளை தேடிச் சேர்கிறது.

அப்பிராணிகளின் செயல்களை தத்தம் மனதினால் கட்டுப்படுத்துவது போல அவ்வப்போது லூமாவின் தலையும் ப்ருஹாவின் தலையும் லேசாக அசைகின்றன.

இந்த விளையாட்டில் பிராணிகளின் மனதைக் கட்டுப்படுத்தி, அவர்களின் செயல்களை இயக்கி, யாருடைய காசுகள் விளையாட்டு அமைப்பிலிருந்து முதலில் முழுதாக நீக்கப்படுகிறதோ அவரே வெற்றிபெற்றவர். இப்படி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தொடரும்...​


 
Last edited by a moderator:
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#4
Post 002:

இதற்கிடையில் சூரதேசத்தில்… ஒரு தெருமுனை.

பாலோப்பியன் என்னும் ஒரு பதிமூன்று வயது சிறுவன். அழுக்கான கிழிந்த உடை. செம்பட்டைச் சடை முடி. சோர்வால் தளர்ந்த உடம்பு. தெரு ஓரத்தில் ஒரு சுவரின் மீது சாய்ந்திருக்கிறான்.

கண்களில் மட்டும் ஏதோ குறிக்கோள் தெரிகிறது. அவன் தங்கையை எப்படியாவது பிழைக்கவைக்க வேண்டும் என்று.

அவன் மடியில் தலைசாய்த்து படுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள் - விருணா எனும் பண்ணிரெண்டு வயது சிறுமி. அவளுக்கும் செம்பட்டைச் சடை முடி. கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கின்றாள். கஷ்டப்பட்டு வெகு முயற்சியுடன் மூச்சு விடுகிறாள்.


பாலோப்பியனின் இடதுகை அவள் நெற்றியின் மேல் இருக்கிறது. வலது கையில் பாதி உண்ட பழம்.

ஒரு எலி கீச்சென்று கத்தி அவன் காலருகில் ஓடி அந்த பழத்தைக் கவ்வப் பார்க்கிறது. பாலோப்பியன் அதை விரட்டுகிறான்.

விருணாவின் நெற்றியைத் தடவிக் கொடுத்து, அவளை சற்று உயரமான ஒதுக்குப்புறத்தில் ஏற்றிப் படுக்கவைக்கிறான். அவள் கையில் அந்த பாதிப் பழத்தை வைத்து மூடுகிறான்.

விருணா மெல்ல கண்விழிக்கிறாள். பாலோப்பியனை பார்க்கிறாள்.

“பீப்பீ” என்று பலவீனமாக செல்லப்பெயரில் கூப்பிடுகிறாள்.

“அஞ்சாதே ரூணி. நான் இங்குதான் இருக்கிறேன்.” என்று அவள் துயரமறிந்து அச்சம் தணிப்பதுபோல் சொல்கிறான். அவன் பேச்சில் இச்சிறுவயதிற்கு அப்பாற்பட்ட முதிர்ச்சி தெரிகிறது - அனாதையாக வளர்ந்து பல சுமைகளை சுமந்ததனால்.

“நீ எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடுப்பாயா?” என்கிறான்.

ஏதோ ஆபத்தை ஊகித்ததுபோல் தயங்குகிறாள் விருணா.

“என்னைத் தனியாக விட்டுப் போகாதே பீப்பீ” என்று திணறிக் கெஞ்சுகிறாள்.

“ஆனால் உனக்கு ஒரு மருத்துவரின் சிகிச்சை அவசியம் தேவை ரூணி. நான் அவரை அழைத்து வரும்வரை விழித்துக் கொண்டிருப்பாயா?” என்று ஒரு விண்ணப்பம் சமர்பிக்கிறான் பாலோப்பியன்.

‘வேண்டாம். நீ அருகிலிருக்கிறாய் என்ற உணர்வில் பிறக்கும் மனோபலமே என்னை குணப்படுத்திவிடும்’ என்று சொல்ல நினைக்கிறாள் விருணா. ஆனால், அவள் மனதில் அது உண்மையல்ல என்பது தெரிகிறது.

பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

பாலோப்பியன் அவள் கையைக் கருணையுடன் பிடித்து கவலையை நீக்குவது போல் லேசாக நெறுக்குகிறான்.

“விரைந்து திரும்புவாய் என்று சத்தியம் செய்து கொடுப்பாயா?” என்கிறாள் விருணா யதார்த்தமாக.

“சத்தியம். நீ இங்கேயே இரு. தைரியமாக இரு. உன் அழியாச்சுடரை விட்டு விடாதே.”

அழியாச்சுடர் என்பது பண்டைகாலத்து வார்த்தை. சூரர்கள் சௌர்யர்கள் இருவருமே அழியாச்சுடர் என்ற வார்த்தையை ஓர் தனிமரியாதையுடன் பயன்படுத்துவதுண்டு. “அட அழியாச்சுடரே” என்பது இவர்களுக்கு பொதுவான ஆச்சரியக்குறி.

அழியாச்சுடர் என்பது என்ன என்று தெரியாவிட்டாலும் அதன் கருத்தை அறியவில்லை என்றாலும், அது ஏதோ முக்கியமான சொல், அதில் ஏதோ ஆழ்ந்த தத்துவம் புதைந்து கிடக்கிறது - அழியாச்சுடர் நமது வாழ்க்கையின் அடிப்படை - இந்த பிரபஞ்சத்திற்கே அடிப்படை என இவர்களின் பொதுசாஸ்திரங்கள் சொல்வதாய் அனைவரும் நம்புகிறார்கள். இவர்களின் மனங்களில் எக்காரணத்தைக் கொண்டோ இந்த நம்பிக்கை மிக ஆழமாய்ப் பதிந்துள்ளது.

“சரி பீப்பீ. நீ சொன்னபடி நான் இங்கேயே தைரியமாக திடமாக இருக்கிறேன். நீ போய்வா” என்று தயக்கத்தை ஒளிக்கமுடியாத குரலுடன் விருணா சொல்கிறாள்.

கண்களை மறுபடியும் மூடுகிறாள். மூச்சை ஆழமாய் இழுத்து விடுகிறாள்.

பழம் வைக்கப்பட்டுள்ள கையை பாலோப்பியன் மெல்ல அவள் மடி மீது நகர்த்தி அவளிடம் மிருதுவாகப் பேசுகிறான்:

“சௌர்யர்களைப் போல் ஓராயிரம் ஆண்டுகள் நாம் வாழ வேண்டுமென விரும்பவில்லை. ஆனால், சூரர்களுக்கு உரிமையான நூற்றின் பங்காவது கிட்டவேண்டும் விருணா.”

ஒரு கந்தலான போர்வையை விருணாவின் கழுத்து வரை இழுத்து, அவள் தோற்றத்தைச் சிறிது திருத்தியமைத்து, நெற்றியில் அன்புடன் ஒரு முத்தமிட்டபின் அவ்விடத்திலிருந்து திரும்பி நடக்கத் தொடங்குகிறான்.

தொடரும்...​



 
Last edited by a moderator:
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#5
Post 003:

அத்தியாயம் இரண்டு - சரியான போட்டி

இதற்கிடையில் சௌர்யதேசத்தில்…

லூமாவும் ப்ருஹாவும் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். லூமா ஜெயித்துக் கொண்டிருப்பதுபோல் இருக்கிறது. அவன் பக்கத்தில் அடுக்கி வைத்த சிவப்புக் காசுகள் ப்ருஹாவின் அடுக்கை விட இருமடங்கு பெரியதளவாக உள்ளது.

பற்றாக்குறைக்கு லூமாவின் செல்லப்பிராணி (ரோவி) சோர்வடைவது போன்ற அறிகுறியே தென்படவில்லை.

அப்போது அமைப்பின் நடுவில் இரண்டு காசுகளைக் காண்கிறோம். ஒன்று சிவப்பு, மற்றொன்று நீலம். ப்ருஹாவின் செல்லப்பிராணி பானாதான் அதனருகே உள்ளது. அது நீலக் காசைக் கவ்வ வாயைத் திறக்கிறது. அப்போது அமைப்பின் ஒரு மூலையிலிருந்து ரோவி பாய்ந்து வந்து இரண்டு மூன்று தடைகளுக்கு இடையே நழுவி, பானாவைத் தாண்டி தாவிக் குதித்து ஒரு குட்டிக்கரணம் அடித்தவண்ணம் தன் வாயால் அதன் சிவப்பு காசைக் கவ்வியபடியே தன் பாதத்தால் நீலக் காசிற்கு ஓங்கி ஒரு உதை கொடுக்கிறது. நீலக் காசு பானாவின் வாயருகிலிருந்து அமைப்பின் ஓரத்திற்கு எங்கோ சர்ர்ர் என்று சரிந்து செல்கிறது.

பானா என்ன நடந்தது என்று புரியாமல் திருதிரு என்று முழிக்கிறது.

திடீரென ரோவிக்கு என்ன ஆயிற்றோ தெரியவில்லை, தான் கவ்வி எடுத்து வந்த சிவப்புக் காசை லூமாவிடம் ஒப்படைக்காமல், அதைத் துப்பி விட்டு சாதாரணப் பிராணி போல, மண்ணில் தனது கால்களால் தோண்டத் துவங்குகிறது.

நாம் லூமாவைக் காண்கிறோம். அவன் தியானத்திலிருந்து வெளிவந்து ப்ருஹாவை முறைத்துப் பார்க்கின்றான். ப்ருஹாவும் இப்பொழுது தியானத்திலிருந்து வெளிவந்து லூமாவை முறைக்கிறான். பதில் இவனுக்குத் தெரிந்தும், இவனுக்கு பதில் தெரியுமென லூமாவுக்கும் தெரியுமென்றாலும், அதை லூமா சொல்லிக் கேட்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் அவனை நோக்கிப் புன்னகைத்து “என்ன?” எனக் கேட்கிறான் ப்ருஹா.

லேசாய் விடுவானா லூமா?

“என்ன ‘என்ன’? உனக்கு தெரியும் என்னவென்று.” எனப் பதிலளிக்கிறான் லூமா.

“சரிதான் லூமா! உனக்கும் தெரியும் அதில் சுவாரசியம் ஒன்றும் இல்லை என்று.” என்கிறான் ப்ருஹா.

“இருக்கிறதோ இல்லையோ - ஆனால் நீ இப்படி விளையாடினால் நான் இந்த ஆட்டத்திற்கு வரவில்லை” என்று லூமா ஒரு விவாதத்தின் கடைசிகட்ட உரையை அவிழ்த்து விடுகிறான்.

குழந்தைகளாக இருந்ததிலிருந்தே இவர்கள் சண்டைகளில் லூமாதான் எப்பொழுதும் பிடிவாதம் பிடிப்பவன். ப்ருஹா விட்டுக்கொடுப்பவன். இம்முறையும் வித்தியாசமாய் எதுவும் நடந்துவிடவில்லை.

“உன் ஆசையைக் கெடுப்பானேன்! ஒழிந்து போ! நீ சொல்லும்படியே விளையாடுகிறேன்.” என்று ப்ருஹா சொல்லுகிறான்.

ஆனால் தன்மானத்தைக் காக்க வேண்டி, பரிதாபப்பட்டு விட்டுக் கொடுப்பதுபோல தலையசைத்து ப்ருஹா மறுபடியும் கண்ணை மூடி தியானநிலைக்குச் செல்கிறான்.

லூமாவும் விளையாட்டைத் தொடங்குகிறான். அவர்களின் செல்லப்பிராணிகளும் தன்னை மறந்து மீண்டும் விளையாட்டில் கவனம் செலுத்தத் துவங்கின.

ரோவி ஒரு சிவப்புக் காசைக் கண்டு அதன்பக்கம் தாவி ஓடுகிறது. அக்காசை அது கவ்வப் போகும் போது -

படார்!

பானா மின்னலாய்ப் பாய்ந்து வந்து அந்த சிவப்புக் காசுக்கு ஓங்கி ஒரு உதை கொடுக்கிறது! காசு ரோவியின் வாயிலிருந்து அமைப்பின் ஒரு மூலைக்கு “பர்ர்ர்ர்” என்று பறக்கிறது.

“என்ன ஆயிற்று” என ரோவி ஒரு கணம் வியக்க,

- அடடா என்ன ஆச்சரியம்! -

பானா புயல் போல சர் சர் என அமைப்புக்குள் இங்கும் அங்கும் … கண் இமைக்கும் நேரத்தில் ஓடி அங்குள்ள அத்தனை நீலக் காசுகளையும் தேடிப் பிடித்து ப்ருஹாவிடம் வரிசையாக அடுக்கி வைக்க, ஆட்டம் முடிகிறது.

ப்ருஹா தியான நிலையிலிருந்து வெளிவருகிறான். தன் பைக்குள் கைவிட்டு முள்ளங்கி போன்ற காய் ஒன்றை எடுத்து பானாவிடம் தந்து, அதன் தலையை ஆசையாய் வருடி விடுகிறான்.

லூமாவும் தியானநிலையை விட்டு வெளிவந்து கண்ணைத் திறக்கிறான். ரோவி பானாவிடம் குதித்து குதித்து ஓடிச் சென்று அந்த காயின் மறுமுனையைக் கொறிக்கிறது.

“ஆஹா இதல்லவோ நிஜமான விளையாட்டு!” என்கிறான் லூமா.

“லூமா, இந்த மாதிரி விளையாட்டில் என்ன சுவாரசியம் காண்கிறாய்? நமக்குள் எதற்குப் பந்தயம்? உனக்கு என்ன மனநிலை பாதிப்பா?”

“மனநிலை பாதிப்பு! ஆஹா. அதை நீ சொல்ல நான் கேட்க வேண்டுமா என் அன்புத் தோழனே! உன்னாலும் முரண்கொண்ட சிலேடைப் பேச்சு பேசமுடியுமென இன்றுதான் உணர்ந்தேன்” என்கிறான் லூமா.
அப்படி சொல்லிக்கொண்டே லூமா அடுத்த ஆட்டத்திற்கான விளையாட்டுப் பாகங்களை மீண்டும் அமைப்பினுள் வைக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

ப்ருஹாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ‘இதுபோல் முடிவு தெரிந்த ஆட்டத்தில் என்ன மகிழ்ச்சி உள்ளது? என்ன பயன்? இதில் லூமாவுக்கென்ன சந்தோஷம்? தோல்வியில் இனிமை காண்கிறானோ? இல்லையே. அது அவன் குணத்திற்கு அந்நியமாயிற்றே! ஒருவேளை அவன் அடிப்படையாகவே மாறி விட்டானோ? சீச்சீ இருக்க முடியாது.’ இப்படி யோசிக்கிறான்.

“என்ன? மறுபடியுமா?” என்று லூமாவை கேட்கிறான் ஆச்சரியத்துடன்.

“ஆம். மறுபடியும்.”

“நான் நினைத்ததை விட உனக்கு அதிகமாகவே பித்துப் பிடித்திருக்கிறது.” என்கிறான் ப்ருஹா.

“பித்தென்றுதான் வைத்துக்கொள்ளேன்.” எனக் கூறிவிட்டு சிறிது இடைவெளிக்குப் பின் “இம்முறையும் பானா அதன் உண்மையான இயல்புடன் விளையாட வேண்டும்…” என்கிறான்.

“... பானா ரோவிக்கு ஒன்றும் விட்டுக் கொடுக்க வேண்டாம். அவன் அதைப் பெரிதுபடுத்தமாட்டான்...

... அவன் ஒன்றும் சிறு குழந்தை அல்ல…”

“ஆனால் அது பானாவிற்கு பெரிதாயிற்றே லூமா.” என்று கெஞ்சுகிறான் ப்ருஹா.

இப்பேச்சுக்கு லூமா முக்கியத்துவம் கொடுக்காமலிருப்பதைப் பார்த்து மேலும் விளக்குகிறான்.

“நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால்… அப்படிப்பட்ட விளையாட்டில் சுவாரசியம் எங்கிருக்கிறது?”

“நீ அதைப்பற்றி கவலைப்படாதே ப்ருஹா. ரோவியினால் இந்த ஆட்டத்தை ரசிக்க முடியும் என்பதை மட்டும் நீ நம்பு.”

ப்ருஹாவுக்கு லேசாக எரிச்சல் உண்டாகிறது! இந்த லூமா தன்னைத் தவிர வேறொருவரைப் பற்றி நினைக்கவே மாட்டானா?

“இல்லை லூமா. நான் பானாவைப் பற்றி பேசுகிறேன். முடிவறிந்த பந்தயத்தில் பானாவின் திறமைக்கு மதிப்பென்ன?”

“ஓ. உனக்கு ஒன்று புரியவில்லை ப்ருஹா. பானாவின் திறமைகள் அனைத்தும் அறிந்தால் மட்டுமே ரோவி உண்மையாகவே வெல்ல முடியும். அதல்லவோ சரியான போட்டி? பொய்யான பந்தயத்தில் பெயருக்கு மட்டுமே வெற்றி.”

லூமாவுடன் வாக்குவாதம் செய்து அலுத்துப்போன ப்ருஹா, மறைக்கமுடியாத எரிச்சலுடன் “நான் உன் சிநேகிதன் லூமா. உன் ஆசிரியர் அல்ல.” என்கிறான்.

பின் சற்று மூச்சை அடக்கி தாழ்த்திய குரலில் “பிறர் மனதுள் புகும் திறன் தேடுவோர் என் தந்தையைக் கேட்க வேண்டும், என்னையல்ல.”

“அங்குதான் தவறு செய்துவிட்டாய் நண்பா. கல்வியை நாடுவோர்க்கு யாவரும் ஆசிரியரே. வேறெப்படி எனக்கு இவ்வளவு தெரியும் என்று நினைக்கிறாய்?” என்கிறான் லூமா.

“ஆனால் மனம்புகும் திறன் உன்னுடைய தனித்தன்மை இல்லையே...” என்று உபதேசிக்கிறான் ப்ருஹா.

“...மற்றும் பல துறைகளில் உன் திறமைக்கும் அறிவுக்கும் இணையே இல்லையென நான் நன்கு அறிவேன். இந்த ஒரு திறன் அடைவது மட்டும் உன் வாழ்க்கையின் நோக்கம் அல்ல என்பதை நான் உனக்கு உபதேசிக்காமல் யார்-”

லூமா அவனை நிறுத்திக் குறுக்கிடுகிறான். “அது உன் சுபாவம் ப்ருஹா. நான் அப்படி இல்லை. உன் வித்தைகளையும் கற்பேன். உன்னிடமே கற்பேன். உன்னையே வெல்வேன் ...

... நீயே பார். மிக விரைவில், நானும் ஒரு காலத்தில் உன்னிடம் தோற்றவன் என்பதையே உன்னை மறக்க வைப்பேன்.”

“அற்புதமான தத்துவம்!” என்று கேலி செய்கிறான் ப்ருஹா. “எல்லையில்லா வாழ்க்கையொரு வாழ்க்கையா?”
“தவறாகச் சொல்லிவிட்டாய் நண்பா. எல்லையற்ற வாழ்க்கையே வாழ்க்கை!”

“எல்லாவற்றிலும் சிறந்தவனாக இருப்பது அவசியமல்ல என்பதை எப்போதுதான் உணரப்போகிறாயோ!”

“நான்தான் சொல்லிவிட்டேனே. அது உனக்கு வேண்டுமானால் கருத்து வாய்ந்த பழமொழியாக இருக்கலாம். என்னைப் பொறுத்தவரை அனைத்திலும் சிறப்படைவதே என் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள்.”

“உனக்குத் தனித்தன்மையில்லாத துறையில் கூடவா?”

“ஆம். சற்றே கடினமாக முயற்சிக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.”

“அந்த முயற்சி உன்னைக் கொன்று விட்டால்?”

“சாதாரண வாழ்க்கைக்கு சாவே சிறந்தது.”


இப்படி பேசிக்கொண்டே லூமா விளையாட்டுப் பாகங்களை மீண்டும் அமைப்பினுள் வைப்பதைத் தொடர்கிறான்.

“எதையோ செய்.” எனத் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வது போல கூறிய ப்ருஹா, “ஆனால் ஒன்று சொல்ல விரும்புகிறேன் - நான் பானாவை இயக்கும் ரகசியங்களை உன்னால் என்றுமே முழுவதுமாக அறியமுடியாது.”
“அதைப் பற்றி நீ கவலைப்படாதே ப்ருஹா. அதையும் அறிவேன். மேலும் அறிவேன். ஏன், மானிடர் மனதில் புகக் கூட கற்பேன்.”

“என்ன வேடிக்கை லூமா.” என்று சிரிக்கிறான் ப்ருஹா. “அது அசாத்தியக் கனவு என்று தெரியாதா? நம் வரலாற்றிலேயே மானிடர் மனதில் புகுந்தவர் எவருமில்லை.”

“இதோ… என்னெதிரில் உட்கார்ந்திருப்பவன் ஒருவனைத் தவிரவா?”

ப்ருஹாவை பார்த்து ஏதோ ரகசியத்தை அறிந்தாற்போல் லூமா லேசாக புன்னகைக்கிறான்.

ப்ருஹா வியப்படைகிறான். அங்குமிங்கும் சுற்றிப் பார்த்தபின் ஆச்சரியத்துடன் குரலைத் தாழ்த்தி, ரகசியக்குரலில், “லூமா! எத்தனை நாட்களாக உனக்குத் தெரியும்?”

“சரிதான் தோழா. என் பிரகாசமான அறிவுத்திறனை குறைத்து மதிப்பிடுவர்களில் நீயும் ஒருவன் என்று நான் நம்பியதே இல்லை.”

“ஆனால் அறிவிற்கும் இதற்கும் சம்பந்தமே இல்லையே. மற்றொருவர் மனத்துள் புகுகையில் மட்டுமே-”

மறுபடியும் குறுக்கிடுகிறான் லூமா: “இல்லை ப்ருஹா. கூர்மையான அறிவே இதன் அடிப்படை. யோசித்துப் பார். நிகழ்ச்சிகள் அவை நிகழவேண்டிய முறையில் நிகழாவிட்டால் உடனே நான் சிந்திப்பேன். மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ச்சிகள் இயற்கையின் சட்டங்களை மீறிக்கொண்டே இருந்தால், விரைவாக அதற்கான காரணத்தைப் பற்றி என்னால் ஒரு நல்ல ஊகத்தை உருவாக்கமுடியும்.”

“நான் இந்தத் திறமையை இன்னும் முழுதாய் கற்கவில்லை… அதுவரை இதை நம் ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளலாமா?” என்று ப்ருஹா கோரிக்கையிடுகிறான்.

“நமது சிறிய ரகசியம். சரி. ஆனால் இப்போது விளையாட வா… ரோவியும் பானாவும் விளையாடத் துடித்துக்கொண்டு இருக்கின்றன” என்று லூமா சொன்னதைக் கேட்டறிந்து ப்ருஹாவும் ஆட்ட பாகங்களை எடுத்து அமைப்பினுள் வைக்கத் துவங்குகிறான்.



தொடரும்...​
 
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#6
Post 004:

அப்பொழுது டமாரென மரப்பலகை முறிவதுபோல் பெரிய திடீர் சப்தம் எழுகிறது. வெளியே விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் சிறுவர்கள் எறிந்த கனமான கல் பந்து ஒன்று வெடிகுண்டு போல் வேகமாக வேலியைத் துளைத்து வந்து, இவர்கள் கட்டிய விளையாட்டு அமைப்பை நாசம் செய்து அவ்விடத்தில் மேகம் போல தூசியைக் கிளப்புகிறது.”

ப்ருஹா பின்னால் திரும்பி அச்சிறுவர்களைப் பார்த்து ஏசுகிறான். அவர்களும் அவனுக்கு எதிர்குரல் கொடுக்க, அங்கே கோபமான வார்த்தைப் பரிமாற்றம் நடக்கிறது.

தூசி மேகம் தணிகிறது. ப்ருஹா திரும்புகிறான்.

லூமா கண்களில் நீரோடு சோகமாக கீழ்நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

அங்கே ரோவி சற்றும் அசையாமல் வீழ்ந்து கிடக்கிறது. அதன் தலை நசுங்கி வாயிலிருந்து குருதி கசிகிறது. அதன் அருகில் பானாவும் விழுந்து கிடக்கிறது. ஆனால் சுவாசிக்க முயல்வதுபோல அதன் மார்பு ஏறி இறங்குகிறது. சிறிது நேரத்தில் அதன் துடிப்பும் தணிகிறது.

ப்ருஹா அதிர்ச்சியடைந்து “ஆ! பானா, பானா…” என்று அழுகிறான். ஆசையும் சோகமும் கலந்த பார்வையுடன் பானாவை மென்மையாகத் தடவி எழுப்பப் பார்க்கிறான்.

“பானா… இப்படி ஆகிவிட்டதே. ஆ…”

கைகளால் கண்களை மூடிக்கொண்டு அழுகிறான். பின்னர் அசந்த சோகத்தை ஏற்றுக்கொள்வது போல் தத்துவம் பேசுகிறான்.

“சரிவதுதானே சரீரம்.”

என்றாலும் ப்ருஹாவினால் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. முகத்தை உள்ளங்கைகளில் ஏந்தி அழுகிறான்.

அப்போது அவன் தோள்மீது ஒரு கை படுகிறது. லூமாவின் கை. ப்ருஹா தலை நிமிர்ந்து நீர்வாய்த்த கண்ணுடன் லூமாவைப் பார்க்கிறான்.

“மறுபடியும் தவறாகச் சொல்லிவிட்டாய் ப்ருஹா...” என்கிறான் லூமா மெதுவாக.

“சரியாவதுதானே சரீரம்...”

“இது தான் புதுமொழி” என்று சொல்லிக்கொண்டே பானாவைத் தன் கைகளில் ஏந்தி தன் முன்னால் தரையில் வைக்கிறான்.

கண்களை மூடிக்கொண்டு கைகளை ஏதோ யோகாசனம் செய்வதுபோல் இயக்குகிறான். தன் உள்ளங்கைகளை தரையிலிருக்கும் பானாவின் மீது குடை போல் நிறுத்தி…

… மெதுவாக ... வெகு மெதுவாக … மெல்லிய குரலில் …

ஜீவனுதாமயீ பவதூ” என்கிறான்.

அங்கே திடீரென ஒரு அமைதி சூழ்கிறது. லூமாவின் கவிழ்ந்த உள்ளங்கைகளிலிருந்து மழை போல் நீல நிற ஒளி பொழிகிறது. பானாவின் உடலை அந்த ஒளி வஸ்திரம் போல் மூடுகிறது. ஒளி அடங்கியபின் நாம் பானாவைக் காண்கிறோம். அது கண்ணைத் திறந்து மெல்ல உருண்டு எழுந்து ப்ருஹாவிடம் ஆடி ஆடி, ஒரு ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பப்பட்டாற்போல் நடந்து செல்கிறது.

ப்ருஹா மூச்சடைத்து அசந்து போகிறான். பேச்சு வந்தபிறகு, “அட அழியாச்சுடரே! என்ன அற்புதம்! லூமா - எப்படி...? யார் இந்த வித்தையை உனக்குக் கற்று கொடுத்தார்கள்?” என்கிறான்.

கேள்விக்கு நேராக பதிலளிக்காமல், எதிர்வினா ஒன்றை எழுப்புகிறான் லூமா.

“வேறொரு சௌர்யர் இதுபோல் செய்வதை பார்த்திருக்கிறாயா? அல்லது அதைப்பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயா?”

தனது தோள்பையிலிருந்து ஒரு நீண்ட காகிதத்தாளை எடுத்து அதைப் பிரித்துக் காண்பிக்கிறான். பலவிதமான கணிதக் குறியீடுகள் மற்றும் சமன்பாடுகள் போன்று அதில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

தாளின் நடுவில் ஒரு இடைவெளி.

“பார் ப்ருஹா. நான் இப்போதுதான்-”

இம்முறை ப்ருஹா குறுக்கிடுகிறான், ஆச்சரியமும் அதோடு மிக்க மரியாதையும் கலந்து “அட அழியாச்சுடரே!, ஒரு வார்த்தைகூட எனக்குப் புரியவில்லை! ஆனால் ஆனது ஆகட்டும். முதலில் ரோவியையும் குணப்படுத்து. பிறகு பேசலாம்.”

சிறிய நிசப்தமான இடைவெளிக்குப்பின்…

“ஐயோ, அது முடியாது ப்ருஹா! என்னால் முடிந்தால் குணப்படுத்தமாட்டேனா?” என்கிறான் லூமா. சோகமாக ப்ருஹாவைப் பார்க்கிறான். அவன் கையில் இருக்கும் காகிதத்தாளில் உள்ள சமன்பாடுகளின் நடுவேயிருக்கும் இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டிய லூமா, “இங்குதான் நான் சிக்கிக்கொண்டு இருக்கிறேன் ப்ருஹா…” என்கிறான்.

“... மேலிருக்கும் சூத்திரங்கள் மூலம் சரீரத்தைத் சீர்திருத்த முடியும். கீழிருக்கும் சூத்திரங்கள் மூலம் உயிரை மீட்கமுடியும்…

... ஆனால், சரீரத்தையும் உயிரையும் இணைக்கும் சூத்திரங்களைத்தான் இன்னும் தேடிக்கொண்டிருக்கேன். இதுவரை அதில் வெற்றி பெறவில்லை…

... உயிர் எண்ணற்ற பல பரிமாணங்களில் உள்ளது என மட்டுமே அறிந்துகொண்டேன் ... நான் இந்த வித்தையை முழுதும் கண்டறியும் வரை… மடிந்தவருக்கு மறுபிறவியளிக்க முடியாது. காயமடைந்தவரை மட்டுமே காப்பாற்ற முடியும்.”

சில வினாடிகள் அங்கே அர்த்தமுள்ள அமைதி நிலவுகிறது.

“ரோவி …” லூமாத் மெல்ல தலைகுனிந்து பேசுகிறான்.

“... ரோவி …” சொல்லத் தயங்குகிறான்.

“... மாண்டுவிட்டது ப்ருஹா …”

அவன் கண்ணீர்த்துளி ஒன்று ரோவியின் மீது சொட்டுகிறது.

“... ஒரு நாள் …”

“... ஒரு நாள் ப்ருஹா, நான் இந்த வித்தையை முழுதும் அறிவேன்...” என்ற லூமாவின் முகத்தில் ரோவியை இழந்த சோகமும், இனி ஒருவருக்கும் இது நேரவிடமாட்டேன் எனும் வீராப்பும் தெரிகிறது.

அப்போது இவர்களின் பின்னால் அசட்டுத்தனமாக கூச்சலிட்டு சப்தமாய் விளையாடும் சிறுவர்களிடம் ஏதோ சலசலப்பு எழுகிறது.



தொடரும்...​
 
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#7
Post 005:

அத்தியாயம் மூன்று - வீதியில் விதியின் விளையாட்டு

திரும்பிப் பார்த்தால் அந்த சிறுவர் கூட்டத்தின் மத்தியில் இன்னொரு புதுச் சிறுவன். ஆனால் அவன் வித்தியாசமாக இருக்கிறான். அவர்களுக்கு நேர்மாறாக தலையிலிருந்து கால்வரை களிமண்ணும் தூசியும் படிந்திருக்கிறது.

முகத்தை மூடும் தூசி முக்காட்டைத் தாண்டி உற்றுப் பார்த்தால்தான் தெரிகிறது அது பாலோப்பியன் என்று. ஏதோ ஒரு சுரங்கப்பாதை வழியாக தவழ்ந்து வந்து சௌர்யதேசத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறான்.

அசட்டுச் சிறுவர்கள் அவனை இகழ்ச்சியாகப் பேசித் தீண்டுவதைப் போலவும் அவர்களை அவன் ஏதோ கேட்பது போலவும் தெரிகிறது.

“தயவு செய்து ஒரு மருத்துவர் வீட்டைக் காண்பிக்கிறீர்களா? என் தங்கையின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமாக உள்ளது… தயவு செய்து ... மருத்துவர்?”

“ஏய் தொலைந்து போ சனியனே! நீ யாரென்று எங்களுக்குத் தெரியாது. எப்படி உன் பெற்றோர்கள் இந்தக் கோலத்தில் உன்னை வீட்டை விட்டு வெளியே செல்ல அனுமதித்தார்கள்?” என்று ஒருவன் கேட்கிறான்.

“நாங்கள் அரக்கர் குல கடல் கொள்ளைக்காரர்களாக்கும். எங்கள் பீரங்கியிலிருந்து ஒரே குண்டினால் உன் வம்சத்தையே நாசமாக்க முடியும்...” என இன்னொருவன் விரட்டுகிறான்:

“... ‘டுமீல் டுமீல்.’ பார்த்தாயா? எங்களிடம் சவால் விடாதே. தொலைந்து போ!”

மற்றொரு சிறுவன் முன்னுக்கு வந்து தன் சுண்டுவிரலால் பாலோப்பியனின் நெஞ்சைக் குத்தித் தள்ளி விடுகிறான்.

மற்றவர் மத்தியில் தான் பிரபலமாகவேண்டும் என்ற ஆசை அச்சிறுவர்கள் அனைவருக்கும் இருந்தது. இப்போது அந்த ஆசை நிறைவேற பாலோப்பியனின் வரவு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு!

“இத்தனை அழுக்காய் இருப்பவனுடன் இவ்வளவு பேசுவதே எங்களுக்குத் தரக்குறைவு. மரியாதையாக இங்கிருந்து ஓடி விடு.”

ஆனால் பாலோப்பியன் விடுவதாக இல்லை. அவன் எண்ணமெல்லாம் விருணாவை பற்றியே. ஒரே குறிக்கோளுடன் இருக்கிறான்.

“என்னை மன்னித்து விடுங்கள். உங்கள் விளையாட்டில் நான் குறுக்கிட விரும்பவில்லை. ஆனால் என் தங்கை படுத்த படுக்கையாய் இருக்கிறாள். எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது. தயவு செய்து-”

அப்போது ஒரு சிறுவன் தான் கவனித்தவற்றை மற்றவர்களுடன் தாழ்ந்த குரலில் ஏதோ அதிமுக்கியமான செய்திபோல் பகிர்ந்துகொள்கிறான்:

“ஒரு வேளை அவன் அரக்கர் குலத்தைச் சேர்ந்தவனாயிருப்பானோ?”

வதந்தி வளர வேறோர் விதை வேண்டுமா என்ன! சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் முதிர்ந்தவர்களே வக்கீல் ஸ்தானத்திலிருந்து தன்னைத்தானே நீதிபதியாக்கிக் கொள்வது சகஜம். சிறுவர்களைக் கேட்பானேன்?

பாலோப்பியனருகில் சென்ற மற்றொரு சிறுவன் ஒட்டுமொத்தத் தீர்மானத்தோடு வாய்விட்டுக் கத்துகிறான்.

“ஏய் - இவன் ஒரு அரக்கன் என்று ரோஹன் கண்டுபிடித்துவிட்டான்!”

மழைபெய்து ஓய்ந்தாற்போல் திடீரென சில வினாடிகளுக்கு நிசப்தம்!

எல்லோரும் பாலோப்பியனை உற்றுப்பார்க்கிறார்கள்.

“அரக்கன்! அரக்கன்! அரக்கன்! …”

முதலில் ஒரு சில சிறுவர்கள் மட்டுமே இவ்வாறு கோஷமிடுகிறார்கள். விரைவில் மற்றவர்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து ஒன்றுபட்டு மிக சப்தமாக மந்திரம் ஓதுவது போல்…

“அரக்கன்! அரக்கன்! அரக்கன்! அரக்கன்! …”

பாவம் பாலோப்பியன். என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் அதற்கும் மீறி கத்தப் பார்க்கிறான்.

“மன்னித்துவிடுங்கள். உங்களைக் கஷ்டப்படுத்த விரும்பவில்லை. என் தங்கைக்காக… ஒரு மருத்துவரின் வீட்டை மட்டும் காண்பியுங்கள்… நான் சென்றுவிடுகிறேன்...”

“அரக்கன்! அரக்கன்! அரக்கன்! அரக்கன்!…”

அப்பொழுது சிறிது தூரத்தில் ரோந்து செய்து கொண்டிருக்கும் காவலன் ஒருவன் காதில் இந்த கும்மாளம் விழுகிறது.

இந்தக் காவலனின் பெயர் மாரு. சுமார் ஏழடி உயரம் இருப்பான். அதற்கேற்றாற்போல் காட்டெருமை போன்ற வலுவான சரீரம். ஆழமாய் பதிந்த விரக்தியுள்ள கண்கள். குரோதம் நிறைந்திருப்பதைக் காட்டிக்கொடுக்கும் முகம்.

ஒரு தடவை இவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்த உடனேயே தன் சீழ்க்கைக் கருவியை இடுப்பிலிருந்து எடுத்து சப்தமாக ஊதுகிறான்.

“காவலர்களே. விரைந்து வாருங்கள்.” என்று.

பாலோப்பியன் அதிர்ந்து போகிறான். என்னதான் இருந்தாலும் சிறுவன் அல்லவா? பெரியவர்கள் கவனமாகத் திட்டமிடுவதுபோல தீவிரமாய் யோசிக்காமல் கிளம்பி விட்டான். இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஆதலால் அவனால் முடிந்ததைச் செய்கிறான் - அங்கிருந்து ஓடுகிறான்.

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் லூமாவையும் ப்ருஹாவையும் கடந்து ஓடுகிறான்.

ஒரு வீட்டின் வாயில்கதவு லேசாகத் திறந்திருப்பதைக் கண்டு அதனுள் நுழைகிறான்.

இதைக்கண்ட லூமா, “ஏய். அது என் வீடாச்சே!” என்றபடி உடனே எழுந்து பின்தொடர்கிறான்.


லூமாவின் வீட்டிற்குள் நுழைந்த பாலோப்பியன் கதவருகில் நின்று உள்ளே பார்க்க - வீட்டு கூடத்தில் ஒரு திவான் மீது சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் தாய்முகம் கொண்ட ஒரு பெண், அவள் படித்துக்கொண்டிருக்கும் புத்தகத்திலிருந்து தலைநிமிர்ந்து அவனை ஆச்சர்யத்துடன் பார்க்கிறாள்.

ஆடம்பரமற்ற எளிய நேர்த்தியான உடைகள் அணிந்திருக்கும் இவள் பெயர் கமல்யா - லூமாவின் தாய். வாலிபப்பருவத்தைத் தாண்டி சுமார் பத்து ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கும்.

(தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூற்றுப் பத்து வயது என்று சொன்னால் நம் மனதில் கிழப்பட்டுக் குன்றிப் போன பாட்டி உருவமே தோன்றும். ஆனால் இவர்கள் சௌர்யர்கள் என்பதை மறக்கக்கூடாது. ஏறத்தாழ பத்து ஆண்டுகள் முன்தான் இவள் சிறிது சிறிதாக நம்மைப்போல் வயதாகத் தொடங்கியிருக்கிறாள். சௌர்யர்கள் பெரும்பாலும் தனது கடைசி நூற்றாண்டை அணுகுகையிலேதான் குழந்தை பெறவேண்டும் என்று ஆசைப்படுவார்கள். அதுவரை கலைகளைப் பின்பற்றுவதும், சிற்றின்பம் அனுபவிப்பதும், வாழ்க்கையை ரசிப்பதுமே அவர்கள் வழக்கம்.)

கமல்யா வாலிபப்பருவத்தில் மிக அழகாய் இருந்தவள். அவளது கடைசி நூற்றாண்டிலும் அவ்வழகு மங்காமல் இங்கிதமான தோற்றமாக மாறுபட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது. கவர்ச்சிகர ரூபவதியாக இருந்தவள் இப்பொழுது லக்ஷணம் பொங்கும் ஸ்ரீமதியாய் வடிவு பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அவள் திரும்பும்போதெல்லாம் அவளுடைய கருங்கேசம் நள்ளிரவில் பூர்ணச்சந்திரனோடு விளையாடும் அலைகள் போல் பளபளவென்று ஜொலித்து மாநிற முகத்தை தழுவுகிறது. மான்போல் மென்மையான மேனி. கூர்மையான அறிவும் கருணையும் கலந்த சாந்தம் மிகும் கருவண்டுக் கண்கள். தாய்ப்பாசம் நிறைந்த முகம்.

ஓடி வந்த பாலோப்பியனுக்கு மூச்சு வாங்குகிறது. விட்டு விட்டுப் பேசுகிறான்:

“சத்தியமாகச் சொல்கிறேனம்மா... நான் தவறு ஒன்றும் செய்யவில்லை… என் தங்கையின் உயிரைக் காக்க சூரதேசத்திலிருந்து மருந்து தேடி வந்தேன்… அவள் மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறாள். அவள்… அவள்…”

சற்றே மூச்சைப் பிடித்து திக்கித் திக்கி, சொல்ல முடியாத வார்த்தையை எப்படியோ கக்குகிறான் “... இர்… இர்… இறக்கக்கிடக்கிறாள்…

... உங்கள் நாட்டிலுள்ள சக்தி வாய்ந்த மருந்துகளைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அதை நாடி வந்தேன்.”

ஏதோ பல காதம் கடந்தோடி வந்து சாதித்தாற்போல் பல வேகமான பெருமூச்சுகளை விட்டு, கெஞ்சும் கண்களோடு கமல்யாவைப் பார்க்கிறான். அழுக்கு கைகளால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் மன்னிப்பு தேடுவது போல் கமல்யாவைப் பார்க்கும்போது அவசர அவசரமாய் வார்த்தைகள் அருவி போலக் கொட்டுகின்றன.

“வெளியே சில சிறுவர்கள்… நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை அம்மா... எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை… எனக்கு ஒரு மருத்துவர்தான் தேவை. தயவு செய்து-”

கமல்யா அவன் அச்சத்தை தணித்து தைரியப்படுத்துவது போல் தன் உதட்டின் மீது ஆள்காட்டி விரலை வைத்து “ஷ் ஷ் ஷ்” என்கிறாள்.

“கவலைப்படாதே செல்வா”

திவானிலிருந்து எழுந்த கமல்யா அவனருகே சென்று தலையை கருணையுடன் தடவிக் கொடுக்கிறாள்.

“கவலைப்படாதே” என்று மீண்டும் மெதுவாக ரகசியம் பேசுவது போலக் கூறுகிறாள். அவளது ஆறுதலான குரலே அவனை சிறிது சாந்தப்படுத்துகிறது.

கமல்யா அவன் பக்கத்திலிருக்கும் ஒரு அலமாரியை திறக்கிறாள். அதனுள் பல கண்ணாடி குப்பிகள். ஒவ்வொன்றிலும் ஏதோ பிரகாசமான வர்ணமுடைய திரவம். அவற்றில் சில குப்பிகளை தேர்ந்தெடுத்து, கையில் ஏந்திக்கொண்டு பக்கத்து அறையில் உள்ள ஓர் மேஜையருகில் செல்கிறாள்.

‘வா வா’ எனத் தலையசைத்து பாலோப்பியனை பின்தொடருமாறு செய்கையால் காட்டுகிறாள்.

“இப்போது சொல் உன் தங்கையைப் பற்றி எல்லாவற்றையும்.” எனக் கூறிக்கொண்டே மேஜையின் மீது குப்பிகளை வைத்து அவ்விடத்தில் உள்ள சில சாதனங்களை அருகில் நகர்த்திக்கொள்கிறாள்.

“சரி அம்மா… ரூணி… அவள் பெயர் விருணா… நான் அவளை ரூணி ரூணி என்றழைப்பேன்…”

இச் என்று மூக்கை உறிந்துகொண்டு தொடர்கிறான்:

“... திடீரென ஒரு நாள் அவளுக்கு ஜுரம்... இரவுதோறும் குளிரும் காய்ச்சலும் அவளை வாட்டுகிறது. காலையில் காய்ச்சல் நின்று விடுகிறது ஆனால் நாள் முழுவதும் மூச்சு வாங்குகிறது. கடுமையான வலி சித்திரவதை செய்கிறது…

... அவள் என்னிடம் வலியைத் தெரிவித்து குறைசொல்லாவிட்டாலும் அவளுடைய கண்களில் நான் காணும் வேதனை என்னையும் சித்திரவதை செய்கிறது.”

இதை மும்முரமாகக் கேட்டுக்கொண்டே கமல்யா சில திரவங்களை அளவு பார்த்துக் கலக்குகிறாள். ஒரு காலியான குப்பிக்குள் வடிகுழலைச் சொருகி அதன் மூலம் சொட்டுச் சொட்டாக வடிகட்டி விடுகிறாள்.

“முதலில் இது விரைவில் சரியாகிவிடும் என்றிருந்தோம் அம்மா. ஆனால், நாள்தோறும் அது மோசமாகி இப்போது…”

பாலோப்பியனுக்கு மறுபடியும் அடக்க முடியாமல் அழகை வருகிறது.

அப்பொழுது - கூடத்தின் கதவருகில் ஏதோ சப்தம்.



தொடரும்...​
 
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#8
Post 006:

சில வினாடிகளில் தூசி படிந்த லூமா அறையினுள்ளே நுழைகிறான்.

பாலோப்பியன் பயந்து போய் தப்பி ஓடுவதற்கு ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா என அறையை ஆராய்கிறான்.

இதை கண்ட கமல்யா அவனிடம் அச்சம் நீக்குமாறு பேசுகிறாள்:

“பயப்படாதே செல்வா. இச்சிறுவன் என் மகன் லூமாதான். இவன் அவர்களைப் போல் இல்லை. பார்! உன்னைப்போலவே இவனும் எவ்வளவு புழுதியும் அழுக்கும் படிந்திருக்கிறான்!”

என்னதான் வாயாற் பேசி உத்தரவாதம் தந்தாலும் மனிதனுக்கு கண்ணால் கண்ட பிறகே உறுதி உண்டாகும். லூமாவின் அழுக்கு நிலையைப் பார்த்து ஒற்றுமை கண்டு பாலோப்பியனுக்கு சிறிது பாதுகாப்பான உணர்வு ஏற்படுகிறது.

“லூமா - இச்சிறுவன்…”

பாலோப்பியன் பக்கம் திரும்பி: “உன் பெயர் என்ன செல்வா?” என்கிறாள்.

“பாலோப்பியன் அம்மா”

லூமாவிடம் தொடர்கிறாள்: “பாலோப்பியன் சூரதேசத்திலிருந்து அவன் தங்கைக்காக சிகிச்சை தேடி வந்திருக்கிறான்.”

இப்படி இவ்விருவரையும் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டே அந்த மருந்து நிறைந்த சிறிய கண்ணாடி குப்பிக்கு மூடியைப் போட்டு பாலோப்பியனிடம் கொடுக்கிறாள்.

“இப்போது நீங்கள் இருவரும் குளித்துவிட்டு வருவீர்களாம். லூமா, உன் பழைய உடைகளில் ஒன்றை இச்சிறுவனுக்கு தருகிறாயா?”

“சரி அம்மா.”

“குளித்துவிட்டு எங்களோடு சேர்ந்து உணவு உண்டபிறகு கிளம்பு பாலோப்பியா. உன் தங்கைக்கும் நான் உணவைக் கட்டித் தருகிறேன்” எனப் பாசமாக கூறுகிறாள்.

“ஆகட்டும் அம்மா. நான் உங்களுக்கு மிகவும் கடமைப்ப-”

சொல்லி முடிப்பதற்குள்:


தடால்!

திடீரென ஒரு சப்தம். வெளி வாசற்கதவை யாரோ அதிவலிமையுடன் திறந்து அது சுவரின் மீது மோதியது போல்!
மீண்டும் அதிர்ச்சியடைந்த பாலோப்பியன் கையிலிருக்கும் கண்ணாடிக் குப்பியை நழுவவிடுகிறான். அது ‘டிக் டிக்’ என தரையில் விழுந்து துள்ளுவதைப் பார்த்த லூமா யோசிக்காமல் உள்ளுணர்வால் இயக்கப்பட்டு அதைச் சட்டென எடுத்து அவன் கையில் அடக்கிக்கொள்கிறான்.

அச்சமயம் காவலன் மாரு மற்றொரு துணைக்காவலனுடன் உள்ளே நுழைந்து கர்ஜிக்கிறான்:

“ஆஹா என்ன அபூர்வமான சந்தர்ப்பம்! இது போல் தினமும் கிடைக்காது. யாரம்மா இந்த இரண்டு அழுக்கு போக்கிரிகள்?”

கமல்யா சிறிது பயந்தவண்ணம் சிறுவர்களை பாதுகாக்கும் எண்ணத்தில் துணிந்து பொய் ஒன்றைச் சொல்கிறாள்:

“இவர்கள் என் சிறுவர்கள்தான் ஐயா. வெளியே விளையாடும் பொழுது ஏதோ சண்டை நடந்திருக்கும் போல இருக்கிறது, அதுதான்-”

“நிறுத்துங்களம்மா!” என்று குறுக்கிட்டு குலைக்கிறான் முரட்டு மாரு. “இவர்களில் ஒருவன் அச்சிறுவர்கள் கோஷிக்கும் திருட்டு அரக்கநாய் என்று நான் நினைக்கிறேன்.”

“இருக்கமுடியாது ஐயா. நான் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன். இவர்களை விட்டுச்-”
தன் கையால் ‘நிறுத்து’ எனச் செய்கை காட்டுகிறான் மாரு.

“வெட்டிச்சாக்கை விதைத்து வீணனை வெகுளியாக்காதீர். அயோக்கிய அரக்கர் மீது அனுதாபம் காட்டுவதற்கான புது தண்டனை என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியுமென நான் நினைக்கிறேன்… அது உங்களுக்குப் பொருத்தமில்லை…”

அவன் தலை அசையாமல் சிறிய கண்கள் மட்டுமே நகர்ந்து சிறுவர்களை உற்றுப் பார்க்கின்றன.
மெல்ல நக்கலுடன் தனக்குத்தானே “இவர்களில் யார் அந்த அழுக்குப் புழு?” என்று உறுமுகிறான்.
கமல்யா உதவியற்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். “தயவுசெய்து நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம்-”
அப்பொழுது திடீரென-

லூமாவின் கையிலுள்ள பிரகாசமான மருந்துள்ள கண்ணாடிக் குப்பியை மாரு பார்த்துவிடுகிறான்.
“ஆ! சிக்கிவிட்டான் சிறுக்கன்...”

03-01.jpg

தன் வாளால் லூமாவை சுட்டிக்காட்டி துணைக்காவலனிடம் திரும்பி வெற்றிகரமாய் கர்ஜிக்கிறான்.

“...திருட்டு நாயை தரதரவென்று தெருத்தெருவாய் இழுத்துச்செல்லடா.” என்று ஒரு அரிய வாய்ப்படைந்தாற்போல் சப்தமாகக் கட்டளையிடுகிறான்.

துணைக்காவலன் லூமாவைத் துவைக்க தன் தடியை ஓங்குகிறான். பாலோப்பியானோ மூச்சடைத்து சிலையாய் திகைத்து நிற்கிறான்.

இதைக் கண்ட கமல்யா அதிர்ச்சியடைந்து தன்னையறியாமல் மண்டியிட்டுக் கும்பிடுகிறாள்.

“இருங்கள்… இருங்கள்… என்னை மன்னித்து விடுங்கள்...” என்று கெஞ்சுகிறாள். நடந்த அனைத்தையும் ஒப்புக்கொண்டு.

பாலோப்பியனைப் பார்த்து பரிதாபத்துடன் “என்னை மன்னித்து விடு செல்வா… மன்னித்து விடு…” என அழுகிறாள்.

ஆனால் பரிதாபம் அவன் மீது அல்ல. தன் மீதே. ‘கைக்கெட்டியது வாய்க்கெட்டவில்லையே! ஒரு உயிரை காப்பாற்ற நினைத்த நான் ஒரு உயிருக்கு தீங்கு ஏற்பட காரணமாகி விட்டேனே. ஒரு மருத்துவராக பெற்ற கல்வியின் நோக்கமே இன்று பயனற்றுப் போய்விட்டதே!’ என்று.

துணைக்காவலன் கமல்யாவைத் தாண்டி பாலோப்பியனின் சடைமுடியைப் பிடித்து வெடுக்கென்று அவன்பக்கம் இழுக்கிறான்.

“ம்ம்ம் ம்ம்ம்” என வந்த வேலையை வெற்றிகரமாய் முடித்தாற்போல் மாரு தலையாட்டி உறுமுகிறான்.
காவலன் தன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு கைவிலங்கை உருவி அதில் ஏதோ ஒரு நெம்புகோலை நகர்த்துகிறான். அப்பொழுது அந்த கைவிலங்கு பச்சை நிற ஒளி உமிழ்ந்து டபக்கென்று திறக்கிறது.

பாலோப்பியனை முரட்டுத்தனமாக இழுத்து அவன் இருகைகளையும் இணைத்து திறந்த விலங்கின் வாயினுள் திணிக்கிறான்.

பாலோப்பியன் வலியுடன் ஆவென்று கத்த காவலன் விலங்கின் வாயை மூடுகிறான்.

உடனே ஸ்ஸ்ஸ்… என்று தோசைக்கல்லில் நீர்தெளித்த மாதிரி சப்தத்துடன் விலங்கு மூடிக்கொண்டு அதன் நிறம் பச்சையிலிருந்து சிவப்பாக மாறுகிறது. அதிலிருந்து ஒரு சிவப்புச் சங்கிலி உருவாகி கீழே விழுந்து ஊசலாடுகிறது. அந்த சங்கிலியைப் பிடித்து பாலோப்பியனை நாய்போல் இழுக்கிறான்.

‘என்னை எப்படியாவது காப்பாற்றுங்கள்’ என்ற வண்ணம் பாலோப்பியன் கமல்யாவைத் திரும்பிப்பார்க்கிறான். விலங்குகள் அவனுக்கு அணிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும் கமல்யாதான் ஒரு பயனற்ற கைதிபோல் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

பாலோப்பியனுக்குப் பரிந்துபேச லூமா முயற்சிக்கும் போது ‘இந்த மூடர்களிடம் பேசி ஒன்றும் பிரயோஜனம் இல்லை. உன் மூச்சுக்காற்றைச் சேர்த்துவைத்துக்கொள்’ என்றபடி கமல்யா அவனை அடக்குகிறாள்.

இருவரும் பாவமாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே மாரு வீட்டு வாசற்படியருகில் நின்று ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து தன் நெஞ்சைக் கைமுட்டிகளால் முரசொலிப்பது போல் தட்டி ஈ என்று பல்லைக் காட்டி வானை நோக்கி இளிக்கிறான்.

கிளம்புவதற்கு முன்னால் கமல்யாவிற்கு மாரு ஒரு எச்சரிக்கை அளிக்கிறான்:

“போய் வருகிறேன். ஆனால் இந்த அத்தியாயம் இதோடு முடியவில்லை. அரக்கர்களுக்கு ஆதராவளிப்பது கடுங்குற்றமென நம்மரசர் சமீபத்தில் அறிவித்ததை நன்கு அறிவீர் என்று நம்புகிறேன்.”

அப்பொழுது காவலன் சங்கிலியைப் பிடித்தவாறு வெளிவருகிறான். அவன் சங்கிலியை இழுக்க, அதன் மறுமுனையில் கட்டப்பட்ட பாலோப்பியன் இஷ்டமில்லாமல் வருகிறான். அவன் மாருவைத் தாண்டி போகும்போது மாரு திடீரென பாலோப்பியனின் தலைமுடியைப் பிடித்து உலுக்கி எதையோ காட்டுவதுபோல அவன் முகத்தை மேல்நோக்கிப் பார்க்க வைக்கிறான்.

பாலோப்பியன் கண்ணைச் சுருக்கி மூக்கைச் சுளுக்கி ஆ என்று கத்துகிறான்.

“இது என்ன தெரிகிறதா?” என்று மாரு மற்ற காவலனிடம் கேட்கிறான். “இதுதான் என் பதவி உயர்வு. ஹா ஹா ஹா!”

அவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு நாலடி நடந்தபின் ஏதோ யோசித்து காவலனைப் பார்த்து:

“இந்த நாயைச் சிறைச்சாலைக்கு நீ கொண்டு செல். நான் நம் துறைத்தலைவர் அதமந்தியைப் பார்த்து சற்று மகிழ்விக்கப்போகிறேன்.”

காவலனும் தலையாட்டியபடியே பாலோப்பியனை இழுத்துக்கொண்டு இடதுபக்கத் தெருவினுள் செல்கிறான். மாரு சிரித்த வாயுடன் சந்தோஷ நடனம் ஆடிக்கொண்டே நடப்பதுபோல் வலதுபக்கத் தெருவை
நோக்குகிறான்.

“ஆஹா இந்த நாள் போல் ஒவ்வொரு நாளும் இருக்கக் கூடாதா?”



தொடரும்...​
 
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#9
Dear Friends, Thank you for your interest and patience. I will post chapters 4 and 5 by Tuesday at the latest. They are on a computer to which I don't have access until then.

-as
 
Joined
Apr 27, 2018
Messages
32
Likes
23
#10
Post 007:
அத்தியாயம் நான்கு – அதமந்தி
ஆடம்பரமான நன்கு நியமிக்கப்பட்ட அலுவலகம். அங்கு மாருவின் துறைத்தலைவன் ஒரு சுத்தமான பரந்த மேசையின் முன் அமர்ந்திருக்கிறான்.

இவன் பெயர் அதமந்தி. கமல்யாவை போலவே இவனும் வாலிபப்பருவத்தை கடந்து சுமார் ஐந்து ஆறு ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கும். ஆனால் இன்னும் இளமைத்தோற்றம் முழுதாக மாறவில்லை.

மயக்கும் மரகதவிழி படைத்த கண்களுடன் அழகாக இருக்கிறான். நன்கு பயிற்சி கண்ட கைத்தசைகள், பழனிப்படிக்கட்டு போல் குறையின்றி அமைந்த வயிற்றுதசைகள் ஆகியவற்றை அங்கவஸ்திரம் மூடாத இடைவெளிகளில் பெருமையோடு வெளிக்காட்டுக்கிறான்.

சுருட்டை சுருட்டையாய் கரும்கேசம் மீண்டும் மீண்டும் தென்றலிலாடும் தோரணம்போல அவன் பேசும்போதெல்லாம் லேசாக அதிர்ந்து, ‘நான் என்ன சொன்னாலும் சரியாகத்தான் இருக்கும், என்னை நம்பு.’ என்ற உணர்ச்சியை ஊட்டி ஊசலாடுகிறது.

அதிசுத்தமான மேசையின் மேல் அவன் முன்னால் ஒரு காகிதச்சுருள். அதன்மீது ஒரு விலை உயர்ந்த சிவப்புப் பேனா. மேஜையின் இடது மூலையிலும் வலது மூலையிலும் முப்பரிமாணப்படம் காட்டும் கருவிகள். வலது பக்கக் கருவியில் பல பல இனிமையான காட்சிகள் மனங்குளிர வைக்குமாறு ஒன்றின் பின் ஒன்று மீண்டும் மீண்டும் உருவாகிக் கரைகின்றன. இடது பக்கக் கருவியில் செய்திகள் போல் பல வாக்கியங்கள் உருண்டோடுகின்றன.

மேஜையின் மறுபக்கத்தில் மாரு. பதட்டத்துடன் அதமந்தி சொல்வதில் கவனம் செலுத்துகிறான். முக்கியமான விவாதம் நடந்துகொண்டிருப்பதை அறியமுடிகிறது. அது மாருவுக்கு சாதகமாக இல்லை என்பதையும் காணமுடிகிறது.

“நீ அவனை அங்குதான் கைப்பற்றினாய் என்று நிச்சயமாகத் தெரியுமா?”

“ஆமாம் ஐயா. இது உங்களுக்கு ஒரு நற்செய்தியாய் இருக்குமென நினைத்தேன்”

மாருவின் குரல் சற்றே நடுங்குகிறது. வெளியுலகில் மற்றவர்களிடம் சிங்கம்போல் சீறிய மாரு, இங்கு அவனைவிட தோற்றத்தில் சிறிய அதமந்தியிடம் எலிபோலச் சுருங்குகிறான்.
“ஏற்கெனவே சிறைச்சாலையில் அவனை விசாரித்து விட்டார்களா?”

ஆடு போல் ஆமாம் ஆமாமென சாதுவாக மண்டையை ஆட்டுகிறான் மாரு.
அதமந்தியின் முன்னிருக்கும் செய்திக்கருவியில் ஏதோ சில வார்த்தைகள் உருண்டோடி செல்கின்றன. அவற்றைக் கண்டு அவனுக்கு எரிச்சல் உண்டாகிறது.

“அட அழியாச்சுடரே! உயர் ஆலோசனை சபைக்கு இந்த செய்தி பரவி விட்டது!”
அதமந்தியின் முகத்தில் கோபம் தெரிகிறது.

“மன்னிக்கவேண்டும் ஐயா.” என்று மாரு சொல்கிறான். “நான் என்ன நினைத்தேன் என்றால்-”

“வாயை மூடடா வடிகட்டிய முட்டாளே! நான் உன் உடலைத்தான் இந்த வேலைக்கு நியமித்தேன். உன் மூளையை அல்ல. நினைப்பது உன் கடமையல்ல. நான் நினைப்பதை நீ நிறைவேற்றுவதே!” வள்ளென்று எரிந்து விழுகிறான். “சற்று அமைதியாக இரு. நான் யோசிக்கவேண்டும்.”

அவமானப்பட்ட மாரு தலைகுனிந்து தரையைப் பார்க்கிறான்.

அப்போது வலதுபுறத்திலுள்ள காட்சிக்கருவியில் ஒரு அழகான பூந்தோட்டம் உருவாகிறது. அதில் இரு காதலர்கள் உல்லாசமாய் உட்கார்ந்து ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உற்றுப் பார்த்தால், ஒருவன் இளம் அதமந்தி. அவனருகில்… கமல்யா! காட்சி கரைய ஆரம்பிக்கும்போது அதமந்தி தன் ஆள்காட்டிவிரலால் அதை யோசிக்காமல் தொடுகிறான். மீண்டும் அதே காட்சி உறைந்து புதுப்பித்துக்கொள்கிறது. ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் அந்த காட்சியினுள் தன்னைத்தானே இழந்தாற்போல் பார்க்கிறான்.

திடீரென ஒரு யோசனை தோன்றியதுபோல் மாருவின் பக்கம் திரும்புகிறான்.

“சரி. யோசித்துவிட்டேன். இப்படித்தான் செய்யப் போகிறோம். கேள் திட்டத்தை.” என விளக்க ஆரம்பிக்கிறான்.
1527400185771.png
கமல்யாவும் லூமாவும் அவர்கள் வீட்டில் ஒரு உயர்ந்த திவானின் மீது உட்கார்ந்துகொண்டு பாலோப்பியனின் விதியைப் பற்றி வருந்தி எப்படி அவனுக்கு உதவுவது என்று யோசித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“எனக்கென்னவோ கவலையாய் இருக்கிறதம்மா. அந்த காவலன் ஏதோ விரைவில் திரும்புவதாகவும் நம்மீது கடுங்குற்றம் இருப்பதாகவும் சொல்லிவிட்டுப் போகிறானே?”
“அவன் வேலையைதான் செய்கிறான் லூமா. கவலைப்படாதே. என் கவலை எல்லாம் அந்தச் சிறுவனையும் அவன் தங்கையையும் பற்றித்தான். பாவம். ஒன்றும் தெரியாத பிள்ளை. தெரியாத்தனமாக வந்து மாட்டிக்கொண்டு விட்டது. அதன் சார்பில் ஏதாவது சிபாரிசு செய்து சூரதேசத்திற்கு விரைவில் நாடுகடத்த முடியுமா என்றுதான் நான் யோசிக்கிறேன்.”

அப்பொழுது கதவருகே சப்தம். பார்த்தால், விரும்பத்தகாத மாரு திரும்பவும் வந்து நிற்கிறான். இம்முறை இரு துணைக்காவலர்களுடன்.

“உங்கள் அரக்கநாய் விசாரணையின்போது குயில் போலப் பாடிவிட்டதம்மா. இப்பொழுது உயராலோசனை சபை அவன் நண்பர்களின் தலையும் வேண்டும் என்று கிளம்பிவிட்டது…”

“... நான் அப்போதே அரக்கர்களுக்கு ஆதரவளிப்பது கடுங்குற்றம் என்று சொன்னேனே. உங்கள் இருவரையும் கைது செய்யும்படி கட்டளை இடப்பட்டிருக்கிறது… உங்கள் மீதும் விசாரணை நடக்கப்போகிறது.”

கமல்யா ஆச்சரியப்படுகிறாள். ஆனால் பயப்படவில்லை. என்ன இருந்தாலும் நீதிமன்றத்தில் எல்லோரும் பகுத்தறிவுள்ளவர்கள். சிறிதாவது மனிதாபிமானம் கொண்டவர்கள். செய்ததையும், அதன் காரணத்தையும் எடுத்துச் சொன்னால், விட்டுவிடுவார்கள் என்ற தைரியம்.

லூமாவிற்கோ இம்மாதிரி சம்பவங்களில் அனுபவம் இல்லை. ஆதலால் ஒன்றும் புரியவில்லை. அவன் தாயை நம்பி அவள் செய்யும்படியே செய்கிறான். காவலர்களுடன் ஒத்துழைக்கிறான்.

மாரு ஒரு காவலனைப் பார்த்து ‘நீ செய்ய வேண்டியதைச் செய்’ என்றபடி தலையை அசைக்கிறான்.

காவலன் தன் இடுப்பிலுள்ள விலங்கை எடுத்து அதை இருமுறை தட்டி முன்போல் எழுப்புகிறான். அது பிரிந்து இரண்டு விலங்குகளாகி இரண்டுமே திறந்துகொள்கின்றன.
அவற்றை கமல்யாவின் கையிலும் லூமாவின் கையிலும் சாத்தி சங்கிலியை பிடித்து வீட்டிலிருந்து அழைத்துச் செல்கிறான்.

வெளியே சென்றவுடன் வீட்டின் வாசற்கதவை மாரு ராஜமுத்திரை உள்ள ஒரு பூட்டால் பூட்டுகிறான்.

கமல்யாவும் லூமாவும் எந்தவொரு பிரச்சனையும் ஏற்படுத்தாமல் அமைதியாக காவலர்களைப் பின்தொடர்கிறார்கள்.

1527400274340.png

தொடரும்...​
 

Similar threads

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.