Penmai's Special Independence Day Contest - Short Story

Penmai

admin@penmai.com
Staff member
Administrator
Joined
Feb 24, 2010
Messages
3,966
Likes
16,934
Location
Coimbatore
#1
Dear friends,

Happy to meet you all with new contest.


For the Nearing 69th Independence Day, Let us go back to remember our struggle and fight for the freedom to the cause. That Remarkable Day is to be celebrated on coming Saturday.

As Penmai is here, we cannot expect any big things from Penmaities other than their write ups on that day. Yes friends, Pen your words in a creative way that might become reality on 15th August 2015.

And the contest is writing a short story in the title of "தாய் மண்ணே வணக்கம்" - "Salute to our Motherland". You may have participated in school-college performances to mark the day. Here's a chance for you now to be part of one such performance.



Looking forward to your enthusiastic participation & creative entries!


Rules

  • Content must be a short story, based on the title and story around it.
  • One Story Per Member is allowed.
  • Story Must be Either in Tamil or in English. Thanglish Submission will be disqualified.
  • Story should be your own entry and avoid Copy paste content.
  • Deadline of Submission - August 20 11.59 PM
 

Attachments

Penmai

admin@penmai.com
Staff member
Administrator
Joined
Feb 24, 2010
Messages
3,966
Likes
16,934
Location
Coimbatore
#2
தோழமைகளுக்கு வணக்கம்,

69வது சுதந்திர தினத்தையொட்டி பெண்மையின் சிறப்பு சிறுகதை போட்டி தலைப்பு, "தாய் மண்ணே வணக்கம்".




விதிமுறைகள்

  • கொடுக்கப்பட்டுள்ள தலைப்பை ஒட்டி மட்டுமே கதைகளை சமர்பிக்கவேண்டும்.
  • ஒருவர் ஒரு முறை மட்டுமே பங்கு பெற முடியும்.
  • கதை ஆங்கிலம் அல்லது தமிழில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.
  • சிறுகதை உங்கள் சொந்த ஆக்கங்களாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.
  • உங்கள் சிறுகதைகளை ஆகஸ்ட் 20, 11:59 pmகுள் இங்கு பதிவு செய்யவும்.
 

Attachments

shansun70

Minister's of Penmai
Joined
Mar 27, 2014
Messages
2,651
Likes
5,143
Location
Hosur
#3
சரவணன்...

படிப்பு அதிகம் ஏறவில்லை எனினும் பார்க்க லட்சணமாக இருப்பான். தனக்கு பிடித்தவளை நேற்று தான் கைப்பிடித்தான். இன்று பரபரப்பாக கிளம்பிக்கொண்டிருக்கிறான்.

அருகில் கலங்கிய கண்களுடன் எப்போதும் கலகப்பாய் காணப்படும் கலா...

நேற்றுவரை கல்யாண கலை கொண்டிருந்த வீடு, இப்போது வேறு உடை அணிந்து வேறு உருவத்துடன் காட்சி அளித்தது.

எல்லையில் சண்டை ஆரம்பித்துவிட்டது...

உடனே வரவேண்டுமென்ற அவசர அழைப்பு அவனுக்கு இன்று காலை விடியலின் போதே வந்து சேர்ந்தது.

சரவணன் தரைப்படையில் சேர்ந்து பத்து வருடங்கள் ஆகி இருந்தது. பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்த போதே கலாவைத்தெரியும். ஊரே மெச்சும் படி காதலில் திளைத்து இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு விடுப்பில் வரும் போதெல்லாம் திருமணப்பேச்சு அடிபடும். ஆனால் அவனது தங்கையின் திருமணம் நடக்காததால் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள். போன வருடம் தான் தங்கையின் திருமணம் நல்லபடியாக நடந்து முடிந்தது. அதனால் இந்த வருடம் எப்பொழுது வந்தாலும் திருமணம் என்று அப்பொழுதே இரு வீட்டாரும் முடிவெடுத்துவிட்டார்கள்.

அதே போல போன வாரம் தான் சரவணன் விடுப்பில் வந்தான். திருமணமும் நேற்று தான் முடிந்தது. ஆனால் உடனே கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை..

மிக தைரியமானவன் சரவணன். அனைவருக்கும் தைரியமூட்டினான்.. முக்கியமாக கலாவிற்கு..

"கலா..! என்ன நீ கூடவா! இதோ இந்த சண்டை முடிஞ்சவுடனே அடுத்த நாளே லீவு போட்டுட்டு வந்தர்றேன். என்ன இப்படி அழுதுகிட்டு குழந்த மாதிரி..."

"என்ன நானா? நான் எங்க சரவணா அழுகறேன். இது ஆனந்தக்கண்ணீர். என் சரவணன் நாட்டுக்காக போர் செய்யப்போறத நினைச்சு.. கண்ணு பாட்டுக்கு அழுதுகிட்டு இருக்கு.. நீ தைரியமா போயிட்டு வா சரவணா.." என்று வாயை சிரித்தவாறு வைக்க முயன்று தோற்றவளாய் அழுகையை அடக்கமுடியாதவளாய் கஷ்டப்பட்டு கூறினாள் கலா.

பிரியாவிடை பெற்ற சரவணன் எல்லை நோக்கி பயணப்பட்டான்.


மூன்று நாட்கள் பயணத்திற்குப்பின் அவனது பணியிடத்தை அடைந்தான். அவனது அணியின் பலரும் பனி படர்ந்த மேல் பகுதியில் சண்டையில் ஈடு பட்டிருப்பதாக அங்கிருந்த ஒரு நண்பன் தெரிவித்தான். இவன் வருவதற்கு முன்பே இவனது அணியினர் இரண்டு மூன்று பேர் இறந்திருந்தனர். சரவணனையும் மேல் பகுதியில் சண்டையிட உடனடியாக கிளம்பும்படி ஆணையிடப்பட்டது.

நினைவு முழுவதும் கலாவின் மீது இருந்தாலும் தேசம் காக்க ஒரு வீரன் புறப்பட்டான்.

சண்டை நடந்து கொண்டிருந்த இடத்தினை அடைந்ததும், அந்த இடமே படு பயங்கரமாக காட்சி அளித்தது. எப்போது பார்த்தாலும் ஒரே வெடிகுண்டின் இரைச்சல் காதை பிளப்பதாக இருந்தது. எதிரி நாட்டினர் மலை முகடுகளில் இருந்து தாக்கிக்கொண்டு இருந்தனர். இவனது அணியினர் கீழ் பகுதியில் இருந்து இவர்களால் முடிந்த அளவு தடுத்துக்கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் தரப்பிலேயே இழப்பு அதிகமாக இருந்தது. இவனது அணியின் தலைவர் முதற்கொண்டு அனைவருமே பதட்டமாக காணப்பட்டனர்.

அவர்கள் பேசிய பேச்சிலிருந்து எதிராளி சிறிது சிறிதாக முன்னேறிக் கொண்டு வருவதாகப்பட்டது. தூக்கம், உணவு எதைப்பற்றியும் எவருக்கும் எதுவுமே நினைக்கத் தோன்ற*வில்லை.

அரைத்தூக்கமும், அரைவயிறுமாக ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் தன் தாய் நாட்டிற்காக மாறி மாறி முயற்சித்துக்கொண்டு இருந்தனர்.

சரவணன் அங்கு அடைந்த மறு நாளே இவனது அணியினர் நான்கு பேர் எதிரி நாட்டினரால் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களது உடலை ஒரு வண்டியின் மூலமாக பணியிடத்திற்கு அனுப்பி, பின் அங்கிருந்து அவரவர் ஊரிற்கு அனுப்பும் பணியும் நடந்துகொண்டு இருந்தது.

"யாருக்கும் எதுவும் நிகழலாம். நமது சிந்தனை எல்லாம் நமது நாட்டை காப்பதில் தான் இருக்க வேண்டும். எதிரிகளை துரத்தி அடிப்போம். தைரியமாய் எதையும் எதிர்கொள்வோம்", என அடிக்கடி இவனது அணித்தலைவர் அனைவருக்கும் தைரியம் ஊட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

எதிராளி அதிக ஆட்களை கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது. அவர்களைத் தடுத்த நிறுத்த என்ன வழி என்று ஆராயப்பட்டது.

யாராவது ஒருவர் அவர்களிடம் சரணடைவது போல் சரணடைந்து, பின் ஏதாவது திட்டம் போட்டு, ஏதாவது சாதனை நிகழ்த்தினால் மட்டுமே வெற்றி அடையமுடியும் போல சரவணனக்கு பட்டது.

தனது யோசனையை அணித்தலைவருக்கு கூறினான். அவர் அதை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இல்லை.

சரவணன் அன்று இரவெல்லாம் தூங்கவேயில்லை. அந்த சிந்தனையே மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அடுத்த நாள் காலையில் சரவணனைக் காணவில்லை.

மதிய நேரத்திற்குப்பின் எதிரணியினரின் பெரும் பகுதியினர் ஒரு பெரும் வெடிகுண்டால் கொல்லப்பட்டதாக செய்தி வந்தது. அது கண்டிப்பாக சரவணனால் தான் என்பதை கண்ணீர் மல்க அணித்தலைவர் அவனது அணியினர் அனைவருக்கும் தெரியப்படுத்தினார்.

இவர்கள் போரிட்ட இடமானது எல்லையிலையே ஒரு முக்கியமான பகுதி. இந்த பெரிய குண்டு வெடிப்பைக் கண்டவுடன் வேறு பகுதிகளில் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச எதிராளிகளும் அவரவர் பகுதிக்கே திரும்பிச்சென்றனர்.

போரும் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்தது.

போர் முடிந்து கணவன் வருவான் என எதிர்பார்த்து காத்திருந்த கலாவிற்கு கணவனின் உடல் கூட திரும்ப வரவில்லை.

ஆனால் அவனது தியாகச்செய்தி நாடு முழுவதும் பரவியது.

அவனது அணித்தலைவர் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகளின் காரணமாக சரவணன் பெயர் ""பரம் வீர் சக்ரா"" விருதிற்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

அரசாங்கமும் சரவணனுக்கு ""பரம் வீர் சக்ரா" விருது வழங்குவதாக அறிவித்தது.

கலா நியூ டெல்லிக்கு அழைக்கப்பட்டாள்.

ஜனாதிபதியின் கைகளால் சரவணனின் ""பரம் வீர் சக்ரா"" விருது கலாவிற்கு அளிக்கப்பட்டது. அதை ஒரு குழந்தை போல கண்களில் நீர் வழிய கலா பெற்றுக்கொண்டாள்.

அவளைப்பார்த்து ஜனாதிபதி வணங்கி நின்றார்.

நாடே இந்த ஒளிபரப்பை தொலைக்காட்சியில் பார்த்து சரவணனின் பெருமைகளை பேசிக்கொண்டனர்.

சரவணனின் விருதுடன் கலா தனது வாழ்நாளை கழிக்கலானாள்.
 

kasri66

Minister's of Penmai
Registered User
Blogger
Joined
Jun 27, 2011
Messages
3,418
Likes
16,820
Location
Singapore
#4
தாய் மண்ணே வணக்கம்

ஆகஸ்ட் 15,


"கலைமகள் கல்விக்கூடம் " அன்று சுதந்திர தின விழாக் கொண்டாட்டத்தில் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஒய்வு பெற்ற காவலதிகாரி ஒருவர் தலைமை தாங்கி கொடியேற்ற வந்திருந்தார்.


கலைமகள் கல்விக்கூடம் சில வருடங்கள் முன்பு புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட பள்ளி. தொடங்கியவர் அதை லாப நோக்கம் இல்லாமல் ஒரு தொண்டாகவே நினைத்துத் தொடங்கியிருந்தார். ஆனால் சில நாட்களாக அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தை ஒட்டியிருந்த காலியிடத்தில் குப்பைக்கூளங்களும் கழிவு நீரும் திருப்பி விடப்பட்டு பள்ளிக்கு புதிய தொல்லைகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன. அதைப்பற்றிக் கலந்தாலோசிக்க பள்ளியின் நிறுவனர், தன் நண்பரான ஒய்வு பெற்ற ஒரு காவல் அதிகாரியை விழாவுக்குத் தலைமை தாங்கவும் அப்படியே சுற்றுப்புறத்தை அவரிடம் காட்டி ஆலோசனை கேட்கவும் வரவழைத்திருந்தார்.


மாணவர்கள் , 'தேசபக்தி'யைப் பற்றி சொற்பொழிவாற்றவும், அதை வெளிப்படுத்தும் விதமாக சில கலை நிகழ்ச்சிகளை வழங்கவும் ஆசிரியர்களால் தயார்படுத்தப்பட்டிருந்தனர்.


எல்லா மாணவர்களும் அன்று கட்டாயமாக விழாவில் பங்கு கொள்ளவேண்டும் என்று பள்ளி விரும்பியது. அதனால் வழக்கத்தைவிட பள்ளி கோலாகலமாய் இருந்தது.


விழா தொடங்கியது.


பள்ளி வாசலில் காவலாளி விழாவை முன்னிட்டு பள்ளியின் கதவை மூடாமல் திறந்து வைத்திருந்தான்.


தலையெல்லாம் பரட்டையாக மேல் சட்டை இல்லாமல் தோளில் ஒரு கோணிப்பையுடன் ஏழெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு சிறுவன் மெதுவாக கதவு அருகே வந்தான். உள்ளே எட்டிப்பார்க்க நினைத்தபோது,


"ஏலே, யாருலே அது? இங்க வந்து எதையாவது லவட்டிக்கிட்டுப் போகலாம்னு பாக்குறது?" வாட்ச்மேன் மாரி, குரல் கொடுத்தான்.


"அண்ணே! சும்மாத்தாண்ணே நின்னேன். உள்ளாறே ஏதோ நடக்குதில்ல, இங்கனே நின்னு பாக்கறேண்ணெ....."


"அய்யா பார்த்தா பேசுவாங்கடே... வெளிய போ..." பாக்குறானாம்... பாக்குறான், இவுனுக்கு இன்னா புரியப்போவுது? வாட்ச்மேன் சத்தம் போட்டான்.


"தெரியுங்கண்ணே...கொடியெல்லாம் பறக்கும், முட்டாய் கூட குடுப்பாங்களே...இதா, இப்படி வெளியவிருந்தே பாத்துட்டுப்போறேண்ணே..." பையன் கெஞ்சினான்.


வாட்ச்மேன் இந்த சிறுவனை அடிக்கடி பார்ப்பவன்தான், பக்கத்தில் குப்பைக்கழிவுகளில் பேப்பர் பொறுக்கும் பையன். இருந்தாலும் அவனை உள்ளே விடத் தயங்கினான்.


பையனின் கெஞ்சல் அவனை அசைத்தது. அவனது கோணியைமட்டும் வெளியில் வைத்துவிட்டு கேட் அருகிலேயே இருந்து பார்க்குமாறு காவலாளி கூறவும், பஞ்சடைந்த கண்களில் மினுமினுப்பு.


பையன் கோணியை வைத்துவிட்டு குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தான்.


தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து முடிந்து வரவேற்புரை நடந்துகொண்டிருந்தது.


பையன் வாய் மூடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.


அடுத்து கொடியேற்றம். எல்லோரும் எழுந்து நின்றார்கள். இவனும் எழுந்து நழுவும் டிராயரை இழுத்துக்கட்டிக்கொண்டு நின்றான். திரும்பி வாட்ச்மேனைப் பார்த்து தன் தேய்க்கப்படாத பல்லைக் காட்டி ஒரு சிரிப்பு.


தலைமை தாங்க வந்தவர் கொடியேற்றிவிட்டு விறைப்பாக ஒரு சல்யூட் அடிக்க, பிள்ளைகளும் சல்யூட் செய்தனர். இங்கே இவனும் ஒரு சல்யூட் அடித்துவிட்டு ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தான். சில மாணவிகள் 'தாயின் மணிக்கொடி பாரீர்' என்று பாடத்துவங்க, திறந்த வாய் மூடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.


தலைமை தாங்க வந்தவர் சுருக்கமாக உரை நிகழ்த்தினார். அடுத்து சில மாணவர்கள் தேசபக்தி குறித்துப் பேசினர்.


".............patriotism is an act of showing your love to your country. It can be an act of sacrifice, it can be your service to protect your country from enemies, it can be your service to protect your country's resources, heritage......
..........children should be educated to respect our national heroes, national symbols, national flag right from their childhood...."


ஒரு மாணவன் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றிக்கொண்டிருந்தான். உரை முடிந்ததும் கரகோஷம். இங்கே இவனும் தன்னால் முடிந்தவரை கை தட்டி ஆரவாரித்தான்.


வாட்ச்மனுக்கு ஒரே சிரிப்பு, " உனுக்கு இன்னாடா புரிஞ்சதுன்னு இப்புடி கை தட்டுறே?"


"தெரியுங்கண்ணே.... நானும் எங்க ஊருலே இருக்கக்குள்ளே பள்ளியோடம் போயிருக்கேனில்லே?"


"இன்னாடா படிச்சிருக்கே?"


"ஏழாப்பு..."


"அடி களுத... வயசே ஏழு இருக்குமா தெரியல, ஏழாவதா படிச்சிருக்கே? இன்னா பேரு உனுக்கு?"


"சடையனுங்க... அம்மாக்கு மட்டும் சனியன்" பையனின் கவனம் முழுக்க நடக்கும் கலை நிகழ்ச்சிகளிலேயே இருந்தது. வாய் மட்டும் வாட்ச்மேன் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.


சிறிது நேரத்தில் தேசிய கீதம் ஒலிக்க அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். இவனும் இடுப்பில் நழுவும் டிராயருடன் போராடிக்கொண்டே அட்டென்ஷனில் நின்றான் . விழா முடிந்ததும் இனிப்பு வழங்கலாயிற்று.


ஒரு ப்யூன் சில மிட்டாய்களுடன் வாட்ச்மேனை நோக்கி ஓடி வந்தான். "மாரி... இந்தாப்பா... நீயும் உம்புள்ளைங்களுக்கு எடுத்துட்டுப்போ."


பையனின் பார்வை மிட்டாய்களில் படிந்து மீண்டது. தனக்கு வந்த மிட்டாய்களில் ரெண்டை சடையனிடம் தந்தான் மாரி.


கண்கள் பளபளக்க மிட்டாய்களை வாங்கி டிராயரில் பத்திரப்படுத்தினான்.


"சரி, அய்யா வர முன்னே கிளம்புடா... அம்புட்டுதான், முடிஞ்சிருச்சு...."


தன் சொத்தான கோணியை தூக்கிக்கொண்டு திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே பையன் வெளியேறினான்.


பள்ளியிலிருந்து வெளியே உற்சாக ஆரவாரத்துடன் ஓடி வரும் மாணவர்களை வைத்தகண் வாங்காமல் சோழிப்பற்கள் தெரிய சிரித்தவாறே பள்ளிக்கூடத்துக்கு சற்று தூரத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். எல்லா மாணவர்களின் சட்டையிலும் இந்திய தேசியக்கொடி குத்தப்பட்டிருந்தது.


சற்று தூரத்தில் பேச்சுப் போட்டியில் தேசபக்தி குறித்துப் பேசிய மாணவன் தன் நண்பர்களுடன் வந்துகொண்டிருந்தான்.


"ஹே, Dude! இன்னிக்கு மூவி போக யாரெல்லாம் வரீங்க?" மாணவன் நண்பர்களுடன் அன்றைய கொண்டாட்டங்களைப் பற்றி திட்டம் தீட்டிக்கொண்டே பள்ளியில் வழங்கப்பட்ட மிட்டாய்களை வாயில் பிரித்துப் போட்டுக்கொண்டு உறை(wrapper)யுடன் கொடியையும் கசக்கி குப்பையில் எறிந்துவிட்டு தோழர்களுடன் இரு சக்கர வாகனத்தில் பறந்தான்.


பார்த்துக்கொண்டே இருந்த சடையன் தன் சொத்தான கோணியை அப்படியே போட்டுவிட்டுப் பாய்ந்தான். கொடியில் இருந்த குண்டூசியால் கொடி மட்டும் குப்பைகளில் சிக்கிக்கொண்டது. ஒரே சரிவு. விழுந்தால் புதைமணல் போல கழிவு நீர். பையன் லாவகமாக கொடியை மீட்டு வெளியே வந்தான். கொடியை நீவி நீவி அதிலுள்ள அழுக்கைத் துடைத்துவிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். முகத்தில் எதையோ சாதித்துவிட்ட களை. குத்திக்கொள்ள சட்டை இல்லாததால் ஒரு முறை நழுவும் அரை டிராயரைப் பார்த்துவிட்டுப் பின்னர் கோணியை பின் பக்கத்திலிருந்து முன் பக்கம் விழுமாறு துண்டு போல நன்கு இழுத்துப் போட்டான். அதில் இந்த கொடியை குத்திக்கொண்டு சிங்கம் போல வீரநடை போட்டான்.




அன்று இரவு சடையன் தாயுடன் வழக்கமாகத் தூங்கும் நடைபாதையில் அவனது கோணியின் மேல் குத்தப்பட்ட இந்திய தேசியக்கொடி தலைநிமிர்ந்து பறந்து கொண்டிருந்தது, கிழிந்த போர்வையுள் முடங்கிக்கிடந்த சடையனின் கைகள் அந்தக் கொடி பறந்துவிடாமல் அணைத்துப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.


வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகள் கூட பூர்த்தியடையாத சடையனுக்கு தேச பக்தி எப்படி சாத்தியம் ? இதுதான் இந்த மண்ணின் மகிமையோ?


.....தாய் மண்ணே வணக்கம்.....வந்தே மாதரம்....


.தூரத்தில் ஒலிபெருக்கி பாடிக்கொண்டிருந்தது....

 

ishitha

Commander's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Nov 22, 2014
Messages
2,089
Likes
6,607
Location
tirunelveli
#6
"ஏன்டா அடம்பிடிக்குற அம்மா சொல்றத புரிஞ்சுக்கோடா ஸ்கூலுக்கு நேரமாகுது பாரு சீக்கிரம் கிளம்பு செல்லம்" என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள் ஆராதனா.

" நீ தான்மா என்ன புரிஞ்சுக்க மாட்ற நேற்று சொன்னதை நீ தான் மறந்துட்ட" என அம்மாவிடம் குற்றப் பத்திரிக்கை வாசித்தான் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் ரோஹித்.
[/FONT]

மகன் கூறியதை கேட்ட ஆராதனா கண் முன் நேற்று நடந்தவை நிழலாடியது. நேற்று இரவு உணவு முடிந்த பின் ஆராதனாவிடம் வந்த ரோஹித் “ அம்மா இன்னும் ரெண்டு நாள் கழித்து எங்க ஸ்கூல்ல ஆண்டுவிழா இருக்குனு சொன்னேன்ல அதுக்கு அப்பாவும் வரனும் நான் பேச்சுப் போட்டியில் பேசுறத அப்பாவும் நீயும் பார்க்கனும். இல்லைனா நான் இனிமே ஸ்கூலுக்கு போகமாட்டேன். என்று அடம்பிடித்த மகனிடம் நாளைக்கு காலையில போன் பண்ணி அப்பாவ வர சொல்லுவோம் எனக் கூறி சமாதனப் படுத்தினாள்[/FONT]

"இப்பவே அப்பாக்கு போன் பண்ணுமா " எனும் மகனின் கத்தலில் நினைவுக்கு திரும்பினாள் ஆராதனா. இங்க பாரு ரோஹித் நாம நினைக்கிற நேரமெல்லாம் அப்பாவால வரமுடியாது. அடுத்த தடவை கண்டிப்பா வர சொல்றேன்.எப்போதும் இத தான் சொல்ற என் ப்ரெண்ட்ஸ்ஸோட அப்பா மாதிரி நம்ம அப்பாவும் இங்கேயே வேலை பார்க்க வேண்டியது தான.
[/FONT]

அப்பா நமக்காக மட்டும் அங்க போகலைடா நாட்டுக்காகவும் தான் போயிருக்காங்க. ரோஹித்தோ சமாதனம் அடையவில்லை. ஆராதனா மனதில் ஒரு முடிவு எடுத்தவளாய் நீ ஸ்கூலுக்கு போயிட்டு வா[/FONT] அப்பாட்ட பேசி வர சொல்றேன்..
[/FONT]

மகன் பள்ளிக்கு சென்றதும் தானும் வெளியே கிளம்பினாள். மாலை பள்ளி முடிந்ததும் மிக உற்சாகமாய் வீடு வந்த ரோஹித் அம்மா அப்பா வராங்க தான நான் என் ப்ரெண்ட்ஸ் எல்லார்கிட்டயும் அப்பாவ அறிமுக படுத்துறேன்னு சொல்லிருக்கேன் என கூறிய மகனிடம் அலங்கரிக்கப்பட்ட பரிசு பொருளை நீட்டினாள் ஆராதனா.

இது அவர்கள் வீட்டில் வழக்கமான ஒன்று. அர்ஜுன் வர முடியாத தருணங்களில் பரிசு பொருளை வாங்கி கொடுத்து சமாதனபடுத்துவாள்.[/FONT]


அதை பார்த்த ரோஹித்தோ கோபத்தில் கண்ணீர் முட்டி நிற்க அப்போ அப்பா வரமாட்டங்க அப்டிதானே எனக் கூறிக் கொண்டே அறை நோக்கி ஒடினான். அவளுக்கு தெரியும் கணவனின் உன்னத பணி பற்றி ஆனால் குழந்தைக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லையே. இரவு உணவின் போது அமைதியாக சாப்பிட்ட மகனை பார்க்கும் போது ஆராதனா மனம் கலக்கமடைந்தது.

[/FONT]

மகன் உறங்கிவிட்டானா என பார்க்க அறைக்குள் சென்ற ஆராதனா கண்ணில் பட்டது ப்ரிக்கப் பட்ட பரிசு பொருள் அது ஒரு குறுந்தகடு. நாட்டின் பாதுகாப்பிற்கும் , வளர்சிக்கும் பாடுபட்ட அரும்பெருந்தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை பற்றிய முப்பரிணாம குறும்படம் அது.
[/FONT]

இன்று பள்ளி ஆண்டுவிழா. ஆராதனாவும் , ரோஹித்தும் பரபரப்பாக கிளம்பிக் கொண்டிருந்தனர். அந்த அவசரத்திலும் கையடக்க கேமராவை எடுத்து வைக்க மறக்கவில்லை.[/FONT]
மேடையில் ஒவ்வொரு குழந்தைகளும் தங்கள் திறமைகளை வெளிப்படுத்தினர். ரோஹித் முறை வந்ததும் மேடை ஏறினான்.[/FONT]


[/FONT]
எல்லோருக்கும் வணக்கம்.[/FONT]
நான் பேசப் போகிற தலைப்பு "[/FONT][/FONT]தாய் நாடு[/FONT]"[/FONT]

நாம் அன்பை பெற்றொர்களிடமோ , உறவினர்களிடமோ அல்லது நண்பர்களிடமோ செலுத்துவோம்.ஆனாலும் நாம் அன்பு செலுத்த வேண்டிய முக்கியமான ஜீவன் ஒன்று இருக்கு அது நம்ம தாய் நாடு.

தாய் நாடு என்பது கடவுளுக்கு நிகரானது. அதனால் தான் நாட்டின் மேல் இருக்கும் அதீத அன்பை தேசபக்தினு சொல்றோம்.[/FONT]



நம் வளர்ச்சியும், பாதுகாப்பும் எவ்ளோ முக்கியமோ அதே போல தாய் நாட்டின் வளர்ச்சியும் பாதுகாப்பும் நமக்கு முக்கியம். ஆனால் நாம் படை வீரர்களும், தலைவர்களும் தான் அதற்கு பொறுப்புனு நாம் ஒதுங்கி இருக்கோம். நாம் ஒவ்வொருவருக்கும் அந்த பொறுப்பும் , கடைமையுணர்ச்சியும் வேண்டும்.

[/FONT]

இந்த நாட்டின் பாதுகாப்பில் என் அப்பாவுக்கும் பங்கு இருக்குனு நினைக்கும் போது ரொம்ப பெருமையா இருக்கு. [/FONT]
அப்பா உங்கள நினைச்சு நான் எப்பிடி பெருமைப்படுரேனோ அதை போல நீங்களும் என்னை நினைச்சு பெருமைப்படுற மாதிரி நான் நடப்பேன்.

(ரோஹித் மூலம் தேசபக்தி எனும் விதை அங்கிருந்த குழந்தைகளின் மனதில் விதைக்கப்பட்டது என்பதில் ஐயமில்லை.)[/FONT]

ஜெய் ஹிந்த்![/FONT] என்று முடிந்தது அந்த காணொலி காட்சி.

அதை கண்ட அர்ஜுனின் கண்கள் கலங்கினாலும் அவனது கை மகன் கூறிய ஜெய்ஹிந்த்திற்கு பதில் வணக்கம் செலுத்த தவறவில்லை.[/FONT]


தாய் மண்ணே வணக்கம்![/FONT]










 

jayakalaiselvi

Yuva's of Penmai
Joined
Aug 31, 2014
Messages
8,384
Likes
17,898
Location
India
#7
Pankajam International Institute of Technology

B.TECH (பேஷன் டெக்னாலஜி இறுதியாண்டு) வகுப்பறை.

மாணவிகள் வழக்கம் இல்லாத வழக்கமாய் அமைதி காத்தனர். ஆசிரியரின் முகத்தை ஆர்வத்தோடு பார்த்திருந்தனர்.

ஆசிரியர் பேச ஆரம்பித்தார். வருடா வருடம் நடக்கும் இந்த போட்டியில் கலந்துக்கணும்னு உங்க எல்லோருக்கும் ஆர்வம் இருந்தாலும், அதுக்குன்னு சில விதிமுறைகள் உண்டு.

உங்க மதிப்பெண் 60 சதவிகிதத்துக்கு மேல இருக்கணும்.

நீங்க அரியர்ஸ் எதுவும் வச்சிருக்க கூடாது.

உங்களோட சொந்த ஆக்கமாகவும் , வடிவமைப்பாகவும் இருக்கணும்.

உங்களோட ப்ராஜெக்ட் ஒரு தீம் அடிப்படையா கொண்டு இருக்கணும்.

குழுக்களா இயங்க அனுமதி கிடையாது. தனித்தனியா தான் பண்ணனும்.

மாடல் ஆ உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க,உறவுக்காரங்க,நண்பர்கள் இருக்கலாம்.

10 நிமிடத்திற்கு மேல் போகக்கூடாது .

மொத்தம் இருக்கும் 42 மாணவர்களில் 27 பேர் இதற்கு தகுதியானவங்க. இப்போ அந்த லிஸ்ட் நோட்டீஸ் போர்டுல இருக்கு.

போட்டியில் கலந்து கொள்பவர்கள் முதற்கட்டமா உங்க தீம் என்ன, அதை எப்படி execute பண்ண போறீங்க அப்படின்னு ஒரு ரிப்போர்ட் submit பண்ணுங்க. உங்க தீம் பேஸ் பண்ணி தான் selection இருக்கும். தீம் நல்லா இருந்தா அடுத்த கட்டத்திற்கு நீங்க போவீங்க. இந்த தீம் ரிப்போர்ட் தயார் பண்ணி சப்மிட் பண்ண ஒருவாரம் டைம் கொடுக்கிறோம்.

யாருக்காவது டவுட் இருக்கா......எல்லோருக்கும் தெளிவா புரிஞ்சுதா ........ஓகே தென் ஆல் தி பெஸ்ட் கைய்ஸ் என்று ஆசிரியர் போய்விட வகுப்பறையில் உற்சாகமான சலசலப்பு.....

யோகலக்ஷ்மிக்கும் உற்சாகமாய் இருந்தது. அவள் இந்த போட்டியில் கலந்து கொள்ள முடியும். அவள் 75 சதவிகிதம் கையில் வைத்திருக்கிறாள். அரியர்ஸ் இல்லை. ஆனால் பகிர்ந்து கொள்ள தோழமை இல்லை. ஏனோ அவளிடம் யாரும் நெருக்கமாக பழகவில்லை.


அவளும் நெருங்கவில்லை. ஏதோ ஒன்றிரண்டு பேர் புன்னகைப்பதோடு சரி. . கைத்தறி தான் குடும்ப தொழில்.அம்மா,அப்பா, இரண்டு அண்ணன்மார்கள்....இவள்தான் கடைசி.இவளுக்கும் அண்ணன்மார்களுக்கும் பத்து வருடத்திற்கு மேல் வித்யாசம். அண்ணன்கள் இருவருக்கும் திருமணமாகி ஆளுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை. எல்லோருக்கும் நெசவுதான் தொழில்.எல்லோரும் ஒன்றாக இருக்கிறார்கள். ஏதோ வயிற்றுபாட்டுக்கு வஞ்சனை இல்லை....அவ்வளவுதான். ஆங்கிலம் நன்றாக படிக்க கற்றுகொண்டாள். ஓரளவு பேசுவாள். இருந்தாலும் கல்லூரியில் மற்றவர்களிடம் பேசும் அளவிற்கு ஸ்டைலாக பேசுவது கடினம். இந்த கல்லூரி படிப்பே இந்த கல்லூரி நிர்வாகத்தின் டிரஸ்ட் மூலம் தான். இவள் இருப்பதை யாரும் அவ்வளவாக கண்டு கொள்வதில்லை.இவளும் யாரிடமும் நெருங்குவதில்லை.

யோகலக்ஷ்மி யோசித்து தீம் ரிப்போர்ட் தயாரித்தாள். அடுத்த கட்டத்துக்கு போவோம் என்று அவளுக்கு நிறைய நம்பிக்கை இருந்தது.இந்த போட்டியில் இறுதி சுற்றில் வெற்றி பெற்றால் அவளுக்கும்,அவளுடைய குடும்பத்திற்கும் மிகபெரிய விடிவுகாலம் பிறக்கும்.

முதல் சுற்றில் தெரிவு செய்யப்பட்ட 15 பேரில் அவளும் ஒருத்தி. முதல் அடியை வெற்றிகரமாக எடுத்து வைத்து விட்டாள்.

மறுபடியும் அதே வகுப்பறை .அதே ஆசிரியர் ,மாணவர்கள்........

ஆசிரியர் பேச ஆரம்பித்தார்.......

வெற்றி பெற்றவர்களை வாழ்த்தினார்.

அவரவர் தீம் ரிப்போர்டை அவரவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

தீமை ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளும்படி அறிவுறுத்தினார். யாரிடமும் வெளிப்படுத்த வேண்டாம் என்றும் கேட்டு கொண்டார்.

இப்போ இரண்டாவது கட்டமா நீங்க உங்க ஆடைகளை வரைந்து, வடிவமைத்து அதை நடமாடவும் வைக்கணும்.

மாடல் ஆ உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க,உறவுக்காரங்க,நண்பர்கள் இருக்கலாம்.

10 நிமிடத்திற்கு மேல் போகக்கூடாது . இதுக்காக உங்களுக்கு ஒரு மாதம் கால அவகாசம் கொடுக்கப்படுகிறது.

இந்தஇரண்டாவது கட்டத்தில் , ஒவ்வொரு குழுவும் ஒரே நேரத்தில் வேற வேற வகுப்பறையில் உங்க தீமை பெர்பார்ம் பண்ணனும். யாருக்கு எந்த வகுப்பறைன்னு பின்னர் அறிவிக்கப்படும்.
ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் மூன்று judges இருப்பாங்க. அவங்க உங்களுக்கு மார்க் போடுவாங்க. முதல் பத்து இடத்தில இருப்பவங்க மூன்றாவது சுற்றுக்கு அதாவது இறுதி சுற்றுக்கு தேர்ந்தெடுக்க படுவார்கள்.பெரும்பாலும் சனி அல்லது ஞாயிற்று கிழமைகளில் தான் இரண்டாம் கட்ட போட்டி நடக்கும்.

இப்போது மற்ற மாணவர்கள் "சார் ,நாங்க எப்போதான் பாக்குறது ?"

"இறுதி கட்ட போட்டி எல்லோருக்கும் முன்னிலையில் கல்லூரி ஆடிட்டோரியத்தில் நடக்கும். அப்போ எல்லோரும் சேர்ந்து ஒண்ணா பார்க்கலாம் "என்றார் சிரித்துக்கொண்டே .

"இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். போட்டியில் கலந்துகொள்பவர்கள் , உரிய வகுப்பறைக்கு வந்த பிறகுதான் தயாராக வேண்டும். உடையை அணிந்த பிறகு மற்ற போட்டியாளரின் கண்களில் படகூடாது".

இரண்டாவது சுற்றிலும் யோகலக்ஷ்மி வெற்றி பெற்றாள். அவளின் பெயரை முதலில் ஆசிரியர் வகுப்பறையில் சொன்னபோது , நிறைய பேர் அவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். அவள் முடிந்தவரை இயல்பாகவே இருந்தாள்.

மீண்டும் ஒருமுறை விதிமுறைகளை நினைவு படுத்திய ஆசிரியர், இனி அடுத்தவாரம் இறுதிபோட்டி. தீம் மாறாம final touch ஆ கொஞ்சம் சேர்த்துக்கலாம் பட் டைம் லிமிட் exceed ஆகாம பார்த்துக்கோங்க. ஆல் தி வெரி பெஸ்ட் என்று விடைபெற்று கொண்டார்.
போனவர் சட்டென்று திரும்பி உள்ளே வந்து,by the way students , யோகலக்ஷ்மி காட் தி highest ஸ்கோர் என்று சொல்ல .....எல்லோரும் ஒரு கணம் அமைதியாகி பின் ஹோவென்று கை தட்டி பாராட்ட , அவர் சிரித்தபடி வெளியேறினார். Silent ஆ இருந்து கிட்டே கலக்கிட்ட யோகலக்ஷ்மி என்று வகுப்பில் எல்லோருமே கை கொடுத்து வாழ்த்த ,அந்த பொறாமையற்ற தோழமையில் நெகிழ்ந்தாள்.

இறுதி போட்டி.....கல்லூரி ஆடிட்டோரியம் .......மொத்த கல்லூரியும் குழுமி இருந்தது.

மதிப்பீடு செய்யும் குழுவினர் சிறப்பு நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்தனர். கல்லூரியின் முதல்வர்,துணை முதல்வர், பேராசிரியர்கள் ,மாணவர்கள் என்று நிரம்பி வழிந்தது.

மேடையில் பேஷன் parade ஆரம்பித்தது.......

அமைதி என்ற தீமில் மனத்திற்கு சாந்தி கொடுக்கும் வண்ண கலவைகளில் , டிசைன்களில் இளம் ஆடவர் பெண்டிர் என வண்ணமயமான அணிவகுப்பு பொருத்தமான மெலடி இன்னிசையோடு.இப்படி ஆரம்பித்த நிகழ்ச்சி அர்த்தமுள்ள தீம்களோடு தொடர்ந்து கடைசியில் யோகலக்ஷ்மியின் முறை வந்தது ( albhabatical ஆர்டர் .....y லாஸ்ட் ஆ வருது).

மேடையின் பின்னணியில் திரையில் முதலில் ஆரஞ்சு வண்ணம் .....பின் அது மறைந்து பளீரென்ற வெண்மை.......பின் அதுவும் மறைய குளிர்ச்சியாய் பச்சை வண்ணம்.......
அடுத்த நொடி இந்திய தேசிய கொடி தெரிய .........தாய் மண்ணே வணக்கம் என்ற வாசகம் ஒளிர்ந்தது.பின்னணியில் A .R . ரஹ்மானின் வந்தே மாதரம் பாடல் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.


இப்போது திரையில் முழுவதும் நெசவாளர்கள் ஆண்களும் ,பெண்களுமாய் நெய்து கொண்டிருந்தனர்.

இப்போது ஒரு சிறிய குழந்தை அழகாக பளிச்சென்ற நிறத்தில் ஆடையுடுத்தி ஓடி வந்தது......பின்னே அதன் அம்மா ஓடிவந்து அதை அள்ளிக்கொண்டு கொஞ்ச......அந்த அம்மா பர்ப்பில் கலரில் பச்சை வண்ண பார்டர் கொண்ட கண்ணை கவரும் சேலையில் இருந்தாள். பின்னோடு அப்பா கையில் ஒரு பையனை பிடித்துகொண்டு வர அவர் வேட்டி சட்டை அணிந்திருந்தார். நால்வரும் சிரித்து சந்தோஷமாக ஒரு புறம் சென்று நிற்க........அது ஒரு வசதி குறைந்த குடும்பம் ஆனால் பளிச்சென்ற தோற்றமுள்ளது.....என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

இதே போல ஒரு வசதியான குடும்பம், பின் ஒரு பணக்கார குடும்பம்.......வயதான தம்பதிகள் என்று பொருத்தமான,டிசைன் ,மற்றும் வடிவங்களில் கலக்கினர்.பின் கல்லூரி செல்லும் பெண்கள், casual உடையில் கொஞ்சம் மாடெர்னாக short டாப் வித் pattiyala என்று வரிசையாக அணிவகுத்தனர். அரங்கத்தில் கைதட்டலும் ,விசிலும் தூள் பறந்தது.

இப்போது வந்தவர்கள் அனைவரும் திரும்பி உள்ளே செல்ல.......மேடை காலியாக .......பின்னணியில் நெசவாளர்கள் நெய்து கொண்டிருக்க பின்னணி இசை மாறியது.
இப்போது ராப் மியூசிக் ஒலிக்க அட்டகாசமாய் .....handsome ஆக காலேஜ் ஹீரோ சஞ்சய் என்ட்ரி கொடுத்தான். எல்லோருக்கும் இது surprise ஆக இருக்க.......வொஹ் என்ற ஆர்ப்பரிப்பு அரங்கத்தை அதிர வைத்தது.......அணிந்திருந்த சந்தன கலர் காட்டன் பான்ட் மற்றும் பிரவுன் கலரில் கோடும்,கட்டமும் கலந்த ஷர்ட்டும் .......பெண்கள் எழுந்து நின்று காற்றில் முத்தத்தை பறக்க விட்டனர்.

அது அடங்குவதற்குள் அடுத்த என்ட்ரி. ......லாங் skirt மற்றும் embroidery top போட்டுக்கொண்டு பக்காவாய் இன்னொரு புறம் நவீனத்தின் பிரதிபலிப்பாய்.......அவந்திகா .
நளினமாய் நடந்து வந்து சஞ்சய்க்கு ஜோடியாக .......கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாக ..........
அரங்கத்தில் கைதட்டல்,விசில்,சத்தம் அடங்க சற்று நேரம் பிடித்தது.

இப்போது யோகலக்ஷ்மி மைக்குடன் வந்தாள். அவளை பார்த்ததும் ஆரவாரித்து தங்கள் மகிழ்ச்சியை தெரிவித்தது மாணவர் கூட்டம். ஆர்ப்பாட்டம் அடங்கியதும் நன்றி உரைத்தவள். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு இரவு பகலாக உழைத்து தான் விரும்பிய டிசைனில் துணியை தறியில் உருவாக்கி தந்த தன் குடும்பத்திற்கு நன்றி உரைத்தாள். உடைக்கு விரும்பிய விதத்தில் வடிவமைத்து கொடுத்த தையற்காரருக்கு நன்றி உரைத்தாள். இங்கு வந்து ஆடை அணிந்து உலவிய ஆசிரமத்தையும், முதியோர் இல்லத்தையும் சேர்ந்தவர்களுக்கு நன்றி உரைத்தாள்.
தயங்கி கொண்டே கடைசி நிமிடத்தில் கேட்க உடனே பங்கெடுத்துக்கொள்ள ஒத்துக்கொண்ட சஞ்சீவிற்கும்,அவந்திகாவிற்கும் நன்றி சொன்னாள்.

அவள் சொல்ல சொல்ல ஒவ்வொருவராக மேடையில் வந்து நிற்க.......முத்தாய்ப்பாக

அணிவோருக்கு சுகம்
இயற்கைக்கு இதம்
நெய்வோருக்கு சோறு
நாட்டின் வளத்திற்கு வேரு
கைத்தறியை கைவிடோம்
கைவினைக்கு கைகொடுப்போம்
நவீனத்திலும் நன்மை நாடுவோம்
தாய் மண்ணே வணக்கம்

என்று முடிக்க........பின்னணியில் வந்தே மாதரம்.........தாய் மண்ணே வணக்கம்......தாய்மண்ணே வணக்கம் என்று பாடல் ஒலிக்க......அரங்கமே எழுந்து நின்று கைதட்ட அறிவிக்காமலே அறியப்பட்டது போட்டியின் முடிவு.


@Alagumaniilango @bharathi saravanan @deepikarani @durgasakthi @gkarti @jv_66 @kodiuma @Mary Daisy @Parasakthi @rifan @saidevi @salma @sarayu_frnds @shansun70 @Sriramajayam @Subhasreemurali @sumathisrini @sumitra @umasaravanan @Vimalthegreat @kkmathy @S.B.Chaithanya @saveetha1982 @laddubala @lathabaiju @RathideviDeva @thenuraj @sarayu_frnds @jash @rosei @selvipandiyan @naanathithi @ishitha @selvipandiyan @thenuraj
 
Last edited by a moderator:

femila

Minister's of Penmai
Penman of Penmai
Blogger
Joined
Dec 11, 2012
Messages
3,767
Likes
13,438
Location
Miracle World
#8


"தாய் மண்ணே வணக்கம்"
இந்தக் கதையில் வருவது எல்லாமே கற்பனைதான். யாரையும் குறிப்பிட்டு எழுதப்பட்டவை அல்ல.


சுற்றுலா தளமான, மனதை மயக்கும் மிக அடர்த்தியான கடற்கரையை தாங்கி, கொள்ளை அழகோடு திகழ்ந்துக்கொண்டிருந்த அந்த இடம், முன்னர் எல்லாம், பல்லாயிரம் மக்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தி ஜே ஜே என்று கம்பீரமாக நிற்கும்.

ஆனால் இன்றோ, எப்போதும் இருக்கும் நிலைக்கு நேர் எதிர்மாறாக, சிதறிய சடலங்களும், மரண ஓலங்களும், கரிக்கட்டையான பொருட்களுடனும், ரத்த ஆறின் ஓட்டமாக, கடலே கண் சிவந்து, உதிரத்தை கொட்டியது போல இருந்தது.

ஒரு பக்கம் போலீஸார், மறுபக்கம், இன்னும் குண்டு எங்காவது இருக்கிறதா? என்ற ஆராய்ந்துக்கொண்டிருக்கும் வல்லுனர்கள், சொந்தங்களின் வேதனைகள், பத்திரிக்கைக்காரர்களின் புகைப்பட வெளிச்சங்கள், கூடவே பல்லாயிரக்கணக்கானக் கேள்விகள் என இருக்க,

ஒருபக்கம், வாசிஃப் அகமது மிக மிக சந்தோஷத்தில் மனம் குளிர்ந்துக் கொண்டிருந்தார். பின்னே இருக்காதா? எத்தனை நாள் போராட்டம், எத்தனை நாளது ஏக்கம், தான் நினைப்பது வெற்றியாக நடக்குமா இல்லை தோல்வியில் துவண்டுவிடுமா என்று இருந்தக் கவலை எல்லாம் இன்று முற்றிலும் தகர்ந்துவிட்டதே.

சாதிக்கமுடியாது என்று நினைத்ததைச் சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில், துள்ளிக் குதித்து, வெற்றியின் தருணத்தை அணுவணுவாய் ரசித்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு, திடிரென்று யாரோ அவரைப் பிடிப்பது போல இருந்தது.

என்னவென்று அவர் உணருமுன், அவரது தொடையில், ஒரு போலீஸ்காரரின் துப்பாக்கியில் இருந்து வந்தக் குண்டு பாய்ந்து இருக்க,”அல்லாஹ்” என்று வலியில் துடித்துக் கதறியபடி கீழே விழுந்தார்.

“அங்க அத்தனை உயிர்களைத் துடிக்கத் துடிக்கக் குண்டு வச்சிக் கொன்னுட்டு, இங்கே, ஒரு குண்டு பட்டதும் உனக்கு வலி பொறுக்கமுடியலையா?” என்று ஒரு காவல்துறை அதிகாரி, கையில் வைத்திருந்த நீளத் துப்பாக்கியால், அவரது முகத்திலேயே ஒரு குத்துவிட,

அவரது தாடை கிழிந்து ரத்தம் கொட்டியது. “அல்லாஹ்” என்று மீண்டும் அலறியபடி சுருண்டு விழுந்தார் அகமது.

“எங்க இருந்துடா வந்திருக்க நீ? பாகிஸ்தான்ல இருந்தா?. எந்த தீவிரவாத அமைப்பைச் சேர்ந்தவன் நீ?” என்று பலர் பலவாறு கேட்க,

என்ன பேசுகிறார்கள் என்று புரியாதபடி முகத்தைச் சுளித்து அகமது பார்க்கவும், இன்னும் மூன்று காவலர்கள் சேர்ந்து மேலும் கால்களால் மிதிக்க, அவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க வழியின்றி தொய்ந்து சக்கையாய் கிடந்தார்.

ஒருபுறம், குண்டு வெடிப்பில் பாதிக்கபட்டவர்களை மருத்துவமனையில் சேர்ப்பது, உயிரை இழந்தவர்களின் சிதறிக்கிடந்த உறுப்புகளை சேகரித்து குவியல் குவியலாக அடக்கம் செய்வது என்று போலீசார் ஈடுபட,

மறுபுறம், அகமது, சித்திரவதையின் உச்சமான மரண அவஸ்த்தையை உணர்ந்துக்கொண்டு இருந்தார்.

“இந்தியாவையே உலுக்கிய அந்த வெடிகுண்டு தாக்குதலில், முக்கியக காரணமாக இருந்தவன், பிடிபட்டான்”, என்ற தகவல் அறிந்ததும் அமைச்சர்கள், ராணுவத்தினர், என அனைவரும் உடனே உடனே தங்களது ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்த, மக்களின் குமுறல்களோ, அகமதுவை தூக்கில் தொங்கவிடவேண்டும் என்று இருந்தது.

எல்லா தடவையும் போல, இந்த தடவை, நமது “தாய் மண்ணிற்குத்” தீங்கு விளைவித்த, இந்தப்பாவியை நீண்ட நாள் உயிரோடு இருக்க விடகூடாது, என்ற உறுதியில் நாடு முழுவதுமே இருந்ததால், குண்டு வெடிப்பு தாக்குதல் நடந்த சூடு ஓயும்முன், அகமதுவிற்கு தூக்கு தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது.

மக்கள் அனைவரும் எதிர்ப்பார்த்த அந்த நாளும் வர, அகமதுவை தூக்குக்கயிறின் முன் நிறுத்தினர். அதுவரை அடித்து துவைத்துக் காயப்போட்டும் வாயைத் திறக்காதவன், இன்று கடைசி ஆசை என்னவென்று கேட்கும்போதாவது வாயைத் திறந்து எதையாவது சொல்லுவான் என்று எதிர்ப்பார்த்து, காவலாளி,”உனது கடைசி ஆசை என்ன?” என்று கேட்க,

அகமது அப்போதும் வாயைத் திறக்கவே இல்லை.
பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்த காவலாளிகள், பின்,”ஒரு தீவிரவாதிக்கு இத்தனை அழுத்தமா?” என்ற கோபத்தில், அவனது முகத்தில் கறுப்புத் துணியை இடப்போன நேரம், அகமது,”தாய் மண்ணே வணக்கம்” என்று மிக மிகச் சத்தமாகக் கத்தினான்.

“எங்கள் நாட்டுக்குத் துரோகம் செய்ததும் அல்லாமல், எங்களது மண்ணில் உன் நாட்டின் மண்ணுக்கு வணக்கம் சொல்கிறாயா?” என்று கர்ஜித்தபடி, கையில் வைத்திருந்த லத்தியால், அவனது முதுகில் ஓங்கி ஒரு போடு போட்ட காவலாளியை கோபத்தில் முறைத்தவன், மீண்டும்,

என் தாய் மண்ணான இந்திய மண்ணே வணக்கம். உனது மடியில்தான் என் உயிர் போக வேண்டும் என்று நினைத்து வந்த எனக்கு அந்த பாக்கியம் கிட்டிவிட்டது.” என்று கத்தி, “சீக்கிரம் என்னை தூக்கிலிடுங்கள்” என்று கூச்சல் இட்டான்.

அவனது பேச்சுக்களைக் கேட்டவர்கள், அவன் தப்பிக்கவேண்டி இப்படி செய்கிறான் என்று நினைத்து, அவனை இன்னும் அடித்து, அவனது முகத்தில் கறுப்புத் துணியை இட, அவன்,”இந்திய மண்ணே வணக்கம்” என்றான். அவனது முகத்தில் அத்தனை பெருமை, அத்தனை கம்பீரம், அத்தனை மகிழ்ச்சி. இதை இதுவரை அவனை அடித்துத் துவைத்தவர்கள், வார்த்தைகளால் துளைத்தவர்கள் எவரும் கண்டதில்லை. அவர்களுக்கே ஒரு ஆச்சரியம்!!

ஒருவேளை இந்தியனோ என்று நினைப்பு வந்த மறுவினாடி, தலைமை அதிகாரி, அவனை வலுக்கட்டாயமாக தூக்கில் இடச்சொல்ல, அடுத்த இரண்டு வினாடியில், தூக்கில் இடப்பட்டான் அகமது. ஆனால் உயிரை விடும் கடைசி நிமிடம் வரை, அவனது வாயில் இருந்து,”தாய் மண்ணே வணக்கம்” என்ற வாக்கியம் கம்பீரமாக வந்தது.

அவனது உடலில் இருந்து உயிர் பிரிந்த அந்த நொடி, பின்னாக கட்டியிருந்த அவனதுக் கைகள் துவள, அதிலிருந்து ஒரு காகிதம் கீழே கசங்கி விழுந்தது. அது என்னவென்று எடுத்த ஒரு காவலாளி, தலைமை அதிகாரியிடம் காட்ட, அவர் அதைப் பிரித்துப் படிக்கத் துவங்கினார்.

1947- இந்தியாவிற்கும் பாகிஸ்தானிற்கும் சுதந்திரம் கிடைத்த நேரம், இருநாடுகளுக்கும் இடையே நடந்தப் பிரிவில், இந்தியாவில் நண்பர்களைவிட்டுப் பிரியமுடியாமல் தவித்தப், பத்து வயதுச் சிறுவனான அகமதுவும், பாகிஸ்தானின் குடிமகனான்.

எத்தனையோ நாட்கள், தன் நண்பர்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையில்தான், இந்தியா செல்ல தோன்றுகிறது என்று நினைத்தவனுக்கு, நாளாக நாளாகத்தான் புரிந்தது, அது நண்பர்கள் மீது கொண்டு அன்பினால் மட்டும் அல்ல, அது தாய் மண்ணின் மீது கொண்ட பற்றினால் என்பது.

பலதடவை முயன்றும், இந்திய மண்ணில் கால்வைக்கும் எண்ணம் எல்லாம் எட்டாக்கனியாகிவிட, தனது உயிர் பிரியும் முன் அந்த மண்ணில் ஒருமுறை தனது பாதத்தை வைத்துவிட வேண்டும் என்று ஆசை பேராசையாக மாறி அபரிதமாகப் பெருகியது.

தரைவழி போக்குவரத்து எல்லாம், உதவாமல் கைவிரிக்க, வேறுவழியில்லாமல், தனது குடும்பத்தினர் அனைவரின் எதிர்ப்பையும் மீறி, கடல்வழி பயணத்தை தேர்ந்தெடுத்தார். இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நேரடி கடல்வழி போக்குவரத்து இல்லாததால், எங்கு எல்லாமோ சுற்றி, முட்டி மோதியதின் பயன்தான், பல நாட்கள் கழித்து, அவருக்குக் கிடைத்தது, தாய் மண்ணில் மிதிக்கும் உன்னதமான வாய்ப்பு.

ஆனால் அந்தோ பரிதாபம், அவர் கால் வைத்த அன்று, சுற்றுலா தளத்தில், குண்டுவெடிப்பு நடக்க, அவரின் தோற்றம் கண்டே அவரை அறிந்துக்கொண்டவர்கள், அவர்தான் தீவிரவாதி என்று நினைத்துப் பிடிக்க, அதற்கு துணை செய்யும் வகையில் அவர் பேசாமல் வேறு இருக்கவே, நிஜமாகவே அவர்தான் தீவிரவாதி என்று உர்ஜிதப்படுத்தினர்.

இப்படி எல்லாம்தான் நடக்கும் என்று எதிர்ப்பார்த்து வந்தவருக்கு, பொய்க்காமல் அதுவே நடக்கவும், அகமது, அமைதியாக “தனது உயிரும், உடலும் என் தாய் மண்ணுக்கே!” என்ற எண்ணம் கொண்டவராய், தனது முடிவை நோக்கி இருந்தார்.

இத்துடன் அந்தக் கடிதத்தின், முக்கால் வாசி முடிந்திருந்தது. கடைசியாக,”எனதுக் குடும்பத்தினருக்கு எதுவும் சொல்லவேண்டாம். அவர்களுக்கு என் முடிவு இப்படிதான் எப்படியாவது இருக்கும் என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் வந்தேன். தயவு செய்து எனது உடலை இந்திய மண்ணில் புதையுங்கள். இதுதான் எனது இறுதி ஆசை. தாய் மண்ணிற்கு வணக்கம்” என்று இருந்தது.

வாசித்து முடித்த, அதிகாரிக்கு, பயம் தொற்றிக்கொள்ளத் துவங்கியது. இப்போது இந்தக் கடிதம் மட்டும் வெளியுலகத்திற்குத் தெரிந்தால், தனது பாடு அதோகதி என்று நினைத்தவர், அங்கு இருந்தவர்களிடம்,”யாரிடமும் இதைப்பற்றி மூச்சு விடவேண்டாம்” என்று கட்டளைப் பிறப்பித்து, வெளியே வந்து,”கொடும்பாவி தூக்கில் இடப்பாட்டாயிற்று” என்று சொல்லி,

அவனது கடைசி ஆசைக்கு, என்னது எல்லாமோ பொய்களைச் சொல்லி அதை உண்மையாக்கினார்.

உலகிற்கு, அகமது தீவிரவாதி என்று ஜோடிக்கப்பட்டாலும், தாய் மண்ணின் மீதான அவனது பாசம் மட்டும் நிறைவேற, வாசிஃப் அகமது இந்தியாவில் ஆனாதைப் பிணமாகப் புதைக்கப்பட்டான்.





***முற்றும்***




 
Last edited:
Joined
Jul 28, 2015
Messages
95
Likes
297
Location
world
#10
தாய் மண்ணே வணக்கம்[/FONT]
[/FONT]​

இந்திய உளவு பிரிவு “ரா” , நம்முடைய அண்டைய எதிரி நாடு தீவிரவாதிகளை கொண்டு மிக பெரிய தாக்குதலை செய்து நம்முடைய சுதந்திர தினத்தை சீர்குலைக்க சதி செய்வதாகவும், நம் ராணுவத்தின் கவனத்தை திசை திருப்ப சியாச்சின் மலை முகடுகளில் மிக பெரிய ராணுவ படை பிரிவை குவித்து இருப்பதாகவும் ரகசிய தகவலை இந்திய அரசுக்கு தெரியபடுத்தியது. அரேபியன் கடலில் சிந்து நதி முகத்துவாரத்தின் அருகே தீவிரவாதிகள் முகாமிட்டிருப்பதை செயற்கை கோளும் உறுதி செய்தது.[/FONT]

கடல் வழியாக நம் நாட்டு நீர் முழ்கி கப்பலில் அந்த இடத்திற்கு சென்று ஒரு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி, அதே சமயம் வான் வழியாக எதிரி நாட்டின் உள்ளே நுழைந்து அந்த தீவிரவாதிகளை தீர்த்து கட்ட திட்டம் (ஆபரேஷன்) தயாரானது.[/FONT]

ஆனால் ..... எதிரி நாட்டின் வான்வெளி எல்லைக்குள் ஒரு காகம் நுழைந்தாலும் சுட்டு வீழ்த்தப்படும் நிலையில், அந்நாட்டின் ரேடார் கண்காணிப்பை ஏமாற்றி இந்த தாக்குதலை சாதித்து முடிப்பது என்பது ஒரு சவாலான கேள்விகுறியே? ....[/FONT]

எனவே ஐரோப்பிய அணு ஆராய்சி கழகத்தில் நம் இந்தியா சார்பாக ஆராய்சியில் ஈடுபடும் தஞ்சாவூரை சார்ந்த இயற்பியல் பேராசிரியர் சந்துரு என்கிற சந்திரசேகர் உதவியை நாடுவது என முடிவு செய்யப்பட்டது. [/FONT]

சந்துரு ராணுவத்திடம் “இந்த ஆபரேஷன் செய்து முடிக்க எவ்வளவு நேரம் தேவைப்படும்” என்றார். [/FONT]

“இரண்டே மணி நேரம் போதும். அதற்குள் எங்கள் வேலை கச்சிதமாக முடிந்துவிடும்” உறுதியாக சொன்னது ராணுவம். [/FONT]

சந்துருவும் தன் திட்டத்தை விளக்கி சொன்னார். ஆனால் ....

சந்துரு சொன்ன அறிவியல் யோசனையை இந்திய அரசு ஏற்கும்படி இல்லை. ஏனெனில் இது நம்முடைய ராணுவ வீரர்களின் விலை மதிக்க முடியாத உயிர் பிரச்சினை. எனவே அவரின் யோசனையை எப்படி நம்புவது என்று குழம்பினர்.

ஆனால் சந்துருவோ “சரி இதை நான் விளக்கி சொல்வதை விட டெமோவாக (Demo) செய்துகாட்டுகிறேன்” என்றார். அவரின் யோசனைப்படி மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி விமான நிலையம் 2 மணி நேரம் மூடப்பட்டது. விமான சேவை அந்த நேரத்தில் முற்றிலும் நிறுத்தபட்டது. பின்பு சிதம்பரம் நடராஜர் சிலையை போலவே தத்ரூபமாக வடிக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய வெண்கல சிலை விமான நிலையத்தின் ஒரு பகுதியில் நிறுவப்பட்டது. சந்துரு சொன்னபடி ஒரே ஒரு சிறிய ரக விமானம் மட்டும் வானில் வட்டமடித்து கொண்டிருந்தது. அது விமான நிலைய ரேடாரில் தெளிவாக தெரிந்தது.

சந்துரு அந்த நடராஜர் சிலையின் வளைவு நெளிவுகளுக்கு ஏற்ப சில நேர குறிஈடுகளை சர்குயூட் கேபிள் மூலம் அந்த சிலைக்குள் அமைத்தார். அப்போது சிலையில் இருந்து புறப்பட்ட காஸ்மிக் கதிர்கள், ரேடாரில் இருந்து வானவீதியில் பரவி கொண்டிருந்த ரேடியோ அலைகளை எரித்தது. விளைவு ரேடார் இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், ரேடியோ அலைகள் வானில் இல்லாததால்(எரிக்கப்பட்டு விட்டதால்) கண்ணெதிரே விமானம் வானில் தெரிந்தாலும் ரேடார் திரையில் இருந்து அது மறைந்து போனது.

சந்துருவை வெகுவாக பாராட்டிய ராணுவம் இது எப்படி சாத்தியமானது? என்றனர். அதற்கு சந்துரு “ இந்த சிதம்பரம் நடராஜர் சிலையின் வடிவத்திற்கும் இயற்பியலுக்கும் நிறைய ஒற்றுமை உள்ளது. கடவுள் துகள் (Gods Particle) என்னும் மிக பெரிய ஆராய்சியில் ஈடுபடும் எங்களுடைய CERN எனப்படும் ஐரோப்பிய அணு ஆராய்சி கழகம், சிதம்பரம் சிலையின் முக்கியதுவம் கருதி ஜெனிவாவில் உள்ள எங்களுடைய தலைமையகத்தின் முகப்பில் ஒரு பெரிய நடராஜர் சிலையை நிறுவியுள்ளோம். காஸ்மிக் கதிர்களை உமிழும் இந்த சிலையில் நாம் ஏற்படுத்தும் சில மாற்றங்கள் பிரபஞ்சத்தில் மிக பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும் என்பது நாங்கள் கண்டறிந்த உண்மை.

-1-
[/FONT]
 

Similar threads

Important Announcements!

Type in Tamil

Click here to go to Google transliteration page. Type there in Tamil and copy and paste it.